Τα «Ποθενεσχέικα» 2012

Η ετήσια γιορτή αλληλοδουλέματος, με το «Πόθεν Έσχες» ξεκίνησε και φέτος με λαμπρότητα

Η ετήσια δημοσίευση του Πόθεν Έσχες, θυμίζει εκείνα τα έθιμα που ενώ έχουν ξεπεραστεί μερικοί επιμένουν ακόμα να τα παίρνουν στα σοβαρά, με μια σχεδόν κωμική πρσήλωση – και τα κανάλια επιμένουν να τα μεταδίδουν σε ανάλφρα ρεπορτάζ. Κάτι σαν τα «αλευρώματα».  
 Η «γειτονίτσα», μαζεύεται γύρω από καταλόγους με ιδιοκτησίες και αρχίζει το ψου-ψου: Ποιός είναι ο πιό πλούσιος, ποιός έχει προικίσει την κόρη του, ποιός μένει ακόμα στο ενοίκιο. Οι μεν υποδύονται ότι λένε την αλήθεια και οι δε ότι τους πιστεύουν.   
Κατά βάθος βέβαια, όλοι ξέρουν ότι αλλού βρίσκεται η ουσία – ναι, στις off shore βρίσκεται – αλλά δε νοιάζεται ιδιαίτερα κανείς. Όπως συμβαίνει σε όλες τις επαρχιακές κλειστές κοινωνίες, εκείνο που μετράει είναι τα προσχήματα. Άπαξ και αυτά έχουν τηρηθεί, στη συνέχεια, ο καθένας είναι ελεύθερος να ψυθιρίζει και να ενοχοποιεί όποιον θέλει.   
Ας μην ξεχνάμε ότι και οι δηλώσεις Πόθεν Έσχες του Άκη, ήταν πεντακάθαρες και κρυστάλλινες, έτσι; 
nick milas/lifo.gr

Τα κενά στα σχολεία αποκαλύπτουν την κενότητα της διοίκησης. Προτάσεις για ένα διαφορετικό σχολείο

του Λεωνίδα Καστανά/mhmadas.blogspot
Πλησιάζουμε προς τα Χριστούγεννα και ακόμα υπάρχουν 2000 κενά καθηγητών στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όλης της χώρας. Τα κενά είναι αποτέλεσμα του μεγάλου αριθμού συναδέλφων που συνταξιοδοτήθηκαν, του μηδενικού αριθμού νέων προσλήψεων και του μικρού αριθμού αναπληρωτών. Αιτία προφανώς η έλλειψη πιστώσεων.
Ωστόσο δεν είναι δυνατό να μην υπάρχει λύση, δεν είναι δυνατό να μην διδάσκονται βασικά μαθήματα στο δημόσιο σχολείο. Να μη γίνονται μαθήματα κατεύθυνσης, ή μαθήματα ειδικότητας στα ΕΠΑΛ και στις ΕΠΑΣ. Η αδιαφορία του Υπουργείου είναι σκανδαλώδης. Φαίνεται ότι η πολιτεία έχει αποδεχθεί την πραγματικότητα. Το δημόσιο σχολείο λειτουργεί τυπικά και η πραγματική εκπαίδευση γίνεται στα φροντιστήρια. Σε μια όμως τόσο δύσκολη εποχή, πόσες οικογένειες  έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν για να μάθουν τα παιδιά τους τα βασικά; Προφανώς ολοένα και λιγότερες. Αλλά όπως και νάχει, είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα, όσο και αν δυσκολεύεται,  πρέπει να  φροντίσει ώστε να μάθουν τα τέκνα της γράμματα.

Υπάρχει λύση και αν ναι ποιοι την εμποδίζουν;
1. Είναι γνωστό ότι μερικές χιλιάδες καθηγητές, πολλοί περισσότεροι από αυτούς που λείπουν, είναι αποσπασμένοι σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Μόνο στο υπουργείο παιδείας είναι 3000 περίπου. Η δουλειά τους εκεί είναι διοικητική, δεν έχει καμία σχέση με εκπαίδευση. Την ίδια στιγμή χιλιάδες ΔΥ πλεονάζουν σε άλλες υπηρεσίες. Τι πιο απλό και χρήσιμο να μεταταγούν στο Υπουργείο Παιδείας και έτσι να απελευθερωθούν καθηγητές για να πάνε εκεί που πραγματικά χρειάζονται, δηλαδή στα σχολεία. Και μη μου πείτε ότι έτσι θα αποδιαρθρώναμε τη διοίκηση. Οι τεράστιες γραφειοκρατικές υπηρεσίες των υπουργείων επιτελούν έργο πολύ υποδεέστερο από το έργο της διδασκαλίας. Σε κάθε μάχη, οι στρατηγοί ρίχνουν τις δυνάμεις τους σε εκείνο το μέτωπο που έχει ανάγκη. Και αυτό είναι η τάξη και ο πίνακας, αυτή τη στιγμή. Το Υπουργείο ήξερε το πρόβλημα και η αμέλειά του είναι εγκληματική.
2. Την ίδια στιγμή που κάποιοι μαθητές δεν κάνουν μάθημα λόγω έλλειψης διδασκόντων υπάρχουν δάσκαλοι που δεν έχουν πλήρες ωράριο. Οι κατά τόπους ΔΔΕ προσπαθούν ( χαλαρά πάντοτε) να τους βρουν και να τους διαθέσουν στα σχολεία που έχουν ανάγκη. Αλλά η προσπάθεια συναντά την αδιαφορία ή και τη σκοπιμότητα των διευθυντών των σχολείων που συχνά «κρύβουν» τους πλεονάζοντες. Πως γίνεται αυτό; Είτε προφασίζονται ότι

Η κάθε άλλο παρά θλιβερή άλγεβρα της επαναγοράς

του Γιώργου Προκοπάκη/protagon.gr
Με τίτλο Η Θλιβερή Άλγεβρα της Επαναγοράς, ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης (ΓΒ εφεξής) καταθέτει την ανάλυσή του για την επαναγορά του χρέους. Η ανάλυση περιέχει λάθη και ακροβατισμούς με εμφανή στόχο την επιβεβαίωση των απόψεών του – δυστυχώς αντίθετα με την πραγματικότητα.

Οι ακροβατισμοί
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
1. Ο ΓΒ θέλει να υποστηρίξει ότι η δημόσια προσφορά του ΟΔΔΗΧ για επαναγορά χρέους θα αποτύχει, συμπαρασύροντας το σύνολο του πλάνου του Eurogroup της 27/11, διότι ενώ αποβλέπει σε διαγραφή χρέους €31 δισ εμείς θα επιτύχουμε διαγραφή περίπου €19 δισ με αποτέλεσμα - κατά τον ΓΒ πάντα - να αναζητούμε και πάλι τα €10 δισ της διαφοράς για να επιτευχθεί ο στόχος. Κάνει όμως λάθος.
Η απόφαση του Eurogroup της 27/11 επιδιώκει την απόσυρση χρέους περίπου €31 δισ έναντι ρευστού €10 δισ (που θα δανείσει ο EFSF), ώστε να επιτευχθεί καθαρή μείωση χρέους €21 δισ.  Το Eurogroup δηλαδή προβλέπει εξ αρχής μείωση περίπου €21 δισ,  μέσω «υποβοηθούμενης» απόσυρσης €31 δισ. Ο ΓΒ, στους υπολογισμούς του, για να υποστηρίξει τη θέση του ξεχνά το «βοήθημα» των €10 δισ του EFSF.
Με θλιβερή δημιουργική λογιστική, το θλιβερό της άλγεβρας είναι εξασφαλισμένο! Η αλήθεια πού είναι;
2. Ο ΓΒ χαρακτηρίζει κούρεμα των ελληνικών τραπεζών τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα επαναγοράς. Σύμφωνα με τα διεθνή λογιστικά πρότυπα (IAS 39), οι τράπεζες ήταν υποχρεωμένες να εγγράψουν τον Μάρτιο τα νέα ομόλογα (μετά PSI) με τιμή κτήσης την τιμή στο χρηματιστηριακό ταμπλώ, δηλαδή στο 20%-25% της ονομαστικής αξίας. Τα ομόλογα των ελληνικών τραπεζών, συνολικής ονομαστικής αξίας €15 δισ είναι εγγεγραμένα στα βιβλία τους με συνολική αξία περίπου €3.5 δισ. Με αυτήν την αξία έχουν υπολογισθεί οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης.
Με τη συμμετοχή στο πρόγραμμα επαναγοράς οι τράπεζες, εάν συμμετάσχουν με το σύνολο των ομολόγων τους, θα διαγράψουν μονοκονδυλιά από τα βιβλία τους χαρτιά αξίας περίπου €3.5 δισ και θα βάλουν στο ταμείο περίπου €5.25 δισ. Η υπεραξία των €1.75 δισ κάθε άλλο παρά κούρεμα είναι.
Ο ΓΒ επιμένει στον χαρακτηρισμό του κουρέματος με τον ισχυρισμό ...
"διαγράφουν μονοκονδυλιά €14 δισ από τα βιβλία τους", ο οποίος δεν προκύπτει από πουθενά.
3. Ο ΓΒ υφαίνει ένα καμβά περί τα hedge funds που πάλι πιάνουν Κώτσους τους

Μια μικρή ιστορία της ελληνικής πιστωτικής φούσκας (με πλαστελίνες)

techiechan.com

και καθώς ο τεκι έλιαζε ακαμάτης τα αχαμνά του και αρνούνταν να παραδώσει το πολυθρύλητο τρίτο μέρος της τριλογίας του για τον συριζας, στους αντίποδες, το λογιστικό ρομπότ poltergeist ver 1.45 build 5445, καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Μην έχοντας που να ξοδέψει τον εταιρικά πληρωμένο του χρόνο και που να στρέψει τη δημιουργικότητά του,  και καθώς ο σύριζας δεν βγήκε κυβέρνηση που του είχε τάξει πιλάφια και ουρί από λογιστικές καταστάσεις της καρφούρ, του μπομπολιστάν και των ελπε, είπε να φτιάξει μια μικρή ιστορία της πιστωτικής φούσκας στην ελλάδα, με πλαστελίνες και χρωματάκια για να μπορεί να την καταλάβει ακόμα και ο προβόπουλος, ακόμα και ο παπαδήμος, ακόμα κι αυτός ο ίδιος ο στουρνάρας (για τον σαμαρά έχουμε χάσει κάθε ελπίδα από τότε που γύρισε από τις ηπα και πήραμε χαμπάρι ότι δεν είχε μάθει καν αγγλικά, πόσο μάλλον οικονομικά).
εγώ απλά προσθέτω μερικές πινελιές στο φόντο (αρχιζοντας και τελειώνοντας με TC). Τα περισσότερα γραφηματάκια είναι του poltergeist φτιαγμένα με αγάπη από τα φύλλα της ΤτΕ.
βαθμιαία από το ’90 απορρυθμίστηκε η τραπεζική αγορά στην Ελλάδα , και το 2000 με την είσοδο στην ΕΖ βρήκε και πρόσβαση σε φτηνό χρήμα. Και φυσικά το ξεκώλιασε:
(TC)η απορρύθμιση θα ήταν αδιάφορη αν δεν υπήρχε και η αποκλιμάκωση των επιτοκίων λόγω της ευρωπαϊκής προοπτικής (TC)

Μιλάμε για 7πλασιασμό δανεισμού σε 10 χρόνια, όχι μαλακίες, του δώσανε και κατάλαβε 

 (TC) η εντυπωσιακή ανάπτυξη -έτσι την έλεγαν τότε- του δανεισμού έχει να κάνει με το γεγνός πως πριν το 95 η ελλάδα ήταν μια αγορά παρθένα και στην ουσία cash only(TC)

επίσης λόγω ανάπτυξης και επειδή το ξόδεμα του ενός είναι εισόδημα του άλλου, οι τράπεζες βρήκανε την ίδια περίοδο και πολλές καταθέσεις:

 

τις οποίες ως γνωστόν έχουν δικαίωμα να δανείσουν.
έτσι δημιουργήθηκε μια πρωτόγνωρη για ελληνικά δεδομένα ρευστότητα, την οποία οι τράπεζες τι την έκαναν;

δηλαδή κι εμείς οι μαλάκες (τα νοικοκυριά) ανακαλύψαμε ξαφνικά την αμερική και δανειστήκαμε μέχρι το λαιμό.
και το αποτέλεσμα πιό ήταν;
Όσον αφορά τα ακίνητα:

Η αναξιοκρατία καταδίκασε τη χώρα σε αποτυχία

απόσπασμα συνέντευξης του Σταμάτη Κριμιζή στην Τανια Γεωργιοπουλου/kathimerini.gr
οι σταθμοί του
Πτυχίο Φυσικής από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.
Επικεφαλής ερευνητής  στην αποστολή Voyager 1 και 2.
Επιστημονικός διευθυντής στο εργαστήριο εφαρμοσμένης Φυσικής Jonhs Hopkins.
Διευθυντής Διοίκησης Διαστήματος (σχεδιασμός, κατασκευή, εκτόξευση και λειτουργία διαστημοπλοίων ) για τη NASA.
Εκτόξευση της 1ης αποστολής  στη σειρά διαστημοπλοίων Discovery της NASA.
Πέρασμα Voyager από το πρώτο σύνορο του ηλιακού συστήματος με τον Γαλαξία σε απόσταση 14 δισ. χιλιομέτρων από τη Γη.
Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ).

