Κουβέλης σε ρόλο Τσίπρα!

Επιτέλους η αριστερά της ευθύνης, όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται ο κ. Κουβέλης και οι σύντροφοι του βρίσκει το δρόμο της Με γρήγορα βήματα, για να κερδίσει το... χαμένο χρόνο προσχωρεί στο δρόμο της ανευθυνότητας που έχουν χαράξει εδώ και καιρό ο κ. Σαμαράς, ο κ. Τσίπρας και οι λοιποί συγγενείς. Μόλις είδαν τα νουμεράκια τους στις δημοσκοπήσεις να ανεβαίνουν λίγο, μόλις διαπίστωσαν ότι κάποιοι απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ αναζητούν πολιτική στέγη τρέχουν να προλάβουν το... ρεύμα.

Έτσι ο πάλαι ποτέ ανανεωτής και εκσυγχρονιστής κ. Κουβέλης έσπευσε να καταψηφίσει την κυβέρνηση Παπαδήμου, μη τυχόν και υστερήσει από τον κ. Τσίπρα ενώ σήμερα προχώρησε ένα βήμα ακόμα στον αντιστασιακό αγώνα καλώντας τον κ. Σαμαρά να μην υπογράψει τις δεσμεύσεις που ζητούν οι δανειστές μας...Ευτυχώς ο Λεωνίδας Κύρκος έφυγε νωρίς για να μην δει τους συντρόφους του να αποδομούν πλήρως την πολιτική του, να μην δει την κατάντια της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς. Ο πολιτικός χώρος που έδωσε σχεδόν μόνος του την μάχη για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας σε πολύ δύσκολους καιρούς - και πλήρωσε βαρύ πολιτικό τίμημα για αυτό - σήμερα σύρεται στον δρόμο του λαϊκισμού και των υποτιθέμενων μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Και όσοι πίστεψαν ότι η δημιουργία της Δημοκρατικής Αριστεράς, μπορούσε να αποτελέσει ένα ανάχωμα στη λογική του όχι σε όλα που κυριαρχεί στην αριστερά διαπιστώνουν τώρα η... παράδοση καλά κρατεί. Και βλέπουν τον κ. Τσίπρα και τον κ. Κουβέλη να διαγκωνίζονται ποιος θα φέρει πιο κοντά του βουλευτές και συνδικαλιστές του βαθέος ΠΑΣΟΚ, τύπου Φωτόπουλου Δημαρά, Λιάνη... Δεν απομένει παρά να δούμε και το επόμενο βήμα, τη συγκρότηση δηλαδή του ενιαίου αντιστασιακού, αντιμνημονιακού μετώπου με αρχηγό το Μίκη και υπαρχηγούς τους κ. κ. Τσίπρα και Κουβέλη για να σώσουν την Ελλάδα από τους βάρβαρους ευρωπαίους...

Του Σήφη Πολυμίλη, από το ΒΗΜΑ

να σου 'πω...

ρε συ πως εχουμε μπλεξει ετσι;
παπαδημος,πασοκτσηδες του 80,σαμαραδες και καμμενοι,δημοσιος τομεας,πολυτεχνειο,αριστερα,μερκοζυ και κερδοσκοποι,δημοσιογραφοι και τηλεοπτικοι αστερες,παπαδες και πατριωτες,δημοψηφισματα και εκλογες,καφριλα και πολιτισμος,σωτηρες bloggers,ατζεντηδες της ελπιδας,ο στρατος γιορταζει με τηλεοπτικα σποτ,πινακιδες στην καθαρευουσα,εξεγερση,αριστεροι φασιστες,προστατες συνδικαλιστες...
ΠΡΟΣΕΥΧΗΗΗΗΗΗ!!!!

Kουακέρος

Δεν ξέρω αν το έμαθες, αλλά μπλέξαμε με τον Παπαδήμο. Δεν είναι το θέμα ότι είναι τραπεζίτης, θα μπορούσε να είναι  και Κυνόδοντας και να μπλέξουμε χειρότερα. Το θέμα είναι ότι ανήκει στο club Bildeberg και στο video club της γειτονιάς του. Κάτι δαιμόνιοι τον είδαν τις προάλλες να παρακολουθεί την ταινία illuminati, δευτερόλεπτα πριν ορκιστεί πρωθυπουργός εθνικής ενότητας. 

Σύμφωνα με τον Πάνο (εντελώς) Καμμένο, ανήκει και στο Club των ισχυρών που ευθύνεται για τη στάση πληρωμών στην Ατλαντίδα, που τελικά οδήγησε στη μεγάλη πλημμύρα. 
Ακουσα και στο δρόμο ότι είναι μασόνος και προτεστάντης. Η θεία η Φυστικούλα έμαθε από τον περιπτερά της γειτονιάς ότι είναι και κουακέρος, επειδή κάποιος που ψώνιζε τέμπερες από το μαγαζί που ψωνίζει και η γυναίκα του Παπαδήμου, μια λαθρομετανάστρια της συμφοράς, κρατούσε τις προάλλες ένα κουτί δημητριακά που επάνω του είχε έναν κουακέρο που ήταν φτυστός ο Παπαδήμος. Φρικτή πλεκτάνη.
Αλλά δεν τελειώνει εδώ το πρόβλημα. Όπως ξέρεις, οι εξωγήινοι είναι πίσω από τη Σελήνη και μας παρακολουθούν. Αλλωστε είναι πλέον επιβεβαιωμένο ότι έχουν στείλει στην Ελλάδα για προπαγάνδα τους Γιώργο Αφτιά, Γιώργο Παπαδάκη, Ελεωνόρα Μελέτη, Νότη Σφακιανάκη, Χρυσόστομο Ψωμιάδη και Σία Κοσιώνη. Μια φορά που είχε πανσέληνο, η γειτόνισσα που φοράει ακουστικό βαρηκοΐας το γύρισε προς τη μεριά του Φεγγαριού και τους άκουσε να λένε ότι τελικά αποφάσισαν να καταστρέψουν τα ελληνικά κόμματα. Στο τσακ πρόλαβε και άλλαξε την ΑΑΑ μπαταρία και άκουσε ακόμα ότι το σατανικό σχέδιο είναι να βάλουν τον Παπαδήμο, αυτός να είναι καταπληκτικός πρωθυπουργός και ο κόσμος να μην θέλει αυτοδύναμο Αντωνάκη Σαμαρά. Έτσι, θα μείνει για πάντα πρωθυπουργός ο κουακέρος και δεν θα γίνει Επανάσταση. 

Η ίδια γειτόνισσα είπε ακόμα ότι είδε στην πίσω μεριά του Φεγγαριού τον Ομπάμα, ο οποίος δεν είμαι μαύρος, αλλά χρησιμοποιεί την ίδια βαφή μαλλιών που χρησιμοποιούν και οι Κινέζοι κομμουνιστές-καπιταλιστές επιχειρηματίες. Αυτό προσωπικά δεν το πίστεψα, γιατί η γειτόνισσα μπορεί να έχει βιονικό αφτί, αλλά ο καταρράκτης στα μάτια κοντεύει να ξεπεράσει σε τουρισμό και τον Νιαγάρα. 
Εν τω μεταξύ, μια άλλη γειτόνισσα που η κόρη της πλένει ρούχα στη σκάφη δύο συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και καθαρίζει το τασάκι της γνώστης όψιμης κουμμουνίστριας, άκουσε την ώρα που άλλαζε το χλώριο στη θερμαινόμενη πισίνα ότι ξεκινά νέο αντάρτικο κατά του κουακέρου Παπαδήμου και έχουν πέσει τώρα τα επιτελεία να διαλέξουν βουνά. Ο Πάνος (εντελώς) Καμμένος θα ξεκινήσει από το Mont Blac και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης με τη Μιλένα Αποστολάκη, την Εύα Καϊλή και την Εύη Χριστοφιλοπούλου θα πιάσουν τον Παρνασσό, επειδή από κάτω είναι η Αράχωβα την οποία ελέγχει η εκδοτική διαπλοκή. Το ΠΑΜΕ θα κάνει χωριστό αντάρτικο, αρχικά στην Ομόνοια και μετά στα Ουράλια Όρη που χωρίζουν την Ευρώπη από την Ασία, για να δείξει το συμβολισμό ότι η χώρα πρέπει να πάψει να ανήκει στην Ευρώπη.
Και όλα αυτά γίνονται για να προκληθεί γαλαξιακό χάος και να ξυπνήσουν τελικά οι Χερουβείμ και ο μακαριστός Σεραφείμ, ο οποίος είχε και ένα στόμα -άστα να πάνε. Πουλάνε και ένα βιβλίο στην TV για τον Σεραφείμ και πώς οι ειδικοί έχουν προβλέψει ότι ο μακαριστός θα σηκωθεί από τον τάφο, όταν το ξανθό γένος θα βγάλει πάλι Πρόεδρο Πούτιν, και θα πάρει το τσεκούρι του Μάκη-Νότη-Μαυρουδή Βορίδη και θα κόψει το κεφάλι του κουακέρου Παπαδήμου.
Αλλά η συνωμοσία δεν είναι τόσο απλή. Η άλλη η θεία η Βερυκοκούλα είπε ότι ο ανθοπώλης στη βασιλίσσης Σοφίας έχει το γιο του στην Προεδρική Φρουρά. Ένα βράδυ που κατέβαινε ο λεβέντης τσολιάς το δρόμο για να πιάσει υπηρεσία στον Αγνωστο Στρατιώτη, άκουσε στο προαύλιο της Βουλής ψιθύρους ότι την επόμενη Κυριακή μια εφημερίδα θα δώσει (στην έκδοση των 2 ευρώ) ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο, όπου ο κουακέρος Παπαδήμος κάθεται σε ένα τραπέζι με τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί και γράφουν την επιστολή που θα αναγκάσουν τον Σαμαρά να υπογράψει. To τραπεζομάντηλο εν τω μεταξύ δεν έγραφε «καλώς ήρθατε, καλή όρεξη», αλλά «Standard and Poor's RULEZ». Στο βάθος της φωτογραφίας διακρίνεται σαφώς ο Σόιμπλε να χορεύει το YMCA, άρα μαϊμού-ανάπηρος είναι και του λόγου του. Με το άκουσμα της είδησης, η θεία έπαθε διπλό κοιλιακό άλγος.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό του τσολιά και δεν πρόλαβε να ακούσει παρακάτω, γιατί έπρεπε να ηρεμήσει τον υστερικό γκόμενο που ακόμα βάραγε γερμανικό νούμερο στον Έβρο. Όταν τελικά έκλεισε το ρημάδι το κινητό, άκουσε κι άλλους ψιθύρους ότι η εφημερίδα θα αποκαλύψει ότι οι Μέρκελ-Σαρκοζί και ο κουακέρος Παπαδήμος έχουν ουρά, άρα δεν είναι άνθρωποι, αλλά εξωγήινα τέρατα. Πάνω από το κεφάλι της Μέρκελ υπάρχουν δύο κέρατα, αλλά η εφημερίδα (επειδή είναι έγκυρη) εξηγεί ότι τελικά ήταν ο Μπερλουσκόνι που έκανε ένα από τα γνωστά του αστεία.
Πάντως, η εφημερίδα παραθέτει και το ακουστικό βαρηκοϊας της γειτόνισσας, όπως και τις μπαταρίες ΑΑΑ με τις οποίες είχε πρώτη επιβεβαιώσει τη φρικτή συνωμοσία.

