"Καλύτερα πτώχευση"; Δείτε το βίντεο και το ξανασυζητάμε....

για τους ελληναραδες νεας κοπης τυπου Αλεξη.



πηγη

κατι παραπανω ξερει ο φαηλος

Ο ΛΑΟΣ είναι «κόμμα διαμαρτυρίας», η ύπαρξη του οποίου δεν εξυπηρετεί πλέον σε τίποτα, αφού στην ηγεσία της ΝΔ βρίσκεται ο Αντώνης Σαμαράς, δήλωσε ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Το στέλεχος της ΝΔ επισήμανε ότι είχε προβλέψει από πέρυσι πως το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη «θα διαλυθεί ή θα αυτοδιαλυθεί».

περισσοτερα για το φαηλο στο failosfunclub.wordpress.co

για εμπεδωση,περι τινος προκειται,κ.λ.π

οι αληθειες του μανου

Η αδρανής βεβαιότητα

themotorcycleboy.blogspot

Είχα πάντα ένα πρόβλημα με τις βεβαιότητες –με ξένιζαν ρε παιδί, μη σου πω οτι με ενοχλούσαν κιόλας. Δηλαδή, όταν ακούω κάποιον να αποφαίνεται στολίζοντας την άποψή του με 10 κιλά βεβαιότητας είμαι σίγουρος οτι αυτός ο «κάποιος» λέει μαλακίες. Ή, για να το θέσω ποιο ευγενικά, κάνει λάθος. Σ΄αυτή μου την αρνητική προδιάθεση για τις βεβαιότητες συντέλεσαν δυο πράγματα: α) οτι σπούδασα κοινωνικές επιστήμες (τομέας στον οποίο η βεβαιότητα απαγορεύεται μετά βεβαιότητας!) και β) οτι ακούω αθλητικούς σταθμούς στο ραδιόφωνο. Όταν ακούω, για παράδειγμα, απόψεις του τύπου: «Τότεναμ-Τσέλσι ξερό διπλό γιατί η Τσέλσι καίγεται για βαθμούς και είναι σε καλή αγωνιστική  κατάσταση» καταλαβαίνω οτι το παιχνίδι θα έρθει από άσσο μέχρι χι. Εκτός αν ο φωστήρας καταφέρει να μου αιτιολογήσει την άποψη του, να με πείσει δηλαδή οτι η Τότεναμ δεν θέλει να παίρνει βαθμούς από τα παιχνίδια που δίνει κι απλώς συμμετέχει στο πρωτάθλημα για τη χαρά του «ευ αγωνίζεσθε» ή αν με ενημερώσει οτι η Τότεναμ θα κατεβάσει στο πρωτάθλημα κάποια μπυραρία υπερηλίκων κι όχι την κανονική ποδοσφαιρική της ομάδα. Εννοώ οτι αν δεν αιτιολογήσεις την άποψή σου, αλλά παρ΄όλα αυτά την προβάλεις σαν βεβαιότητα, το πιο πιθανό είναι να πέσεις έξω. Επειδή, αν το έψαχνες λίγο το ζήτημα, στην προσπάθεια να αιτιολογήσεις, θα κατανοούσες οτι τίποτα δεν είναι βέβαιο.


Διάβαζα, για παράδειγμα κάποιον σχολιαστή κάτω από το ποστ ενός φίλου, ο οποίος (σχολιαστής) το είχε σίγουρο οτι μπορούμε να μην πάρουμε το δάνειο της τρόικας γιατί θα μας δανείσουν οι Κινέζοι και οι Ρώσοι. Απόρησα με τη βεβαιότητά του και τον ρώτησα από που την αντλεί. «Θα μας δανείσουν γιατί έτσι κάνανε και στην Αργεντινή και στη Βραζιλία», μου απάντησε. Σα να λέμε δηλαδή: «στα σίγουρα θα πηδήξω την Αντζελίνα Τζολί αν χωρίσω με τη γυναίκα μου». Από πού αντλώ τη σιγουριά μου; Μα, από το γεγονός οτι κι ο Μπραντ Πιτ όταν χώρισε τη γυναίκα του, αμέσως μετά πήδηξε την Τζολί! Είπες κάτι; Άστο –μην πεις τίποτα...


Οι βεβαιότητες πηγάζουν συνήθως από τη στρεβλή οπτική την οποία έχουμε για τα πράγματα. Έχουμε, για παράδειγμα, μπροστά μας ένα τριαξονικό και εμείς το περνάμε για αυτοκινητάκι της matchbox οπότε είμαστε σίγουροι ότι αν πάμε καταπάνω του δεν θα πάθουμε τίποτα –το πολύ να το πατήσουμε και να το σπάσουμε. Το ερώτημα είναι –τι γίνεται στη συνέχεια; Ο άνθρωπος ο οποίος θα διέθετε μια αξιοπρεπή στρεβλή οπτική (τύπου: το ανάποδο απ΄αυτό που βλέπουν τα άλογα) θα πήγαινε ντουγρού στο τριαξονικό και θα έτρωγε αξιοπρεπώς την κεφάλα του. Συμβαίνει αυτό; Σπανίως. Άρα;


Υπάρχει η πιθανότητα, αυτή η στρεβλή οπτική μας να είναι απλώς η δικαιολογία –να βλέπουμε δηλαδή το τριαξονικό αλλά να υποστηρίζουμε οτι πρόκειται περί αυτοκινητάκι matchbox προκειμένου να πείσουμε (ποιους άραγε;) περί του δυναμισμού μας. Βέβαια, επειδή τελικά μαλάκες μπορεί να είμαστε αλλά όχι και τόσο –θα την αποφύγουμε τη σύγκρουση βρίσκοντας μια δικαιολογία. Οτι, ας πούμε, θα το διαλύαμε  το αυτοκινητάκι αλλά έχε χάρη που είμαστε φιλεύσπλαχνοι. Ή, το ακόμα καλύτερο –θα το κάναμε αν κάποιος δεν μας εμπόδιζε, κάποιος απέξω, από πάνω, από αλλού –ο Χατζηπετρής, ας πούμε...


Τα σκέφτομαι όλα αυτά επειδή ακούω τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και μ΄έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα το οτι δεν βρίσκω σ΄αυτά κανένα, πλέον, ενδιαφέρον. Νοσταλγώ τους παλιούς καιρούς, όταν οι ειδήσεις έλεγαν ιστορίες επιστημονικής φαντασίας κι όταν ο επαναστατημένος πλήθος έκανε κάθε μέρα κι από μια επανάσταση. Τώρα όλα κύλησαν στο επίπεδο της παπαρολογίας και της βεβαιότητας. Τι εννοώ;


Οτι θεωρώ παπαρολόγους αυτούς τους τύπους που

Αμάθητα παιδιά και προβοκάτορες

του Άρη Μαραγκόπουλου
Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις μέρες των προβοκατόρικων πυρκαγιών και των πληγωμένων κτηρίων της πόλης για την πολιτιστική κληρονομιά μας. Πολύς, εύκολος, επιπόλαιος και, το κυριότερο, ανιστόρητος λόγος. Εξηγούμαι αμέσως:


Τα λεηλατημένα κτήρια μαρτυρούν ασυζητητί μια βαρβαρότητα. Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Ίδιας και μεγαλύτερης όμως ποιότητας βαρβαρότητα ήταν εκείνη που ασκήθηκε πάνω στα κτήρια που μαζικά κατεδάφισε η πολιτική του παλαιού Κ. Καραμανλή, στη δεκαετία του εξήντα, για να πάρει τη θέση τους το ά-σχημο και βάναυσο μπετόν. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Το κτήριο του Τσίλερ, το Αττικόν και το Άστυ αποτελούν συστατικά κομμάτια της Ιστορίας αυτής της πόλης, ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ήταν τα άπειρα νεοκλασικά που εξαφάνισε ατιμωρητί η τότε καραμανλική οκταετία. Παρόμοια όμως βαρβαρότητα έχουν διαπράξει και διαπράττουν (πάντα ατιμωρητί) οι περισσότεροι δήμοι της χώρας τα τελευταία είκοσι-τριάντα χρόνια – αναζητείστε και εύκολα θα βρείτε άπειρες περιπτώσεις σημαντικών κτηρίων σε ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ που παραχώρησαν την ιστορική τους oντότητα σε βλαχομπαρόκ τούρτες-κτήρια.
Αντίστοιχης ολκής βαρβαρότητα είναι αυτή που καταδικάζει, ακόμα σήμερα, πάμπολλους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία στην αργή καταστροφή –αντίστοιχη; όχι πολύ μεγαλύτερη μιας και πρόκειται για κληροδοτήματα που εξ ορισμού τεκμηριώνουν την Ιστορία.
Αντίστοιχη επίσης πολιτισμική βαρβαρότητα είναι αυτή που καταδικάζει τα περισσότερα σχολεία να στερούνται ζωντανές βιβλιοθήκες με κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό, υποδομή κ.λπ. Αποτρέπεται έτσι η εξοικείωση των παιδιών με το εξωσχολικό βιβλίο και την όποια καλλιέργεια αυτό δωρίζει. Παρόμοιο γεγονός πολιτισμικής βαρβαρότητας διαπιστώνεται και στους περισσότερους δήμους που, κατά κανόνα, τα κοινοτικά κονδύλια για βιβλιοθήκες τα χρησιμοποίησαν και τα χρησιμοποιούν ακόμα για να φτιάχνουν φριχτά, άχρηστα, άσκημα κηπάκια, παγκάκια, καγκελάκια. (Και τι να πούμε για τις, απίστευτης υποστάθμης, «πολιτιστικές» εκδηλώσεις των δήμων ανά την Ελλάδα.)
Ναι, τούτων δοθέντων, δεν μπορούμε να συζητάμε για τα ΚΑΜΜΕΝΑ κτήρια ως ΑΥΤΑ να αποτελούν ΤΟ πρόβλημα της πολιτισμικής και της γενικότερης κρίσης. Διότι αν το κάνουμε εξυπηρετούμε θαυμάσια όσους εγκληματίες διέπραξαν αυτή τη βαρβαρότητα, αφού αυτό ήθελαν: να στραφούμε αλλού, όχι στο τερατώδες μνημόνιο, όχι στους δόλιους πολιτικούς, όχι στη γενικότερη αθλιότητα που μαστίζει τη χώρα ως θεσμός και ως κουλτούρα, όχι στην επερχόμενη πείνα που χτυπάει τους αγριεμένους νέους πρώτα απ' όλα…
Αγριεμένους νέους, είπα. Είστε 17-18 και δεν σας έμαθε κανείς να διαβάζετε εξωσχολικά βιβλία, ούτε το σχολείο, ούτε ο δήμος, ούτε πιθανόν οι γονείς σας· κανείς καθηγητής δεν φιλοτιμήθηκε να σας δείξει σε ένα περίπατο την ομορφιά της πόλης, τα ελάχιστα κτήρια που απόμειναν, να σας εξηγήσει τι σημαίνει ένα Αττικόν, ένα Άστυ… Να σας δείξει τη διαφορά ανάμεσα στη στοιχειώδη αρχιτεκτονική και στην καταναλωτική σαβούρα των malls. Το πολύ να σας έχει πάει στο μουσείο της Ακρόπολης όπου κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να καταλάβετε κάτι παραπάνω από το καθιερωμένο, το συμβατικό, το τετριμμένο. Όποιος αναγνώστης έχει επισκεφτεί μουσείο την ώρα επίσκεψης σχολείου καταλαβαίνει τι λέω· αν μάλιστα έχει επισκεφτεί αντίστοιχο μουσείο στο εξωτερικό με επίσκεψη παιδιών καταλαβαίνει περισσότερο: η απαξίωση της επίσκεψης. 


Έχουμε λοιπόν μια χώρα όπου δεν υπάρχουν ενεργείς βιβλιοθήκες για τους νέους, που τα πάντα, από τα σχολεία έως τους δήμους, και από την (σχεδόν αντιδραστική για το νεανικό κοινό) Εθνική Βιβλιοθήκη έως τα μουσεία, λειτουργούν με συμβατικούς, διαχειριστικούς όρους του πολιτισμού και με πλήρη αδιαφορία ως προς την καλλιέργεια των νέων. Επιπλέον, σ’ αυτή τη χώρα, με αυτή την υποτυπώδη κουλτούρα, τολμούμε και λέμε στους νέους ότι ο κατώτατος μισθός θα είναι δεν θα είναι 450 ευρώ, τολμούμε και τους λέμε ωμά ότι το μέλλον τους είναι υποθηκευμένο για πενήντα χρόνια και όλα αυτά τα ωραία.
Πώς να μην αγριέψουν οι δεκαεφτάρηδες; Πώς να μην κάνουν το ίδιο με αυτό που κάνουν οι προβοκάτορες και οι πλιατσικολόγοι; Πώς να μην κάψουν το έργο του Τσίλερ που η σύγχρονη βαρβαρότητα το αποκαλεί αναιδώς κτήριο Kosta Boda;


Τα αμάθητα, ακαλλιέργητα παιδιά, αμάθητα φέρονται. Είναι κι η βαρβαρότητα ένα μάθημα, εύκολα μαθαίνεται, μια ολόκληρη κοινωνία φροντίζει γι' αυτό εδώ και δεκαετίες. Τι θέλετε να κάνουν τα αμάθητα, απαίδευτα παιδιά; Θα κάνουν ό,τι και οι αμάθητοι εξεγερμένοι χωριάτες που όρμησαν να καταστρέψουν κάθε γλυπτό και κάθε πίνακα κατά την περίφημη επέλαση στα Χειμερινά Ανάκτορα του Τσάρου (εκεί υπήρχε ευτυχώς ένας Ανατόλι Λουνατσάρσκι να εξηγήσει τι σημαίνει πολιτισμική κληρονομιά…). Τι θέλετε, να συζητάνε για τις γραμμές του έργου του Τσίλερ; Δεν μπορούν. Δεν τους το έμαθε κανείς. Κανείς. Οπότε και προβοκάτορες και άλλους βάρβαρους θα μιμηθούν. Τα αμάθητα παιδιά που καταστρέφουν, χωρίς διάκριση, τα πάντα, είναι εικόνα της βάρβαρης, ανεύθυνης κοινωνίας που δεν τους δίδαξε ποτέ να διακρίνουν τις πολιτισμικές αξίες από τα σκουπίδια – της ίδιας κοινωνίας που τώρα μυξοκλαίει κροκοδείλια δάκρυα πάνω από καμμένα είδη προικός Costa Boda.

Καστοριάδης - ή, ποιο είναι το πρόβλημα των νεοελλήνων

"Έτσι παίρνουμε ευχαρίστως από τους δυτικούς τις BMW, τις τηλεοράσεις κτλ.,καθώς και τα διάφορα πακέτα Ντελόρ κι ενώ τα παίρνουμε βρίζουμε τους δυτικούς. Τους βρίζουμε ότι είναι υποδουλομένοι στην τεχνική και τον ορθολογισμό."