«Εχουμε συνηθίσει στην αναξιοκρατία. Ομως η αναξιοκρατία είναι αυτή που έχει καταδικάσει τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι αποτυχημένη αν δεν ξεπεράσει αυτό το πρόβλημα. Νομίζω όμως ότι και οι πολιτικοί και ο κόσμος δεν έχουν καταλάβει σε ποια κατάσταση βρίσκεται η χώρα.
 Μου κάνει τρομερή εντύπωση η

Τα εκτροφεία «κολλητών»

Λυκούργος Λιαρόπουλος/metarithmisi.gr
Μέγας σάλος ξέσπασε πρόσφατα με τους εξοργιστικούς διορισμούς αποτυχημένων "κολλητών" στις ΔΕΚΟ, για να χειριστούν δισεκατομμύρια, να διοικήσουν εργαζόμενους και να … οργανώσουν αμαρτωλούς οργανισμούς που, βούλιαξαν τη χώρα. Μετά και την ονομαστική αναφορά με λεπτομέρειες για την ... "καριέρα" τους ως τώρα, είναι απορίας άξιο πώς οι ίδιοι δέχονται να αναλάβουν. Γεννιούνται πολλά κρίσιμα ερωτήματα που σχετίζονται άμεσα με το χάλι της σημερινής Ελλάδας. Τόσο ... απελπισμένοι είναι;; Τέτοιοι .. «ξευτίλες», όπως θα έλεγε και ο λαϊκός τύπος που τους «υποστεί», μετά από εκατοντάδες άλλους τόσα χρόνια;; Και οι υφιστάμενοι ;; Πώς, αλήθεια, μπορείς να τους αντιμετωπίσεις στον Οργανισμό στον οποίο … διορίσθηκες, όταν σε συνοδεύει μία συγχορδία απαξιωτικών σχολίων; Ερωτήματα στα οποία κανείς δεν περιμένει απάντηση, αφού αυτή βρίσκεται στη σφαίρα της προσωπικής ηθικής και εντιμότητας όσων αφορά. Όπως είναι γνωστό, αν έχεις γλυκαθεί με την άσκηση εξουσίας, έστω και στο χαμηλότερο επίπεδο, εύκολα απαλλάσσεσαι από δύο … ενοχλητικές αυταπάτες, της αυθεντίας και του «κληρονομικού» δικαιώματος να … διοικείς.
Υπάρχουν, όμως, δύο άλλα ερωτήματα στα οποία η κοινωνία πρέπει να απαντήσει. Το πρώτο αφορά

Άλλαξαν τροπάριο οι ιερείς της δραχμής!

Θανάσης Μαυρίδης/capital.gr

Τώρα, επιτέλους, ξέρω! Αν βγούμε από το ευρώ μας περιμένουν στη γωνία οι φίλοι μας οι Τούρκοι. Το είπε ο κ. Ρουμπινί. Ναι, ο σύμβουλος του κυρίου Παπανδρέου. Αυτός όπως κι άλλοι σύμβουλοι του πρώην πρωθυπουργού έχουν προβλέψει άπειρες φορές την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Εδώ και λίγο καιρό έχουν αλλάξει στρατηγική. Ερώτηση: Τι έχουν κοστίσει αυτοί οι άνθρωποι στους Έλληνες φορολογούμενους; 
Μπορούν να κάνουν τους Κινέζους, αλλά η αλήθεια είναι ότι παίχτηκαν πολλά λεφτά σε βάρος της Ελλάδας και του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και ότι στην μάχη αυτή χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές δηλώσεις Ελλήνων αξιωματούχων και διαφόρων «συμβούλων».  Όσοι έχουν ασχοληθεί με τις διεθνείς αγορές γνωρίζουν καλά ότι μία δήλωση ή ένα νεύμα είναι αρκετά για κέρδη ή ζημίες εκατομμυρίων.
Πάρτε για παράδειγμα την δήλωση περί Τιτανικού. Αν την γνώριζα λίγα λεπτά νωρίτερα θα είχα ήδη βγάλει την σύνταξή μου και τα έξοδα μιας

Νεοέλληνας, ένα νήπιο χιλίων ετών

Του Ανδρέα Πανταζόπουλου, ΒΗΜΑ[via] 
Ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος ανιχνεύει το πώς και το γιατί η... πατροπαράδοτη ελληνική ανωριμότητα οξύνεται σε περιόδους κρίσης
Για τον συλλογικό εαυτό μας μιλάει και το τελευταίο βιβλίο του φιλόσοφου και συγγραφέα Στέλιου Ράμφου. Για τον συλλογικό τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, την «οικονομική κρίση», την αδυναμία μας να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας και να συνυπολογίσουμε τον βαθμό μιας αναλογικής συνευθύνης μας σε αυτό που μας συμβαίνει. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Στ. Ράμφος ανιχνεύει τις αιτίες της πτώσης μας. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με παρεμβάσεις του, ομιλίες, συνεντεύξεις και βιβλία έχει φωτίσει τις αιτίες της κρίσης, μάλιστα θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι έχει αναδείξει τον ίδιο τον πυρήνα της: το ιστορικό και κατ' επέκταση πολιτισμικό χάσμα που χωρίζει την ελληνική κοινωνία και τους θεσμούς της από την παγκοσμιοποιημένη εποχή μας. Αν η τελευταία απεικονίζεται σε μια πρωτοφανή επιτάχυνση του ιστορικού χρόνου, απόρροια των εξελίξεων στους τομείς της τεχνολογίας και της επικοινωνίας, ο δικός μας χρόνος δεν παραμένει «απλώς» εθνικός, αλλά κάτι περισσότερο: μένει φυλακισμένος σε ένα ελληνικό παρελθόν που δεν λέει να παρέλθει, δέσμιος μιας καθηλωτικής νοσταλγίας, που δεσμεύει τα υποκείμενά του στην αδράνεια, ανήλικα μέσα σε ένα ασάλευτο παρόν.
Παιδισμός
Στο νέο του δοκίμιο (η ολοκληρωμένη εκδοχή πολύ πρόσφατης εισήγησής του σε ημερίδα της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας), ο Στ. Ράμφος εμβαθύνει και εμπλουτίζει αυτή την προβληματική, διαυγάζει ακόμη περισσότερο τους μηχανισμούς μέσω των οποίων

Τα «τσικό» τους στις ΔΕΚΟ

Του Kωνσταντινου Zουλα/kathimerini.gr
Διοικητής στον ΕΛΓΑ αναλαμβάνει ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Βασ. Εξαρχος. Επικεφαλής του Oργανισμού Κοινοτικών Ενισχύσεων ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. Γρ. Αποστολάκος. Τον ΟΓΑ θα διοικήσει ο γραμματέας οργανωτικού της Ν.Δ. Κ. Ζωντανός. Στον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης παραμένει πρόεδρος ο, «εκλεκτός» του Ευ. Βενιζέλου, Στ. Αγγελούδης και στο Κέντρο Κατάρτισης των ΕΛΤΑ τοποθετείται ο εκ Μεσσηνίας υποψήφιος της Ν.Δ. Μάκης Γάκης. Στον ΕΛΟΤ, πρόεδρος ορίζεται ο 34χρονος πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Αγγ. Τόλκας και στον ΟΣΥ (λεωφορεία - τρόλεϊ) ήδη ανέλαβε διοικητής ο πρώην γραμματέας της ΔΑΠ Γιάννης Οικονόμου.
Θα μπορούσα να συνεχίσω με την παράθεση όλων των ονομάτων που επέλεξαν οι πράσινοι και οι γαλάζιοι για να ηγηθούν στις ΔΕΚΟ. Αλλά δεν έχει νόημα, καθώς το... νόημα το έχετε καταλάβει. Και μόνον από αυτή τη λίστα είναι πια πασίδηλο ότι ακόμη και σήμερα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ αδυνατούν να καταλάβουν τι έχει συμβεί στη χώρα και κυρίως γιατί τα κόμματά τους περιβάλλονται από πλήρη ανυποληψία.
Οσοι θεωρούν την κριτική υπερβολική ας απαντήσουν σε δύο ενδεικτικά ερωτήματα: Ποια

«Ρε, μπας και νομίζουμε ότι δεν είμαστε ριζοσπαστικοί;».

Αντώνης Πανούτσος/sday.gr
«Χριστέ και απόστολοι, να μας τύχει τέτοιο κακό. Μπροστά θα το βάλουμε το Ριζοσπαστική». «Και αν βλέπουνε το ριζοσπαστική, αλλά νομίζουνε ότι είμαστε ακίνητοι;». «Ευτυχώς που το σκέφτηκες. Θυμίστε μου να βάλουμε και το Κίνηση». «Ωραία. Τώρα είναι και ριζοσπαστική και κουνιέται, αλλά ο κόσμος πού ξέρει τι πολίτευμα θέλουμε; Μπορεί να νομίζει ότι θέλουμε μοναρχία, φεουδαρχία…». «Νο πρόμπλεμ, κύριε Λοβέρδο. Βάζουμε δημοκρατία και καθαρίσαμε». «Αλλά τι δημοκρατία; Δημοκρατία λέει ότι έχει και η Βόρειος Κορέα». «Συνδικαλιστικοδημοκρατία, φεουδοδημοκρατία, αρχηγέ ;». «Και γιατί να μην πάμε με τη γοητεία του κλασικού. Σοσιαλδημοκρατία, που είχε και η Σουηδία που τη γουστάρανε και οι Παπανδρέου». «Ο.Κ., πρόεδρε. Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατίας. Να κάνουμε και ένα σήμα, να έχει λαμπάδες, ήλιους, τα κόλπα να τελειώνουμε και να βγούμε για ψήφους διεκδικώντας τη συγκυβέρνηση». «Μισό, κάτι λείπει. Κάτι πρέπει να βάλουμε στο τέλος να δείχνει ότι ανοίξαμε και δεχόμαστε». «Να το κάνουμε Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατίας οι Εγγραφές Αρχισαν; ΡΙΚΣΕΑ;». «Οχι, καλύτερα να φαίνεται ότι συμμαχήσαμε με κάποιους και είμαστε πολλοί. Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας». «Και γαμώ τα ονόματα…». Και στο μόνο που λείπει είναι το «Πανελλήνιο» στην αρχή  «για να δέσει», που έγραψε και σε tweet o George Mavrotas.
Ετσι με το ΡΙΚΣΣΥ καλύφθηκε το κενό των φιλελεύθερων δυνάμεων που θα

Νο Europe, no party!