Ο τσολιάς άκουσε μια άλλη εκδοχή ότι ο κουακέρος Παπαδήμος θα παραιτηθεί για να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό πάλι τον trendy και fit Γιώργο και αντιπροέδρους τον Πετσάλνικο, τον Απόστολο Κακλαμάνη, τον Νικήτα Κακλαμάνη και την Παρθένα Φουντουκίδου. Κάτι ακούστηκε και για τον Κίμωνα Κουλούρη, αλλά ο τσολιάς είχε και πάλι τηλεφώνημα από τον υστερικό και δυστυχώς ο ανθοπώλης δεν πρόλαβε να μάθει περισσότερα από τον κουτσομπόλη, όπως αποδείχθηκε, γιο.

Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Έτσι και καβατζώσουμε μερικές μπαταρίες ΑΑΑ θα μάθουμε πολλά ακόμα. Και η επίσκεψη στον καταρράκτη, δωρεάν.

aposargentino.blogspot.com

Οι εθνικοί μας κλέφτες

Η πορεία του Πολυτεχνείου παραδοσιακά μεταφέρει ένα οργισμένο μήνυμα κατά του ξένου παράγοντα, εν προκειμένω του αμερικανικού. Στη φόρτιση της φετινής διαδήλωσης το λαϊκό ανάθεμα συμπεριέλαβε και τη Γερμανία ή, πιο γενικά, αυτούς που στίβουν την πατρίδα σαν διψασμένο σφουγγάρι. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας από αυτούς, τόσο ο Λευκός Οίκος, όσο και η καγκελαρία δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη για τα 60 δισεκατομμύρια των ανείσπρακτων φορολογικών οφειλών προς το ελληνικό δημόσιο. Βέβαια κάποιος μπορεί να γράψει στα σχόλια ότι στον ξένο δάχτυλο οφείλεται και η καχεξία αυτού του κράτους. Όμως έτσι θα βρεθούμε όλοι να αναζητούμε την πεταλούδα από τη θεωρία του χάους, που προκαλεί την καταιγίδα στην άλλη άκρη του κόσμου.

Τα πράγματα είναι εξοργιστικά απλά, έτσι όπως καταγράφονται από το πόρισμα Ράιχενμπαχ: Ο επικεφαλής της Ομάδας Δράσης αναφέρει πως η Ελλάδα χάνει περίπου 60 δισ. ευρώ από ανείσπρακτους φόρους, δηλαδή από ληξιπρόθεσμες οφειλές και εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις. Μιλάμε για απίστευτα λεφτά, περισσότερο από το 50% του ποσού που απαιτείται για το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων. Και άλλοι αριθμοί, ξύλα στη φωτιά της οργής: το 2010 οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι δήλωσαν εισόδημα που αντιστοιχεί στο 70,18% του συνολικού εισοδήματος. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες το 2010 δήλωσαν το 16,79% του συνολικού εισοδήματος, ενώ το 2009 είχαν δηλώσει το 17,25%. Παράλληλα, το 2010 οι ελεύθεροι επαγγελματίες κατέβαλαν φόρο 15,79% του συνολικού φόρου που καταβλήθηκε έναντι 16,62% που είχαν καταβάλει το 2009. Οι επιχειρήσεις το 2010 δήλωσαν το 13,03% του συνολικού εισοδήματος έναντι 14,52% το 2009, ενώ κατέβαλαν το 28,67% του συνολικού φόρου έναντι 30,79% το προηγούμενο έτος.

Μην τα ξαναδιαβάζετε, θα σας πω εγώ τι δείχνουν: η φοροδιαφυγή παραμένει ο βασικότερος λόγος για την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Ξέρω, θα πείτε για τη διαφθορά, τις μίζες, τους εξοπλισμούς. Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να σταθεί απέναντι από τη φοροδιαφυγή. Αν πληρώναμε τους φόρους μας θα είχαμε, που λέει ο λόγος, την άνεση να ψωνίσουμε και υποβρύχια γλυκού νερού. Το κράτος αυτό δεν μάτωσε από τους μεγαλοκαρχαρίες, φαγώθηκε από εκατομμύρια μικρά πιράνχας. Επτά στους δέκα ελεύθερους επαγγελματίες δηλώνουν εισοδήματα στις παρυφές της φτώχειας. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο dealer των αγορών θεωρείται κάθαρμα και ο ελεύθερος επαγγελματίας τίμιος βιοπαλαιστής. Επίσης δεν κατανοώ γιατί θεωρούμε ανήθικο να δανείζεις με σκληρούς όρους, ενώ λησμονούμε ότι η δική μας ανήθικη φορολογική συμπεριφορά μας έριξε στα γόνατα.

Αλλά οφείλουμε να δεχθούμε ότι σε αυτές τις διαστάσεις η έννοια της ηθικής εμφανίζεται σαν ανορθογραφία σε ακριβό συμβόλαιο. Άλλωστε η είσπραξη των φορολογικών εσόδων αντιστοιχεί στο ένστικτο αυτοσυντήρησης ενός κράτους. Στη δική μας περίπτωση ακόμα και αυτό καταργήθηκε. Με τις πελατειακές σχέσεις και τη διαφθορά να διατρέχουν το κράτος κατά μήκος και κατά πλάτος, είναι να απορείς πως εισπράττονται οι φόροι ακόμα και από αυτούς που αδυνατούν να διαφύγουν του ελέγχου. Εντάξει, τις τελευταίες μέρες η Οικονομική Αστυνομία έχει να επιδείξει επιτυχίες αν και είναι αμφίβολο κατά πόσο το κράτος μπορεί να εισπράξει χρήματα από ημιθανείς επιχειρήσεις-παρεμπιπτόντως είναι να σε προβληματίζει πως αυτή η έφοδος προς το φως δεν φέρνει μαζί της και μαύρα χρήματα από το χώρο της νύχτας. Ωστόσο όλα αυτά περιορίζονται στη σφαίρα του συμβολικού. Η καταστολή του οικονομικού εγκλήματος οφείλει να συμπληρώνει έναν μηχανισμό που λειτουργεί, όχι να τον υποκαθιστά. Το νέο φορολογικό σύστημα θα είναι, τελικά, η σημαντικότερη παρέμβαση των τελευταίων δεκαετιών. Αρκεί να λειτουργήσει δίκαια και αποτελεσματικά. Διότι ή θα πληρώσουμε ένας προς ένας ή θα το πληρώσουμε όλοι μαζί

του Κώστα Γιαννακίδη

Ο άγγελος στις λεπτομέρειες

Μόλις αποκτήσαμε κυβέρνηση με πρωθυπουργό ευρύτατης κοινωνικής αποδοχής, και με βασική εντολή να φέρει εις πέρας τα της δανειακής σύμβασης, όπως αυτή προκύπτει από τις αποφάσεις της 27/10. Ακούσαμε πολλά: «αναπόφευκτη» και «αναγκαίο κακό» από όσους ακόμη εισπράττουν μερίσματα από την ανέξοδη και αδιέξοδη αντιμνημονιακή επένδυση ενάμισι χρόνου, μέχρι την απολύτως ανεύθυνη καταγγελία του «αναγκαστικού περαιτέρω δανεισμού» της χώρας. Κανείς δεν έχει μιλήσει για τα οικονομικά μεγέθη της ίδιας της δανειακής σύμβασης. Ας δούμε εμείς τον άγγελο (αλλά και τον διάβολο) στις λεπτομέρειες.

Σε γενικές γραμμές, η απόφαση της 27/10 αφορά δύο παρεμβάσεις: (α) μια «στιγμιαία», που αποσκοπεί στη μείωση του ονομαστικού χρέους (το κούρεμα των ιδιωτών ομολογιούχων) και (β) μια «μακροχρόνια», με την παροχή δανείου συνολικού ύψους 168 δισ. ευρώ (38 δισ. το υπόλοιπο του αρχικού Μνημονίου και 130 δισ. νέου δανεισμού). Η τελευταία είναι το αντικείμενο της δανειακής σύμβασης.

Δεν είναι γνωστές οι ακριβείς λεπτομέρειες, πλην όμως από τις πρώτες μέρες η ΕΕ έκανε σαφές ότι θα ακολουθηθεί η φιλοσοφία της απόφασης της 21/7, έχουν δε φροντίσει να διαρρεύσουν σχετικοί αριθμοί. Γι' αυτούς που το ξεχνούν, να θυμίσω ότι η απόφαση της 21/7 προέβλεπε δανεισμό, μέρος του οποίου θα κάλυπτε νέα ελλείμματα (38,5 δισ.) και θα διευθετούσε όλες τις εκκρεμότητες του παρελθόντος (37,5 δισ.). Αντίστοιχη φιλοσοφία ακολουθεί η νέα δανειακή σύμβαση. Ας δούμε πώς προβλέπεται η κατανομή του δανεισμού των 168 δισ. ευρώ.

Ποσόν 30 δισ. προορίζεται για την κάλυψη των εγγυήσεων που θα συνοδεύουν τα νέα ελληνικά ομόλογα μετά το κούρεμα των δανειστών. Η παροχή εγγυήσεων ισοδυναμεί με επαναγορά χρέους, είτε αμέσως είτε σε βάθος χρόνου (ανάλογα με τη μορφή των εγγυήσεων ή του τρόπου «γλύκανσης» της ανταλλαγής ομολόγων). Παραμένει βεβαίως η υποχρέωση εξυπηρέτησης των τόκων του δανείου

Ποσόν 30 δισ. προορίζεται για την κάλυψη των κεφαλαιακών αναγκών των τραπεζών. Πρόκειται για «προσωρινό» δάνειο δύο ή τριών ετών, δεδομένης της υποχρέωσης επανιδιωτικοποίησης των τραπεζών εντός διετίας. Ανάλογα με την εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης, το Δημόσιο μπορεί να καταγράψει και υπεραξίες, όπως έγινε στις ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η απόφαση της 27/10 προβλέπει μέρος των εσόδων από την επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών να συμπληρώσει τον λογαριασμό αποκρατικοποιήσεων για τη μείωση του χρέους.

Ποσόν 14-15 δισ. προορίζεται για τη μετατροπή σε μακροπρόθεσμο του βραχυχρόνιου δανεισμού (έντοκα γραμμάτια 13 και 26 εβδομάδων). Πρόκειται για αντικατάσταση δανεισμού με καλύτερους όρους που δεν αυξάνει το συνολικό ελληνικό χρέος - ούτε προσωρινά. Δεδομένου ότι, από εξαμήνου τουλάχιστον, το σύνολο των βραχυπρόθεσμων δανείων έχει προσφερθεί από ελληνικές τράπεζες, ο διακανονισμός αυτός θα έχει θετικό αντίκτυπο είτε στην τραπεζική ρευστότητα και την κεφαλαιακή επάρκεια είτε στο ύψος των εγγυήσεων που έχουν παρασχεθεί στην ΕΚΤ.