του Δημήτρη Τέντα
Ας δούμε λοιπόν μερικά κείμενα του μεγαλου ελληνα φιλοσοφου Καστοριαδη που δειχνει ακριβως ποια ειναι η πηγη του προβληματος της νεοελληνικης κοινωνιας για να μην κυνηγαμε φαντασματα σε ξενες συνωμοσίες:


«…είναι αναμφισβήτητο ότι στον χάρτη της Ευρώπης το σύνορο ανάμεσα στις χώρες όπου υπάρχει μια σχετικά δημοκρατική κατάσταση και στις χώρες που δεν υπάρχει είτε εγκαθιδρύεται πολύ αργότερα και με τεράστιες δυσκολίες, συμπίπτει με το σύνορο μη-Ορθοδοξίας και Ορθοδοξίας. 
Η Ρωσία και τα Βαλκάνια ποτέ δεν ξεκόλλησαν στην ουσία από την μεσσαιωνική πολιτική κατάσταση. 
Απεναντίας στις χώρες που βρίσκονται δυτικά από αυτό το σύνορο εκδηλώθηκαν κινήματα χειραφέτησης, κινήματα χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους… ο χριστιανισμός δεν ήταν προϋπόθεση της δημοκρατίας με κανέναν τρόπο. Πρώτον διότι η δημοκρατία δημιουργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα δεύτερον γιατί σε όλον τον χριστιανικό κόσμο, ο χριστιανισμός επικράτησε και υπήρξε χωρίς δημοκρατία επί δεκαπέντε περίπου αιώνες…το Βυζάντιο είναι μια ανατολική θεοκρατική μοναρχία όπου η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης του αυτοκράτορα (του Πατριαρχείου) και των ευνούχων της αυλής…στην Ελλάδα μέχρι και σήμερα το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες κι όχι πολίτες. 
Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου ούτε κυρίαρχοι πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία που συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση του Βυζαντίου και της τουρκοκρατίας
…δεν μπορούμε να πούμε πως αυτό το καθεστώς επεβλήθη στον ελληνικό λαό ερήμην του, μήπως δεν ήξερε τι έκανε; ο κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του.»


«έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε ότι διάφορες ιδέες κι επιδιώξεις όπως η ελευθερία, η ισότητα, η δικαιοσύνη η αλήθεια κτλ. είναι αυτονόητες.
Έχουμε συνηθίσει μάλιστα να θεωρούμε ότι ο άνθρωπος παντού και πάντα προβληματιζόταν γύρω από αυτές και προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις, όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Οι άνθρωποι συνήθως δέχονταν ως απολύτως αδιαμφισβήτητα όλα όσα τους επέβαλε ως κριτήρια, αξίες, τρόπο ζωής η παράδοση της κοινωνίας τους.
Για παράδειγμα σε έναν Εβραίο της Παλαιάς Διαθήκης, το ερώτημα ο Νόμος είναι ή δεν είναι δίκαιος δεν τίθεται, το ίδιο ισχύει φυσικά και στο Βυζάντιο και σε άλλες κοινωνίες.
Υπάρχουν μόνον δύο κοινωνίες όπου αυτά τα ζητήματα ανακινήθηκαν…τι είναι δίκαιο, πως πρέπει να θεσμιστεί η κοινωνία. Αυτές οι δύο κοινωνίες είναι η αρχαία ελληνική και η δυτικοευρωπαϊκή
…λοιπόν εμείς σήμερα , τουλάχιστον όσοι από εμάς προσπαθούμε να σκεφτούμε σοβαρά, επιλέγουμε μια παράδοση μέσα από το χάος του ιστορικού υλικού που έχουμε μπροστά μας, την ελληνοδυτική.»


«…υπάρχει μια θεμελιώδης αντινομία την οποία ο νεότερος ελληνισμός δεν κατάφερε ποτέ να λύσει. Εννοώ

αυτο ειναι πανελ...

ελπιζω να τους εχει κι ο αυτιας ή τουλαχιστον ο παπαδακης.μαζι με τον καζακη και τον τσακαλωτο.και απο το στουντιο2 ο καμμενος.
"εκατο χιλιαδαι δισκοι..."

Νευρική και αδέξια οδηγός

«Ας μην αμφιβάλλουμε ότι ανάμεσα στις δυσκολίες που καθυστερούν την ενοποίηση της Ευρώπης είναι η δυσπιστία για την αγνότητα των γερμανικών προθέσεων, ο φόβος άλλων λαών για τη Γερμανία και τα ηγεμονικά σχέδια που κατά την άποψή τους δύσκολα μπορεί να συγκαλύψει… Είναι καθήκον της αναδυόμενης γερμανικής γενιάς, της γερμανικής νεολαίας, να διαλύσει αυτή τη δυσπιστία και τον φόβο, αποκηρύσσοντας αυτά που εδώ και καιρό έχουν αποκηρυχθεί και ανακοινώνοντας καθαρά και ομόφωνα την επιθυμία της όχι για μια γερμανική Ευρώπη, αλλά για μια ευρωπαϊκή Γερμανία».


Αυτά έλεγε το 1953 ο συγγραφέας Τόμας Μαν, μιλώντας σε φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Η ίδια αυτή φράση επαναλήφθηκε αρκετές φορές την περίοδο της γερμανικής ενοποίησης. Οι Γάλλοι αντάλλαξαν τότε την υποστήριξή τους προς εκείνο το σχέδιο με τη συμμετοχή της Γερμανίας σε μια ευρύτερη προοπτική: την οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης, που θα περιλάμβανε μοιραία τη θυσία του μάρκου. Στην ενωμένη Ευρώπη, υποτίθεται ότι η Γαλλία θα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο. Αλλά τα πράγματα εκτυλίχθηκαν διαφορετικά. Μια ευρωπαϊκή Γερμανία βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι μιας γερμανικής Ευρώπης. Η Γαλλία κάθεται στη θέση του συνοδηγού. Οσο για την Ελλάδα, ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα: με το ζόρι κρατιέται από ένα χερούλι, αλλά το αυτοκίνητο επιταχύνει συνεχώς.


Η Γερμανία αποδεικνύεται μία απρόθυμη, νευρική και όχι πολύ επιδέξια οδηγός, γράφει στην «Γκάρντιαν» ο βρετανός ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας. Ενας λόγος γι' αυτό είναι ότι δεν ήθελε ποτέ να κάτσει στο τιμόνι. Ενας άλλος είναι ότι υποπτεύεται τους υπολοίπους της παρέας πως περιμένουν από αυτήν να πληρώσει όχι μόνο τη βενζίνη, αλλά και το φαγητό και το ξενοδοχείο. Στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια που έγινε την περασμένη εβδομάδα στο Μόναχο, ο Ας και ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ υποστήριξαν πως η Γερμανία πρέπει να αναλάβει έναν ενεργότερο οικονομικό και πολιτικό ρόλο. Η αντίδραση του γερμανού υπουργού Αμυνας Τόμας ντε Μεζιέρ ήταν άμεση: «Οταν οι Αγγλοσάξονες ζητούν ισχυρότερο γερμανικό ρόλο», τόνισε, «αυτό που εννοούν συνήθως είναι περισσότερα λεφτά».


Η Γερμανία είναι νευρική για έναν επιπλέον λόγο: επειδή αισθάνεται πως ό,τι κι αν κάνει θα βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Οταν αναμειγνύεται ενεργά στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, την κατηγορούν για ηγεμονισμό. Οταν κρατά αποστάσεις, την κατηγορούν για απομονωτισμό. Κάπως ανάλογα αισθάνονται συχνά κι οι Αμερικανοί. Για τον Τίμοθι Γκάρτον Ας, μία είναι η λύση: να (ξανα)διαβάσουν όλοι οι Γερμανοί εκείνη τη σύντομη ομιλία του Τόμας Μαν. Θα θυμηθούν, έτσι, το πνευματικό και ηθικό μεγαλείο που κάποτε χαρακτήριζε τη χώρα τους. Και θα καταλάβουν καλύτερα την ιστορική διάσταση των σημερινών προκλήσεων. Αν χρειαστούν βοήθεια στο εγχείρημα αυτό, υπάρχει πάντα η πιστή Γαλλία. Ή η άπιστη Βρετανία. Η Ελλάδα μάλλον δεν είναι στη λίστα. 
diastaseis.blogspot

σκαϊ....οι δημοσιογραφοι μας

μονο για τον πορτοσαλτε,αξιζει....