The Athens Review of Books/Μανώλης Βασιλάκης
Τι συμβολίζει ο βιβλικός μύθος του πύργου της Βαβέλ; Ο συνειρμός που αυτόματα έρχεται πρώτος στο μυαλό μας είναι η ασυνεννοησία. Αν μας υποχρέωναν να κατασκευάσουμε μια γραπτή γλώσσα με δυτικά ιδεογράμματα, έναν τέτοιο πύργο, υπερφίαλο, μισοκατασκευασμένο και μισογκρεμισμένο, θα χρησιμοποιούσαμε.

Αν μας ζητούσε κάποιος να περιγράψουμε σήμερα την κατάσταση της «Ενωμένης Ευρώπης», πάλι το ίδιο πυργοειδές σύμβολο θα χρησιμοποιούσαμε. Και θα ήταν εντελώς ταιριαστό, τόσο από πλευράς αντίληψης όσο και από πλευράς πρακτικών αποτελεσμάτων. Πώς αλλιώς να περιγράψεις αντιλήψεις και προσεγγίσεις τόσο διαφορετικές όσο ο μίζερος Βορειοευρωπαϊκός εγωισμός, η ανορθολογική προδιάθεση του Νότου να αρνείται τη δική του ολέθρια πραγματικότητα, ο Βρετανικός αυτισμός και η αλαζονεία της ευρωπαϊκής Ανατολής, που φαντασιώνεται ότι έγινε κάτι σαν Δανία, ενώ παραμένει ακόμα αταβιστικά επηρεασμένη από τις ασθένειες της Σοβιετο-ανατολικής της κληρονομιάς; Πώς αλλιώς να περιγράψεις την κουτοπονηρία των αδυνάτων και την αλαζονεία ισχυρών; Πώς αλλιώς να περιγράψεις πολιτικές αποφάσεις όπως η

Πρέπει να πούμε την αλήθεια. Για την ύφεση δεν φταίνε όσα κάναμε. Αλλά όσα δεν κάναμε.

Edito 416
Φώτης Γεωργελές/athensvoice

Κάθε Δευτέρα βράδυ στη Nova προβάλλεται μια καινούργια σειρά. Το «Newsroom» είναι η σύνταξη και η παρουσίαση ενός τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων αμερικάνικου καναλιού. Σε ένα επεισόδιο, ο Γουίλ, ο παρουσιαστής, μιλάει με έναν εκπρόσωπο του Tea party. Και δεν τον αφήνει σε χλωρό κλαρί. Το σύστημα Υγείας θα μας κοστίσει τόσα δις φόρους, λέει ο πολιτικός, ο αριθμός αυτός είναι λάθος, τον διακόπτει ο παρουσιαστής. Ο Ομπάμα έχει εκτινάξει το χρέος σε τόσα τρις, συνεχίζει ο πολιτικός, το σωστό νούμερο είναι άλλο, τον διακόπτει ξανά ο παρουσιαστής. Ένας νεαρός δημοσιογράφος πανηγυρίζει στην αίθουσα σύνταξης, τον τσάκισε τον Ρεπουμπλικάνο ο Γουίλ, λέει. Και ο Γουίλ Ρεπουμπλικάνος είναι, του απαντάει κοφτά η διευθύντρια παραγωγής.
Μπορεί να χαμογελάς με την πάντα ηρωική χολιγουντιανή αναπαράσταση της συνήθως πολύ πιο γκρίζας πραγματικότητας, αλλά δεν παύει να υπενθυμίζει τις βασικές αρχές: Τα γεγονότα είναι γεγονότα. Δεν μπορεί να έχεις απόψεις, άμα δεν ξέρεις τα γεγονότα. Μπορούμε να διαφωνήσουμε σε όλα, μπορεί να έχουμε πολλές διαφορετικές οπτικές, λύσεις, προτάσεις, αλλά πάνω στην ίδια πραγματικότητα. Για μας, που έχουμε ένα άμεσο πρόβλημα επιβίωσης ως κοινωνία, αυτό είναι επιτακτικό. Δεν μπορούμε να βρούμε τι θα κάνουμε, δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την ύφεση, άμα οι μισοί νομίζουν ότι μας ψεκάζουν.
Πριν από μία εβδομάδα, που αποφασίστηκε επιτέλους η εκταμίευση της δόσης, οι εφημερίδες και το διαδίκτυο δημοσίευσαν την επιμέρους κατανομή, πού θα πάνε τα λεφτά. Όλες οι εφημερίδες, κυβερνητικές, αντιμνημονιακές, εγώ τα διάβασα στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Κάποια δις θα πάνε κατευθείαν στο φετινό έλλειμμα. Κάποια άλλα δις θα πάνε στα χρέη του δημοσίου που συσσωρεύονται συνεχώς όσο καιρό καθυστερούσε η δόση, έχουν φτάσει στα 9,3 δις. Κάποια θα πάνε στην

Ο Μπάμπης ο Προγάστωρ και άλλες ιστορίες με φίδια

themotorcycleboy.blogspot
Υπάρχει ένα πολύ ωραίο θεατρικό που λέγεται «Δυο Θεοί», το έχει γράψει, προ αμνημονεύτων χρόνων ο Λένος Χρηστίδης –ανατριχιαστικά ξεκαρδιστικό ας πούμε. Όπου δυο τρόφιμοι ψυχιατρείου (έγκλειστοι λόγω της εμμονής τους με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών) σουφρώνουν ένα λάπτοπ και περνάνε τις τελευταίες τους μέρες πριν την καταστροφή του κόσμου (από κάποια μυστήρια βόμβα) ξαναγράφοντας την ανθρώπινη ιστορία. Το αστείο βέβαια είναι οτι διαστρέφουν την ιστορία δίνοντας στους εαυτούς τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε όλα τα σπουδαία γεγονότα και (για να εξασφαλίσουν κάποια προνόμια) πετάνε κάποια ιστορικά ξεροκόμματα στους φύλακες και τους υπόλοιπους τροφίμους του ιδρύματος. Πριν την μεγάλη έκρηξη θάβουν το λάπτοπ για να το βρουν οι επόμενες γενιές. Τι μας διδάσκει αυτή η παραβολή; Ότι μ΄ένα λάπτοπ ξεχνιέσαι!
Εντάξει, η υστεροφημία είναι η μια παράμετρος της παραπάνω ιστορίας. Όμως η δεύτερη παράμετρος που χώνεται πούστικα στο κάδρο έχει να κάνει με το αναμφισβήτητο γεγονός οτι η ιστορία ξαναγράφεται (διαστρεβλώνεται, παραχαράσσεται) κάθε φορά που τελειώνει ένας κόσμος. Κι όταν λέμε ιστορία δεν εννοούμε τις προσωπικές μαρτυρίες και τις λοιπές πρωτόλειες πηγές, εννοούμε την επιστημονική καταγραφή των γεγονότων μέρος της οποίας προορίζεται να αποτελέσει την επίσημη καταγραφή. Εδώ κολλάει και το «η ιστορία γράφεται από τους νικητές» το οποίο αφορά σαφώς και αποκλειστικώς την επίσημη και κυρίαρχη καταγραφή της.
Για την Ελλάδα έχω την εντύπωση οτι η πρώτη επίσημη καταγραφή της ιστορίας έγινε από τον Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, κάπου στα 1853. Εκεί έχουμε και την πρώτη επίσημη αποτύπωση της «ελληνικής συνέχειας», τη σύνδεση δηλαδή αρχαίας και νεώτερης Ελλάδας. Από τότε πέρασαν αιώνες αλλά η γραμμή παρέμεινε σχεδόν ίδια με αυτή που εγκαινιάστηκε από τον Παπαρηγόπουλο κι έτσι ακόμα θεωρούμαστε ο περιούσιος λαός του Κυρίου (Δία) ο οποίος «έχτιζε Παρθενώνες όταν οι υπόλοιποι ήταν ακόμα στα δέντρα». Έγραφε κάτι τέτοιο ο Παπαρηγόπουλος; Αν και δεν έχω διαβάσει ολόκληρο το πόνημά του –δεν το νομίζω. Αλλά κάθε επίσημη ιστορία την ακολουθεί το ξαδερφάκι της το επονομαζόμενο και «αποσπασματική ερμηνεία». Τουτέστιν –παίρνουμε ότι μας

Η εξομολόγηση της Μαρίας, μιας αποπλανημένης κορασίδας

"Ο Τσίπρας έδωσε διέξοδο στην καταπιεσμένη αριστερή μου ιδεολογία"

Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/12/2012

Ονομάζομαι Οικονόμου Μαρία. Είμαι από την οργάνωση Φυλής. Θέλω να πω μόνο δύο λόγια. Ήμουν οργανωμένη στη Ν.Δ. για 18 ολόκληρα χρόνια. Όχι κατ' ανάγκην δεξιά, αλλά με αριστερές αρχές. Και αριστερή συμπεριφορά στην καθημερινότητά μου, στη δουλειά μου, στις συναναστροφές μου. Ήμουν μία από τους εγκλωβισμένους στα δύο πρώην μεγάλα κόμματα και νιώθω ευτυχής που μου δώσατε χώρο και λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ.

Βρίσκομαι σήμερα εδώ γιατί άκουσα τον δυνατό, τον καθαρό, τον έντιμο λόγο του συντρόφου Αλέξη Τσίπρα και του είμαι ευγνώμων γιατί έδωσε διέξοδο στην καταπιεσμένη αριστερή μου ιδεολογία. Και τελειώνω λέγοντας ότι στον ΣΥΡΙΖΑ βρήκα επιτέλους, μετά από 18 ολόκληρα χρόνια, την πολιτικά βιολογική μου οικογένεια.

Ήρθα για να μείνω και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μαζί σας με όλες μου τις δυνάμεις.

Σας ευχαριστώ πολύ.

από την ΑΥΓΗ (avgi.gr)
εαν γνωρίσει και τον τατσόπουλο από κοντά και απελευθερώσει και την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα της,ποιός την πιάνει τη συντρόφισσα.

Το ξέσπασμα της βίας (βγάλτε τους τις κουκούλες).

sabotaz33.blogspot
Τον δεκέμβριο του 2008 ένας μαλάκας μπάτσος δολοφόνησε ένα 16χρονο παιδί. Τον δεκέμβριο του 2008 ένας κακός ’’υπάλληλος’’ μας, που του είχαμε αναθέσει (και τον  πληρώναμε με τους φόρους μας) για να  προστατεύει όλους εμάς, σκότωσε έναν από εμάς.