Ποσόν 14-15 δισ. προορίζεται για την αύξηση των διαθεσίμων του ελληνικού Δημοσίου. Δεν πρόκειται για καθαρό δανεισμό. Το χαμηλό επιτόκιο των ευρωπαϊκών δανείων εξασφαλίζει και την εξυπηρέτηση του δανείου με στοιχειωδώς ορθολογική διαχείριση διαθεσίμων.

Ποσόν 7 δισ. προορίζεται για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του Δημοσίου. Αφορά την παρακράτηση των επιστροφών ΦΠΑ, τους απλήρωτους προμηθευτές και εργολάβους - ό,τι με ευθύνη του κακοπληρωτή Δημοσίου έχει στραγγίσει και την τελευταία σταγόνα ρευστότητας από την αγορά. Ποσόν 8 δισ. προορίζεται για την τακτοποίηση όλων των παλαιών εκκρεμοτήτων του ευρύτερου Δημοσίου (κυρίως οφειλές ΟΤΑ και νοσοκομείων). Δηλαδή, εκτός του ότι το ελληνικό Δημόσιο «αποδίδεται με καθαρά λογιστικά βιβλία» στο τέλος του προγράμματος στήριξης, παρέχεται άμεση ένεση ρευστότητας στην αγορά (εκατοντάδες ή και χιλιάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις), ύψους αντίστοιχου του συνόλου του ΕΣΠΑ, η οποία μάλιστα διαχέεται σε ευρύτατους τομείς οικονομικής δραστηριότητας. Μέτρο εξόφθαλμα ανασχετικό της ύφεσης και πολύ πιο άμεσα αποτελεσματικό από οποιαδήποτε αναπτυξιακή βοήθεια (κι αυτή καλοδεχούμενη βέβαια).

Μένουν 60-65 δισ. ευρώ από το κολοσσιαίο δάνειο. Τα χρήματα αυτά προορίζονται για τις ανάγκες που θα προκύψουν από τη μη κάλυψη του 100% της εθελοντικής συμμετοχής στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων (αναχρηματοδότηση χρέους) και στην κάλυψη ελλειμμάτων μέχρι το τέλος του προγράμματος στήριξης (πρακτικώς, μόνο τόκοι).

Οπως βλέπουμε, κρύβονται πολλοί άγγελοι στις λεπτομέρειες. Η δανειακή σύμβαση, υπό όρους (μορφή εγγυήσεων, επιτυχία του προγράμματος επανακεφαλαιοποίησης - επανιδιωτικοποίησης τραπεζών, έκταση συμμετοχής στο PSI) μπορεί να καταλήξει σε ισόποση μείωση του τέρατος του ελληνικού χρέους επιπλέον της μείωσης από το άμεσο κούρεμα των δανειστών - σε βάθος χρόνου βέβαια. Ο κρυμμένος διάβολος όμως απαιτεί μηδενισμό των πρωτογενών ελλειμμάτων και δημιουργία πλεονασμάτων. Είναι στο χέρι των ελληνικών κυβερνήσεων της επόμενης τριετίας να βγει η Ελλάδα από την κρίση με θετικές προοπτικές.

Τα παραπάνω υποδεικνύουν ότι το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου κάθε άλλο παρά διεκπεραιωτικό είναι, όπως βολικά διατείνονται οι πολιτικές δυνάμεις. Ο κ. Παπαδήμος έχει δυνατότητα και κύρος να φέρει το έργο εις πέρας. Χρειάζεται η υπόλοιπη κυβέρνηση να τον αφήσει να κάνει τη δουλειά του. Και να τον στηρίξουν τα κόμματα που δεν επενδύουν στη χρεοκοπία.

Του Γιώργου Προκοπάκη

Όλοι μαζί, όπως στα όργια;

Ανάμεσα στο πολλά που παράγουν οι πρωτόγνωρες κοινωνικές εξελίξεις είναι και κάποια πλαδαρά, άυλα σχήματα. Μια ανησυχούσα ελαφρότητα παίρνει τη θέση της ελαφρότητας χωρίς ευθύνη. Αφού όλοι ανησυχούμε, όλοι φοβόμαστε, ίσως το «όλοι» να είναι και η απάντηση. «Όλοι μαζί» για να σωθούμε. Για τραγική ειρωνεία, αυτό το σλόγκαν της σωτηρίας ήταν το διαφημιστικό μότο μιας από τις τράπεζες, την εποχή που μας καλούσε «μαζί» να χρεωθούμε, αλλά όχι και «μαζί» να κερδίσουμε. Μια άλλη εταιρεία είχε για σλόγκαν της το «θέλω». Κάπως έτσι, στην αρχή οι λέξεις και μετά η ζωή μας έπαψαν να είναι μια ουσία κι έγιναν κάτι από διαφήμιση. Τα νοήματα έγιναν σποτάκια. Όλες οι ισχυρές έννοιες έχασαν το βάρος τους για να γίνουν προθέματα μιας καμπάνιας. Μέχρι που πιστέψαμε πως ζούμε σε διαφημιστική καμπάνια. Με ευτυχισμένες νοικοκυρές να πετάνε στον αέρα κουβάδες απ’ τη χαρά τους, κομψευόμενους τριαντάρηδες να φοράνε κουστούμι για ν’ αλείψουν μια φέτα Βιτάμ κι ευτυχισμένους σύγχρονους Τζον Μπόι να τρέχουν προς το λιβάδι στο οποίο δεν υπήρχε πια μικρό σπίτι, αλλά πολυκατοικία.

Και τώρα το «όλοι μαζί» πασχίζει να ξαναγίνει κοινωνική συμφωνία. Στις ομιλίες του πρωθυπουργού μπορείς να το μετρήσεις πάνω από δέκα φορές, ενώ στα γραπτά του Μίμη Ανδρουλάκη είναι το απαραίτητο συνοδευτικό του «πατριωτισμού». Ακόμη και στα μεσημεριανά των καναλιών, το «μαζί» εχει γίνει σαν τη σιλικόνη, κρέμεται από τα χείλια των παρουσιαστριών.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ιστορική απάτη από το «όλοι μαζί». Η ιστορία ποτέ δεν κινήθηκε με ατμομηχανή τους πάντες. Ναι, οι μάζες και το «μαζί» αποτέλεσαν την ιστορική οντότητα, το τρένο, αλλά ποτέ δεν κίνησαν την ιστορία, όπως μας αρέσει να πιστεύουμε. Αντιθέτως, η ιστορία κινήθηκε πάντα από τις αντιθέσεις και τις ανάγκες της. Όπως ακριβώς οι άνθρωποι.

Στην ιστορία του ελληνικού κράτους αυτό είναι ευδιάκριτο. Το 1821 δεν το έκαναν όλοι μαζί. Εκκλησία και κοτζαμπάσηδες ήταν απ’ έξω. Από το 1821 έως το 1824, στην Ελλάδα έγινε ένας αιματηρός εμφύλιος, τον οποίο κρύβουν τα σχολικά εγχειρίδια. Προκειμένου να χρηματοδοτηθεί, μάλιστα, αυτός ο εμφύλιος, πήραμε το πρώτο δάνειο ως ελληνικό κράτος, του οποίου τα αποτελέσματα βλέπουμε και σήμερα. Το 1940 την εποποιία του «έθνους» δεν την έγραψαν «όλοι». Όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα, πάλι δεν ήταν όλοι μαζί. Οι συνεργάτες των Γερμανών έγιναν επίσημες κυβερνήσεις και πολλοί απ’ αυτούς που τους πολέμησαν «ανθέλληνες». Τη χούντα, πάλι, δεν την πολέμησαν όλοι μαζί. Αν στην Ελλάδα υπήρχαν τόσοι αντιστασιακοί όσα τα μετάλλια που μοιράστηκαν, τότε θα ήμασταν σήμερα μια αξιοπρεπής χώρα. Και αν όλοι μαζί νοιαζόμασταν για το μέλλον μας, σήμερα θα είχαμε πραγματικά μέλλον. Άρα, μαζί δεν ήμασταν ποτέ.

Η απαίτηση για μια συσπείρωση που θα έχει όλα τα στοιχεία μιας συναισθηματικής ομογενοποίησης των πάντων, ενός πολιτικού αυγοτάραχου, που θα έλεγε και η Μαρίκα Μητσοτάκη, είναι μια οφθαλμαπάτη που θέλει να βλέπει για νερό την έρημο των ιδεών και των οραμάτων. Το «όλοι μαζί» έχει ειλικρίνεια κι ενιαίο σκοπό ίσως μόνο στα όργια. Στην κοινωνία και την πολιτική είναι γεμάτο σκοπιμότητες.

Όλοι μαζί για μια κυβέρνηση που θα κάνει ό,τι δεν έκανε ο καθένας χώρια; Όλοι μαζί, δηλαδή οι τραπεζίτες με τα θύματά τους; Αυτός που θέλει ν’ αλλάξει τα πάντα με αυτόν που δεν θέλει ν’ αλλάξει τίποτα; Τι είναι αυτό στο οποίο θα συμφωνήσουμε;

Πάρτε, για παράδειγμα, τον πατριωτισμό. Όλοι θεωρούν τον εαυτό τους αξιωματικά πατριώτη. Πόσο πατριώτης είναι αυτός που σηκώνει τη σημαία, αλλά δεν πληρώνει τον φόρο του, με το επιχείρημα έστω πως δεν πληρώνουν οι «μεγάλοι»; Πόσο πατριώτης είναι αυτός που διαμαρτύρεται πως ξεπουλιέται η ελληνική επικράτεια, όταν ο ίδιος έχει εγκαταλείψει την επικράτεια που του ανήκει: το χωράφι του;

Δεν μπορούμε να πάμε «όλοι μαζί». Μπορούμε και πρέπει ν’ ανακαλύψουμε ξανά τις συλλογικότητες. Να περάσουμε από τον ευδαιμονικό εγωκεντρισμό στην κοινωνική ευθύνη. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι να πάμε όλοι μαζί. Ίσως είναι καιρός να πορευτούμε όλοι μόνοι μας και μέσα μας, ώσπου ν’ ανακαλύψουμε με ποιους πρέπει να πάμε. Και σίγουρα ποιους θ’ αφήσουμε.