Κοκκινοσκουφίτσες

Σήμερα, διάφοροι ηλίθιοι θα είναι ευχαριστημένοι απ' την κατάσταση και την εικόνα της Αθήνας και άλλων πόλεων. Και μπόλικοι ''αριστεροί'' ηλίθιοι μάλιστα - ίσως οι περισσότεροι ξέρουμε αρκετούς τέτοιους.

Λοιπόν; Μεγαλούργησε το κίνημα της επανάστασης, πάλι, με το κάψιμο ιστορικών, μοναδικών κτιρίων απ’ όσα λίγα έχουν απομείνει; ''Δικαιώθηκαν οι αγώνες του λαού'', με τους βανδαλισμούς και την αλητεία, που έγιναν μάλιστα με σχέδιο και προμελέτη; Και ποιοι συνεχίζουν να μιλάνε για προβοκάτσιες; Δεν κουράστηκαν να καβαλάνε το παραμύθι τους, ενώ καλά γνωρίζουν και καλύπτουν συγκεκριμένες ομάδες και πρόσωπα;

Ποιοι επαναστάτες έβαλαν στόχο μόνο ιστορικά παλιά κτίρια, βιβλιοπωλεία, χώρους τέχνης, τη Βιβλιοθήκη, το Δημαρχείο, τις Σχολές; Χέρι χέρι με λούμπεν εξαθλιωμένους, με χρυσαυγίτες, με χουλιγκαναριά, με μπάχαλους, με νεοναζί και παρακρατικούς. Πλιάτσικο σε μαγαζάκια, στοχευμένοι εμπρησμοί νεοκλασσικών, φωτιές και καταστροφές παντού... Με ορμητήριο ακόμα και πανεπιστημιακές σχολές.

Αυτοί είναι Αγωνιστές της Επανάστασης; Που θέλουν έτσι να αλλάξουν την Ελλάδα και τον κόσμο;

Μαζί μ' αυτούς όλους, τους ψυχοπαθείς, χαίρονται και γελάνε κάτω και πάνω απ' τα μουστάκια και τα ''βαμμένα κόκκινα μαλλιά'' τους, κάποιοι Μεγάλοι Κοινοβουλευτικοί Άνδρες της πολιτικής μας ζωής. Που θα τρέχουν στη ΓΑΔΑ και στα δικαστήρια να ''συμπαρασταθούν'' στους ''αδίκως διωκόμενους αγωνιστές της Δημοκρατίας''! Στους ελάχιστους απ' όλους τους αγνώστους που συνελήφθησαν, απ' τη γνωστή αστυνομία του γνωστού παπουτσή της γνωστής κυβέρνησης του γνωστού ''κράτους''. Που κανείς δεν παραιτείται ούτε τώρα, που τα μεγάλα κόμματα διαλύθηκαν.

Και αριστεροί ηγετίσκοι συνεχίζουν να παπαγαλίζουν την καραμέλα της προβοκάτσιας... Μα υπάρχουν 2000 μισθωτοί προβοκάτορες; Σε ποια υπηρεσία; Γιατί δεν έχει αποκαλυφθεί ούτε ένας; Ποιος πιστεύει ακόμα στις κρατικές κοκκινοσκουφίτσες;
του Γρηγόρη Ψαριανού

Οι παρανοήσεις του κ. Αλαβάνου

Της Λώρης Κέζα, ΒΗΜΑ, 15.2.12
Τι θα έκανε η κυρία Μποβαρύ αν κατέβαινε στο Σύνταγμα με τους διαδηλωτές; Επειδή υπήρξε λυσσάρα, θα έκανε ομαδικό σεξ με τους κουκουλοφόρους. Μια τέτοια προσομοίωση θα έκανε ο κ. Αλαβάνος αν έπιανε στο στόμα του την ηρωίδα του Φλομπέρ. Μια ανάλογη υπέρβαση έκανε με άλλον κλασικό τίτλο, λέγοντας ότι «Ο Γαβριάς των “Αθλίων” του Βίκτωρος Ουγκώ, αν είχε κατέβει χθες στο Σύνταγμα, δεν θα ήταν στα κλειστά μπλοκ κομματικών νεολαιών, θα έκαιγε με την παρέα του τράπεζες και κινηματογράφους». Να επισημάνουμε κατ’ αρχάς ότι είναι πολύ χαριτωμένο να επικαλείται ο αρχηγός των ατάκτων έναν συντηρητικούλη συγγραφέα του 19ου αιώνα. Ο Ουγκώ δεν υπήρξε μπροστάρης των προοδευτικών δυνάμεων παρά το γεγονός ότι ήταν έντονα πολιτικοποιημένος. Προπάντων ήταν υπέρμαχος της μη-βίας. Και για να πετάξουμε ένα τσιτάτο, θα θυμηθούμε ότι έλεγε: «καμία περίσταση δεν επιτρέπει στο δίκαιο να εκχωρήσει τη θέση του στη βία και τον θυμό».




Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο στον κ. Αλέκο Αλαβάνο και τους συμπορευόμενους του να δουν με μεγαλύτερη προσοχή τις δημόσιες θέσεις του Βίκτωρος Ουγκώ. Θα ήταν φτηνή εκ μέρους μας η αναφορά στην προλεταριακή εξέγερση του 1848, όπου ο λογοτέχνης πήρε μέρος ενισχύοντας την εθνοφρουρά ενάντια στους ξεσηκωμένους εργάτες. Θα ήταν φτηνή γιατί το μετάνιωσε. Αφήνουμε τα περιστατικά για να πιάσουμε το ζουμί της σκέψης του. Ο Βίκτωρ Ουγκώ αφιερώθηκε στο δίπολο επανάσταση-πολιτισμός. Δεν ήταν υποστηρικτής της λογικής «τα σπάζουμε και σφάζουμε» έτσι για να περνάει η ώρα ούτε αποδεχόταν τα άνευ στόχου ξεσπάσματα οργής. Επεισόδια σαν τα προχθεσινά τα έβρισκε «αξιοθρήνητα» και τη βία των οδοφραγμάτων «απεχθή». Τόνιζε δε ότι οι καταστροφές πρέπει να καταδικάζονται από όποια πλευρά κι αν έχουν προκληθεί. Σε αυτό το πλαίσιο ο ρομαντικός στοχαστής κατάγγειλε την καταστροφή των τυπογραφείων από τα κυβερνητικά στρατεύματα, που έγινε με στόχο να μην τυπώνουν οι προλετάριοι προκηρύξεις. 