Την ίδια νύχτα συναντηθήκαμε στην κατάληψη, και λίγες ώρες μετά γεμίσαμε τους δρόμους διαδηλώνοντας κατά της δολοφονίας και κατά του κράτους(!). Εκεί όταν 200 οι μέσα αποφασίζαμε και για τους 6χιλιάδες ’’χρήσιμους ηλίθιους’’ που ήταν απέξω η Ν. φώναξε  μοναχή να μην ρίξουν πέτρες, αλλά  όποιος θέλει να ρίξει γιαούρτια. Την βία κάποιων κρατικών υπαλλήλων δεν την κυνηγάς με βία. Αυτή η πρόταση δεν άρεσε στους υπόλοιπους. Μετά στην πορεία, κάποιοι από εμάς άρχισαν να σπάνε τράπεζες, να την πέφτουν στους αστυνομικούς να κρύβονται ανάμεσα μας στην πορεία και να ξαναβγαίνουν. Παρατηρούσα αξιοπερίεργα, πάρα πολλά παιδιά με παντελόνια και φούτερ των 170ευρώ, να κάνουν την επανάσταση τους  ρίχνοντας πέτρες και βρίζοντας μπινελίκια στους μπάτσους και στους αστυνομικούς. Και μετά,  το πλήθος, οι πολλοί, τα γυναικόπαιδα, οι χρήσιμοι ηλίθιοι, συνειδητοποιώντας τον άχαρο ρόλο τους και νιώθοντας ότι η πορεία δεν ήταν τελικά αυτή για την οποία είχαν έρθει,  έφυγαν. Και οι υπόλοιποι να κατεβάζουμε τα κομματικά πανώ και να κάνουμε αλυσίδες για να βγουν τα παιδιά να κάνουν την δουλειά τους και να ξαναμπούν. (κομματικά πανώ σε διαδήλωση για την δολοφονία ενός παιδιού ;;; ξανασκέφτομαι τώρα!!!).  Μείναμε λίγοι, και τις επόμενες ημέρες ακόμα λιγότεροι. Τα ίδια έγιναν και στις υπόλοιπες πόλεις συν τους βανδαλισμούς και τα πλιάτσικα στην αθήνα. Δεν ξέρω αν από την δολοφονία του αλέξη δικαιολογείται να βγει ένα βουβό πλήθος στους δρόμους και να ξεσηκωθεί κατά της βίας (από οποιονδήποτε),  αλλά κάποιοι προτίμησαν να αναλάβουν αυτοί τον δικό μας ρόλο και να μας υποκαταστήσουν. Αντί να βγει ένα εκατομμύριο κόσμος στους δρόμους,, βγήκαν στην θέση τους κάποιοι λίγοι, που ήθελαν να επιβάλλουν την δική τους βία. Όταν εγώ και η Ν. προσπαθήσαμε να σταματήσουμε κάτι μαγκίτες κουκουλοφόρους  που την είχαν πέσει σε μια τράπεζα, τα ρόπαλα τους γύρισαν καταπάνω μας. Δεν είστε στην ιδια πορεία με εμάς τους είπαμε και μας προπηλάκισαν υψώνοντας  τα ρόπαλα και το μίσος τους προς τα κεφάλια μας. Οι γύρω μας γνωστοί και άγνωστοι, πολιτικά στελέχη και μη,  χάζευαν,  μέχρι 2 κοπέλες γνωστές τους να τους κατευνάσουν και να τους ζητήσουν να συνεχίσουν να ασχολούνται με το σπάσιμο της τράπεζας. Φίλος μας καλός, και υποψήφιος βουλευτής της ανταρσία είχε μείνει κάγκελο μετέωρος μαλάκας 4 βήματα πιο πίσω ανήμπορος να κάνει κάτι ενάντια σε αυτό που είχε ευλογήσει και εκείνη την στιγμή στρεφόταν εναντίον 2  φίλων του. Αν το ρόπαλο του γορίλλα είχε καταλήξει στα κεφάλια μας την επόμενη στιγμή θα

Το νέο επίδομα τέκνων

Του Χαρη Θεοχαρη/kathimerini.gr

​​Αδιαμφισβήτητα, το κράτος οφείλει να αναγνωρίζει την αναγκαιότητα στήριξης της ανατροφής παιδιών. Περισσότερο πρέπει να στηρίζει τις οικογένειες στην πράξη.
Πρέπει όμως να αναγνωριστεί πως ο τρόπος που το έκανε ώς τώρα, δεν ήταν σωστός. Η χώρα μας έχει τον μέσο όρο κόστους κοινωνικών παροχών από τις χώρες του ΟΟΣΑ, χωρίς τα ανάλογα αποτελέσματα (μείωση φτώχειας, στήριξη πραγματικά αδυνάμων), για το επίπεδο των χρημάτων που δίνουμε.
Ειδικότερα για τη στήριξη των παιδιών, η σημερινή δομή έχει δύο πυλώνες: την αύξηση του αφορολόγητου ορίου για κάθε παιδί και το πολυτεκνικό επίδομα.
Η φορολογία όμως, και ειδικότερα το αφορολόγητο όριο, είναι λάθος μεθοδολογία στήριξης. Αυτό για δύο λόγους: δίνεται έναν χρόνο μετά (δηλώνουμε εισοδήματα του προηγούμενου κάθε φορά έτους) και επωφελούνται μεσαία και μεγάλα αντί τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Για παράδειγμα, οι 220 χιλιάδες οικογένειες με παιδιά και εισόδημα κάτω από 5.000 ευρώ δεν ωφελούνται στο ελάχιστο από το αφορολόγητο, ενώ οι 117 χιλιάδες με εισόδημα μέχρι 9.000 ευρώ και 1 ή 2 παιδιά έχουν μικρότερη ωφέλεια από αυτή που έχουν οι άνω των 9.000 ευρώ οικογένειες.

Ετσι, από το 1,3 εκατ. οικογένειες με παιδιά, περίπου οι 440 χιλιάδες (το ένα τρίτο!) δεν έχουν καμία ή έχουν μειωμένη στήριξη.
Και το επίδομα πολυτέκνων όμως δίνεται χωρίς εισοδηματικό κριτήριο. Ετσι, το παίρνουν ομάδες πληθυσμού που δεν το έχουν ανάγκη, όπως αποδεικνύει το ζήτημα που ανέκυψε με γνωστή παρουσιάστρια πριν από καιρό.
Το νέο επίδομα, όπως έχει περιγραφεί, έχει σωστά χαρακτηριστικά: επιδοτεί κάθε οικογένεια από το πρώτο παιδί, στοχεύει τις εισοδηματικά χαμηλές οικογένειες, δεν «χάνεται» για 1 ευρώ διαφοράς εισοδήματος, αλλά «σβήνει» σταδιακά (δίνεται το 100%, 2/3 και 1/3 του ποσού), αυξάνεται ανά παιδί καθώς αυξάνονται αυτά (40 ευρώ ανά μήνα και παιδί για τα δύο πρώτα, 50 ευρώ για τα δύο επόμενα και 60 ευρώ από το πέμπτο και άνω).
Η κυριότερη καινοτομία είναι η στήριξη του μεγαλύτερου αριθμού οικογενειών που έχουν ανάγκη, αυτών με ένα και δύο παιδιά. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της δυσκολίας του εγχειρήματος, για να δώσουμε το υπάρχον επίδομα των 44 ευρώ το παιδί ανά μήνα για όλα τα παιδιά, με τη δαπάνη σταθερή, θα έπρεπε να μειωθεί το επίδομα στα 10 ευρώ!

Υπάρχει παρανόηση και για τα εισοδηματικά κριτήρια. Δεν είναι ακριβές πώς μπορεί να το πάρει κάποιος αν έχει εισόδημα 6.000 ευρώ και κάτω. Μια οικογένεια με ένα παιδί το παίρνει μέχρι τα 27.000 ευρώ (πλήρως μέχρι 9.000 ευρώ), με δύο παιδιά μέχρι 30.000 ευρώ (πλήρως ως 10.000 ευρώ), με τρία παιδιά ώς τα 33.000 ευρώ κ.ο.κ.
Το σωστό είναι να συγκρίνουμε αυτοτελώς το επίδομα τέκνων για να κρίνουμε την επίπτωσή του, όμως επειδή στον δημόσιο διάλογο έχει τεθεί το ζήτημα σε σχέση με τις αλλαγές στη φορολογία, υπολογίσαμε τη συνολική επίπτωση σε τυπικές οικογένειες. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, από το νέο επίδομα αλλά και τις αλλαγές στις κλίμακες μισθωτών - συνταξιούχων, ωφελημένες ή περίπου ανεπηρέαστες βγαίνουν οι οικογένειες σύμφωνα με τον ως άνω πίνακα.
Είναι φανερό από τα παραπάνω πως η ωφέλεια κατευθύνεται στο μέρος του πληθυσμού με τη μεγαλύτερη ανάγκη. Μια αλλαγή όμως σαν και αυτή δεν είναι δυνατόν να μην επηρεάσει αρνητικά κάποιες πληθυσμιακές ομάδες. Ευνοεί όμως πολύ περισσότερους (περίπου 70% των οικογενειών) από όσους πλήττει.

Είναι αλήθεια πως αυξάνεται η πίεση στον φοροεισπρακτικό μηχανισμό του Δημοσίου. Πρέπει να δουλεύει αποτελεσματικότερα και να ανακαλύπτει τη φοροδιαφυγή, ώστε να μην κατευθύνουμε το επίδομα σε οικογένειες που αποκρύπτουν εισοδήματα. Αυτό όμως πρέπει να γίνει και για πολλούς άλλους λόγους.
Το νέο σύστημα είναι ορθολογικότερο, στηρίζει χιλιάδες οικογένειες που το έχουν ανάγκη και δεδομένων των δημοσιονομικών συνθηκών, ανακατευθύνει τους πόρους εκεί όπου χρειάζεται. Μακάρι σύντομα η χώρα να είναι σε θέση να χαλαρώσει τα εισοδηματικά κριτήρια ή να αυξήσει το επίδομα, ώστε να βοηθήσει περισσότερο τις οικογένειες με παιδιά.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πρέπει ο δημόσιος διάλογος να στηριχτεί πάνω σε πραγματικά στοιχεία ώστε οι πολιτικές αποφάσεις να παίρνονται μετά λόγου γνώσεως και όχι πάνω σε σαθρά θεμέλια.

* Γενικός γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων

Το κίτς του life style μεταμορφώθηκε εν μια σχεδόν νυκτί σε κιτς της επανάστασης ή του δήθεν πατριωτισμού

Χρήστος Χωμενίδης από την ομιλία του στο συνέδριο της Δράσης

H αλήθεια είναι ότι ανεχόμασταν σε μεγάλο βαθμό το περιρέον όργιο. Κι όχι επειδή φοβόμασταν το ρόλο της Κασσάνδρας – πολλά και διάφορα θα μπορούσε κανείς να μας προσάψει μα όχι δειλία. Ανεχόμασταν την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, τη σταδιακή μετατροπή κάθε θεσμού σε σκέτο πρόσχημα, τα πολυποίκιλα φαινόμενα εκφυλισμού, επειδή είχαμε κάνει δύο βασικές παραδοχές.   