Το «όλοι μαζί» είναι ένα συνθηματικό μόρφωμα που προσθέτει αυταπάτες, αφαιρεί ευθύνες, πολλαπλασιάζει τους κινδύνους και στο τέλος διαιρεί το πραγματικά «μαζί». Για να είμαστε μαζί πρέπει ο καθένας να είναι απέναντι στον εαυτό του και τις ευθύνες του. Να ξεκαθαρίσει τι είναι αυτό που θέλει και τι έχει πραγματικά αξία. Διαφορετικά, θα δημιουργήσει μια υποκριτική ομοψυχία παρελάσεων. Όπου όλοι θα είναι εθνικά υπερήφανοι με μία έννοια τσαρουχιού, οι παρελαύνουσες θα φοράνε μίνι και γόβες και τη σημαία, τελικώς, θα την κρατάει κάποιος Αλβανός που διαπρέπει.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Η άνοδος των ασήμαντων

Σε αυτό το blog δεν σας έχω συνηθίσει σε προσωπικές ιστορίες. Παρότι προσωπικό ημερολόγιο, έχω προτιμήσει να μιλάω για την επικαιρότητα με τρόπο ανοιχτό, δημοσιογραφικό. Σήμερα όμως θα κάνω μια εξαίρεση. Θα διηγηθώ μια προσωπική εμπειρία, πριν μερικούς μήνες. Εργαζόμουν σε μια δουλειά από την οποία παραιτήθηκα πρόσφατα, εξαιτίας εμπειριών όπως η συγκεκριμένη. Πριν περίπου ένα χρόνο, σε κεντρικό αθηναϊκό ξενοδοχείο, είχε προγραμματιστεί μια εκδήλωση. Καθώς είχα κάπως ενεργό ρόλο σε αυτή, είχα καθήκον να κάθομαι μαζί με άλλους σε μια εξέδρα, απ’ την οποία θα εκφωνούνταν κάποιες ομιλίες. Κεντρικός ομιλητής; Ο Άδωνις Γεωργιάδης, οικογενειακός φίλος της εργοδοσίας. Όπως αντιλαμβάνεστε, η προγραμματισμένη παρουσία του στην εκδήλωση αυτή ως κεντρικού ομιλητή είχε προκαλέσει σάλο στους εργαζόμενους και συζητιούνταν για μέρες, με τρόπο μάλλον αρνητικό. Κανείς όμως δεν έλαβε το θάρρος να πει ή να κάνει κάτι, έξω από τα συναδελφικά ‘πηγαδάκια’. Όσοι τυχόν εργάζεστε ή έχετε εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα, αντιλαμβάνεστε το γιατί. Ο ‘εργασιακός μεσαίωνας’ για τον οποίο ακούμε συχνά από τα μέσα ενημέρωσης δεν αποτελεί μόνο μια κάπως θλιβερή μεταφορά, αλλά και μια θλιβερή πραγματικότητα για πολλούς ανθρώπους. Φτάσαμε, λοιπόν, στη μέρα της εκδήλωσης. Περιμένοντας, στην εξέδρα, στις θέσεις μας, τον κεντρικό ομιλητή, όσοι είχαμε αυτόν τον ρόλο. Ο οποίος κάποια στιγμή κατέφθασε. Και δεν ήταν αυτό που θα μπορούσε κανείς να περιμένει. Αυτό που είδα να ανεβαίνει στο πόντιουμ για να κάνει την ομιλία του, δεν ήταν ο τηλεοπτικός Άδωνις. Αυτό που είδα ήταν ένα ανθρωπάκι. Ένας πολύ μετρίου αναστήματος με μεγάλο κεφάλι ανθρωπάκος, που δεν θα του έριχνα δεύτερη – ούτε πρώτη, εδώ που τα λέμε – ματιά αν τον έβλεπα στον δρόμο. Όμως κάτι μέσα μου, κάτι που το ένιωθα δυσάρεστο, ξένο, αλλά αναπόφευκτο, με πίεζε να τον κοιτάξω, να του δώσω σημασία, να τον ακούσω. Αυτό το κάτι ήταν ο τηλεθεατής εντός μου, που είχε σχεδόν δίπλα του, με σάρκα και οστά τον Άδωνι Γεωργιάδη: ένα μιντιακό κατασκεύασμα που χρόνια τώρα παρελαύνει από τηλεπαράθυρα, στρογγυλά τραπέζια, γίνεται θέμα συζητήσεων, αντεγκλήσεων, το στόμα αυτό με τη δυνατή, ορμητική φωνή που δύσκολα μπορεί να του σταθεί απέναντι ο οιοσδήποτε. Παρ' όλα αυτά, κάτι βαθύτερα μέσα μου, με έκανε ταυτόχρονα να νιώθω άσχημα. Πολύ άσχημα. Από τη στιγμή που ανέβηκε στο μικρόφωνο και άρχισε να μιλάει, άρχισα, αργά αλλά σταθερά, να χάνω την επαφή μου με την υπόλοιπη αίθουσα. Άρχισα να βυθίζομαι στον εαυτό μου. Και, καθώς βυθιζόμουν, είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά από τα μάτια μου. Με είδα μαθητή του δημοτικού σχολείου, θυμήθηκα την Ελλάδα όπως ήταν τότε, φαντάστηκα και τον συνομήλικό μου Άδωνι μικρό, μαθητή κι αυτόν. Προσπαθούσα, βήμα-βήμα, εποχή την εποχή, παρακολουθώντας τα χρόνια να περνούν νοητά εμπρός μου, να καταλάβω, να εντοπίσω, τι μπορεί να πήγε τόσο στραβά, τόσο λάθος, από τότε μέχρι και σήμερα, ώστε να φτάσω να ζω αυτό που εκείνες τις στιγμές ζούσα. Με απανωτά φλας μπακ, κατέβαλα απελπισμένες προσπάθειες να βγάλω άκρη. Να συνειδητοποιήσω πώς και γιατί αυτός ο νευρώδης ανθρωπάκος ήταν, είχε φτάσει να γίνει ο αναμφισβήτητα σημαντικός εκείνης της βραδιάς και εγώ, μαζί με άλλους αξιόλογους συναδέλφους πίσω του, οι αναμφίβολα ασήμαντοι. Και ύστερα, αφού πέρασε αρκετή ώρα, κάπως σαν καταπραϋντικό έκανα μια σκέψη: ότι ζούμε σε μια εποχή ανόδου της ασημαντότητας. Και, μαζί της, ανόδου των ασήμαντων. Ο άνθρωπος αυτός, πριν λίγες μέρες έγινε υφυπουργός
gerasimos-memoryland.blogspot.com

260 ώρες στριπτίζ

Μου ήταν αδύνατο να βάλω κάτω το μυαλό μου και να γράψω για τις τελευταίες ημέρες˙ για την περίοδο που ξεκίνησε από την αναγγελία δημοψηφίσματος μέχρι την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Αυτό που συνέβαινε ήταν τόσο πρωτόγνωρο αλλά και ξεκάθαρο που αδυνατούσα να μπω στον κόπο να το αναλύσω γιατί δεν υπήρχε λόγος. Ήταν απλό, σαφές, ξεκάθαρο και παντελώς… γυμνό.

Το αρχικό σάστισμα, στο άκουσμα της λέξης «δημοψήφισμα» έδωσε γρήγορα τη σειρά του σε ένα αισθησιακό στριπτίζ ολόκληρης της χώρας που δεν έχει επαναληφθεί σε παρόμοια έκταση. Μέσα σε λίγες μόλις ώρες, πολιτικοί, λαός, και ΜΜΕ κλήθηκαν να βρεθούν ενώπιον των ευθυνών τους και αντ’ αυτού «γδύθηκαν» θεωρώντας ότι αποφεύγουν τη λάντζα. Ασχέτως από τις προθέσεις του ΓΑΠ και τις όποιες θετικές ή αρνητικές προεκτάσεις είχε το δημοψήφισμα, δεν είναι αυτό που έβαλε σε όλους έναν καθρέφτη μπροστά στη μούρη τους, αλλά εκείνο που εξελίχθηκε ακόμα και όταν το δημοψήφισμα ακυρώθηκε.

Την αριστερά τη χάσαμε κάπου μεταξύ αναγγελίας του δημοψηφίσματος και των παιδαριωδών ανακοινώσεων Τσίπρα-Παπαρήγα σχετικά με το ζήτημα. Η δε ανυπαρξία της οργανωμένης αριστεράς, ξεσκέπασε και την φαρσοκωμωδία των «αγανακτισμένων» αφού χωρίς οργάνωση, η «αγανάκτηση» πήγε περίπατο. Αν υπήρξε μία φορά που η πλατεία Συντάγματος θα έπρεπε να γεμίσει όχι από χιλιάδες, αλλά από εκατομμύρια κόσμου, τότε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ήταν αυτή η στιγμή. Και αυτή τη φορά, το αίτημα θα ήταν ένα και σαφές: «Σοβαρευτείτε!».

Πώς όμως θα μπορούσε η σοβαρότητα να αποτελεί αίτημα ενός πλήθους που ουδέποτε ήταν σοβαρό από μόνο του; Πώς θα μπορούσαν να συγκλίνουν ομάδες πλήθους σε ένα αίτημα, όταν μήνες τώρα ο καθένας κατέβαινε στο Σύνταγμα για την πάρτη του; Δεν θα μπορούσε. Αντ’ αυτού, η «λαϊκή οργή», ή «αγανάκτηση», οι περήφανοι μουτζαδόροι των παρελάσεων, έκατσαν σπίτι τους και γεμάτοι αμηχανία παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα στις τηλεοράσεις τους. Ενδεχομένως να βιάστηκαν να πανηγυρίσουν και την πτώση της «χούντας», χωρίς καν να βλέπουν την είσοδο της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση. Έτσι έφυγε η μπλούζα.

Οι τηλεοράσεις που ανέδειξαν τον πανικό των ΜΜΕ, δεν πρέπει να είχαν τέτοιο προηγούμενο. Εν μέσω συζητήσεων, η φημολογία σε όλα τα κανάλια είχε χτυπήσει κόκκινο και το πρόσωπο της πραγματικής ελληνικής δημοσιογραφίας έλαμψε. Οι καρέκλες και οι επιδοτήσεις έτριζαν. Το υπερεγώ της δημοσιογραφίας βγήκε στην επιφάνεια. Αντί για αντικειμενική ενημέρωση, παρακολουθήσαμε ένα reality show όπου ο κάθε δημοσιογράφος εξέφραζε τις επιθυμίες του, διεκδικώντας ένα μερίδιο στον μιντιακό εκβιασμό που τόσο καλά ξέρει να κάνει. Έτσι έφυγε και η φούστα.

Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως πάνω στον πανικό των πραγμάτων, μύρισε εξουσία και τρελάθηκε. Με αντικρουόμενες θέσεις, με δηλώσεις βουλευτών της σαν να ήταν ήδη κυβέρνηση, με πείσμα και με το αγαπημένο «τσαγανό» του προέδρου της, κατάφερε να αναδείξει την μισή πολιτική σαπίλα του τόπου. Έτσι έφυγε και το σουτιέν, χωρίς τελικά να μάθουμε ποτέ σε τι ακριβώς διαφωνούσε ο κ. Σαμαράς εξ αρχής.