Ο επικεφαλής του «Μετώπου Αλληλεγγύης» αποδέχεται ως φυσική αντίδραση των νέων τον εμπρησμό του «Αττικόν». Σαν να έχουν το ακαταλόγιστο επειδή είναι απελπισμένοι. Τι θα έλεγε σήμερα ο κ. Αλαβάνος αν ήταν άλλοι οι δράστες της καταστροφής; Αν τα ΜΑΤ είχαν κάψει τυπογραφεία; Αν επισήμως οι αστυνομικοί, με τις στολές τους, έμπαιναν στα βιβλιοπωλεία κι άναβαν φωτιές, αν έκαιγαν κινηματογράφους; Μάλλον θα αντιδρούσε διαφορετικά. Θα θυμόταν τον πολιτισμό, τη σημασία του κινηματογράφου στη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας, την αισθητική αξία ενός ιστορικού κτηρίου. Αν η αστυνομία είχε κάψει επισήμως το σινεμά, ο κ. Αλαβάνος θα έλεγε ότι το κράτος περιορίζει την πρόσβαση του λαού στον πολιτισμό. Επειδή όμως οι δράστες είναι κουκουλοφόροι, η βία γίνεται αποδεκτή. Δύο μέτρα και δυο σταθμά. Καλά πάντως τα έλεγε ο ποιητής. Οι επαναστάτες έχουν ανάγκη τους δυστυχείς. «Δεν πετύχατε τίποτε όσο το πνεύμα της επανάστασης έχει βοήθημα τη δυστυχία του κόσμου. Δεν πετύχατε τίποτε όσο στο έργο της καταστροφής και του σκότους, που συνεχίζει υπογείως, ο κακός άνθρωπος έχει ως μοιραίο σύμμαχο τον δυστυχισμένο άνθρωπο».

greece keep walking

το you 'll never walk alone,εκανε την εμφανιση του το 1945 στο musical "carousel"
απογειωθηκε απο την μεγαλη ομαδα του  liverpool στις αρχες του 60.
cheers!!!


υ.γ.τα εσοδα θα δοθουν στην ελλαδα;

Αριστεροί, πείτε επιτέλους κάτι αριστερό...

Το θέμα:
1. Τροπολογία που πέρασε νύχτα ο Βενιζέλος: Περιορισμός δόσεων εξόφλησης βεβαιωμένων οφειλών στο δημόσιο από 60 σε 24 ή 12!
Η είδηση:
"Μέσα στις επόμενες ημέρες αναμένεται να εκδοθεί η εγκύκλιος του υπουργείου Οικονομικών για την ενεργοποίηση της νέας αυστηρότερης ρύθμισης των ληξιπρόθεσμων οφειλών.
Οι -μηνιαίες- δόσεις έχουν περιορισθεί από 60 σε 24, με ελάχιστο ποσό τα 100 ευρώ και το πλαφόν της οφειλής είναι τα 10.000 ευρώ για τα φυσικά πρόσωπα και τα 75.000 για τις επιχειρήσεις.
Οι ρυθμίσεις αφορούν σε περίπου 800.000 φορολογούμενους."


2. Χθεσινή (κυριακάτικη) παρέμβαση Μπακογιάννη στην δευτερολογία της:
"Θέλω, όμως, να πω, πέρα όλων των υπολοίπων με τα οποία διαφωνώ, όπως είναι ο κατώτατος μισθός, ότι η αποδοχή της αλλαγής του νόμου, τον οποίο η Βουλή ψήφισε για εξήντα δόσεις αποπληρωμής φόρου των επιχειρήσεων, οι οποίες μειώνονται σήμερα στις δώδεκα, οδηγεί επιχειρήσεις, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τη Δευτέρα το πρωί σε κλείσιμο και έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων στην ανεργία.
Θέλω, λοιπόν, να καλέσω την Κυβέρνηση, έστω και την ύστατη ώρα, αυτή την αλλαγή αυτού του άρθρου, το οποίο πριν από είκοσι πέντε μέρες ψηφίσαμε να μην επιμείνει και να κρατήσει την παλιά ρύθμιση για τη Βουλή. Είναι στην κόψη του ξυραφιού σήμερα οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι που εργάζονται σ' αυτές. Αλλοίμονο μας, εάν με τέτοιου είδους κινήσεις, σπρώξουμε ακόμα περισσότερους ανθρώπους στην ανεργία."
Το ερώτημα:
1. Η "υπεύθυνη" Αριστερά που είναι; Η "ομιλούσα στο όνομα των εργαζομένων" Αριστερά έστω;
Ενώ αντιδρά ακαριαία εάν πρόκειται να απολυθεί έστω και ένας δημόσιος υπάλληλος (ακόμη και όταν πρέπει πχ οργανισμοί φαντάσματα που πληρώνουμε για να διορίζονται ημέτεροι χωρίς αντικείμενο...) - όταν πρόκειται για τις επιχειρήσεις που κλείνουν και τους ιδιωτικούς υπαλλήλους που κάθε μέρα χάνουν την δουλειά τους, είναι αναίσθητη. Το ένα εκατομμύριο άνεργοι έτσι θα γίνουν δυο σύντομα.
Τα έσοδα θα κατακρημνισθούν και το νέο πρόγραμμα θα αποτύχει.Και να δούμε τότε ποιοι θα πληρώνουν φόρους για να συντηρεί ο Τσίπρας το δημόσιο (ως ισχυρίζεται, οι φόροι αρκούν...).Παχύδερμα έχουν γίνει οι αριστεροί φίλοι μας.
Και ευτυχώς έρχεται η ...νεοφιλελεύθερη Ντόρα να απαιτήσει το αυτονόητο την ώρα της μεγάλης τηλεθέασης!


2. Την ίδια αντίδραση είχαμε για την μεθοδευμένη ακύρωση των νόμιμων χαρτιών των μεταναστών με το εισόδημα που ζητείται (διπλάσιο από όσο αντιστοιχεί στα νόμιμα ένσημα), παρά τον νόμο Κουτρουμάνη που το μείωνε στο μισό λόγω κρίσης. 
Κι εδώ, καμιά αντίδραση από αριστερά.
Τελικά οι εργαζόμενοι δεν την αφορούν;
Μόνο ίσως όσοι δουλεύουν στο κράτος; Νοοτροπία απομεινάρι του υπαρκτού ή απλά του βολέματος στο (πελατειακό) σύστημα που τόσο ελάτρεψε στα κρυφά τρεις δεκαετίες τώρα η ενσωματωμένη αριστερά;
Η έκκληση:
Αριστεροί, πείτε επιτέλους κάτι αριστερό... 
Ασχοληθείτε λίγο με τον πραγματικό κόσμο γύρω σας και με την τύχη των εργαζομένων...
Δεν θέλετε τα δανεικά, εντάξει. Δουλειά για τον εργαζόμενο δεν θέλετε;
aristeristrouthokamilos.blogspot

gimme a break

Εδώ σε θέλω μάγκα μου...

Στη σημερινή ανάρτηση, σου προσφέρω απλόχερα την παράνοιά μου. Δώσε βάση μεγάλε, για να δεις τι κυκλοφορεί δίπλα σου!




Μπορώ να κατακρίνω την αστυνομική βία, και ταυτόχρονα τη βία της κουκούλας. Μπορώ δηλαδή να καταλάβω πότε οι μπάτσοι βαράνε στο ψαχνό (κακώς), αλλά και πώς είναι όντας μπάτσος να σε βρίζουν και να προσπαθούν να σε λαμπαδιάσουν ή να σου ανοίξουν το κεφάλι (επίσης κακώς). Μπορώ επίσης να κατακρίνω τα πογκρόμ φασιστοειδών που σπάνε κόσμο στο ξύλο, με τον ίδιο τρόπο που κατακρίνω τους και-καλά-αντί-φασίστες που σπάνε και καίνε τα μαγαζιά του κόσμου και τους δημόσιους χώρους. Μπορώ στα επεισόδια που συμβαίνουν σε κάθε πορεία να δω πραγματικούς ανεγκέφαλους μπαχαλάκηδες, αλλά ταυτόχρονα να γνωρίζω ότι δρουν και ασφαλίτες ως κουκουλοφόροι. Μπορώ μέσα σε μία διμοιρία των ΜΑΤ να δω έναν μεροκαματιάρη πιτσιρικά αλλά και ένα φασιστοειδές που βγάζει το άχτι του. Μπορώ ανάμεσα στον κόσμο που διαμαρτύρεται και κατεβαίνει στους δρόμους να δω το λαμόγιο, τον μπαχαλάκια, το κομματόσκυλο, αλλά και αυτόν που πραγματικά ελπίζει και παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του.
Μπορώ από το Μνημόνιο Ι, το Μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο ΙΙ (που μαζοχίστηκα και τα διάβασα για να γνωρίζω τι γράφουν), να διαχωρίσω τα στοιχεία με τα οποία συμφωνώ από αυτά που διαφωνώ. Έχω λοιπόν αυτή την απίστευτη ικανότητα για τα ελληνικά δεδομένα να μπορώ να είμαι σε κάποια θέματα μνημονιακός και σε κάποια άλλα αντι-μνημονιακός. Ταυτόχρονα ε; Μπορείς να το διανοηθείς;
Μπορώ να μην πηγαίνω μία τον Μπένι για αυτά που λέει και με την ρητορική που τα λέει, αλλά μπορώ από τις 1000 απαξιώσεις που θα του κάνω, να σεβαστώ αυτά που είπε τις προάλλες στον Λαφαζάνη και να τον επαινέσω.