Η πρώτη ήταν πως η Ελλάδα διαθέτει δίχτυ ασφαλείας. Πως οι στρατηγικές της επιλογές –η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτίστως- την έχουν θωρακίσει με κεκτημένα, τα οποία δεν νοείται να τεθούν υπό αμφισβήτησιν. "Ό,τι και να συμβεί, αποκλείεται να μας πάρει ο διάολος!" καθησυχάζαμε. 
Για τη δεύτερη σιωπηλή παραδοχή μας ευθύνεται –πιστεύω- η γονιδιακή σχεδόν αισιοδοξία, η οποία ανέκαθεν χαρακτηρίζει τους ανθρώπους του Διαφωτισμού. Η πίστη πως ο κόσμος αργά αλλά σταθερά προοδεύει. Πως οι συνήθειες και οι νοοτροπίες δεν γίνεται παρά να αλλάζουν επί τα βελτίω. Πως τα παιδιά είναι πάντοτε καλύτερα από τους γονείς τους, το αύριο πιο ελπιδοφόρο από το χθες. Από ετούτη την αντίληψη εμφορούμενοι, απομονώναμε λίγες ψηφίδες της γενικής εικόνας –τη μερίδα της νέας γενιάς που εμφορούνταν πράγματι από κοσμοπολιτισμό, το κομμάτι της επιχειρηματικότητας που διαπνεόταν όντως από καινοτόμο πνεύμα- τις αναδεικνύαμε, τις ευλογούσαμε και ποντάραμε πάνω τους το συλλογικό μας μέλλον.   
Φευ! Οι δραματικές εξελίξεις της τελευταίας τριετίας κατέδειξαν το μέγεθος της φενάκης μας. Δεν είναι μονάχα η οικονομική κατάρρευση και ο κοινωνικός κατακερματισμός που έχει αυτή επιφέρει. Είναι -όπως το θέτει ένα αθυρόστομος φίλος μου- είναι που «βγήκαν», και που βγαίνουν, "όλα τα σκατά στο πιάτο". Οι πλέον σκοτεινές όψεις του παρελθόντος, οι πλέον παρωχημένες συμπεριφορές βρυκολάκιασαν και μάς τρίζουν τα δόντια. Η Αριστερά των παλαιοημερολογίτικων συνιστωσών και των εν πολλαίς αμαρτίαις γηρασάντων εργατοπατέρων, η Αριστερά του δογματικού κρατισμού και της στρουθοκαμηλικής άρνησης της πραγματικότητας, έχει βρεθεί ξαφνικά στο κέντρο του γηπέδου και προσδοκά να κυβερνήσει. Η πιο αντιδραστική, φοβική, μισαλλόδοξη Δεξιά, η ναζιστική Δεξιά, φιλοδοξεί βασίμως να αναδειχθεί σε φρικαλέο ρυθμιστή όχι μόνο του πολιτικού παιχνιδιού αλλά και της καθημερινότητας μας. Ο "Αυριανισμός", στη διαδικτυακή του εκδοχή, θολώνει σκούζοντας την κρίση των ανθρώπων. Το κίτς του life style μεταμορφώθηκε εν μια σχεδόν νυκτί σε κιτς της επανάστασης ή του δήθεν πατριωτισμού. Το πιο εξωφρενικό δε για μένα είναι πως ο ίδιος ακριβώς θίασος των παλιάτσων, που κατά τις ημέρες της αφθονίας τα έσπαγε στα μπουζούκια, πόζαρε σε πάρτυ και σε καλλιτεχνικά σουαρέ, ανεμίζει τώρα τα κόκκινα και τα μαύρα λάβαρα. "Τι περίμενες;" θα μου πείτε. "Ο τόπος μας είναι κλειστός" όπως το γράφει και ο Σεφέρης. Κλειστός και ανακυκλούμενος...  
  Πηγή

Αυτοί που επένδυσαν στη δυστυχία μας

Δεν ξέρουμε ποια θα είναι η κατάληξη του πολιτικού ευρήματος της επαναγοράς των ομολόγων. Στην διάρκεια όλης αυτής της διαδρομής, όμως, έχουν υπάρξει ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις, οι οποίες διαλύουν διαφόρους μύθους που τόσο επιμελώς έχουν κτιστεί τα τελευταία χρόνια.

Ο μεγαλύτερος όλων είναι ότι οι συνέταιροί μας στην Ευρώπη είναι τοκογλύφοι. Μακάρι να έβρισκα κι εγώ έναν τέτοιο τοκογλύφο να μου άλλαζε το στεγαστικό μου δάνειο. Θα του ήμουν ευγνώμων.

Τώρα, πόσο Ναζί είναι οι Γερμανοί που εμείς τους βρίζουμε κι αυτοί εξακολουθούν και μας χρηματοδοτούν, αυτό είναι κάτι που πρέπει να το απαντήσουν όσοι όλο αυτό τον καιρό έσταζαν χολή για τους πάντες. Λες και οι Ευρωπαίοι μας οδήγησαν στην χρεοκοπία.

Το κακό είναι ότι χρειάστηκε λίγος χρόνος για να σπείρουν οι καιροσκόποι τον σπόρο του μίσους. Χρειάζεται, όμως, πολύς χρόνος και πολύ δουλειά για να ξεριζωθεί. Είναι τραγικό να πιστεύει ένα κομμάτι του πληθυσμού ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε εκβιάζοντας εκατομμύρια συνάνθρωπούς μας ότι θα τους πάρουμε μαζί μας, όπως έγινε  στο Κούγκι!  Η Ευρώπη δεν είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι Ευρωπαίοι δεν είναι οι σουλτάνοι.

Θα πει κάποιος ότι κτίστηκαν πολιτικές καριέρες πάνω σε αυτές τις μυθοπλασίες περί γερμανοτσολιάδων και ότι ο αντικειμενικός σκοπός αυτών των ανθρώπων έχει επιτευχθεί.  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λαϊκισμός είναι ο εύκολος τρόπος για να ανέβει κανείς στην κορυφή της δημοσιότητας. Ωστόσο, η ιστορία μας διδάσκει ότι το δύσκολο δεν είναι να φτάσει κανείς στην κορυφή, αλλά να μείνει κιόλας.

Υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια. Το ένα είναι να παραμείνουμε στην Ευρώπη. Σε αυτή την περίπτωση όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που έχουν γίνει γνωστοί εξαιτίας της κρίσης θα ξεχαστούν γρήγορα. Το άλλο σενάριο είναι να μην τα καταφέρουμε. Τότε θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτούς τους ανθρώπους ή αλλιώς να βάλουμε τον παραλογισμό μέσα στα σπίτια μας. Θα έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.

Η απόφαση που λήφθηκε για την Αθήνα δεν εξασφαλίζει την παραμονή μας στην Ευρωζώνη. Δείχνει, όμως, την πολιτική βούληση των Ευρωπαίων. Θέλουν την Ελλάδα στην Ευρώπη, η επιλογή τους αυτή τους έχει κοστίσει οικονομικά και πολιτικά και είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν και σε άλλες ενέργειες για να στηρίξουν τις αποφάσεις τους. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι εμείς θα τους χορεύουμε στο ταψί κάθε φορά που θα ξυπνάμε ανάποδα. Όπως ψεκάζουν εμάς ψεκάζουν κι εκείνους. Αλλά δεν είναι υποχρεωμένοι να μεταφέρουν στις δικές τους κοινωνίες την υποκουλτούρα που έχει κυριαρχήσει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια...

Αλήθεια, αν το 0,69% είναι ένα τοκογλυφικό επιτόκιο, το 0,19% πως θα μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει; Είναι εκτεθειμένοι και γι΄ αυτό έχουν εξαφανιστεί. Ίσως περιμένουν την καταστροφή της χώρας για να κάνουν και πάλι την εμφάνισή τους. Έχουν επενδύσει στην δυστυχία μας...

Θανάσης Μαυρίδης/capital.gr 

Το παγκόσμιο επέκεινα και η εντόπια μαντική

Του Αριστου Δοξιαδη/kathimerini.gr
Υπάρχουν δύο είδη μοιρολατρίας στον λόγο των πολιτικών και των δημοσιολόγων τα τελευταία τρία χρόνια.
Το πρώτο είναι η αναγωγή σε ένα παγκόσμιο επέκεινα. Για παράδειγμα, όταν μιλάμε για λιτότητα στην Ελλάδα, μερικοί μαρξιστές μεταθέτουν τη συζήτηση στην κρίση υποκατανάλωσης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Μοιάζουν με τον παχύσαρκο που του λένε να τρώει λιγότερο, κι αυτός απαντά: «Μα ο κόσμος έχει δισεκατομμύρια πεινασμένους, που θα ’πρεπε να τρώνε περισσότερο. Εχουμε ανάγκη πιο πολύ φαΐ, όχι λιγότερο».
Θεωρούν ότι θα μπορούσε να διατηρηθεί ψηλά η κατανάλωση στη χώρα που είχε τη χαμηλότερη αποταμίευση και το χειρότερο εμπορικό ισοζύγιο σε όλη την Ευρώπη, επειδή οι μισθοί στον τρίτο κόσμο είναι χαμηλοί. Αφού δεν μπορεί να φάει αρκετά ο Ινδός, δηλαδή, ας τρώμε εμείς περισσότερο. Ή, αφού δεν ξοδεύει αρκετά ο Γερμανός εργάτης, ας ξοδέψει ο Ελληνας την αποταμίευση του Γερμανού.
Πιο σοβαρά, πολλοί υποστηρίζουν ότι χωρίς συνολική και οριστική λύση στην Ευρωζώνη για το χρέος, τις τράπεζες, τα δημοσιονομικά και την ενεργό ζήτηση, η μικρή και προβληματική ελληνική οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει. Επικαλούνται την κρίση του 1929 ως παράδειγμα, όπου χωρίς συντονισμένη και μαζική τόνωση της ζήτησης από τα μεγάλα κράτη δεν μπορούσαν να ανακάμψουν οι τοπικές οικονομίες.
Συχνά, για την ελληνική «διάσωση», το επιχείρημα εστιάζεται στο δημόσιο χρέος. Αν δεν διαγραφεί τόσο πολύ χρέος ώστε να είναι απόλυτα σαφές ότι μπορούμε να εξυπηρετήσουμε το υπόλοιπο, τότε δεν θα έρθει η ανάπτυξη. Μέχρι τότε, όλη η ενέργεια της πολιτικής ηγεσίας πρέπει να αφιερωθεί εκεί.
Αυτές οι προσεγγίσεις έχουν ένα κοινό στοιχείο: το κύριο πρόβλημα βρίσκεται έξω

Κραυγή αγωνίας προς τον πρωθυπουργό για την ντροπή τουΑΠΘ

Κραυγή αγωνίας προς τον πρωθυπουργό να παρέμβει και να δώσει τέλος στην τραγική κατάσταση που επικρατεί στο ΑΠΘ από την Νιόβη Παυλίδου καθηγήτρια και μέλος του συμβουλίου του ΑΠΘ
κ. Πρωθυπουργέ
Εκφράζοντας τον πραγματικό πόνο καθηγητών και φοιτητών του Αριστοτέλειου Παν/μιου Θεσσαλονίκης θα περιέγραφα  αυτό που συμβαίνει με μια δραματική φράση: Όνειρα, δουλειά, πάθος, δημιουργικότητα, καινοτομία και πρωτοπορία ό,τι δηλαδή σημαίνει μέσα στους αιώνες το πανεπιστήμιο, ό,τι οι περισσότεροι από μας πιστέψαμε, να στέκεται ανήμπορο και απελπισμένο μπροστά σε ένα βουνό από σκουπίδια. Μια πραγματικότητα που μας ευτελίζει ως κοινότητα αλλά και ως χώρα. Εβδομήντα μέρες είναι τεράστιο χρονικό διάστημα για μια πολιτεία να μην προστατεύει, να μην παρεμβαίνει, να μην καν σχολιάζει ένα τέτοιο έγκλημα όταν μάλιστα δεν έχει πια κανένα θεσμικό πρόβλημα ή κοινωνικά εμπόδια. Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το μεγαλύτερο ίδρυμα της χώρας σήμερα καταστρέφεται αλύπητα. Ρίζωσε βαθιά με τα χρόνια η ανομία στους χώρους του προστατευμένη από την εκφυλισμένη ελληνική αντίληψη περί ακαδημαϊκού ασύλου. Εξωπανεπιστημιακές ομάδες κινούμενες στα όρια ή και εκτός νομιμότητας, καλοθρεμμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού  συνδικαλισμού του «τσαμπουκά»  και κάθε περιθωριακό στοιχείο διερχόμενο ή εγκατεστημένο στην πόλη απολαμβάνει την στοργική φιλοξενία των χώρων του ΑΠΘ καταστρέφοντας κτήρια, υλικά, εκπαιδευτικές διαδικασίες και αξίες οποτεδήποτε επιθυμήσει και  φαντασθεί. Ποιος έχει την ευθύνη για το δημόσιο πανεπιστήμιο; Υπάρχει πολιτεία να προστατεύσει την ιδιοκτησία της;
ΠΑΡΑΥΤΑ, ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ και χωρίς χρονοτριβές;
 Ή μήπως η ελληνική αντίληψη περί «αυτοδιοίκητου» εμπεριέχει και την υποχρέωσή μας να φτάσουμε στα όπλα για να εξασφαλίσουμε την φύλαξη του επαγγελματικού μας χώρου; Εγκαλέστε όποιον νομίζετε ότι ευθύνεται κύριε πρωθυπουργέ, δημόσιες αρχές, διοικήσεις του πανεπιστημίου, εμάς τα απλά μέλη ΔΕΠ! Αλλά κάντε κάτι. Πώς να κατανοήσει κανείς ότι κυβέρνηση και κόμματα στέκονται βουβά απέναντι σ΄αυτό που συμβαίνει; Η κατάσταση έφθασε σε επίπεδα γενικού συναγερμού σε όλους τους τομείς: υγείας, ευνομίας, δημόσιας τάξης και πάνω απ’ όλα παιδείας, και εμείς ακόμη περιμένουμε! Πραγματικά δεν ξέρω τι!
 Νιόβη Παυλίδου
Καθηγήτρια Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών ΑΠΘ
Μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος ΑΠΘ
politicalreviewgr.blogspot