Για την άλλη μισή, το ΠΑΣΟΚ τα πήγε θαυμάσια. Παίζοντας το παιχνίδι του Τρελαντώνη και υποκύπτοντας στο βαθύ DNA του κόμματος για παραμονή στην εξουσία, επιστρέψαμε στον πολιτικό διάλογο επιπέδου Γυμνασίου. Πώς θα καταστρέψουμε πολιτικούς αντιπάλους; Πώς θα κρατήσω το βουλευτιλίκι; Πώς θα κάνω την τάδε κίνηση, ώστε στις εκλογές να βγω εγώ από πάνω; Κοινώς, πώς θα βγω κερδισμένος πολιτικά, αδιαφορώντας πλήρως για τη χώρα; Πάει και το βρακί.

Και επειδή ένα στριπτίζ δεν είναι αρκετά αισθησιακό χωρίς το σωστό λίκνισμα, η περιστροφή γύρω από το stripper pole έγινε με την εκλογή του κ. Παπαδήμου και των διακοσμητικών υπουργών, αναπληρωτών και υφυπουργών που τοποθέτησαν οι τελευταίοι (θέλω να ελπίζω) αρχηγοί των τριών σημαντικών κομμάτων. Και μη νομίζετε ότι ήταν μία ψυχρή περιστροφή. Η αριστερά, οι «ειδήμονες», αυτοί που συνέχεια «έχουν τη λύση για τα πάντα», βγαίνοντας από την κρυψώνα που είχαν χαθεί τις τελευταίες ημέρες, ξεκίνησαν πάλι από εκεί που είχαν σταματήσει μιλώντας για τραπεζίτες, ευρωσυμφέροντα, αντιδημοκρατικές διεργασίες, τα «έργα και ημέραι» του κ. Παπαδήμου, και τη γνωστή πιπίλα, σα να μην είχε συμβεί τίποτα αυτή την εβδομάδα.

Θεωρητικά, μία γυμνή πλέον χώρα θα έπρεπε να αρχίσει να ψάχνει για ρούχα. Έρχεται και χειμώνας. Διατηρώντας όμως τον ρεαλισμό μου μπορώ να δηλώσω σχεδόν με σιγουριά, ότι στις ερχόμενες εκλογές, θα λάβουμε όλοι ένα αξέχαστο lap dance. Επειδή η ευθύνη και η αυτοκριτική δεν είναι στα φόρτε μας, οπότε γιατί να μην ζήσουμε την τελευταία πράξη αυτής της χώρας ψηφίζοντας και πάλι το ίδιο πολιτικό σύστημα που τόσο περίτεχνα ανέδειξε την ανικανότητά του;

ellinaki.blogspot.com

"Ωραίος καιρός σήμερα!"

«Ω, οι ευτυχισμένες μέρες!» -ήρθαν. Όπως ακριβώς τις είχε προφητέψει ο Μπέκετ -στο ρόλο της μισοθαμμένης Γουίνι (πού όλο και βαθύτερα βουλιάζει) –ποιος άραγε;

Μου αρέσει να συνοψίζω, γι΄αυτό άλλωστε είμαι τόσο απεραντολόγος –θα κάνω μια τέτοια προσπάθεια εδώ πέρα. Ξεκινώντας από ένα τυχαίο σημείο το οποίο θα επιλέξω ως αρχή, αν έχεις αντίρρηση, το συζητάμε.

-Εκεί στο μακρινό 2009 κέρδισε τις εκλογές το Πασόκ με τον πρόεδρό του Γιώργο Παπανδρέου (τον επιλεγόμενο και Γιωργάκη, ΓΑΠ ή παιντί) να δηλώνει οτι «λεφτά υπάρχουν και θα τα βρούμε». Είχε πει και κάποια πράγματα περί διαφάνειας στην κρατική λειτουργία, περί δημοκρατικότητας, αντιεξουσιαστικότητας στην εξουσία κλπ –γνωστά αυτά.

-Στη συνέχεια η κυβέρνηση ανακάλυψε (συνειδητοποίησε, αποφάσισε) οτι όχι μόνο δεν μπορεί να βρει τα λεφτά που υποσχόταν αλλά δεν μπορούν να πληρωθούν ούτε τα πάγια έξοδα της χώρας –ως εκ τούτου μια ωραία μέρα πήγε ο πρωθυπουργός στο Καστελόριζο και κήρυξε πτώχευση. Μαζί με την πτώχευση ανακοίνωσε οτι θα ψάξει για δανεικά, τα οποία τελικά βρέθηκαν από την γνωστή, σατανική, τρόικα.

-Η κυβέρνηση με συνεχώς αναθεωρημένες συμβάσεις δεσμευόταν προς τους δανειστές για την υλοποίηση μέτρων τριών κατευθύνσεων: α) μείωσης των δαπανών του κράτους και αύξησης των εσόδων β) αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας και γ) αναδιαμόρφωσης του ιδιωτικού τομέα για την προσέλκυση νέων επενδύσεων.

-Με την πάροδο του χρόνου η κυβέρνηση κατάφερε μονάχα να ξεσκίσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, να μειώσει κάπως τα «έξοδα παραστάσεως» του κράτους και να ανασκολοπίσει τους μισθωτούς με συνεχόμενους έκτακτα τακτικούς φόρους. Με απλά λόγια, δεν υλοποίησε ούτε καν την πρώτη κατεύθυνση για την οποία είχε δεσμευτεί στους δανειστές.

-Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να θορυβηθούν οι πολίτες οι οποίοι καλούνταν να πληρώσουν φόρους όσο οι μισθοί τους μειώνονταν, βλέποντας παράλληλα οτι τα λεφτά πήγαιναν στο γάμο του Καραγκιόζη. Κι εδώ εμφανίζεται το πρώτο παράδοξο. Αντί οι πολίτες να απαιτήσουν τη μη περικοπή μισθών ή/και την κατάργηση των έκτακτων φόρων, αντικείμενο των διαμαρτυριών τους ήταν να μην ξεπουληθεί η πατρίδα (υποθετική β’ κατεύθυνση –στην οποία η κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα ως σήμερα), να μην πληρώσουμε, ως χώρα, τα χρέη μας και να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου (κατά προτίμηση να κρεμαστεί ο Παπανδρέου με τον εκάστοτε Υπουργό Οικονομικών στο Σύνταγμα). Παράπλευρο αποτέλεσμα της συγκεκριμένης αντίδρασης ήταν η αποδοκιμασία ακόμα και νομοσχεδίων με θετικό περιεχόμενο (υποχρεωτική δωρεά οργάνων μετά θάνατο, αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών) στη λογική «αφού το λέει ο Γιωργάκης, κακό θα είναι»!.

-η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης στις διαμαρτυρίες των πολιτών ήταν ο ανασχηματισμός, κατά τον οποίο, το «περιβάλλον Γιωργάκη» που στελέχωνε τα υπουργεία έδωσε τη θέση του σε στελέχη του «βαθιού Πασόκ».  Επειδή αυτά δεν έχουν σημασία για την καθημερινότητά μας θα δώσω ένα πρακτικό παράδειγμα: Έφυγε ο «αμοραλιστής» Παπακωνσταντίνου για να έρθει ο «λαοπρόβλητος και θεοφίλητος» Βενιζέλος. Κι έτσι, η έκτακτη εισφορά που είχε ανακοινώσει ο «αμοράλ» και η οποία θα πήγαινε κάνα κατοσταρικάκι για ανθρώπους σαν τα μούτρα μου (εφόσον θα αφορούσε τα εισοδήματαπάνω από 12 χιλιάρικα) μετατράπηκε σε 500 περίπου ευρώ (γιατί φορολόγησε το σύνολοτου εισοδήματος), συν ένα χτενισματάκι 400 περίπου ευρώ με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ κι όλα αυτά την εποχή που οι μισθοί (μας) είναι μειωμένοι κατά 50% περίπου λόγω αναδρομικών κρατήσεων! Να στο κάνω νούμερα; 900 ευρώ για έκτακτους φόρους συν 1.800 ευρώ για αναδρομικές κρατήσεις, το όλον 2.700 ευρώ έπρεπε να δώσει κάποιος μαλάκας σαν εμένα μέσα σ΄ ένα τρίμηνο, τη στιγμή που οι αποδοχές του (προ κρατήσεων) ήταν περίπου 4.500 ευρώ για το τρίμηνο! Ο άνθρωπος που το σκέφτηκε και το υλοποίησε αυτό ορίζει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, την έννοια της λέξεως κτήνος κι ο άνθρωπος αυτός έχει όνομα –κάνω λάθος;

-Ακόμα κι ένας ηλίθιος (ας πούμε ένας πολιτικός) θα έπρεπε να καταλαβαίνει οτι αν σκοπεύεις να εφαρμόσεις ένα πρόγραμμα το οποίο υπολογίζεις οτι θα φέρει, για παράδειγμα: Χ έσοδα από την κατεύθυνση α, 5Χ από την κατεύθυνση β και 10Χ (μακροπρόθεσμα) από την κατεύθυνση γ (σύνολο εσόδων 16Χ), εφόσον  έχεις πλακωθεί να μαζέψεις 2Χ (αντί για Χ) μονάχα από την κατεύθυνση α, ακόμα και να το καταφέρεις, πάλιχοντρά μέσα θα είσαι. Η κυβέρνηση του Πασόκ επέλεξε να αγνοήσει το προφανές για δικούς της λόγους αλλά το παράδοξο είναι οτι ο κόσμος επέλεξε να στρέψει την, όποια, αγωνιστικότητά του στην ακύρωση άλλου από αυτό που τον ζημιώνει άμεσα. Έτσι, ελάχιστες ήταν οι οργανωμένες αντιδράσεις στις πληρωμές των εκτάκτων φόρων, στις μειώσεις των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και στις απολύσεις εκατέρωθεν. Απεναντίας, οι αντιδράσεις για την υπογραφή της τελευταίας δανειακής σύμβασης και για τοall time classic «ξεπούλημα της πατρίδας» έφτασαν μέχρι τα πρόθυρα του λιντσαρίσματος.