Καταλαβαίνεις με τι παρανοϊκό τύπο έχεις να κάνεις; Έχει κι άλλο όμως. Μπορώ να αλλάζω πολιτική σκέψη και ιδεολογικό χώρο σταδιακά, όταν βλέπω ότι αυτά που θεωρούσα μέχρι πρότινος σωστά, ήταν μία χαζομάρα ή μια αφέλεια και μισή και όταν ανακαλύπτω πλαίσια σκέψης που μου φαίνονται πιο σωστά και λογικά. Έχω το θράσος να πιστεύω ότι η νεανική σκέψη μπορεί να είναι φρέσκια και δημιουργική, αλλά χρειάζεται και η πείρα αρκετών ετών για να μπορεί να εφαρμόζεται έμπρακτα σε ρεαλιστικές καταστάσεις. Μπορώ να έχω ήρεμο το κεφάλι μου γνωρίζοντας ότι υπάρχουν καλοί και κακοί επιχειρηματίες, που απασχολούν καλούς και κακούς εργαζόμενους, αλλά και ότι υπάρχουν κοπρίτες και ευσυνείδητοι δημόσιοι υπάλληλοι, χωρίς να έχω αυτή την καταπληκτική ικανότητα που έχεις εσύ και γνωρίζεις την ακριβή αναλογία ή το απόλυτο νούμερο.
Κοινώς, μπορώ να είμαι γκρι ή καλύτερα, πολύχρωμος. Να αδυνατώ να βλέπω 100% άσπρο ή 100% μαύρο σε καταστάσεις, ιδέες και γεγονότα. Και για να είμαι ειλικρινής, αυτό είναι μία πολύ κουραστική κατάσταση. Είναι η κατάσταση όπου συνεχώς είσαι ξεκρέμαστος, γιατί δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από ταμπέλες, δόγματα ή όχλους. Πρέπει συνεχώς να αμφισβητείς, να διαβάζεις, να ψάχνεις πηγές και να προσπαθείς να μιλάς όσο πιο αντικειμενικά μπορείς. Να δημιουργείς αργά και υπομονετικά το δικό σου πλαίσιο ηθικής και αξιών και να μην επαναπαύεσαι σε έτοιμα πολιτικά ή ιδεολογικά δόγματα. Και όταν σε μία συζήτηση κάποιος σε «κολλάει στον τοίχο» να μπορείς να ξεστομίσεις την άκρως ανθελληνική φράση «σωστά, έχεις δίκιο τελικά» και να υποχωρείς σε κάποιες θέσεις.
Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, αυτή η παράνοια έχει και άλλες ορολογίες. Στις πολιτισμένες κοινωνίες ή μεταξύ πολιτισμένων ανθρώπων για παράδειγμα, ονομάζεται «κριτική σκέψη». Και κατά κάποιο τρόπο είναι αυτός ο τρόπος σκέψης που δεν επαναπαύεται στη μασημένη τροφή, ξεκινάει πάντα αμφισβητώντας, αλλά και τροφοδοτείται συνεχώς από τις απόψεις των άλλων προκειμένου να εμβαθύνει συνεχώς σε διάφορα θέματα.


Γι’ αυτό σου λέω μάγκα μου. Έχεις μπλέξει με κάποιον που σου λέει ενοχλητικά πράγματα, αλλά δεν έχει ταμπέλα για να σημαδέψεις.
ellinaki.blogspot

τεχνικη ριψεως μνημονιου aka μνημονιοβολη

Η πραγματική ρίψη αρχίζει με το σήκωμα του μνημονίου (τέντωμα του ποδιού ρίψεως), που τελειώνει τη στιγμή που η αριστερή πλευρά του σώματος δείχνει προς την κατεύθυνση ρίψεως. Μ' ένα ενεργητικό ανασήκωμα και στροφή της λεκάνης, που ξεκινάει από τα πόδια, φέρεται το στήθος προς τα εμπρός και προς τα πάνω στην κατεύθυνση ρίψεως. Το αριστερό πόδι και η αριστερή πλευρά του σώματος τεντώνονται εδώ και σταθεροποιούνται στις αρθρώσεις του γονάτου και των ισχίων κατά τέτοιο τρόπο, ώστε δεν είναι δυνατό, να διαφύγει η ορμή της κινήσεως προς τα' αριστερά. Ο βραχίονας ωθήσεως αρχίζει να καταβάλει δύναμη τη στιγμή 
που το στήθος δείχνει προς την κατεύθυνση ρίψεως. Ο ώμος από την πλευρά του βραχίονα ρίψεως βρίσκε-
ται λίγο ψηλότερα από τον αριστερό σ' αυτή την φάση. Ο αγκώνας του βραχίονα ρίψεως παραμένει στη θέση εκτινάξεως, πίσω από το μνημόνιο, και δείχνει προς τα έξω. Η γωνία ρίψεως πρέπει να είναι μεταξύ 40 και 42 μοιρών. Τα δάχτυλα του χεριού ρίψεως δίνουν την τελευταία ώθηση επιταχύνσεως στο μνημόνιον.


Συγκράτηση του σώματος


Όταν η σφαίρα φύγει από το χέρι, η ορμή του σώματος συγκρατείται φέροντας το πόδι ρίψεως προς τα εμπρός και ρίχνοντας ταυτόχρονα το βάρος στα γόνατα.
ενίοτε πέφτεις και επάνω στον παφίλη.

Όχι καμπίσια άλογα, αλλά μουλάρια που πατούν γερά

Ωραία (δηλαδή τι ωραία, φρίκη!) πέρασε το Υπερμνημόνιο, σκίστηκαν στα δυο τα κόμματα, κάηκε η Αθήνα (αληθινά, όχι συμβολικά), βγήκε ο κόσμος στον δρόμο (άσχετο, αυτό, με το προηγούμενο), αναθάρρησαν οι αγορές ότι το άμεσο ελληνικό αδιέξοδο υποχωρεί. Α, ναι, έγινε και μια επίθεση των Anonymous σε πολλά επίσημα sites, με πρώτο του Έλληνα Πρωθυπουργού. Μένει ένας ανασχηματισμός – νάχουμε να ασχολούμαστε. «Μένει» να συμφωνήσουν και οι Ευρωπαίοι και οι του ΔΝΤ ότι συμφωνήσαμε πειστικά (ως χώρα) σ’ αυτά που είχαν συμφωνηθεί. Και να προωθήσουν στα δικά τους Κοινοβούλια τα συμφωνημένα. Και να τα περάσουν. «Μένει» να υλοποιηθεί και να πετύχει – όχι απλώς να διακηρυχθεί! – το PSI-Plus μας. Και να στηθούν ύστερα οι λυτρωτικές κάλπες…