sd night

Συνηθισμένοι στη Χρυσή Αυγή

ellinaki.blogspot
Ανοίγεις ένα τυχαίο κανάλι στην TV και βλέπεις την απόγνωση. Βλέπεις τη δίψα του δημοσιογράφου να βγάλει όση περισσότερη απελπισία μπορεί από τον δύσμοιρο περαστικό στο δρόμο που βρίσκει λίγα δευτερόλεπτα προβολής στο γυαλί. Βλέπεις την ηθική εξαθλίωση που επιβάλλουν τα «πολιτικά» πρωινάδικα, με αγριοφωνάρες, μεγαλοδημοσιογράφους που προσπαθούν να βγάλουν ένα ύφος που συμπάσχει με τον «δοκιμαζόμενο λαό».

Βλέπεις τον κωμικό της Τρίτης. Στη σάτιρα επιπέδου καραγκιόζη. Το εύκολο γέλιο της απόγνωσης. Κατευθύνει την ατζέντα όπου θέλει, μπροστά από τα ορθάνοιχτα στόματα που καταπίνουν σαν αποβλακωμένα.

Βλέπεις τον πολιτικάντη, που έχει αραχνιάσει ο κώλος του στο έδρανο, να χορεύει ζεϊμπεκιές. Να χτίζει αυθαίρετα, να βολεύει έργα από εδώ και εκεί και να συνεχίζει να εκλέγεται. Η Δικαιοσύνη δεν τον αγγίζει. Το ίδιο και το λαϊκό αίσθημα. Τόσοι βολεμένοι, με καμάρι θα τον ξανασταυρώσουν.

Βλέπεις μία αστυνομία γεμάτη φασιστοειδή στοιχεία που αυτοδικούν στο όνομα της εξουσίας τους. Χωρίς καμία επίγνωση του θεσμού που υπηρετούν. Χωρίς κυρώσεις, εκτός από φανφάρες άνευ έμπρακτης σημασίας του αρμόδιου Υπουργού.

Βλέπεις τα Πανεπιστήμια να μετατρέπονται σε εστίες τραμπουκισμού, φασισμού και τρομοκρατίας. Στο όνομα οποιασδήποτε ιδέας κατεβάσει το κάθε φυντάνι που χρησιμοποιεί του χώρους του Πανεπιστημίου για να προπαγανδίσει τον ιδεολογικό σκοταδισμό του. Μίας ιδέας που «γαργαλάει» το πάθος και την οργή ενός μετεφηβικού αδιεξόδου. Η τραγική ειρωνεία: Οι χώροι της ζύμωσης ιδεών, της προόδου και της επιστήμης, γεμάτοι σκοταδιστικά, συντηρητικά και ολοκληρωτικά σκουπίδια.

Βλέπεις τη Δικαιοσύνη να αθωώνει τους τραμπούκους του Γερμανού πρόξενου. Λαϊκοί αγωνιστές της πλάκας που μετά βίας τελείωσαν ένα Δημοτικό και δεν έχουν τα μούτρα να σταθούν ακέραιοι στις ιδέες τους μέσα στο Δικαστήριο. Και το Δικαστήριο τους επιβραβεύει. Τραμπουκίστε ελεύθερα. Κι εμείς λαϊκό δικαστήριο είμαστε… μαζί σας!

Βλέπεις την παρανομία διάχυτη σε κάθε γωνιά. Δεν έχει μείνει πινακίδα του ΚΟΚ χωρίς την «υπογραφή» ποδοσφαιρικών χουλιγκάνων. Και δεν τρέχει μία. Παιδιά είναι. Ας μουτζουρώνουν και ας μουντζώνουν προς τη Βουλή. Διεκδικούν τα όνειρά τους. Μακριά από τα δικά μας. Ας κάνουν ότι θέλουν. Ας γεμίζουμε κάθε ελεύθερο τετραγωνικό τοίχου με λόγια μίσους. Μαζική μιζέρια.

Βλέπεις ισοπέδωση των εννοιών. Η «βία», η «χούντα», οι «δωσίλογοι», το «αίμα», οι «ανθρωποφάγοι». Όλες αυτές οι υπέροχες λέξεις σε μία ομοιογενή σαλάτα. Ξεχνάμε ιστορία, ξεχνάμε ανθρώπινες θυσίες, βασανιστήρια, θανάτους, πολέμους, εξορίες, χίλιες δυο αμαυρωμένες σελίδες της ιστορίας μας. Για χάρη του πάθους, της γιούχας και της έντασης που με το παραμικρό ανοίγει κεφάλια στα δύο.

Βλέπεις μία Αριστερά που πλέον απλά σιγοντάρει οποιαδήποτε ιδέα, πράξη ή λόγο που αποδομεί την Δημοκρατία. Την ήδη κατακερματισμένη Δημοκρατία. Αυτή για την οποία πάλεψαν οι μεγαλύτεροι αγωνιστές του αριστερού χώρου. Βλέπεις λεκτικά και νομικά παιχνίδια με την «ρατσιστική βία» και τις συντεχνίες. Καραγκιοζηλίκια μέσα και έξω από το κοινοβούλιο με πανό, ντουντούκες και φωνές.

Παντού φωνές. Ποτέ διάλογος. Μόνο συνεχής τονισμός των υποκειμενικών απόψεων του καθενός. Και όσο φωνάζει ο τάδε, τόσο δυναμώνει τη φωνή του ο δείνα. Το συναίσθημα καταπλάκωσε τη λογική. Οι άμεσες και οριζόντιες λύσεις, καταπλάκωσαν την σοβαρή, οργανωμένη και σωστή μεθοδικότητα. Η μοιρολατρία πάντα υπεράνω της ανθρώπινης ικανότητας. Ο καθένας το τομάρι του.

Αλλά ο καθένας πάντα κοίταγε το τομάρι του δεκαετίες πριν την κρίση. Διαχρονικά. Πριν και μετά την Επανάσταση του ’21. Άξεστοι και αγροίκοι, αποδεκατισμένοι πληθυσμοί, συνηθισμένοι σε συγκρούσεις, κοτζαμπάσηδες, φορομπήχτες, ληστές και αμόρφωτους. Πληθυσμοί που ποτέ δεν είδαν έναν σοβαρό λόγο να λειτουργήσουν συλλογικά, αλληλέγγυα, υπό ένα ελάχιστο κοινωνικό συμβόλαιο που θα εξασφάλιζε στοιχειώδεις αρχές σαν αυτές που διέδωσε ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός. Εκατοντάδες διάσπαρτες κοινωνίες με εκατοντάδες διαφορετικές, εσωστρεφείς καταβολές, που ποτέ δεν ανέχονταν την παραμικρή διαφορετικότητα.

Συνέχισε τώρα να αναλύεις γιατί η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή και γιατί πλέον σε κάθε πόλη ανυψώνονται περήφανα πανό σε μπαλκόνια όπου ανοίγουν τοπικά γραφεία της. Αναλώσου σε θεωρίες και αντί-θεωρίες των άκρων αποφεύγοντας περίτεχνα να δεις τα καχύποπτα βλέμματα που υπήρχαν διαχρονικά σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια χρόνια τώρα.  Σε όλους τους πολιτικούς χώρους και πολίτες αυτής της χώρας που απλά έβλεπαν τη Δημοκρατία ως ένα μέσο νόμιμης ασυδοσίας.

Η άλλη εξεταστική για το μνημόνιο

Δημήτρης Τζίνης/lifo.gr
Έχουν ένα δίκαιο οι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ζήτησαν τη διενέργεια εξεταστικής επιτροπής με αντικείμενο τη διερεύνηση των συνθηκών που οδήγησαν στο μνημόνιο. Μόνο που ζητούν να γίνει εξεταστική για λάθος πράγματα, έχοντας ήδη έτοιμες τις απαντήσεις στα ερωτήματα που σκοπεύουν να θέσουν. Όπως ανέφερε ο πρόεδρος του Σύριζα στόχος της διενέργειας εξεταστικής επιτροπής είναι να «καθίσουν (σ.σ. οι υπεύθυνοι) στο εδώλιο της δικαιοσύνης» ειδάλλως «θα τους κρίνει η Ιστορία». «Σας στέλνουμε στο σκαμνί του κατηγορουμένου» υπερθεμάτισε ο κ. Πάνος Καμένος.   
Όμως η εμπειρία έχει δείξει ότι τέτοιες επιτροπές, με τον τρόπο που διεξάγονται, δεν μας κάνουν σχεδόν ποτέ σοφότερους. Στην ουσία πρόκειται για μια ακόμα μορφή ευτελισμού της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, αποκλειστικά και μόνο για το «θεαθήναι». Εξυπηρετούν (μικρο)πολιτικές σκοπιμότητες, παράγουν υλικό ικανό να γεμίσει τις στήλες των παραπολιτικών, αποτελούν εν τέλει θρίαμβο της παραπολιτικής έναντι της πολιτικής. Επί της ουσίας μηδέν.   
Ένα από τα βασικά ερωτήματα που (θα έπρεπε να) απασχολούν την κοινή γνώμη και μια πιθανή εξεταστική επιτροπή είναι αυτό που έθεσε, σωστά, ο κ. Τσίπρας: «Γιατί ενώ η ελληνική οικονομία σημείωνε εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης από το 1994 ως το 2007, το χρέος μας αντί να μειώνεται πολλαπλασιάστηκε;». 
Το λάθος του είναι ότι υπαινισσόμενος ποινικές ευθύνες προκαταλαμβάνει την απάντηση, ενώ ο σκοπός της εξεταστικής είναι ακριβώς αυτός: η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από καταθέσεις των άμεσα εμπλεκομένων, εμπειρογνωμόνων κοκ.   Όμως πέρα από τις συνωμοσίες, τα περί «τοκογλυφίας» και την εκ των υστέρων «επιφοίτηση» του πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ κ. Παν. Ρουμελιώτη την οποία επικαλείται ο Σύριζα, υπάρχει η ίδια πραγματικότητα, αμείλικτη σε όποιον δεν θέλει να κλείσει τα μάτια.   
Αναρωτηθήκαμε, άραγε, γιατί δεν επιχειρήσαμε ποτέ σοβαρά να εκσυγχρονίσουμε την δημόσια διοίκηση της χώρας, να μειώσουμε τις εστίες διαφθοράς και την φοροδιαφυγή, να εξαλείψουμε το πελατειακό κράτος; Μήπως τελικά όλοι «βολευόμασταν» από την αναξιοπιστία του κράτους, το οποίο βλέπαμε πάντα ως «εχθρό» και ψάχναμε αφορμές για να του τη «φέρουμε»;   
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί όσοι σήμερα εμφανίζονται ως κατήγοροι, όχι μόνο δεν προσπάθησαν ποτέ να βελτιώσουν τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, αλλά μπλόκαραν ή χλεύαζαν κάθε σοβαρή προσπάθεια μεταρρύθμισης; Ακούσαμε π.χ. ποτέ να κριτικάρει η αριστερά τα παράλογα επιδόματα τύπου «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» αντί να πλειοδοτεί σε παροχές;   
Αν λοιπόν στο ερώτημα του πώς φτάσαμε ως εδώ η απάντηση είναι «ο δικομματισμός και ο ΓΑΠ», τότε –παρότι δεν τρέφω καμιά συμπάθεια για τον πρώην πρωθυπουργό– όχι, διαφωνώ. Φυσικά και οι ευθύνες που βαραίνουν όσους κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι καταφανώς μεγαλύτερες απ' όλους τους άλλους, αλλά σάμπως και εμείς με την ψήφο και την καθημερινή μας πρακτική δεν επιδοκιμάσαμε αυτό το παρασιτικό μοντέλο (υπ)ανάπτυξης «αλά ελληνικά»; Το κυρίαρχο αίτημα της κοινωνίας ήταν «περισσότερη διαφάνεια» ή μήπως «περισσότεροι διορισμοί»; Εννοείται το ότι οι πολιτικοί ταγοί έκαναν τα χατίρια τις κοινωνίας επ' ουδενί δεν τους αθωώνει.   
Αυτό που μας οδήγησε, λοιπόν, στο μνημόνιο, ήταν ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που στην ουσία αποτελούσε αντανάκλαση των «θέλω» της ίδιας της κοινωνίας. Τα χρόνια της ευμάρειας τα πράγματα ήταν απλά: Ακόμα και η καταφανής έλλειψη στρατηγικού σχεδίου (αυτό το βαθυστόχαστο που ακούμε εσχάτως περί «εθνικής αφήγησης»), φτιασιδώνονταν με παχιά λόγια, κρύβοντας το πρόβλημα κάτω από το χαλί και θρέφοντας το. Με δανεικά. 