-Σε αυτά τα πλαίσια, ο πρωθυπουργός αφ΄εαυτού του (άντε και με το περιβάλλον του) αποφάσισε να προκηρύξει δημοψήφισμα. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα αφορούσε την υπογραφή ή μη της πρόσφατης δανειακής σύμβασης και φυσικά θα καθόριζε την παραμονή (ή όχι) της χώρας στη ζώνη του ευρώ. Οι αντιδράσεις του λαού επιτέλους έπιασαν τόπο! Δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση ζητούσαν (υπενθυμίζω) οιΑγανακτισμένοι πολίτες, το Κίνημα Δεν Πληρώνω, ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι πολλοί οι οποίοι μου διαφεύγουν. Εδώ λοιπόν αντικρίσαμε τον βασιλιά των παραδόξων – ένα παράδοξο τόσο παράδοξο που κάνει ακόμα και την ήττα του Αχιλλέα από τη χελώνα σε αγώνα δρόμου να μοιάζει με ανακοίνωση κυβερνητικού εκπροσώπου. Διότι όλοι όσοι ζητούσαν δημοψήφισμα, ασπάστηκαν πλήρως την άποψη των διεθνών τραπεζών, των αιμορουφηχτών δανειστών, των κατακτητικών κυβερνήσεων της Γερμανίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ, καθώς και της πλειοψηφίας των βουλευτών του Πασόκ και της ΝΔ (ξαναδιάβασε τον κατάλογο που μόλις παρέθεσα –σκέφτεσαι κάποιον καλύτερο προσδιορισμό για τον διάβολο;) και δήλωσαν εκνευρισμένοι οτι δεν θέλουν δημοψήφισμα! Η αιτιολόγηση της συγκεκριμένης δήλωσης ελάχιστα αλλάζει το γεγονός. Γιατί το να λες οτι «τώρα είναι αργά για δημοψήφισμα» όταν αυτό αφορά μια σύμβαση που θα σε δέσει για τα επόμενα 10 (τουλάχιστον) χρόνια είναι καθαρός κρετινισμός –για να μην πω τίποτα χειρότερο. Όπως το να λες οτι το δημοψήφισμα θα μας βγάλει από το ευρώ κι αυτό δεν το θέλεις, αλλά ταυτόχρονα να απαιτείς να μην πληρώσεις το «απεχθές χρέος» είναι τόσο ρεαλιστικό όσο το να πιστεύεις στην ύπαρξη του Άη Βασίλη. Ο πρωθυπουργός λοιπόν αναγκάστηκε να πάρει πίσω το δημοψήφισμα εφόσον οι βουλευτές του δήλωσαν οτι θα το καταψηφίσουν και οι αγορές ανάσαναν.

-Άκουσα στον μέγα πολιτικό αναλυτή Λάκη, την άποψη που κυκλοφορεί ευρέως, οτι δηλαδή το δημοψήφισμα ήταν ένα κόλπο για να κονομήσουν κάποιοι τρελά λεφτά στα διεθνή χρηματιστήρια. Στο κόλπο, προφανώς, συμμετείχε και ο πρωθυπουργός! Υπέροχη άποψη κι ευθέως δηλώνω οτι δεν διαθέτω τα μέσα ή τις γνώσεις για να τη διερευνήσω –όμως έχω μια απορία. Ας πούμε οτι έτσι έγινε –τι σάς νοιάζει εσάς ρε σύντροφοι; Τι σας νοιάζει αν ο μεγαλοεπενδυτής όμιλος Άρπαχτον-Μάδατον & σία έχασε λεφτά όσο ο αντίστοιχος όμιλος Λε Τσεπερί Κορπορέισον κονόμησε τα κέρατά του; Έχετε μετοχές σε κανέναν απ΄αυτούς τους ομίλους; Επειδή εγώ ούτε έχω, ούτε με νοιάζει και να σου πω κάτι ακόμα μιας και ήρθε η κουβέντα; Θεωρώ την απόκτηση μετοχών, από όσους ανήκουν στα μικροαστικά οικονομικά στρώματα της κοινωνίας, πράξη τρισμέγιστης ηλιθιότητας –εφάμιλλη, ας πούμε, του να προμηθεύεις με επιβραδυντικό λιπαντικό τον βιαστή σου για να σε πηδάει περισσότερη ώρα.

-Μετά από όλη αυτή την αναστάτωση ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε και δημιουργήθηκε εν μέσω (απ΄ότι φάνηκε) τρομακτικών πιέσεων μια κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο.

Φτάσαμε λοιπόν στο σήμερα.

Φτάσαμε στην εκπλήρωση της επιθυμίας πολλών φίλων και γνωστών μου: «να φύγει ο Παπανδρέου και μετά βλέπουμε». Τι βλέπουμε;

Κυβέρνηση συνεργασίας τριών κομμάτων με εξωκομματικό πρωθυπουργό και περιορισμένα απεριόριστη θητεία.

Κυβέρνηση συνεργασίας τριών κομμάτων: άρα θα πάρουν υπουργικές (ή υφυπουργικές) θέσεις και στελέχη του Λάος! Ζήτω η επανάσταση που έριξε τον δικτάτορα Παπανδρέου!

Εξωκομματικός πρωθυπουργός: άρα δεν θα έχει το παραμικρό πρόβλημα συνυπολογισμού του πολιτικού κόστους στα μέτρα που θα εφαρμόσει! Ζήτω τα κόμματα που βρήκανε τον τρόπο να περάσουν όλα τα παλούκια στον δικό μας κώλο χωρίς να κινδυνεύουν να χάσουν ψήφους!

Θητεία της κυβέρνησης: «μάνα μου όλα περνάνε και όλα έρχονται ξανά/ όμως τούτη η θητεία δεν τελειώνει πουθενά», Λάκης Χαλκιάς. Ζήτω στην μεταπολίτευση που νεκρανάστησε την κυβέρνηση των συνταγματαρχών αναπαράγοντας επακριβώς (μέχρι και για το θέμα της χρονικής διάρκειας) τα επιχειρήματά τους!

Εξηγούμαι επειδή παρεξηγούμαι:

Η κατάρα (ας το ονομάσουμε: σπουδές) τα ‘φερε έτσι ώστε να αποκτήσω άποψη για τον Λουκά Παπαδήμο. Μπορώ λοιπόν να ισχυριστώ (καθόσον διαθέτω την σχετική εμπειρία) οτι όποιος λέει πως ο Παπαδήμος πλαστογράφησε στοιχεία για να μπει η χώρα στην ΟΝΕ είναι, το λιγότερο, χαζοχαρούμενος.  Γιατί πάνω στην έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος (την οποία υπέγραφε ο, τότε διοικητής, Παπαδήμος) εγώ στήριξα τα συμπεράσματα της διπλωματικής μου τα οποία κατέληγαν στο οτι η Ελλάδα δεν έπιανε τις προϋποθέσεις για είσοδο στην ΟΝΕ ούτε με μπαζούκας! Η «πλαστογραφία» για την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ είχε να κάνει με το μετέπειτα αποκαλυφθέν δάνειο της τότε κυβέρνησης Σημίτη (το οποίο είχαν εμφανίσει σαν «λευκή τρύπα») και κάτι λογιστικές τακτοποιήσεις στον υπολογισμό των εξόδων τις οποίες υλοποίησε το, τότε, Υπουργείο Οικονομίας. Όλα αυτά φυσικά εν γνώσειτης Ε.Ε., γι΄αυτό και τα εισαγωγικά παραπάνω στην «πλαστογραφία». Και ακόμα περισσότερο, αυτές οι μέθοδοι δεν ήταν πατέντα της Ελλάδας –τις εφάρμοσε και η Ιταλία (και η Ισπανία με την Πορτογαλία νομίζω). Όπως και να’χει η Τράπεζα της Ελλάδος με την είσοδό μας στην ΟΝΕ έχασε τον λόγο ύπαρξής της και την αυτοδυναμία της εξελισσόμενη σε υποκατάστημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας –γεγονός το οποίο ίσως να δικαιολογεί την (τότε) τόσο αιχμηρή έκθεση Παπαδήμου.

Πάντως, μετά από αυτό ο Παπαδήμος έφυγε (ο Παπαδήμος πάει) αφήνοντας διάχυτη την εντύπωση οτι επρόκειτο περί ατόμου περιορισμένων ικανοτήτων (έτσι γράφανε οι εφημερίδες της εποχής). Και τείνω να μη διαφωνήσω σ΄αυτό, επειδή έχω την εξής άποψη: η μοναδική κατηγορία που είναι χειρότερη ακόμα κι από τους ειδικούς στο μάνατζμεντ (όσον αφορά τις κοινωνικές επιστήμες) είναι η κατηγορία των γιαλαντζί οικονομολόγων –όσων δηλαδή ξεκίνησαν από θετικές επιστήμες και κατέληξαν ειδικοί στα οικονομικά. Ο Παπαδήμος είναι τέτοια περίπτωση –θες άλλη μία; Νίκος Χριστοδουλάκης. Για να κάνω πιο οικουμενικό το παράδειγμα, αυτή η κατηγορία ειδικών πάσχει από τόση μεγάλη ξερολίαση όσο οι φυσικοί –μαθηματικοί που φιγουράρουν ως σούπερ ντούπερ προγραμματιστές.

Αν μάλιστα θέλεις να σου δώσω λίγο κλίμα Τράπεζας της Ελλάδος -οικονομολόγων εποχής Παπαδήμου (επειδή ο επιβλέπων μου στη διπλωματική ήταν τέτοιο πράγμα) θα σου πω το αγαπημένο μου ξεκαρδιστικό παράδειγμα: Περιέγραφα στην παρουσίασή μου το φαινόμενο διχασμού που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία όπου η ευρωλατρεία μπερδεύεται με τον απομονωτικό εθνικισμό. Ο επιβλέπων με διέκοψε για να μου πει: «δεν ισχύει αυτό –εγώ δεν νιώθω καθόλου διχασμένος!» «Το συγκεκριμένο συμπέρασμα το στηρίζω σε στοιχεία ερευνών που παραθέτω», του είχα πει. «Δε με νοιάζουν τα στοιχεία –εγώ ξέρω τι νιώθω», μου είχε ξεκόψει! Αυτή είναι η αντίληψη του κοινωνικού γίγνεσθαι που πιστεύω οτι θα φάμε στη μάπα από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Αντίληψη μπακάλικα οικονομίστικη (όπως μπακαλίστικη οικονομική θεωρία είναι τα επονομαζόμενα «οικονομικά»). Θα δώσω ακόμα ένα παράδειγμα για να μη σου μείνει αμφιβολία: συζητούσαμε με αυτόν τον καλό επιβλέποντα για την απεργία που κάνανε τότε οι εκπαιδευτικοί ζητώντας αύξηση αποδοχών. Μου λέει: «το πρόβλημα είναι οτι δουλεύουν λίγες ώρες κι έτσι έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο, πράγμα που τους δημιουργεί αυξημένες ανάγκες»!!! Άποψη οικονομικά σωστή –βεβαίως! Κι ακόμα πιο σωστό, οικονομικά, θα ήταν να κρατάνε τους εκπαιδευτικούς (αλλά και τους εργαζόμενους γενικότερα) σε κλουβιά, να τους ταΐζουν, να τους ποτίζουν, να τους ξαμολάνε για δουλειά και μετά να τους ξαναμαντρώνουν. Η απόλυτη μείωση του κόστους παραγωγής!

Κάνω πλάκα προφανώς –τερατολογώ προφανέστατα.

Αλλά η άποψή μου για τη λεγόμενη «τεχνοκρατική διαχείριση» των κοινών είναι αυτή ακριβώς –πρόκειται για κάθετη εφαρμογή των αρχών μάνατζμεντ οι οποίες έλκουν την καταγωγή τους από τις ρωμαϊκές γαλέρες. Γι΄αυτό άλλωστε, όταν κάποιοι λεβέντες, Αγανακτισμένοι, συζητούσαν την προοπτική ανάληψης της εξουσίας από «ειδικούς, σοφούς, αδέκαστους» θεωρούσα οτι απλώς ξερογλείφονται για την επερχόμενη επέλαση μιας δικτατορίας στα πρότυπα της αρχαίας τυραννίας. Ελπίζω να είναι κάπως ευχαριστημένοι τώρα που ο τύραννος θα έχει ονοματεπώνυμο!