Φίλε αναγνώστη, όλη η προηγουμένη παράγραφος είναι χωρίς νόημα, χωρίς περιεχόμενο. Είναι αναντίστοιχη με την πραγματικότητα. Διότι το πρώτο και κύριο που θα χρειαζόταν, τώρα, ούτε καν επισημαίνεται. Χρειάζεται να βρεθούν και ανασυρθούν από κάπου (που;) άνθρωποι να αναλάβουν την ευθύνη υλοποίησης όλων των συμφωνημένων/ψηφισμένων/προωθούμενων. Άνθρωποι που να πιστεύουν σ’ αυτά – η ιστορία θα δείξει αν είχαν δίκιο ή άδικο, αλλά να πιστεύουν τώρα σ’ αυτό που θα κάνουν. Άνθρωποι που να πιστεύουν πρώτα στον εαυτό τους, και γι αυτό να μπορούν να μιλήσουν, ευθέως, για αυτό που κάνουν: όχι να κρύβονται, όχι να αλλάζουν κάθε τόσο, όχι να υπεκφεύγουν. Σαν τα μουλάρια του Αλβανικού μετώπου («ημίονοι φόρτου» λέγονταν) που πατούσαν γερά. Όχι σαν τα καμπίσια άλογα σίγουρα όχι σαν τους επιμελημένα ξυστρισμένους δρόμωνες ίππους ή ίππους επίδειξης.  Αυτοί μένουν πάντα στην μέση του δρόμου, όταν έλθουν τα δύσκολα.
του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Η πολυτέλεια της μειοψηφίας ως αιτία του λαϊκισμού

Γενικά δεν συμμερίζομαι την καταστροφολογία περί του τι θα γινόταν αν δεν ψήφιζε χτες η βουλή το Μνημόνιο. Χωρίς να μπω σε λεπτομέριες, νομίζω ότι όλοι υπερβάλουν (και υπέρ και κατά).


Έχοντας πει αυτό όμως, το ερώτημα είναι τι επιλογές έχει αυτή τη στιγμή η πολιτική ηγεσία; Η απάντηση νομίζω είναι ότι δεν έχει επιλογές. Δεν έχει επιλογές διότι απλά είναι πολύ αργά για επιλογές.


Ορισμένοι κάνουν λόγο ότι θα έπρεπε να παίξουμε τη μπλόφα της Ευρώπης. Νομίζουν δηλαδή ότι οι Ευρωπαίοι μπλοφάρουν όσον αφορά το να αφήσουν την Ελλάδα στο έλεος του θεού. Και μπορεί πράγματι να είναι έτσι, αλλά το ερώτημα είναι, μπορεί κάποιος να αναλάβει την ευθύνη να παίξει αυτή τη μπλόφα; Εγώ δεν μπορώ.
Αυτοί που τα λένε αυτά, πριν μερικούς μήνες σας έλεγαν για δραχμές (ενώ ξαφνικά ανακάλυψαν ότι δεν τίθεται πλέον θέμα δραχμών), σας έλεγαν ότι η αναδιάρθρωση είναι ό,τι χειρότερο υπάρχει (ένα ξαφνικά σήμερα άπαντες το ευαγγελιζόταν) και γενικά όλοι αυτοί:


- Δεν είχαν προτείνει τίποτα εδώ και 2-3 χρόνια
- Δεν είχαν κάνει απολύτως  τίποτα προς την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας
- Ακόμα και την ύστατη στιγμή, υποστηρίζουν χωρίς κανένα δισταγμό τις συντεχνίες (απόδειξη του ότι δεν πέρασε το θέμα σχετικά με την υποχρεωτική παράσταση δικηγόρου και την υποχρέωση εγγραφής στα επιμελητήρια)
- Και γενικά το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας (με λίγες εξαιρέσεις) λαϊκίζουν ασύστολα προς όλες τις κατευθύνσεις.


Η κυριότερη αιτία του λαϊκισμού όμως δεν είναι οι ιδεολογικές διαφορές. Οι ιδεολογικές αυτές διαφορές ναι μεν υπάρχουν, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίον ψηφίζουν όπως ψηφίζουν τα ελληνικά κόμματα (και λένε αυτά που λένε).
Η κυριότερη αιτία του λαϊκισμού, αυτών που λένε αυτά που λένε, που ψηφίζουν όπως ψηφίζουν και λαϊκίζουν όπως λαϊκίζουν, είναι διότι δεν εξαρτάται η έκβαση των πραγμάτων από την ψήφου τους.


Εξηγούμεθα:
Λόγω του ότι το πολιτικό σύστημα είναι τέτοιο, που, απαιτείται η πλειοψηφία της βουλής για να υφίσταται κυβέρνηση, ουσιαστικά όλα τα νομοσχέδια για να γίνουν νόμοι, απαιτούν τη βούλα των κυβερνητικών βουλευτών.
Αυτό σημαίνει ότι την ουσιαστική ευθύνη την έχουν μόνο οι εκάστοτε βουλευτές της κυβέρνησης.
Οι υπόλοιποι λοιπόν έχουν την πολυτέλεια να λένε ότι θέλουν. Έτσι λοιπόν, άπαντες:
- Μονίμως θα λένε το μακρύ τους και το κοντό τους.
- Θα λαϊκίζουν
- Θα λένε διάφορα ψέματα και θα ψηφίζουν αντίθετα στο όνομα του ότι δεν συμφωνούν με την κυβέρνηση, μόνο και μόνο για να δείχνουν ότι δεν συμφωνούν (χωρίς ουσιαστικά να έχουν κάποια αντιπρόταση που να έχει κάποιο νόημα). 
Είμαι απολύτως σίγουρος ότι αν δεν είχαμε σήμερα μια κυβέρνηση συνασπισμού, η ΝΔ χτες θα έλεγε ακριβώς τα ίδια που έλεγε το ΣΥΡΙΖΑ.
Είμαι απολύτως σίγουρος ότι αν η ΝΔ ήταν σήμερα στην κυβέρνηση και έφερνε προς ψήφιση ακριβώς το ίδιο νομοσχέδιο, με τις ίδιες διατάξεις (όπως του χτεσινού), το ΠΑΣΟΚ που θα ήταν στην αντιπολίτευση, θα έλεγα τα ίδια που έλεγε χτες το ΚΚΕ.
Ο λόγος που σήμερα τα δυο μεγάλα κόμματα συμφωνούν (έστω με το ζόρι), είναι διότι η έκβαση των πραγμάτων εξαρτάται από την ψήφο τους.


Και όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος με την ύστατη ευθύνη των πραγμάτων, όταν δηλαδή εξαρτάται από αυτόν το τι θα γίνει, τότε κάνουν πέρα οι ιδεολογικές χαζομάρες και έχουν προτεραιότητα πιο πρακτικά ζητήματα, όπως είναι το ζήτημα της ζωής και θανάτου.
Είμαι επίσης σίγουρος για κάτι ακόμα. Αν το χτεσινό νομοσχέδιο είχε την καλή τύχη να εξαρτάται αποκλειστικά από την υπογραφή του κυρίου Λαφαζάνη ή του κυρίου Τσίπρα, τότε και αυτοί θα το ψήφιζαν και θα έλεγαν και καμιά πενηνταριά τραγούδια.
Σήμερα όμως όλοι αυτοί έχουν την πολυτέλεια να λαϊκίζουν και να λένε αυτά που λένε.
Άρα ίσως η λαίλαπα του λαϊκισμού που έρχεται κατά πάνω μας (στο βαθμό που οι δημοσκοπήσεις είναι σωστές), τελικά μας βγει σε καλό.
Διότι όταν οι Έλληνες ψηφοφόροι δουν ότι, οι διάφοροι λαϊκιστές θα ψηφίσουν διαφορετικά από αυτά που πρεσβεύουν τόσα χρόνια (στο βαθμό βέβαια που είναι αρκετοί για να εξαρτάται από αυτούς η έκβαση των πραγμάτων), τότε θα είναι και το τέλος τους.
Μέχρι τότε, έχουν την πολυτέλεια να λαϊκίζουν, διότι έτσι και αλλιώς, η ψήφος τους δεν είναι καθοριστική για την έκβαση των πραγμάτων. Με λίγα λόγια, δεν συμμετέχουν στις αποφάσεις.
george.kesarios@capital.gr

Στο καλό...

Να πάνε λοιπόν στο καλό. Πρώτοι από όλους, οι λαθρεπιβάτες της δημοκρατίας, αυτοί που θέλησαν να συμμετάσχουν με ακροδεξιό φανφαρονισμό στην κυβέρνηση και να απλώσουν το πάπλωμα τους πολύ πέρα από το διαμέτρημα τους, εκπροσωπώντας με τον πιο παραστατικό τρόπο τη χειρότερη πλευρά του Έλληνα. Όχι μόνο δεν θα λείψουν σε κανέναν, αλλά θα απαλλάξουν την εκτελεστική εξουσία από την παρασιτική και υποκριτική παρουσία τους, παγιδευμένοι μεταξύ της κομπορημοσύνης (“έβαλε η αλεπού τον άντρα της με τους πραματευτάδες”) και του αντιμνημονιακού λαϊκισμού τους. Οι δημοσκοπήσεις ανάγκασαν τον κουτοπόνηρο αρχηγό τους να εγκαταλείψει ατάκτως την υπερφίαλη συμμετοχή στο παιχνίδι των “υπεύθυνων αρχηγών”, που μόνο τη ΝΔ εξυπηρετούσε, ώστε να μοιράζεται τη φθορά απέναντι στους ψηφοφόρους της λαϊκής δεξιάς πολυκατοικίας. 
Στη συνέχεια, όλοι αυτοί οι λαϊκιστές πολιτικοί του βαθέως (και μη) ΠΑΣΟΚ, που επί δύο χρόνια έπαιξαν συστηματικά “κατενάτσιο”, σε υπουργικές θέσεις, κάνοντας το παν για να μην υλοποιηθούν οι διαρθρωτικές αλλαγές, που ήταν απαραίτητες ώστε τα βάρη να είναι μικρότερα στους ασθενέστερους, όλοι αυτοί που “δεν διάβασαν το μνημόνιο” και ανερυθρίαστα το ομολόγησαν, όλοι αυτοί που επέμειναν στον πελατειακό τους επαρχιωτισμό, που παρίσταναν οτι δεν καταλαβαίνουν. Όλοι αυτοί που όψιμα προσπαθούν δήθεν να αντιληφθούν και να προάγουν τη θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χώρο, αλλά εξακολουθούν και συμπεριφέρονται σαν Μαυρογιαλούροι, ακόμα κι αν παριστάνουν οτι είναι υπεύθυνοι. Κι ούτε τα στοιχειώδη δεν μπορούν να επιτελέσουν - πόσο μάλλον να ηγηθούν του ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας το σε (οριακά) διψήφια εκλογικά αποτελέσματα...


Ύστερα, όλα αυτά τα πολιτικά στελέχη που αποδεικνύονται καθημερινά κατώτερα των περιστάσεων. Από τους αρχηγούς αριστεράς και δεξιάς, που είτε κάνουν αμίμητες κωλοτούμπες, είτε με το μυαλό στις δημοσκοπήσεις (και πολλές φορές με αδιανόητη ανευθυνότητα) προτείνουν το βερμπαλισμό της “δήθεν σκληρότερης διαπραγμάτευσης”, είτε επιλέγουν το δρόμο της χρεοκοπίας. Ο διαγκωνισμός Σαμαρά και Καρατζαφέρη, την προηγούμενη εβδομάδα, για το “ποιός προέταξε τα στήθια του καλύτερα” για τη σωτηρία του 13ου μισθού ή της χώρας συνολικά, ήταν τραγελαφικός. Και τα όσα λέει το στόμα των στελεχών της παραδοσιακής αριστεράς τις τελευταίες ημέρες εμπίπτει στο χώρο της δεινοσαυρικής φαιδρότητας, που μόνο σε μια χώρα με τόσο υψηλό ποσοστό σταλινικής και ημι-σταλινικής αριστεράς μπορεί να απαντηθεί. 


Και όσο για τους βουλευτές, που συστηματικά επί χρόνια υποβαθμίζουν το πολιτικό επίπεδο της Ελλάδας και αρνήθηκαν ή δυσκολεύτηκαν να “σηκώσουν το βάρος της ευθύνης” (λες και τους βουλευτές τους θέλουμε για να κάνουν ευχάριστες βόλτες στα κανάλια) - στο καλό και αυτοί. Στο καλό όσοι δεν μπόρεσαν ούτε καν το ωράριο των φαρμακείων να απελευθερώσουν, υποκύπτοντας σε συντεχνιακά αιτήματα, ακόμα και στο πάρα πέντε της οικονομικής καταστροφής της χώρας. Από την κυρία Βάσω Παπανδρέου ως τον πιο άγνωστο βουλευτή της βόρειας Ελλάδας, από τους ανεπαρκείς διαφόρων τάσεων και ως αυτούς που δεν είχαν το θάρρος να παραιτηθούν από τη βουλευτική τους έδρα, ώστε να υπηρετήσουν τη συνείδηση τους - κι από τους απίστευτους στενούς συνεργάτες του Αντώνη Σαμαρά ως τους πιο φαιδρούς εκπροσώπους του λαϊκισμού, που παγιδεύτηκαν στην αντιμνημονιακή υστερία, μέσα στην οποία τους γαλούχησε ο αρχηγός τους. Για να μη μιλήσουμε για την υποκρισία βουλευτών, που δήλωναν 10 χιλιάδες ευρώ ετήσιο εισόδημα από τη δικηγορία - και τώρα αντιτάχθηκαν στο μνημόνιο.


Στο καλό και τα σύμβολα της αριστεράς και του αντιφασιστικού αγώνα, που επιλέγουν (παρά την υποτιθέμενη σοφία της προχωρημένης ηλικίας), να εξακολουθούν να μπερδεύουν την αντίσταση προς κατακτητές, χουντικούς και ναζί, με την “αντίσταση” προς τους δανειστές (μιλώντας "ελαφρά τη καρδία" για "προδοσία") , που εμείς οι ίδιοι παρακαλούμε να μας προσφέρουν την απαραίτητη ρευστότητα, ώστε να πληρώσουμε μισθούς, συντάξεις και ομόλογα που λήγουν...


Στο καλό και οι δικαστικοί, που

imalakiasinefo.blogspot

Αύριο Κυριακή 12/2/2012 κτυπούν πένθιμα όλες οι καμπάνες της Ελλάδας.
gerontasnektarios.blogspot.com


Να κτυπήσουν αύριο 12/2/2012 πένθιμα τις καμπάνες πολλοί κληρικοί της Ελλάδος από 3:15-3:30 μ.μ. σε ένδειξη διαμαρτυρίας ότι κάτι πεθαίνει στην Ελλάδα και αυτό είναι η πατρίδα μας. 


Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς, το ίδιο να κάνουν όλοι οι κληρικοί μας. Χάνουμε την πατρίδα μας. Θρήνος ας γίνει σε όλη την Ελλάδα μας. 


Στην Ιερά Μονή στο Τρίκορφο Φωκίδος θα χτυπήσει όλο το καμπαναριό με τα 400 σήμαντρα και τις 62 καμπάνες.