Πόσους δημόσιους υπάλληλους αντέχει η Ελλάδα;

κ.στούπας/capital.gr
Ο ένας γείτονας  κερδίζει μεγαλύτερα εισοδήματα και μπορεί να απασχολεί τέσσερις οικιακές βοηθούς και δυο-τρεις δασκάλους ιδιαιτέρων μαθημάτων για τα παιδιά...
 Ο άλλος έχει λιγότερα εισοδήματα και πληρώνει μόνο μια γυναίκα για την καθαριότητα μια φορά την εβδομάδα και στέλνει τα παιδιά στο φροντιστήριο της γειτονιάς.
Ο τρίτος δεν απασχολεί καμία οικιακή βοηθό και ούτε διαθέτει ιδιωτική ασφάλιση γιατί δεν του περισσεύουν.
Κατά τον ίδιο τρόπο ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων που μπορεί να απασχολήσει μια χώρα, δεν εξαρτάται από τον αριθμό που απασχολούν οι γειτονικές, αλλά από το αριθμό που μπορεί να συντηρήσει η οικονομία της...
Είναι άτοπο λοιπόν να συγκρίνουμε τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων της Νορβηγίας, της Σουηδίας ή της Γερμανίας με αυτόν που απασχολεί η Ελλάδα.
Η πρώτη έχει ένα ισχυρό φυσικό πόρο και οι άλλες ανταγωνιστικές οικονομίες με τις οποίες η ημετέρα δεν είναι συγκρίσιμη. 

Το μεγάλο ψέμα...
Πόσους δημοσίους υπαλλήλους χωράει η Ελλάδα; Οι «προοδευτικοί» υποστηρίζουν  όσους χωρούν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Στην Ελλάδα οι απογραφές υποστηρίζουν πως έχουμε περί τις 650 χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. Οι προστάτες των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και του “πνεύματος” της δημοσιοϋπαλληλίας  υποστηρίζουν πως οι απασχολούμενοι στο δημόσιο δεν ξεπερνούν το μέσο όρο των λοιπών ευρωπαϊκών χωρών.
Στατιστικά και φαινομενικά είναι περίπου έτσι, έστω και αν η αποδοτικότητα του ελληνικού δημοσίου δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, παρά μόνο με χώρες της Αφρικής. 
Η κομματική και πελατειακή “μαφία” που κυβερνά και συγκυβερνά τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες ως κυβέρνηση, αντιπολίτευση και συνδικάτα έχει καταφέρει να καλύψει την απασχόληση πίσω από διάφορους φαινομενικά "αθώους" κωδικούς στον κρατικό προϋπολογισμό.
Π.χ. Οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία οι οποίοι πριν λίγες εβδομάδες εισέβαλαν στο Πεντάγωνο, είναι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα καίτοι εμφανίζεται ιδιώτης ιδιοκτήτης ή στο δημόσιο.
Αν ακολουθήσουμε την πορεία του χρήματος θα δούμε πως  ο μοναδικός πελάτης των ναυπηγείων είναι το υπουργείο Άμυνας. Ο μισθός των εργαζομένων στα ναυπηγεία εμφανίζεται σε κάποιο κωδικό των δαπανών του υπουργείου Άμυνας.
Οι εργαζόμενοι στις θυγατρικές της Αγροτικής Τράπεζας όπως Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ ανήκαν στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα; Ο κρατικός προϋπολογισμός (δηλ. οι φορολογούμενοι) πάντως μέχρι πρότινος ανά τακτά διαστήματα κάλυπτε τις μαύρες τρύπες της Αγροτικής με αυξήσεις κεφαλαίου...
Αν κοιτάξουμε την πορεία του χρήματος στα έσοδα και άλλων πολλών ιδιωτικών επιχειρήσεων θα δούμε πως ο κρατικός προϋπολογισμός και μέσω αυτού οι φορολογούμενοι είναι ο τροφοδότης λογαριασμός...
Η ελληνική οικονομία μπορεί να μοιάζει με αυτή ενός διεφθαρμένου καπιταλισμού, αλλά έχει εμφανή τα χαρακτηριστικά του σοβιετικού μοντέλου. Όπου η κομματική και συνδικαλιστική αγκιτάτσια διευθύνει εκτεταμένους  τομείς της οικονομίας...

Η ελληνική οικονομία παρά τη συρρίκνωση που έχει υποστεί στα τελευταία χρόνια της ύφεσης συνεχίζει να τροφοδοτεί με περί τα 50 δισ. ευρώ τα έσοδα του δημοσίου. 
Αυτό συμβαίνει όχι γιατί μειώθηκε η φοροδιαφυγή αλλά κυρίως γιατί αυξήθηκαν οι φόροι των συνήθων υποζυγίων.  Ήδη, η αδυναμία αποπληρωμής των φόρων αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο τους τελευταίους μήνες.
Αυτό που επί της ουσίας συμβαίνει είναι η καύση του «λίπους» των αποταμιεύσεων των ιδιωτών από μια κρατική μηχανή χωρίς ανάλογο αποτέλεσμα για την κοινωνία που υποφέρει. Ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να «καίει» και τους τελευταίους πόρους του ιδιωτικού μέχρι την τελική πτώση...

Το Opengov και η αξιοκρατία

Του Νοτη Παρασκευοπουλου/kathimerini.gr

Εχοντας τη μοναδική εμπειρία να έχω διατελέσει μέλος της ομάδας Opengov, στην οποία ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αναθέσει την επιλογή στελεχών για τις δημόσιες θέσεις, αισθάνομαι την ανάγκη να κοινοποιήσω τα λάθη που έγιναν ώστε να μην επαναληφθούν.
Πόσες φορές ακούσαμε τον Γιώργο Παπανδρέου να λέει ότι θέλουμε τους «άριστους» και όχι τους «αρεστούς»; Είναι αλήθεια ότι ο Γιάννης Πανάρετος του είχε προτείνει ένα σύστημα αξιοκρατικής διαδικασίας για την επιλογή στελεχών που ταίριαζε στα οράματα του Γιώργου Παπανδρέου. Το πρόβλημα ήταν ότι οι αυλοκόλακες που τον περιστοίχιζαν και που πλαισίωσαν (ή καλύτερα «καπέλωσαν») τον Πανάρετο κι εμένα στην ομάδα του Opengov είχαν άλλα οράματα. Ο ένας, δικτυωμένος με τα κομματικά στελέχη και τους δημάρχους όλης της χώρας, και η άλλη, δικτυωμένη με όλους τους «αρεστούς» βουλευτές, είχαν πράγματι άλλα «οράματα».
Ετσι, μετά μια αρχική περίοδο που έγινε με σχετική επιτυχία μια αξιοκρατική διαδικασία επιλογής γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων κατά την οποία επελέγησαν με βάση τα βιογραφικά τους αξιόλογοι άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με κόμματα και κυκλώματα (αναφέρω ενδεικτικά τους Δ. Σπινέλλη στα Πληροφοριακά Συστήματα, Στ. Κομνηνό στο Εμπόριο, Π. Σελέκο στις Επενδύσεις, Κ. Κοκκινοπλίτη στην Ερευνα και Γ. Ζεμπελιάδου στο ΕΣΠΑ), γυρίσαμε στις παλιές καλές μεθόδους.
Φαίνεται ότι τα κυκλώματα αιφνιδιάστηκαν στην αρχή και γι’ αυτό τους «ξέφυγαν» οι γραμματείς των υπουργείων. Οταν όμως ήρθαμε στους διοικητές των ΔΕΚΟ, των λιμανιών και των νοσοκομείων, έγιναν οι «μοιρασιές». Η Λούκα μοίραζε λιμάνια και η Μαριλίζα νοσοκομεία στους τοπικούς βουλευτές και άλλους παράγοντες. Με την τελευταία, είχα μια αξέχαστη εμπειρία που θέλω να καταγραφεί. Μέσα στα χιλιάδες βιογραφικά που έφθαναν μέσα από το Opengov εντόπισα έναν Ελληνοαμερικανό γιατρό που διοικούσε ένα μεγάλο νοσοκομείο στο New Jersey. Αμέσως ενημέρωσα τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος με εξουσιοδότησε να επικοινωνήσω μαζί του. Του τηλεφώνησα το ίδιο βράδυ και τον άκουσα συγκινημένο, να μην πιστεύει στ’ αυτιά του που με μια αίτησή του τον είχαμε επιλέξει και ενθουσιώδη για τη βοήθεια που θα προσέφερε στη χώρα του. Ζήτησε μόνο ένα μεταβατικό μήνα (transition period) ώστε να μπορέσει να παραδώσει τη διοίκηση του εκεί νοσοκομείου πριν φύγει για Ελλάδα. Η υπουργός Υγείας το απέρριψε, λέγοντας ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε ένα μήνα. Βέβαια, η στελέχωση των νοσοκομείων πήρε πολλούς μήνες, αλλά αυτό ήταν μια λεπτομέρεια.

Ετσι, λοιπόν, το όραμα για αξιοκρατία διαλύθηκε και η λέξη Opengov, που σημαίνει ανοιχτή διακυβέρνηση και διαφάνεια, απαξιώθηκε και φυσικά το σύστημα εγκαταλείφθηκε.
Θα ήθελα να ελπίζω ότι η σημερινή κυβέρνηση, έχοντας να αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματα της χώρας, θα ξεφύγει από τα τετριμμένα και θα κάνει αξιοκρατικές επιλογές. H αξιοπιστία μας είναι στο ναδίρ, κανένας δεν πιστεύει ότι θα καταφέρουμε να κάνουμε αυτά που υποσχόμαστε. Για να ανατρέψουμε αυτήν την εικόνα πρέπει να γίνουμε αποτελεσματικοί. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν στο πηδάλιο όλων των ΔΕΚΟ και δημοσίων οργανισμών τοποθετηθούν άτομα ικανά. Μακάρι αυτό να γίνει και να μη δούμε ξανά αποτυχόντες βουλευτές και άνεργα κομματικά στελέχη σε αυτές τις θέσεις.

Πάλι με χρόνια με καιρούς...

sabotaz33.blogspot.gr
Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!
Η επιτομή της εξερεύνησης για κρυστάλλινη αλήθεια, για ευθύτητα, για διαυγές πνεύμα περνάει από τον πραγματικό κοσμοπολίτη το Νίκο Καζαντζάκη. Η δημιουργικότητα, η ευστοχία, η απόλυτη βεβαιότητα ότι το νόημα της ζωής υπάρχει. Βρίσκεται μέσα στη φύση, σε έναν χάρτη γεωγραφίας που σε ταξιδεύει στον κόσμο όλο με μια ματιά, βρίσκεται μέσα σε κάθε πειρασμό. Μέχρι τον τελευταίο. Από το "καλό ταξίδι" μέχρι τους "τίτλους τέλους", από τη μελέτη του υπερφυσικού μέχρι την αμφισβήτησή του.  

Αρχίσαμε πριν από πολλά χρόνια να λιποτακτούμε αδέρφια. Πετάξαμε τη σκούφια μας για ψεύτικες ηδονές, για τετραγωνικά μέτρα σπιτιού, για εξοχικές κατοικίες, για τετραήμερα. Έγινε μπανάλ το λιομάζεμα, η σπορά, το περπάτημα, η έντιμη εργασία, οι εξαγωγές για ετήσιο εισόδημα <50 .000=".000" 2="2" 30="30" 3="3" 65="65" dna="dna" high="high" risk="risk" span="span" suv="suv">
Φώναξε στο δρόμο. Βγες και πες το ευθαρσώς όταν το νιώσεις : 
"Ελευθερώθηκα. ζω από μέσα προς τα έξω τα πράματα και άρχισα να νιώθω τη γλυκιά ευφορία της κινητικότητας, της δράσης και της αλληλεγγύης. Έπαψα να είμαι ατομιστής, αγωνίζομαι, δεν καπιλεύομαι τον ιδρώτα άλλων. Έχω συνέπεια λόγου. Είμαι έντιμος και φιλότιμος. Μου αρέσει, είναι το γλυκό συναίσθημα της ύπαρξης". Είναι οι στιγμές που σιγουρεύεσαι ότι υπάρχεις και το σώμα σου είναι σε ένα μόνιμο ρίγος. Θυμήσου τον ποιητή : "Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος"

Μα όταν θα χρειαστεί να αγωνιστείς ξανά, μην το σκεφτείς αυτό που θα γκρεμίσεις. Σκέψου τη δημιουργία του "μετά". Από το χάος κι από τα συντρίμια θα μπει το νερό στ' αυλάκι για μια νέα δημιουργία. Μη συντηρήσεις το άσχημο. Γίνε γκρεμιστής. σαν τον παλαμά.

με εκτίμηση για την Ελλάδα που αγωνίζεται

Γιάννη Στουρνάρα εγκώμιον

booksjournal.gr [via]
Μετά τα αποτελέσματα του Eurogroup, και αφού διασφαλίστηκε η χρηματοδότηση της καταρρακωμένης χώρας, το σύνηθες πολιτικό προσωπικό ξανάπιασε δουλειά. 
Ο Αντώνης Σαμαράς άρχισε να υπόσχεται ότι θα θέσει ως προτεραιότητα την ανάκαμψη της οικονομίας (προφανώς, κατόπιν εντολής του), οι κυβερνητικοί εταίροι του ανάσαναν για λίγο, εν όψει της προσπάθειας να διαφοροποιηθούν, να φανούν πιο προοδευτικοί, μπας και τους παρεξηγήσει κανείς ότι δεν είναι γενναιόδωροι (με τα λεφτά των εταίρων και δανειστών μας). Η χορωδία της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξανάρχισε τα φάλτσα, περιμένοντας την πρώτη στραβή για να αρχίσει να ξαναζητά εκλογές. Η παιδική χαρά των Ανεξάρτητων Ελλήνων συνεχίζει όπως άρχισε, χάριν παιδιάς, και οι Χρυσαυγίτες συνεχίζουν να εισπράττουν το μερίδιό τους από τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού και τη λούμπεν εθνική ιδεολογία, που βρήκαν έτοιμη στα εργαστήρια του Φρανκενστάιν της μεταπολίτευσης και, τώρα, απλώς, προσπαθούν να βρουν τη μορφή που θα πάρει το τέρας και την εμβέλεια που θα εξασφαλίσει.
Μέσα σε αυτό το προσβλητικό για νοήμονες πολίτες κλίμα, έλαμψε και συνεχίζει να λάμπει το άστρο ενός προσώπου. Του ανθρώπου που, χωρίς να είναι πολιτικός και, πιθανότατα, δεν θέλει να έχει πολιτικές βλέψεις, όταν χρειάστηκε, έβαλε το κεφάλι του στον πάγκο του χασάπη και έκανε πραγματική πολιτική (όχι πυροτεχνήματα ούτε λαϊκιστικές κορόνες για εσωτερική κατανάλωση): του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα.
Ο άνθρωπος που διεξήγαγε τη διαπραγμάτευση με την Τρόικα, που ανέλαβε στους ώμους του το τεράστιο έργο της μεταρρύθμισης του κράτους, που δεν κρύφτηκε πίσω από υπεκφυγές, μισόλογα και παραμύθια όταν χρειάστηκε να ενημερώσει την κοινή γνώμη, αλλά και το πολιτικό προσωπικό, για τις επιπτώσεις στην καθημερινότητά μας της αναπόφευκτης και αναγκαίας διαρθρωτικής μεταρρύθμισης που εκκρεμεί. 
Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι ο άνθρωπος που με σχέδιο, πολλή και συστηματική, μεθοδική εργασία, με επαγγελματισμό και με θάρρος, με κούραση αλλά και με κουράγιο κατάφερε να δρομολογηθεί μια πορεία για τη χώρα – ένα ελπιδοφόρο μέλλον, στο περιβάλλον της ευρωπαϊκής Δύσης. Ως την τελευταία στιγμή, η διαπραγμάτευση είχε τη σφραγίδα του. 
Ακόμα και λίγο πριν το τέλος, σύμφωνα με τις πληροφορίες, προειδοποίησε τις εμπλεκόμενες πλευρές ότι πιθανή αποτυχία οδηγούσε την Ελλάδα εκτός δυτικού κόσμου. Ευτυχώς, οι εταίροι το είχαν καταλάβει.

Ο Στουρνάρας πάλεψε και κέρδισε γιατί από την αρχή ήξερε ποιος είναι ο στόχος και εργάστηκε γι’ αυτόν. 
Την ώρα που οι εταίροι της τρικομματικής κυβέρνησης, ο μεν ένας (Αντώνης Σαμαράς) αναζητεί ηγετική θέση στον νέο δικομματισμό που ανατέλλει με τον ΣΥΡΙΖΑ αντίπαλο δέος, οι δε άλλοι (Βαγγέλης Βενιζέλος, Φώτης Κουβέλης) προσπαθούν να φανούν μαχητικοί "στο πλευρό του λαού" κάνοντας αντί πολιτικής συνδικαλισμό (προφανώς, είναι το μόνο που ξέρουν να κάνουν), ο Στουρνάρας προχώρησε μη υπολογίζοντας κανένα κόστος – δεν είχε φυσικά να ρισκάρει κάποιο κομματικό συμφέρον, αλλά ρίσκαρε και με το παραπάνω κάτι πολύ πιο πραγματικό: το ίδιο το κεφάλι του.
Ο Στουρνάρας, χωρίς πολλά λόγια και εθνικές φιοριτούρες, αναδύθηκε μέσα από την πολιτική κωμωδία του τελευταίου διαστήματος ως ο μόνος ...
πραγματικός πατριώτης, που έβαλε πάνω απ’ όλα την πορεία, το παρόν και το μέλλον της χώρας. 
Γνώριζε εξ αρχής, όπως θα όφειλαν να γνωρίζουν και όλοι οι πολιτικοί ταγοί, ότι η πορεία της Ελλάδας προς το μέλλον είχε να ακολουθήσει έναν μονόδρομο. Ότι τα μνημόνια, η διεθνής επιτήρηση της χώρας μας δηλαδή, θα συνεχίσουν να υφίστανται ώσπου η Ελλάδα να μπορεί να εξυπηρετεί αυτοδύναμη το χρέος της. 
Αλλά για να είναι πιθανόν κάτι τέτοιο, ήξερε ότι η Ελλάδα έπρεπε να είναι έτοιμη να μπορεί να αναχρηματοδοτεί μόνη της ένα βιώσιμο χρέος από το 2020, όταν πρέπει να αρχίσει η αποπληρωμή των τωρινών δανείων της Τρόικας. Για να μπορεί να συμβεί αυτό, ωστόσο, για να μπορέσουν δηλαδή να πειστούν οι εταίροι και δανειστές μας ότι η Ελλάδα είναι αξιόπιστος εταίρος και, άρα, αξίζει να συνεχίσουν να τη βοηθούν, ήταν ελληνική υποχρέωση να προχωρήσουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις – όπως αυτές περιγράφηκαν στο Μνημόνιο 3. 
Διαρθρωτικές αλλαγές, δρομολόγηση των αποκρατικοποιήσεων, βούληση για εξορθολογισμό του Δημοσίου – αυτά είναι τα συστατικά βάσει των οποίων οι εταίροι πείστηκαν ότι η Ελλάδα δεν είναι χαμένη υπόθεση. 
Και για να τα κατακτήσει αυτά, δέχτηκε συνειδητά να κάνει τον «κακό», να πάρει εθελοντικά το ρίσκο να πετροβολούν όλοι μόνον αυτόν. Ήταν το μόνο πρόσωπο στην κρισιμότερη στιγμή της κρίσης που πορεύτηκε «χωρίς καβάντζα καμιά». Ευτυχώς, για τον ίδιο αλλά και για τη χώρα, κέρδισε την παρτίδα. 
Και τώρα; Στο εξής υπάρχουν καλά και κακά. 
Το καλό είναι ότι, αν δουλέψουν οι μηχανισμοί, η ύφεση έχει προοπτικές να ξεπεραστεί. 
Το κακό είναι ότι, δυστυχώς, την ευθύνη για τη διαχείριση της κρίσης, που συνεχίζεται, εξακολουθούν να έχουν οι γνωστοί, παλιοί πολιτικοί που, ακόμα και σήμερα, δεν εννοούν να μετατοπισθούν από την ευκολία των κλισέ που τους δίδαξε η μεταπολίτευση. 
Το κακό είναι ότι ο λαϊκισμός, μαζί με την απαιδευσία, την κουτοπονηριά και τα οργανωμένα συμφέροντα, η κοινοτοπία της μεταπολίτευσης, είναι εδώ, κυριαρχεί στη δημόσια συζήτηση. 
Το καλό είναι ότι οι χρήσιμοι άνθρωποι, στον δρόμο προς την ανάκαμψη και προς τη διεκδίκηση μιας περισσότερο κανονικής χώρας είναι άνθρωποι με το κύρος, την επιμονή, τη γνώση, τη θέληση, το αισθητήριο και την εργατικότητα του Γιάννη Στουρνάρα.