Πρόσθεσε τώρα σ΄αυτού του είδους την αντιμετώπιση των κοινών, την καλόβολη διάθεση των κομμάτων να τα γαμήσουν όλα, ώστε να ξαναπροβάλλουν σαν σωτήρες στις επόμενες εκλογές...

Πρόσθεσε την πλειοψηφική διάθεση για διεξαγωγή εκλογών προκειμένου να μιλήσει ο λαός (που μέχρι τώρα απείχε)...

Πρόσθεσε την αυτιστική στάση της Αριστεράς η οποία ζητάει να επιτραπεί στον λαό να μιλήσει αλλά ήταν εναντίον του δημοψηφίσματος λες κι εκεί δεν θα μιλούσε ο λαός αλλά οι εξωγήινοι από το Δέλτα του Κενταύρου...

Πρόσθεσε την καθυστέρηση υλοποίησης των υπογεγραμμένων στις συμβάσεις η οποία λειτουργεί σαν ταξίμετρο αναφορικά με το πόσους έξτρα φόρους θα κληθούμε να πληρώσουμε.

Κι αφαίρεσε κάθε πιθανότητα συνειδητοποιημένης λαϊκής αντίδρασης.

Τι σου μένει; Τίποτα, εκτός από μια ολοκληρωτική απουσία –πάρε κι ένα σχετικό τραγουδάκι για να γλεντήσουμε τα χάλια μας παρέα:

themotorcycleboy.blogspot.com

Το MEGA αποφασίζει και διατάσσει

Ιδιαίτερα προσεκτική στις αναφορές της μέσα αλλά κι έξω από τη Βουλή και ειδικά στο δελτίο του Mega, που αποτελεί και τον κύριο πόλο της νέας «εθνικής» προπαγάνδας, ήταν τις ημέρες αυτές η γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα ως προς τις ευθύνες του διασυρμού της χώρας από τον κ. Παπανδρέου.

Οσο κι αν προσπαθούσαν οι εκφωνητές του δελτίου να της αποσπάσουν εκείνες τις δηλώσεις που θα ισχυροποιούσαν τη γραμμή της απόλυτης απαξίωσης και εξευτελισμού του απερχόμενου πρωθυπουργού, η κυρία Παπαρήγα κράτησε τις πολιτικές, αλλά και ιδεολογικές της αποστάσεις από τη δαιμονοποίηση ενός και μόνο κεντρικού προσώπου της εξουσίας. Γνωρίζει, εξάλλου, πολύ καλά η κυρία Παπαρήγα το ρόλο των κεντρικών ΜΜΕ και τις σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από τα κεντρικά τους δελτία.

Το ίδιο προσπάθησε να κάνει και η κυρία Μπακογιάννη και μάλιστα προκάλεσε τη μήνιν των τριών εκφωνητών (Τρέμη, Πρετεντέρη, Τσίμα) το βράδυ πριν από τη διαφαινόμενη επιλογή του Λουκά Παπαδήμου ως λύση σωτηρίας. Ενώ την καλούσαν να δηλώσει πως μόνος ο κ. Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα στην πλήρη απαξίωση και την Ε.Ε. να ζητάει ενυπόγραφες δηλώσεις, εκείνη απάντησε: «Κάτι που αποφύγατε επιμελώς να πείτε είναι ότι ο πρώτος λόγος αυτής της απαίτησης είναι ο κ. Παπανδρέου που έχασε την αξιοπιστία του, ενώ ο άλλος λόγος είναι η Ν.Δ. που κουνάει 18 μήνες τώρα το αντιμνημονιακό λάβαρο στην Ευρώπη».

Από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες οι δύο πολιτικοί γνωρίζουν πολύ καλά τις παγίδες που κρύβονται πίσω από την εκστρατεία πολλών ΜΜΕ υπέρ της πατριωτικής στάσης Σαμαρά και της προδοτικής στάσης Παπανδρέου. Παγίδες οικονομικές, πολιτικές, αλλά και κοινωνικές. Γνωρίζουν πολύ καλά την ιστορική επιρροή των ΜΜΕ σε διάφορες κρίσιμες φάσεις της ελληνικής πραγματικότητας. Τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται, όμως οι βάσεις των κυρίαρχων ιδεολογιών και των στερεότυπων που κάθε φορά επικάθονται σαν κατακάθια στην ελληνική κοινή γνώμη οδηγούν σε άκρως επικίνδυνα μονοπάτια.

Ακόμη και την επομένη της ανάδειξης του κ. Παπαδήμου στην πρωθυπουργία, το μεγάλο και σχεδόν απόλυτα κυρίαρχο κανάλι της ενημέρωσης επέμενε αποκλειστικά στην πλήρη και προσωπική αποδόμηση του απερχόμενου πρωθυπουργού. Οι λόγοι αυτής της επιλογής δεν είναι φυσικά ούτε τυχαίοι ούτε και απλή απόρροια των απόλυτα λαθεμένων τακτικών του κ. Παπανδρέου. Το εύκολο τσαλάκωμα των πολιτικών από τα ΜΜΕ με άμεσο επακόλουθο και το τσαλάκωμα γενικότερα της πολιτικής, της αποδόμησης των κομμάτων -τώρα που τα περισσότερα βρίσκονται σε καθεστώς εσωτερικής κρίσης- και της ανάδειξης των οικονομικά ισχυρών ΜΜΕ σε ρόλο κριτών και εισαγγελέων οδηγεί σε έναν γιγαντιαίο γκρεμό. Αυτό τα αντιλαμβάνεται πολύ καλά όχι μόνο το ΚΚΕ, αλλά και κάθε πολιτικός που, σε πείσμα των καιρών, επιμένει στην αξία της πολιτικής και αντιτίθεται στην ευκολία της γενικής μούντζας.

Παρακολουθούμε, λοιπόν, την προσπάθεια μετατόπισης της πολιτικής από το πεδίο των πολιτικών και ιδεολογικών επιλογών των κομμάτων και των συσχετισμών τους μέσα στην κοινωνία, στην κυριαρχία των αφανών κύκλων της εξουσίας που εκφράζεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, από τα δελτία ειδήσεων, μέχρι τις δημοφιλείς σατιρικές εκπομπές. Οι πολιτικοί που πέρασαν όλα τα τελευταία χρόνια από το πεδίο της εξουσίας ταΐζοντας τη διαφθορά, την καταστολή και την αναξιοκρατία φρόντισαν κατά κύριο λόγο να πραγματοποιηθεί αυτή η μετάλλαξη και κυρίως να κρίνεται δικαιολογημένη από μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Χωριστήκαμε, λοιπόν, και πάλι στους προδότες και στους πατριώτες, στους άξιους και στους ανάξιους, στους ξεφτίλες και στα παλικάρια και όλοι μαζί βαράμε προσοχή στα πόδια των κυρίαρχων τηλεοπτικών δελτίων. Οπως λέει και ο σπουδαίος σύγχρονος θεατρικός συγγραφέας Χάουαρντ Μπάρκερ, αναφερόμενος όχι στην πολιτική, αλλά στον πολιτισμό: «Η άνθηση του λαϊκιστικού κράτους, υπό τα χειροκροτήματα της Αριστεράς, μέσα σε ένα από τους πιο άθλιους πολιτιστικούς σπασμούς της, μας γυρίζει πίσω στο Μεσαίωνα, διδάσκοντάς μας ότι η μόρφωση δεν οδηγεί πουθενά, πως η πανούκλα έρχεται από την άλλη πλευρά του λόφου και ότι το γαμήσι με τους ξένους είναι σαν να παίζεις ζάρια με το θάνατο». Κάθε μεταφορά είναι ευπρόσδεκτη!

Της ΑΝΤΑΣ ΨΑΡΡΑ

Ωρέ τι βλέπουμε!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τα όσα γίνονται γύρω μας, δεν υπάρχει περίπτωση να πλήξουμε στο μέλλον με την κωμική πασαρέλα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Κλέφτες, απατεώνες, ρήτορες, κηπουροί, γλάστρες, αφισοκολλητές και παντός είδους γραφικοί, ενώθηκαν πλέον κάτω απο τη νέα παντιέρα της "συναίνεσης" και της διακαούς ανάγκης "να σωθεί ο τόπος". Ολος ο ελληνικός χαβαλές του παραλογισμού ενώθηκε και έδωσε όρκο υπο την πρωθυπουργία ενός τραπεζίτη(!), που κατα άλλους μέν εκπροσωπεί την Τrilateral Commission και τους ελληνες νταβατζήδες, κατα άλλους δέ τον απο Μηχανής Θεό που θα σώσει την παράσταση.

Καπελώθηκε πληροφορούμαι απο μερικούς, το πολιτικό σύστημα απο το τραπεζικό. Είναι μια άποψη που περιέχει καποια δόση αλήθειας, γιατί αν κοιτάξει κανείς τον ευρύτερο δυτικό κόσμο θα δεί αρκετά παραδείγματα καπελωμάτων που μάλλον δεν είναι παραγωγικά. Η Αμερική σίγουρα καπελώθηκε, καθότι η περίφημη Goldman Sachs όχι μόνον δεν περιορίστηκε απο την κυβέρνηση Ομπάμα, αλλα στρογγυλοκάθηκε και μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση. Η Ρωσία επίσης καπελώθηκε απο μια άλλη ιδιότυπη μαφία στην οποία συμμετέχει και το κράτος. Η Ισλανδία σίγουρα δεν καπελώθηκε και ζεί ήρεμα και χρεωκοπημένα, ο Καντάφι καρακαπελώθηκε και σήμερα είναι στα ένδοξα κυπαρίσσια, η Ιταλία δεν ξέρουμε ακόμα τι θα γεννήσει, και ο Αραβικός κόσμος βρίσκεται σε λαμπρή περίοδο "μετάβασης στη δημοκρατία". Η Αίγυπτος πάντως μόνον απο ελευθερία δεν καπελώθηκε.

Αλλά αν κρατήσει κανείς κάποια νηφάλια απόσταση απο την Ιστορία, γρήγορα θα διαπιστώσει πως ποτέ όλος ο κόσμος δεν καπελώθηκε απόλυτα απο κανέναν, κανείς ποτέ δεν επέβαλε συνολικά τίς επιθυμίες του σε όλους, παρότι και παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν, και περίοδοι παρασκηνίων υπηρξαν, καθώς και άφθονα αντάρτικα, πραξικοπήματα, συνομωσίες και στρατιωτικές επεμβάσεις. Περιέργως, ο κόσμος πάντα προχωρούσε και προχωράει, περιέχοντας στα σπλάχνα του χίππυδες και κουστουμάκηδες, εμπόρους και φρικιά, τραπεζικούς και πολιτικούς, πόρνες και παρθένες.

Η πολιτική διάσταση του κόσμου γεννήθηκε και υπάρχει απο την απαρχή των ανθρώπινων κοινωνιών, και η τραπεζική διάσταση γεννήθηκε και συνυπάρχει απο την πανάρχαια ανάγκη του εμπορίου. Οπως πάντα υπήρχαν και τα ελιτίστικα γκρούπ σκέψης, τα λούμπεν προλεταριάτα, οι επαναστάσεις, οι θρησκείες, οι νόμοι και τα Χρηματιστήρια. Ολα συνυπάρχουν απο την έναρξη του κόσμου, και ποτέ η μία διάσταση δεν καπέλωσε ολοκληρωτικά μια άλλη.

Ακόμα και οι στιγμές εκείνες αμηχανίας οπου διαφορετικά και ετερόκλητα στοιχεία ενώνονται και προκαλούν θυμηδία και γέλωτα, μοιραία θα κυοφορήσουν κάτι το καινούργιο. Θα αναφέρω ενα παράδειγμα που άκουσα κάποτε σε μια ομιλία ενός Πακιστανού, που αποτελούσε μέλος της ελίτ της χώρας του. Οταν το Πακιστάν χώρισε απο την Ινδία και έγινε ανεξάρτητο κράτος, εμπορικά, στρατιωτικά, εθνικιστικά και ακραία θρησκευτικά στοιχεία μοιραία συγκρούστηκαν, έπρεπε όμως και να συνυπάρξουν. Το νέο κράτος χρειαζόνταν εναν μηχανισμό χρηματοδότησης επιχειρήσεων που θα έφερνε ανάπτυξη, και έτσι ο εμπορικός κόσμος πρότεινε την δημιουργία μιας εθνικής τράπεζας.

Αλλά οι φανατικοί μουλάδες δεν μπορούσαν να δεχτούν την ύπαρξη ενός τραπεζικού συστήματος, με το επιχείρημα πως κάτι τέτοιο ήταν ανήθικο, καθότι οι τράπεζες χρεώνουν τόκους, κάτι που ο μέγας Προφήτης είχε καταδικάσει και ως έννοια και ως πρακτική. Το Πακιστάν λοιπόν κόντεψε να φτάσει σε εμφύλιο πόλεμο προσπαθώντας να λύσει το τεράστιο φιλοσοφικό πρόβλημα αν ο Προφήτης θα επέτρεπε την δημιουργία μιας τράπεζας. Οι καιροί πέρασαν απο τότε, οι μουλάδες παρέμειναν μουλάδες και οι τραπεζίτες τραπεζίτες, αρχικά συγκρούστηκαν και σκοτώθηκαν μεταξύ τους βίαια, αλλα στο τέλος το Πακιστάν και τράπεζες απέκτησε, και σύγχρονες μαντράσσες, καθώς και μια καινούργια και ιδιότυπη πρακτική, οι μουλάδες να παίρνουν τραπεζικά δάνεια για να πολεμήσουν τις τράπεζες!

Κάτι λοιπόν το νέο κυοφορείται, που ίσως καρποφορήσει χρόνια απο σήμερα. Αφού πρώτα περάσει μέσα απο πολλά στάδια εξέλιξης, ακόμα και απο το στάδιο του κωμικού. Ας αφήσουμε λοιπόν τα πράγματα να εξελιχθούν, και στο βαθμό που μπορούμε ας διατηρήσουμε το χιούμορ μας. Οι επόμενες εκλογές θα είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει ο κόσμος του θεάματος και της διασκέδασης. Σοσιαλισμός, εθνικισμός, τραπεζικός καπιταλισμός, Μνημόνιο, Τrilateral Commission, Επανάσταση και υποταγή, όλα σε μία και μοναδική ανεπανάληπτη συσκευασία.
ocus-editorium.blogspot.com

Τα τρία σύνδρομα της μοίρας μας

 Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, «το σύγχρονο ελληνικό κράτος προκάλεσε απελπισία» στον Χ. Ράιχενμπαχ, τον γερμανό επικεφαλής της «ομάδας κρούσης» (task force) που συνέστησε πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (έπειτα από ελληνικό αίτημα) για την υποβοήθηση της διαδικασίας εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης της ελληνικής διοίκησης. Απελπισία για τις αδυναμίες και δυσλειτουργίες της διοίκησης, την ανικανότητα να διαχειρισθεί και να επιλύσει προβλήματα. Εχοντας γνωρίσει την ελληνική διοίκηση «από μέσα» για αρκετά χρόνια, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, αν και οι οργανωτικές αδυναμίες, οι επικαλύψεις, η σύγχυση αρμοδιοτήτων συνιστούν τεράστιο πρόβλημα, η ρίζα του κακού βρίσκεται κάπου αλλού: βρίσκεται ειδικότερα στην κουλτούρα που διατρέχει τη δημόσια διοίκηση. Πολύ απλά, η κουλτούρα της διοίκησης (με τις αυτονόητες πάντοτε εξαιρέσεις) δεν διέπεται καθόλου από «το πνεύμα της επίλυσης των προβλημάτων». 

Δεν είναι δηλαδή μια «problem-solving διοίκηση», ένα σύστημα επίλυσης προβλημάτων, αλλά μάλλον μια διοίκηση που βαθύτατα, ενστικτωδώς και πολιτισμικώς είναι προσανατολισμένη στη διαιώνιση των προβλημάτων, στην παράκαμψή τους, στην παραπομπή τους στο μέλλον. Οταν π.χ. σε μια σύσκεψη στον χώρο της διοίκησης παρουσιάζεται μια ιδέα/πρόταση για την επίλυση ενός χρονίζοντος προβλήματος, η άμεση ενστικτώδης διοικητική αντίδραση είναι να παρουσιάσει σειρά επιχειρημάτων γιατί «δεν μπορεί να γίνει τίποτα» και γιατί η ιδέα/πρόταση είναι επικίνδυνη και πρέπει να εγκαταλειφθεί. Συνήθως μάλιστα εγκαταλείπεται. Και το πρόβλημα παραμένει. Τη θλιβερή αυτή κατάσταση έζησα επανειλημμένα στον χώρο της διοίκησης.

Γιατί όμως η διοίκηση δεν εμφορείται από το πνεύμα της επίλυσης των προβλημάτων; Διότι έχει στη ρίζα της μια παιδεία που κάθε άλλο παρά καλλιεργεί αυτή τη στάση, αυτόν τον προσανατολισμό. Τι καλλιεργεί; Νομίζω, τρία εξόχως επικίνδυνα αλληλοσυνδεόμενα και αλληλοσυμπληρούμενα σύνδρομα:

1. Το σύνδρομο του ελληνοκεντρικού νεοεθνικισμού. Το σύνδρομο αυτό θέλει την Ελλάδα κέντρο του κόσμου, τη μοναδική χώρα που γνωρίζει τα πάντα και που δεν έχει να διδαχθεί τίποτε από τους άλλους (όπως, π.χ., «καλές πρακτικές»), τη χώρα που φθονούν οι πάντες, συνωμοτούν εναντίον της, επιβουλεύονται την κυριαρχία της, τη ζηλεύουν («αδυνατούν να καταλάβουν ότι ο Ελληνας είναι ακόμη άρχοντας», όπως είπε πρόσφατα γνωστή κυρία, άρχοντας που πάντως περιφέρει τον δίσκο της επαιτείας), θέλουν ίσως να τη διαλύσουν, να την εξοντώσουν, τη χώρα που είναι πάντοτε θύμα ξένων κέντρων και δυνάμεων, των χρηματοπιστωτικών αγορών αυτή τη φορά. Αυτό το σύνδρομο - που συνιστά τον «ελληνικό εξαιρετισμό» (greek exceptionalism) - πολύ λίγο επιτρέπει την ορθολογική προσέγγιση προβλημάτων, την αναζήτηση πρακτικών λύσεων, την προώθηση μετρήσιμων στόχων. Η τρέχουσα συζήτηση περί κυριαρχίας επιβεβαιώνει όλα αυτά τα στερεότυπα.

2. Το σύνδρομο του «ιδεολογικού ανατρεπτισμού» (συγγνώμη για τον νεολογισμό). Είναι η «ιδεολογία του υπόβαθρου» που λέει ότι για να υπάρξει οποιαδήποτε επίλυση προβλήματος, βελτίωση της οποιασδήποτε κατάστασης, ξεπέρασμα κρίσης, πρέπει να υπάρξει συνολική ανατροπή συστήματος και θεσμών. Χωρίς την ανατροπή αυτή τίποτα δεν μπορεί να επιτευχθεί. Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει ισχυρή διαφωνία ότι ο «ιδεολογικός ανατρεπτισμός» σε διάφορες εκδοχές, μορφές, χρώματα (μαύρα, άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε) και αποκλίσεις συνιστά κυρίαρχο ρεύμα στην ελληνική πραγματικότητα. Συνιστά επίσης κυρίαρχο υπόγειο πολιτιστικό ρεύμα στην ελληνική διοίκηση. Το πού οδηγεί μια τέτοια στάση είναι προφανές.

3. Το σύνδρομο του «τυπολατρικού νομικισμού». Ο στενός, τυπολατρικός, βιβλιογραφικός νομικισμός κυριαρχεί τόσο στη διοίκηση όσο και ευρύτερα. Αυτό σημαίνει ότι το δίκαιο (νόμοι κ.λπ.) χρησιμοποιείται με τέτοιο ανελαστικό τρόπο ώστε να μην αλλάζει τίποτα. Δεν χρησιμοποιείται ως κατηγορία που θέτει ορισμένα όρια/περιορισμούς δράσης, κυρίως για την προστασία του πολίτη, αλλά ως εμπόδιο για οποιαδήποτε ανάληψη πρωτοβουλίας, προώθηση δράσης, επίλυση προβλημάτων, και τελικά εξυπηρέτησης του πολίτη. Και είναι γνωστό ότι στη χώρα αυτή η πολυνομία συνιστά επίσης βασική παθογένεια.

Επομένως, εάν κάποιος δεν θέλει να δράσει και να επιλύσει προβλήματα, κάπου μπορεί να βρει και να επικαλεσθεί κάποιο, ξεχασμένο ή μη, νομικό κείμενο. Και αυτό ακριβώς κάνει. Ο όγκος της ελληνικής νομοθεσίας είναι σαν τα κείμενα του Μαρξ και της Αγίας Γραφής: λένε τα πάντα, έστω και αν είναι εξόχως αντιφατικά.

Είναι σαφές συνεπώς από πού πρέπει να αρχίσει η βαθύτερη μεταρρύθμιση της διοίκησης: από την εκπαίδευση και, κυρίως, από το περιεχόμενό της। Αλλά βεβαίως τα σύνδρομα αυτά δεν διατρέχουν μόνο τη διοίκηση. Διατρέχουν το σύνολο της κοινωνίας. Και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε...

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη