Πέμπτη 26 Απριλίου 2012

αντίσταση και πάλι...














































Η τελευταία κοινή φωτογραφία του Βύρωνα Πολύδωρα με τον νυν Πρόεδρο της ΝΔ (έπρεπε να βάλει μια κοινή τους στο φυλλάδιό του, αν ήθελε να ελπίζει ότι θα επανεκλεγεί) είναι τραβηγμένη με τηλεφακό από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία και ένα παράθυρο που ξέμεινε ανοικτό στο Κοινοβούλιο. Έρχεται από τα μαθητικά χρόνια του Αντώνη Σαμαρά (είχε πάει για να μιλήσει στην Βουλή των Εφήβων). Εκείνες τις εποχές που το να φοράει ένας σοβαρός κύριος σαν τον Βύρωνα μια γραβάτα πλάτους 15 εκατοστών, με prints διασκευές των πινάκων του Νταλί από τους εικονογράφους της Disney, ήταν chic.



popoculture.com

Παράδοξο σύστημα, παράδοξες μεταρρυθμίσεις, του Αρίστου Δοξιάδη


Ο Αρίστος Δοξιάδης γράφει τέσσερα κείμενα για το μεγάλο θέμα που δεν συζητάμε σε αυτή την εκλογική μάχη: τις μεταρρυθμίσεις. Την Δευτέρα έγραψε για τη δημόσια διοίκηση, σήμερα γράφει για το κοινωνικό κράτος, την Παρασκευή για την ανάπτυξη. Την ερχόμενη Δευτέρα θα κλείσει με τις προτάσεις του για την κάλπη.
του Αρίστου Δοξιάδη από το protagon [via]


(Μεταρρυθμίσεις, μέρος δεύτερο. Το πρώτο μέρος δημοσιεύτηκε την Δευτέρα, εδώ)
Η παθογένεια του κοινωνικού κράτους φαινόταν πριν την κρίση,  όταν ρωτούσες κάποιον επαγγελματία (μηχανικό, δημοσιογράφο, φαρμακοποιό) για το ασφαλιστικό του ταμείο. Δεν είχε μελετήσει ποτέ τα νούμερα, αλλά ήξερε με βεβαιότητα ότι το ταμείο του είναι υγιές, δεν επιβαρύνει τον φορολογούμενο, και αν έχει κάποιο πρόβλημα είναι ότι τα αποθεματικά δεν επενδύονται σωστά – για το οποίο φταίει η κυβέρνηση που ήθελε να βάλει χέρι στους κόπους του κλάδου, ίσως και η διοίκηση που έκανε ύποπτες συναλλαγές.
Όταν του ζητούσες να σου πει αν οι σημερινές συντάξεις πληρώνονται από τα αποθεματικά ή από τις σημερινές εισφορές, δεν ήξερε. Αν ήταν μηχανικός, σου εξηγούσε ότι στο ΤΣΜΕΔΕ υπάρχουν επτά ενεργοί ασφαλισμένοι για κάθε συνταξιούχο, άρα το ταμείο είναι υγιές.  
«Μα, αυτοί οι επτά που σήμερα πληρώνουν τη σύνταξη του ενός, από πού θα βρουν τη δική τους σύνταξη; Θα υπάρχουν τότε 49 νεότεροι που θα τους συντηρούν;» «Όχι μάλλον, αλλά για αυτό δημιουργούμε αποθεματικά, για να πληρωθούν αυτοί οι επτά».
«Ωραία, πόσα είναι αυτά; Έστω ότι επενδύονται σωστά, θα φτάσουν;»
«Δεν ξέρω, θα σου στείλω τις οικονομικές καταστάσεις να μου πεις εσύ που είσαι οικονομολόγος».
Και μετά από μια εβδομάδα:  «Δεν τις βρήκα πουθενά. Αλλά ένας φίλος στο Ταμείο με βεβαίωσε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αρκεί να μην μας τα πάρει ο Υπουργός για να επιχορηγήσει το ΙΚΑ».
Πού και πού, έβρισκες καμμιά ανακοίνωση της διοίκησης κάποιου ταμείου, που αποκάλυπτε μερικούς αριθμούς, συνήθως για να ενημερώσει τους συναδέλφους για κάτι έκτακτο, όπως αυτή εδώ του ΕΔΟΕΑΠ (των δημοσιογράφων). Τότε έκανες δυό μπακάλικους λογαριασμούς και δεν σου έβγαιναν τα νούμερα, με τίποτε. Τα αποθεματικά δεν έφταναν να καλύψουν ούτε πέντε χρόνια σύνταξης για τους ενεργούς εργαζόμενους όταν θα έρθει η ώρα – χωρίς να έχει κουρευτεί ούτε μια τρίχα από τα ομόλογα που κρατούσε το ταμείο.
«Μα τώρα μου μιλάς για το 2030» σου απαντούσε ο φίλος. «Μπορείς να προβλέψεις τι θα γίνει τότε;»
Ύστερα προσπαθούσες να καταλάβεις αυτή την ιστορία με τους ειδικούς πόρους κάθε ταμείου: ποσοστό στο κόστος των διαφημίσεων για τους δημοσιογράφους, ταρίφα πάνω στις μεταβιβάσεις ακινήτων για τους δικηγόρους, ειδικός φόρους στα δημόσια έργα και στις εισαγωγές μηχανημάτων για τους μηχανικούς, και πάει λέγοντας. Ποιός ορίζει το ύψος αυτών; Με τι κριτήριο; Τις  ανάγκες για παροχές σήμερα, ή σε είκοσι χρόνια; Πόσο γενναιόδωρες να είναι οι παροχές; Αν μια χρονιά γίνουν λιγότερα δημόσια έργα, θα μειωθούν οι συντάξεις των μηχανικών, ποιών, και πότε;  Τι σχέση έχει το ύψος του αγγελιόσημου με τον αριθμό των εργαζομένων; Κανένας προφανής κανόνας δεν υπήρχε. Κάποιος υπουργός έβγαζε μια απόφαση. Πέπλος σιωπής, για τα κριτήρια.
Στην πραγματικότητα, κανένα ευγενές ταμείο δεν ήταν ποτέ υγιές για τους ενεργούς ασφαλισμένους σε αυτό, όπως δεν ήταν και το ΙΚΑ. Δηλαδή ποτέ δεν αποταμίευε όσα έπρεπε για να έχουν σύνταξη οι ενεργοί επαγγελματίες, όταν σε δέκα-είκοσι χρόνια θα την χρειάζονταν. Ξόδευε τις πιο πολλές σημερινές εισπράξεις για τις σημερινές συντάξεις και λοιπές παροχές. Τα (ισχνά) αποθεματικά υπήρχαν κυρίως για να στηρίξουν ένα ιδεολόγημα: το δικαίωμα στη σύνταξη ως αποτέλεσμα της εργασίας του συγκεκριμένου επαγγελματία, και όχι ως κοινωνική παροχή που ήταν στην πραγματικότητα. Δηλαδή, ενώ η σύνταξη πληρωνόταν από πόρους που συγκεντρώνονταν εκείνη τη στιγμή, και βασιζόταν στην δυνατότητα του Ταμείου να πάρει από τους εργοδότες και από το κράτος (μέσω ειδικών φόρων και τελών) ότι θα δαπανούσε την ίδια χρονιά, οι συνταξιούχοι νόμιζαν ότι έπαιρναν το προϊόν των εισφορών τους. Αν κάποιος καλοπροαίρετος ήθελε να κάνει το λογαριασμό για να δει αν οι εισφορές του αντιστοιχούν στη σύνταξη του, αυτό ήταν αδύνατο. Γιατί εκτός από τις καθαυτό εισφορές που είχε πληρώσει, και που ήταν εντελώς ανεπαρκείς, υπήρχαν οι ειδικοί πόροι του κλάδου, που δεν μπορούσες να τους επιμερίσεις σε σημερινές και μελλοντικές γενιές.  Θάπρεπε να είσαι αναλογιστής, να έχεις πλήρη στοιχεία και να υπάρχουν και σταθεροί κανόνες για να βγάλεις άκρη.
Αυτή ηταν μια πολύ βολική αδιαφάνεια. Σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στις κοινωνικές μεταβιβάσεις για συντάξεις (αναδιανεμητικό σύστημα) και στην χρηματοδότηση των συντάξεων από προηγούμενα αποθέματα (κεφαλαιοποιητικό) –δεν είναι μόνο ελληνικό το πρόβλημα. Μπορούν όμως να κατανοούν τις τάσεις του συστήματος, γιατί τα ταμεία είναι λίγα και μεγάλα, και λειτουργούν με τους ίδιους περίπου κανόνες.  Συζητούν δημόσια, και παίρνουν διορθωτικά μέτρα.
Τα δικά μας ευγενή ταμεία είναι τυπικός ελληνικός θεσμός: βασίζεται σε ειδικές ρυθμίσεις για κάθε επάγγελμα, ώστε ο εκάστοτε υπουργός να μπορεί να τις αλλάζει κατά βούληση μία-μία. Είναι πολύ πιο εύκολο να προσαρμόσεις το ύψος ενός ειδικού τέλους από το να αυξήσεις τις εισφορές στο ΙΚΑ ή στο ΤΕΒΕ. Τα ευγενή επαγγέλματα (μαζί και οι υπάλληλοι στις ΔΕΚΟ) είχαν προνομιακές σχέσεις με την πολιτική εξουσία, και ήξεραν, ή έλπιζαν, ότι θα αποφύγουν τις αναπόφευκτες περικοπές που όλοι ξέραμε ότι έρχονται για τη μεγάλη μάζα των ασφαλισμένων. Όποιος δεν το ήξερε, μάλλον είχε συγκεντρωθεί στις σπουδές του την εποχή των προτάσεων Γιαννίτση, όπως ο μακαριστός Χριστόδουλος τριάντα χρόνια νωρίτερα.
Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,

Η ηλιθιότητα είναι αήττητη


Παράδειγμα # 1024 


“Εάν, όμως, παρόλα αυτά, εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το Μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι. Κοιτάξτε, είναι ιστορικές οι στιγμές που ζούμε” 


Αλέξης Τσίπρας και ψεκασμένος και Καμμένος 26/4/2012 


ΣτΣ: Τα αεροπλάνα που μας ψεκάζουν ρίχνουν διπλή ποσότητα πάνω από την οικία Τσίπρα.

Η καθοδική δημοκρατία.


Του Brady Kiesling* / kathimerini.gr
Tο να εκφράζει άποψη κάποιος για τις εκλογές σε μια χώρα της οποίας δεν είναι πολίτης, αποτελεί αγένεια. Το γεγονός ότι υπήρξα κακός διπλωμάτης και η απόφασή μου να εκφράσω τις «αντικειμενικές» μου εκτιμήσεις για το τι πρέπει να συμβεί θα με κάνει, όμως, να παραβιάσω τον κανόνα αυτό.
Παρότι δεν ζω στην Ελλάδα, το θέαμα παιδιών και Ελλήνων συνταξιούχων να επιβιώνουν χάρη σε τρόφιμα που βρίσκουν στα σκουπίδια, μου φαίνεται τραγικό. Αυτό όμως υπόσχονται στους ψηφοφόρους οι Ελληνες πολιτικοί, ενώ η οργή του εκλογικού σώματος -αν και δικαιολογημένη- προκαλείται από λάθος αίτια.
Η ελληνική οικονομία κατέρρευσε επειδή οι Ελληνες πολιτικοί έκαναν ακριβώς αυτά που τους ζήτησε ο ελληνικός λαός: κατηύθυναν το μεγαλύτερο μέρος των δανεικών 367 δισ. ευρώ που επρόκειτο να αξιοποιηθούν για την ανάπτυξη της οικονομίας, σε θέσεις εργασίας του Δημοσίου και σε επιλεγμένες τσέπες. Ακόμη και αν 100 κακοί Ελληνες τσέπωναν από 1 δισ. ο καθένας τους, πώς μπορούν σήμερα 100.000 Ελληνες που τσέπωσαν ο καθένας από 1 εκατ. ευρώ να απαιτούν την τιμωρία των πρώτων;
Ή μήπως το 1 εκατ. Ελλήνων που αγόρασαν καλό αυτοκίνητο και εξοχικό σπίτι με δηλωθέν μηνιαίο εισόδημα 1.000 ευρώ δικαιούνται να απαιτούν παραδειγματική τιμωρία των πρώτων;
Η διασπάθιση δημοσίου χρήματος στην Ελλάδα είναι τόσο εδραιωμένη και εκτεταμένη, που οι Ελληνες δεν την θεωρούν διαφθορά. Οι πολιτικοί ενθαρρύνουν τους ψηφοφόρους να θεωρούν ότι η διαφθορά δεν βλάπτει κανέναν, καθώς τα κλεμμένα κεφάλαια προέρχονται από τους ανόητους ξένους δανειστές και την Ε.Ε.
Οσο οι πολιτικοί εγγυόνταν τη συνεχιζόμενη ροή χρήματος, ουδείς ενδιαφερόταν αν έστελναν τα παιδιά τους στο κολέγιο με τα παιδιά των εφοπλιστών. Το αμάρτημα του Τσοχατζόπουλου δεν υπήρξε η διαφθορά, αλλά η πλεονεξία.
Αν εκατοντάδες -και όχι δεκάδες- άνθρωποι είχαν επωφεληθεί από την πράξη του και αν οι περισσότεροι από αυτούς ήταν προσωπικότητες των ΜΜΕ, τότε ο πρώην υπουργός θα θεωρείτο σήμερα Αγιος.
Τι προτείνουν, λοιπόν, ως λύση οι πολιτικοί; Ο Αντώνης Σαμαράς λέει ότι πρέπει οπωσδήποτε να εκλεγεί πρωθυπουργός, γιατί αλλιώς θα αποτελειώσει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μέσα από επαναλαμβανόμενες εκλογές.
Το οικονομικό μοντέλο της Ν.Δ. μοιάζει να βασίζεται στη μετα-σοβιετική Αρμενία και αφορά τον πλουτισμό από την πώληση παλιοσίδερων, πριν από τη φυγή στην Ελβετία. Θα μπορέσει έτσι η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά να επιδείξει μεγαλύτερη τόλμη απ’ ό, τι το 2004 ή το 2007, υιοθετώντας αναγκαίες οδυνηρές λύσεις;


Προς τιμήν του, το ΠΑΣΟΚ ομολογεί σήμερα τα σφάλματά του. Αν και, όμως, ο Θεός μπορεί να συγχωρήσει τον Βενιζέλο, τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα ποτέ δεν θα το κάνουν. Ενα κόμμα, του οποίου ο πυρήνας των ψηφοφόρων απορρίπτει διαρρήδην την κομματική στρατηγική για τη σωτηρία της Ελλάδας, δεν έχει καμία ελπίδα επιτυχίας, ανεξάρτητα από το πόσο ταλέντο διαθέτουν ορισμένοι από τους υπουργούς του.
Τα «επαναστατικά» Αριστερά κόμματα στην Ελλάδα πιστεύουν ότι η οικονομία θα καταστεί παραγωγική, εφόσον διοικείται από γνήσιους κομμουνιστές. Η άποψη είναι γελοία. Η γιγάντια και αυτοαναιρούμενη νομολογία της σταλινικής οικονομικής διοίκησης στην ΕΣΣΔ απέδειξε εδώ και δεκαετίες ότι δεν αποτελεί αξιόπιστο υποκατάστατο της γραφειοκρατικής ηθικής που λείπει από την Ελλάδα. Πολιτικοί και αξιωματούχοι, που θα φορούν μικρό σφυροδρέπανο στο πέτο, θα συνεχίσουν να επωφελούνται τα μέγιστα από την παραβίαση των νόμων υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας.
Ο Πάνος Καμμένος πιστεύει ότι ο Πούτιν θα γεμίσει την Ελλάδα με εξοχικές επαύλεις Ρώσων, που αγαπούν την Ορθοδοξία και τη δημοκρατία, όσο την αγαπά και ο πρόεδρος Πούτιν. Ο Πάνος Καμμένος δεν σκέφτεται λογικά, αλλά πολλοί ψηφοφόροι πιστεύουν αδαώς ότι οι παραλογισμοί είναι κάτι, το οποίο μπορούν να εκμεταλλευθούν ώστε να διορίσουν την κόρη τους.
Ο χρόνος και το χρήμα κοντεύουν να τελειώσουν. Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει και θα βιώσει απεχθή φτώχεια, εφόσον δεν αξιοποιηθούν τα ελάχιστα εναπομείναντα μέσα για προσέλκυση τουριστών, φοιτητών, συνταξιούχων και επενδύσεων. Κάτι τέτοιο απαιτεί, όμως, ριζική συρρίκνωση της κρατικής μηχανής.
Λέω στους Ελληνες φίλους μου -αν μου έμεινε και κανείς- να ψηφίσουν τον Στέφανο Μάνο και τη Δράση. Είναι αλήθεια ότι δεν υπόσχεται διορισμούς στο Λιμενικό, ούτε και σβήσιμο κλήσεων.
Είναι όμως ρεαλιστής και αρκούντως ειλικρινής. Οσοι πολιτικοί λένε ότι είναι πιο «άφιλοι» από αυτόν, ψεύδονται. Αν η Δράση αποκτήσει 25 έδρες στη Βουλή, η παρουσία της εκεί θα αποτελεί την καλύτερη ελπίδα για τη μικρή, φτωχή και όμορφη χώρα με τα άριστα μυαλά να αποφύγει τον πολιτικό θάνατο.
Οσο για τη Χρυσή Αυγή, αν περιμένετε ότι η ψήφος σας γι’ αυτήν θα σημάνει ότι τα μέλη της θα συνεχίσουν να σπάνε σκούρα κεφάλια, είστε γελασμένοι. Οι μετανάστες αυτοί θα εξαφανισθούν οικειοθελώς, θεωρώντας δικαίως ότι μετά την 6η Μαΐου δεν θα μπορούν να ανταγωνισθούν 10 εκατομμύρια Ελληνες πατριώτες για τα τρόφιμα στα σκουπίδια.


* Ο κ. Brady Kiesling υπήρξε διπλωμάτης στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, από όπου παραιτήθηκε λόγω των διαφωνιών του με τον πόλεμο στο Ιράκ.

Μπροστά στις κάλπες


Μέλη των κινήσεων “Για την Ελλάδα τώρα”, ”Μπροστά”, ”Νέοι Μεταρρυθμιστές”, ”Π80” και ”Πολιτεία 2012” και μέλη ομάδας πολιτών, που υπογράφουμε το κείμενο αυτό, πιστεύουμε ότι στις εκλογές της 6ης Μαΐου δεν κρίνεται μόνο η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και η παραμονή της στην Ευρωζώνη, αλλά και η βιωσιμότητα βασικών αρχών και θεσμών του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Το δημοκρατικό μας πολίτευμα απειλείται από το γεγονός ότι η σύγκρουση μνημονιακών-αντιμνημονιακών οξύνεται επικίνδυνα από τις πράξεις και τη ρητορική του μίσους ορισμένων κομμάτων, συνδικάτων, ομάδων, τα οποία επιδιώκουν τον διχασμό, αδιαφορώντας ή υποβαθμίζοντας τις καταστροφικές συνέπειες που θα έχει η αδυναμία συγκρότησης βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος.


Φαινόμενα όπως ο προπηλακισμός πολιτικών ή απλώς γνωστών προσώπων, η βίαιη διακοπή δημόσιων εκδηλώσεων, οι καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας, η παρεμπόδιση εφαρμογής νόμων και λήψης συλλογικών αποφάσεων συνδικαλιστικών οργάνων, το  κατευθυνόμενο διαδικτυακό υβρεολόγιο, δημιουργούν περιβάλλον που εκτρέφει την ανομία και τη βία. Πρόκειται για φαινόμενα ασύμβατα με τη λειτουργία της δημοκρατίας, πολύ περισσότερο μάλιστα που η διέξοδος από τη σημερινή κρίση απαιτεί την ευρύτερη δυνατή συνεννόηση και συναίνεση σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, παρά την οργή για τις ευθύνες ολόκληρου του πολιτικού-κομματικού συστήματος, και των προηγούμενων κυβερνήσεων για την αποτυχία αποτροπής της κρίσης, και για τις επιπτώσεις ή τις καθυστερήσεις της ασκούμενης πολιτικής. Για να υπάρξει όμως δημιουργική διέξοδος από την οργή, πρέπει πρωτίστως να καταπολεμηθούν οι παράγοντες που δημιούργησαν την κρίση: ο λαϊκισμός, ο κρατισμός και ο εθνικισμός.


Άρα, αυτό που προέχει σήμερα είναι να ενισχυθούν εκλογικά τα κόμματα και οι υποψήφιοι βουλευτές που μπορούν και θέλουν να συνεργαστούν για τη συγκρότηση μιας ισχυρής μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης, με την ευρύτερη δυνατή στήριξη, σεβαστής στο εσωτερικό και το εξωτερικό.  Μιας κυβέρνησης ικανής να εξασφαλίσει τη δημοκρατική νομιμότητα, την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και την υπέρβαση της κρίσης με πολιτικές και μέτρα για τη βελτίωση των επώδυνων όρων, των στόχων και των πολιτικών εφαρμογής του μνημονίου. Που να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την ανεργία, τις ανισότητες και τη φτώχεια και να προωθήσει την ανάπτυξη διεθνώς ανταγωνιστικής οικονομίας με την άμεση εφαρμογή των αναγκαίων διαθρωτικών αλλαγών, την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος και τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας, με νέα ήθη, νέες πρακτικές και νέα πρόσωπα.
Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την ανάδειξη σε μία επόμενη φάση μιας νέας συμμαχικής προοδευτικής πλειοψηφίας, με τη συμμετοχή πολιτικών δυνάμεων του μεταρρυθμιστικού κέντρου, του φιλελεύθερο χώρου, της σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής αριστεράς, αλλά και των αντίστοιχων ανένταχτων ή συλλογικά οργανωμένων ενεργών πολιτών, που εκφράζουν μια νέα δυναμική διάσταση της κοινωνίας των πολιτών.


Με αυτές τις σκέψεις, όλοι εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο ελπίζουμε οι έλληνες πολίτες να προσέλθουν στις κάλπες με γνώμονα τη λογική και την ευθυκρισία ώστε, επιδιώκοντας να τιμωρήσουμε όσους θεωρούμε υπεύθυνους για το παρόν, να μην τιμωρήσουμε το μέλλον της ίδιας μας της χώρας.

όλοι οι υπογράφοντες στο arguments.gr

Τετάρτη 25 Απριλίου 2012

Debate: Γιάνης Βαρουφάκης Vs Γιώργος Παπακωνσταντίνου


protagon.gr

Εκλογές ε; Να!


themotorcycleboy.blogspot


Επιτέλους εκλογές! Τις ζητήσατε και ΤΩΡΑ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΜΕ ΑΠΙΘΑΝΑ ΔΩΡΑ! Σοβαρά τώρα –για ποιον ακριβώς λόγο θέλατε τις εκλογές; Απορούσα κι από ρω (λίαν συντόμως και από κούπες).


Νομίζω οτι οι συγκεκριμένες εκλογές είναι οι πιο αισχρές της μεταπολίτευσης κι αυτό, φυσικά, δεν το στηρίζω στο οτι δεν θα έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση μετά το πέρας τους. Η θέση βασίζεται σε δυο διαπιστώσεις: α) οτι οι κομματικοί σχηματισμοί που κατεβαίνουν σε αυτές τις εκλογές είναι για τ΄ανάθεμα –αν θέλεις να διαλέξεις ποιον θα ψηφίσεις θα πρέπει να κάνεις τόσες πολλές υποχωρήσεις που στο τέλος θα ξεχάσεις μέχρι και το όνομα του κόμματος και β) οτι σύμφωνα με τον νόμο Πάκη (τι λες καλέ! μόνο η κυβέρνηση του Γιωργάκη ήταν δικτατορική, η προηγούμενη του Χονδρού ήταν το απαύγασμα της δημοκρατίας!) το πρώτο κόμμα παίρνει μπόνους κανονάκι 50 έδρες (από 40 που του έδινε ο καστανός κοινωνικός συμφωνιστής Καστανίδης).
Για να εξηγήσω κάπως αναλυτικότερα το θεματάκι των μπόνους εδρών, η ΝΔ σαν πρώτο κόμμα με ποσοστό 20,8% θα πάρει το λιγότερο 110 έδρες, το ΠΑΣΟΚ με 15% θα πάρει, το πολύ, 50 έδρες (νάτη η αυτοδυναμιούλα της συγκυβέρνησης!) ενώ τα κόμματα της Αριστεράς, με ποσοστό όλα μαζί στο 31% (τεράστιο ποσοστό –έτσι;) θα πάρουν το πολύ 75 έδρες. Πάει να πει οτι όπως και να έρθει το αποτέλεσμα η επόμενη κυβέρνηση θα είναι ΝΔ με ολίγη (δηλαδή, ΝΔ, Λάος, Καημένος στις 152 έδρες) ή ΝΔ βαρύ γλυκιά (με ΠΑΣΟΚ).


Έγραφα κάποτε οτι οι εκλογές είναι ένας δημοκρατικός βιασμός, εννοώντας οτι σε αναγκάζουν να παίξεις ένα παιχνίδι με όρους επαχθείς για σένα, προκειμένου να κερδίσεις κάποια μικροπράγματα (τη βαζελίνη στον βιασμό, ας πούμε). Αλλά, όσο μικρά κι αν είναι αυτά που θα κερδίσεις, όσο μικρή κι αν είναι η πιθανότητα να κερδίσεις αυτά τα μικροπράγματα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους τα χαρίσεις. Βαζελίνη; Βαζελίνη! Αφού είσαι αδρανής και δεν κάνεις κάτι για να αποτρέψεις τον βιασμό, κέρδισε τουλάχιστον τη βαζελίνη σου –ξόδεψέ τους!
Κι έτσι ερχόμαστε στον πρώτο λόγο αισχρότητας των τωρινών εκλογών –στο οτι δηλαδή δε βλέπω βαζελίνη από πουθενά (μεταφορικά μιλάω –γιατί στην κυριολεξία αν το πάμε, βαζελίνη προσφέρει άφθονη το ΠΑΝ.ΚΙ.). Να στο αναπτύξω αυτό, εξετάζοντας καθένα από τα κόμματα που θα συμμετάσχουν στις εκλογές, μπας και μπορέσεις εσύ να με βοηθήσεις –να μου δείξεις κάτι που μου διαφεύγει, κάποια ελπίδα ρε παιδί μου:


1) Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) (Ε. Βενιζέλος)
Εντάξει –κυκλοφορούν κάμποσες παπαρολογίες του τύπου «προδότες», «κυβέρνηση Τσολάκογλου», «στου Γουδή» και δεν συμμαζεύεται –προσωπικά αδιαφορώ για την παράνοια που δέρνει τον καθένα. Το πρόβλημα με την τελευταία κυβέρνηση του Πασόκ ήταν οτι επρόκειτο για ολοκληρωτικά ανίκανους, 2 χρόνια δεν κάνανε τίποτα άλλο πέρα από το να κόβουν μισθούς και να ανεβάζουν φόρους (πράγμα που τους προάγει σε «επικίνδυνα ανίκανους» από απλούς ρεμπεσκέδες). Αναφορικά με το συγκεκριμένο κόμμα Βενιζέλου, τα αρνητικά στοιχεία είναι σαφή και προσωποποιημένα: Βενιζέλος, Χρυσοχοϊδης, Παπουτσής, (κ)Ρέπας, Μιλένα Αποστολάκη, Λοβέρδος, Κουτρουμάνης –ανατριχιάσαμε ή να συνεχίσω;
Αν κάποιος είναι τόσο ψύχραιμος και ψάχνει για πρακτικές εφαρμογές της πολιτικής του κόμματος, ας υπενθυμίσω απλώς το χαράτσι της ΔΕΗ, την αύξηση του κεφαλικού φόρου και τη μείωση του αφορολόγητου –άπαντα έργα Ευάγγελου.
Κοντολογίς, ψήφο στο Πασόκ μπορώ να δεχτώ μονάχα στα πλαίσια του μακάβριου αστείου.


2) Νέα Δημοκρατία (Αντ. Σαμαράς)
ΕΛΛΑΣ-ΕΛΛΑΣ!!! Ο διαπρεπής οικονομολόγος, ο ονειροπόλος διεθνολόγος, ο ρήτορας, ο επιστήμονας, ο οικογενειάρχης, ο άνθρωπος! Ο Αντώνης Σαμαράς! Ο πολιτικός που έφερε τα αδέρφια μας τους Βορειοηπειρώτες στην Ελλάδα αλλά σήμερα έχει φάει τα λυσσακά του να καταργήσει τον νόμο Ραγκούση περί ιθαγένειας! Ο άνθρωπος που ξεκίνησε το μασκαραλίκι με το «όνομα της Μακεδονίας»! Ο μόδιστρος της Πολιτικής Άνοιξης που έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη (αυτό είναι θετικό όπως και να το δεις) κι όταν αποφάσισε οτι δεν έχει στον εκλογικό ήλιο μοίρα επέστρεψε στη ΝΔ. Ο υπουργός Πολιτισμού της κυβέρνησης Καραμανλή που εγκαινίασε το σύστημα «ενημερωτικό σημείωμα» (σύμφωνα με το οποίο ο υπουργός διαβάζει ένα ενημερωτικό σημείωμα σχετικά με το έγγραφο που υπογράφει αντί να κάτσει και να διαβάσει το ίδιο το έγγραφο –το συγκεκριμένο σύστημα διατηρήθηκε και αποθεώθηκε κι επί Πασόκ στη συνέχεια, να το πούμε κι αυτό). Τέλος, ο πολιτικός αρχηγός που κατόρθωσε το ακατόρθωτο –να διαγράψει βουλευτές του και επειδή ψήφισαν και επειδή δεν ψήφισαν το Μνημόνιο (η τακτική αυτή ονομάζεται διπλό τόλουπ με ενδιάμεσο άξελ –βαθμός δυσκολίας 9,4)! Επειδή βεβαίως τα κόμματα δεν πρέπει να είναι αρχηγοκεκτρικά, θα υπενθυμίσω οτι ο Αντώνης στελεχώνεται από τον διορατικό (λόγω αλληθωρισμού και βλεφαρόπτωσης) Μιχελάκη, από τον ζεν πρεμιέ Αβραμόπουλο, τον επαναστάτη Πάνο Προφιτερόπουλο, τον καρατέκα Φαϊλό Κρανιδιώτη, τον λαϊκό ερμηνευτή Χρύσανθο Λαζαρίδη, τον (μοναδικό υπουργό που κατάφερε να τον ξηλώσουν 3 φορές για συμμετοχή σε σκάνδαλα) Σάββα Τσιτουρίδη, τη σέξυ Φωτεινή Πιπιλή (μπλιαχ αηδίαθα!), τους διαγαλαξιακούς Άδωνη και Βορίδη ενώ στην κομπανία συμμετέχει εκτάκτως και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο ηλιοκαμένος ηγέτης.
Σε επίπεδο προγραμματικών δηλώσεων, ο Αντώνης υποσχέθηκε να

Μπράβο κοπελιά, ήσουν τουλάχιστον ειλικρινής...


Την πιο ωραία ατάκα της προεκλογικής περιόδου την είπε η εκπρόσωπος του Καμμένου. Την ρώτησαν, λοιπόν, τι λέει το οικονομικό πρόγραμμα του κόμματός της. Κι εκείνη απάντησε ότι όλες τις απαντήσεις μπορεί να τις βρει κανείς στην ιστοσελίδα του κόμματος. Κι όταν η δημοσιογράφος επέμεινε, η εκπρόσωπος απάντησε: «Θέλουμε το ευρώ δίχως το μνημόνιο». Και πως θα γίνει αυτό, επέμεινε η συνάδελφος. «Δεν ξέρω», είπε η εκπρόσωπος. Εμείς, όμως, ξέρουμε: Έχουμε μπλέξει...


Όσο μιλάνε στην τηλεόραση, τόσο πείθομαι ότι τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το ατύχημα. Δηλαδή, αυτή η κοπελιά που ο επέλεξε ο κ. Καμμένος για εκπρόσωπο του κόμματός του, με τι κριτήρια επιλέχτηκε; Και θέλει να μας πείσει αυτός ο κύριος ότι έχει την λύση για την Ελλάδα, όταν την λύση αυτή που δήθεν έχει δεν την γνωρίζουν ούτε οι στενοί του συνεργάτες;
«Θέλουμε το ευρώ δίχως το μνημόνιο». Κι εγώ θέλω ένα εκατομμύριο στον τραπεζικό μου λογαριασμό αύριο πρωί – πρωί. Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζουν τα άκρα...
Ο ένας ζητάει λαϊκή επανάσταση και κατά συνέπεια κατάλυση του αστικού κράτους, αλλά κατά τα λοιπά κατεβαίνει στις εκλογές. Ο άλλος ξεχειλίζει από μίσος και ευαγγελίζεται την ανατολή του φασισμού στην Ελλάδα και είναι επίσης ένα νόμιμο πολιτικό κόμμα. Μάλλον ο μόνος παράνομος πλέον είμαι εγώ...
Συχνά μου μιλάνε για τις οργισμένες φωνές των ανθρώπων και κυρίως μέσω των κοινωνικών δικτύων. Ο κόσμος έχει κάθε λόγο να είναι οργισμένος, αλλά ο αναγνώστης θα πρέπει να είναι πονηρεμένος:  Η σύγχρονη πολιτική δράση εξελίσσεται και στο διαδίκτυο...


Και πως αυτός ο κόσμος μπορεί να χαμογελάσει; Κάποια στιγμή είπαμε ότι αυτή η κρίση θα μπορούσε να είναι η αφορμή για να τελειώνουμε με το παλιό, το διεφθαρμένο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και να αναδείξουμε νέες και δημιουργικές δυνάμεις. Σφάλαμε. Δεν υπάρχει κάτι νέο. Δεν υπάρχουν προτάσεις, δεν υπάρχουν άνθρωποι για να τις κάνουν. Δεν υπάρχει διέξοδος από αυτή την κρίση. Ή αλλιώς, θα πρέπει να πιούμε το πικρό αυτό ποτήρι μέχρι το τέλος, μέχρι την τελευταία σταγόνα...

Θανάσης Μαυρίδης/capital.gr


για όσους αμφιβάλουν ακόμη...«Η Βουλή, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να υπάρχει».


Κομμουνιστές» και όχι «δικτάτορες» χαρακτήρισε τους ηγέτες του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας η Αλέκα Παπαρήγα σε διαδικτυακή της συνέντευξη, ενώ, όπως τόνισε, το πλησιέστερο καθεστώς στο όραμα του ΚΚΕ είναι της πάλαι ποτέ Τσεχοσλοβακίας. Παράλληλα, μιλώντας χθες σε συγκέντρωση εργαζομένων στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ τόνισε ότι «στις μέρες που μας μένουν πρέπει ο λαός να χρησιμοποιήσει την πολιτική του πείρα και δεν πρέπει να πέσει ούτε στα διλήμματα και στους φόβους, αλλά ούτε και στις αυταπάτες».


Στη συνέντευξη που έδωσε η κ. Παπαρήγα στον Σταύρο Θεοδωράκη στην εκλογική πλατφόρμα του protagon.gr στο Youtube δίνοντας πτυχές της διακυβέρνησης της χώρας όταν έρθει ο λαός στην εξουσία είπε: «Η Βουλή, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να υπάρχει».
Η ίδια εξήγησε ότι δεν θα υπάρχει γεωγραφική αντιπροσώπευση όπως σήμερα, αλλά άλλου τύπου καθώς θα εκπροσωπούνται οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές, οι αγρότες, οι μικροί επιχειρηματίες και άλλες ομάδες. Όταν ρωτήθηκε αν είναι υπέρ μιας ένοπλης κοινωνικής επανάστασης, ξεκαθάρισε ότι «δεν είναι τα όπλα που καθορίζουν την επανάσταση. Όσο πιο ισχυρός είναι ο λαός τόσο λιγότερο αιματηρή μπορεί να είναι η επανάσταση». Η κ. Παπαρήγα επανέλαβε ότι πρέπει να φύγουμε από την ΕΕ και να γυρίσουμε στο εθνικό νόμισμα και όταν της επισημάνθηκε ότι έτσι οι πολίτες θα γίνουν πιο φτωχοί, απάντησε ότι «ο λαός θα αποκτήσει μεγαλύτερη περιουσία με την κοινωνικοποίηση των πάντων».
iefimerida.gr

Ούτε στο καραγκιοζιλίκι δεν μπορούμε να είμαστε αυθεντικοί

Κατερίνα μάς τα 'παν κι άλλοι!
Ελίζα Συναδινού /athensvoice.gr



Τις τελευταίες ώρες έχει γίνει χαμός στο ίντερνετ με αυτό το βίντεο της Κατερίνας Μουτσάτσου η οποία με αρκετό πάθος υπερασπίζεται τους Έλληνες.


Υπάρχει και αυτό το βίντεο (διαφήμιση μπύρας), το οποίο κυκλοφόρησε μόλις 6 χρόνια πριν και λέει πάνω κάτω τα ίδια για τους Καναδούς. No comment.



Δεν ταιριάζει η σιωπή...


Τι στιγμή που εκφράζεται δικαιολογημένη ανησυχία για την άνοδο της Ακροδεξιάς με την δημοσκοπίκη ενίσχυση της Χρυσής Αυγής, η υπουργός Ανάπτυξης Αννα Διαμαντοπούλου δέχεται επίθεση από 30-40 άτομα στη Καισαριανή. Διαβάστε εδω το ρεπορτάζ. "Αγανακτισμένοι" προσπάθησαν να διαλύσουν  τη συγκέντρωση που είχε με πανεπσιτημιακούς και ανρθώπους της τέχνης. Δυστυχώς ο τραμπουκισμός, η τρομοκρατία και ο φασισμός του όχλου που δήθεν έχει δίκιο να προπηλακίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους διαπερνά πλέον οριζόντια και κάθετα την ελληνική κοινωνία. 
Οταν οι Χρυσαυγίτες προπηλάκισαν τον Πέτρο Ευθυμίου όλοι... έτρεξαν να καταδικάσουν το γεγονός. Τον τραμπουκισμό σε βάρος της Αννας Διαμαντοπούλου γιατί δεν τον καταδικάζουν; Περίπου πριν από ένα χρόνο τον Μάρτιο του 2011 με αφορμή την επίθεση στον Θεόδωρο Πάγκαλο έγραφα στη "Κόκκινη Πιπεριά": "Η αριστερά στην Ελλάδα έχει πληρώσει με αίμα τους τραμπουκισμούς παρακρατικών μηχανισμών, των "αγανακτισμένων πολιτών", του δήθεν όχλου! Ομως το τελευταίο διάστημα ένα κομμάτι της αριστεράς όχι απλά υιοθετεί, αλλά και ενθαρρύνει την δράση "αγανακτισμένων πολιτών" που εμφανίζονται (;) και αποδοκιμάζουν εως και προπηλακίζουν κυρίως υπουργούς του Πασόκ. Πιθανόν είναι άλλο ένα "κεφάλαιο" στην... "αντισυστημική" "ριζοσπαστικοποίηση" του συγκεκριμένου χώρου. 


Ομως πόσο "αριστερό" είναι να πηγαίνεις έξω από μια ταβέρνα και να βρίζεις τον Πάγκαλο; Μάλλον όσο "εθνικό" είναι να γιαουρτώνεις τον Αλαβάνο στο προαύλιο του Αγιου Παντελεήμονα ή να προπηλακίζεις την Ελένη Πορτάλιου στον ίδιο χώρο.
Γιατί αν οι "αριστεροί" "αγανακτισμένοι πολίτες" θεωρούν ότι έχουν... δικαίωμα να προπηλακίζουν τους υπουργούς του Πασόκ επειδή υπηρετούν το μνημόνιο, γιατί να μην έχουν δικαίωμα οι ακροδεξιοί "αγανακτισμένοι πολίτες" να γιαουρτώνουν τον Αλαβάνο ή να προπηλακίζουν την Ελένη Πορτάλιου καθώς σύμφωνα με την ιδεολογία τους είναι "εθνοπροδότες"; 
Οταν διαπαιδαγωγείς τους πολίτες σε διαδικασίες "αγανακτισμένων πολιτών" είναι υποκριτικό να διαμαρτύρεσαι όταν οι ακροδεξιοί προπηλακίζουν αριστερούς και αντιρατσιστές. Ο φασισμός του όχλου δεν έχει "καλή" και "κακή" εκδοχή, άρα δεν μπορεί να έχει "αριστερό" κάλυμμα. Ισως ορισμένοι μέσα στην ιδεολογικόπολιτικη τους θολούρα ξεχνούν ότι οι "αγανακτισμένοι πολίτες" είναι κατασκεύασμα του μετεμφυλιακού δεξιού παρακράτους, τους οποίους εμείς οι νεώτεροι γνωρίσαμε μέσα από τους... απογόνους τους στις πορείες του Πολυτεχνείου. 


Η αριστερά στην βία της εξουσίας αντιπαραθέτει ιδεές, απόψεις, πολιτισμό. Οταν επιχείρησε να αντιπαραθέσει βία έχασε πανηγυρικά... Μια αναδρομή στην ιστορία θα κάνει πολύ καλό σε κάποιους"!
Τι ειρωνεία; Ενα χρόνο μετά το κείμενο, δυστυχως, είναι επίκαιρο.... Ας θυμηθούμε επιτέλους τον Βολταίρο και τη ρήση του: "Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ το δικαίωμά σου να το λες".
Μάκης Διόγος / metarithmisi.gr

Η έκλαμψη


«Το κυρίαρχο ζητούμενο στις επικείμενες εκλογές είναι η πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα. Κρίσιμες αποφάσεις πρέπει να ληφθούν, διαρθρωτικές αλλαγές να προχωρήσουν γρήγορα και, πάνω απ’ όλα, επείγει μια ολοκληρωμένη αναπτυξιακή πολιτική που θα βγάλει τη χώρα από την αδιέξοδη δίνη της ύφεσης.
Η χώρα πρέπει να μπορεί να κυβερνηθεί με ξεκάθαρη πολιτική στόχευση και χρονικό ορίζοντα τετραετίας.
Διαφορετικά η πρωτοφανής περιπέτεια που βιώνει ο τόπος μπορεί να επιδεινωθεί σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, κοινωνικά, ακόμα και εθνικά.
Αναγκαία προϋπόθεση για την πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα είναι η ενίσχυση της Νέας Δημοκρατίας.
 Όσο μεγαλύτερη στήριξη έχουν η Νέα Δημοκρατία και ο Αντώνης Σαμαράς, τόσο πιο βάσιμη γίνεται η ελπίδα ότι μπορούμε να βγούμε από την κρίση χωρίς ακόμα μεγαλύτερο κόστος.»


Τάδε έφη Κωστάκης Καραμανλής, ο οποίος έπειτα από δυόμιση χρόνια εθελότυφλης παντιέρας κι κοινοβουλευτικού κουτοπόνηρου ζόφου, χωμένος στην τρύπα του συνωμοσιολογικού ιστού που υφαίνει την αλαλία τεχνηέντως ως προπέτασμα γεωπολιτικών μυστικών κι μεγαλοαστικής ευθιξίας εξαιτίας του φιλοθεάμονος όχλου που απαιτεί βόλεμα κι διατήρηση των παχυλών επιδομάτων, προέβη στην πατροπαράδοτη έκφραση πολιτικού πολιτισμού στο μπερδεμένο ελληνικό άθυρμα με σκοπό την τελειωτική χειραγώγηση που γουστάρει το Ελληναριό αρκεί να μην του πειράξεις το πορτοφόλι κι την εθνικιστική υπεροψία.
Ο Κωστάκης Καραμανλής ξεχνάει εύκολα όπως και οι Ελληναράδες αντικρατιστές που δείχνουν με το δάχτυλο το κράτος βαφτίζοντάς το ένοχο κι τερατώδες, την πλήρη ακυβερνησία επί πέντε συναπτά έτη του κυβερνώντος κόμματός του, την περιχαρή αδιαφάνεια κι ατιμωρησία ανεξαρτήτως αν οι επάρατοι βουλευτές του διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους στο βήμα της Βουλής περί άπλετου φωτός παντού, την απαξία των κομματικών χειρονομιών του στην υπόθεση Ζορμπά για τα αμαρτωλά ομόλογα, την ασύλληπτη εικόνα σοβαροφάνειας του Θοδωρή Ρουσόπουλου που διάβαζε το καθημερινό λογύδριο της επαρχιώτικης μεγαλομανίας.


Δεν αξίζουν περισσότερες από τρεις παράγραφοι αναφοράς στον εικονιζόμενο κηφήνα ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει κοινωνική γαλήνη στον μπερδεμένο όχλο αν καθόταν στο εδώλιο με την κατηγορία της αδιαφορίας απέναντι στα κοινωνικά κακά που έρχονταν κι την δόλια σκοπιμότητα άρνησης στην επιβεβλημένη πολιτική των δραστικών μέτρων που έπρεπε να παρθούν από τότε, για την υπόθεση Βατοπεδίου κι τις μεταβυζαντινές αξιώσεις της, για τον δολοφόνο Κορκονέα και την αδιακρισία της τηλοψίας, για το τεράστιο αχανές κεφάλαιο των Ολυμπιακών Αγώνων κι την οθωμανική άλω στα αγύριστα κεφάλια των θεατών.
Θα μου πείτε γιατί τα γράφω· σας απαντώ: διότι δεν ξεχνώ.
theelfatbay.net

Δευτέρα 23 Απριλίου 2012

Μεταρρυθμίσεις, μέρος πρώτο: οι ορφανές


protagon.gr
Ο Αρίστος Δοξιάδης γράφει τέσσερα κείμενα για το μεγάλο θέμα που δεν συζητάμε σε αυτή την εκλογική μάχη: τις μεταρρυθμίσεις. Σήμερα γράφει για τη δημόσια διοίκηση, την Τετάρτη για το κοινωνικό κράτος, την Παρασκευή για την ανάπτυξη. Την Δευτέρα θα κλείσει με τις προτάσεις του για την ψήφο.


Φωνάζουν, διχάζουν  και αλλάζουν βαρειές κουβέντες τα κόμματα σε τούτο τον εκλογικό αγώνα, αλλά αν πιστέψουμε τα λόγια τους συμπίπτουν σε μερικούς μεγάλους στόχους: έντιμη και αποτελεσματική διοίκηση, κοινωνική αλληλεγγύη, ανάπτυξη. Ποιός λέει όχι σε αυτά; Συμπίπτουν, αριστεροί και δεξιοί, μεταρρυθμιστές και αντι-μνημονιακοί (για να μην πω μνημονιακοί και αντι-μεταρρυθμιστές και στεναχωρήσω). Διαφέρουν στον τρόπο. Άλλοι ζητάν αλλαγή προσώπων, άλλοι ψάχνουν περισσότερους πόρους, άλλοι προτάσσουν μεταρρυθμίσεις.
Από αυτά τα τρία (πρόσωπα, πόροι, μεταρρυθμίσεις) το τρίτο έχει μακροπρόθεσμα την πιο μεγάλη σημασία  -- ποιές θα είναι και αν θα γίνουν. Στο σημείωμα αυτό, και σε δύο επόμενα, γράφω για τις μεταρρυθμίσεις που σχετίζονται με τους μεγάλους κοινούς στόχους. Κατά σειρά, με τη δημόσια διοίκηση, το κοινωνικό κράτος, και την ανάπτυξη.


Δημόσια Διοίκηση
Από όλες τις αλλαγές που προβλέπει το Μνημόνιο, αυτές που έχουν συζητηθεί λιγότερο, και που είναι άφαντες στον εκλογικό αγώνα, είναι οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις.  Κανένας δεν εναντιώνεται σε αυτές ρητά. Ακόμα και οι πιο ακραία αντι-μνημονιακοί, λένε , «μα δεν αντιλέγω, φυσικά θάπρεπε να γίνουν αυτά» και μετά αλλάζουν την κουβέντα. Κανένας δεν εκλείσε τους δρόμους για να μη γίνουν, δεν φωνάζει στα κανάλια, δεν στοχοποιεί φανερά τους (λίγους) πολιτικούς που τις προωθούν. Τις ίδιες όμως, κανένας δεν τις υποστηρίζει σθεναρά. Είτε άρχισαν να υλοποιούνται είτε όχι, ελάχιστοι το έχουν μάθει. Αν κάπου σκαλώσουν κανένας δεν θα βγει να φωναξει και να ζητήσει ευθύνες. Είναι τα ορφανά της πολιτικής: όλοι λένε οτι τις συμπαθούν, και κανένας σχεδόν δεν  σηκώνει το βάρος της υιοθεσίας.
Είναι η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η ηλεκτρονική παρακολούθηση της αγοράς του φαρμάκου και των ιατρικών υλικών, οι ηλεκτρονικές δημοπρασίες. Είναι το μητρώο των δημοσίων υπαλλήλων και η ενιαία αρχή πληρωμών. Είναι η Διαύγεια (που, για να είμαστε δίκαιοι, την ξεκίνησε ο Γιώργος Παπανδρέου πριν το Μνημόνιο). Είναι το διπλογραφικό λογιστικό σύστημα σε νοσοκομεία και ΟΤΑ, και η κεντρική αναλογιστική παρακολούθηση των ασφαλιστικών ταμείων. Είναι η αυτοματοποίηση στις διαδικασίες έγκρισης των επιχορηγήσεων για επενδύσεις. Είναι οι αριθμητικοί δείκτες απόδοσης των ΔΟΥ, που θα μπορούσαν να επεκταθούν σε πολλές άλλες υπηρεσίες. Είναι οι μηχανισμοί παρακολούθησης του πετρελαίου που δυσχεραίνουν το λαθρεμπόριο. Είναι και πολλά παρόμοια που δεν έχουν μπει στο Μνημόνιο, αλλά που ισχύουν σε όλες τις αναπτυγμένες δημοκρατίες.
Μερικά μέτρα, όπως το διπλογραφικό, έχουν προταθεί από την αρχή της μεταπολίτευσης, και για τα πιο πολλά δεν υπάρχουν ισχυρές ιδεολογικές ενστάσεις (αν και κάποτε η ΕΙΝΑΠ θεωρούσε την κατάρτιση ισολογισμών των Νοσοκομείων πρόκριμα ιδιωτικοποίησης, λες και μόνο οι ιδιώτες πρέπει να ενδιαφέρονται για τον έλεγχο των δαπανών). Επρεπε όμως να φτάσουμε στο τέλος της μεταπολίτευσης, στη χρεοκοπία και στην τρόικα, για να αρχίσουν να εφαρμόζονται. Γιατί, άραγε;


Υπάρχει μια δευτερεύουσα και μια κύρια αιτία. Η δευτερεύουσα είναι οτι η διοικητική τεχνολογία χρειάζεται επιμονή και χρόνο για να εφαρμοστεί και να φέρει ορατό αποτέλεσμα. Η προεργασία που πρέπει να γίνει (π.χ. βάσεις δεδομένων  και οι διαδικασίες για την ενημέρωση τους) είναι τελείως αόρατη. Οι υπουργοί δεν μπορούν να την διαφημίσουν στα κανάλια, και οι μεγαλοδημοσιογράφοι δεν μπορούν να επιδείξουν ούτε αγανάκτηση ούτε υπεροψία όταν την μελετάνε. Ο κόσμος χασμουριέται. Οι υπουργοί ξέρουν οτι θα έχουν φύγει μετά από 18 μήνες, και την δόξα του αποτελέσματος θα την καρπωθεί κάποιος επόμενος. Συνεπώς, το προσωπικό πολιτικό κίνητρο υπέρ αυτών των αλλαγών είναι μικρό.


Η κύρια αιτία είναι οτι

Οι εκλογές της αδιευκρίνιστης οργής


Πάσχος Μανδραβέλης /kathimerini.gr


Κανονικά τώρα στην Ελλάδα θα έπρεπε να συζητάμε πώς θα κατανεμηθούν πιο δίκαια τα βάρη της κρίσης και όχι για το αν υπάρχει κρίση. Θα έπρεπε να συζητάμε πώς θα βελτιωθεί -και μάλιστα αστραπιαία- το κράτος πρόνοιας για να προστατευτούν οι άνεργοι και όχι αν θα κοπούν τα επιδόματα πολυτέκνων με εισόδημα άνω των 40.000 ευρώ.
Αντί να συζητάμε αν πρέπει να κλείσουν δημόσιοι οργανισμοί, θα έπρεπε να βρούμε από τώρα λύσεις για τους δημοσίους υπαλλήλους που έτσι κι αλλιώς θα μείνουν χωρίς δουλειά· είναι λογική η πρόταση του κ. Στέφανου Μάνου για 70% μισθό επί τριετία ή μήπως πρέπει να γίνει 80% για μια διετία ή κάτι άλλο τέλος πάντων; Θα έπρεπε να συζητάμε για το ποια από τα 42 Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, που έχουμε, θα κλείσουν ή θα συγχωνευτούν και όχι για το αν είναι δημοκρατικό δικαίωμα λίγων τραμπούκων να παρεμποδίζουν τις εκλογές. Θα έπρεπε να υπάρχει αντιπαράθεση για πολλά, αλλά η συζήτηση γίνεται για το αν έπρεπε να είχαμε δεχθεί το Μνημόνιο, λες και μάς περίσσευαν ή μάς περισσεύουν τα λεφτά και οι λύσεις για την ελληνική οικονομία.


Οι ερχόμενες εκλογές αποκαλούνται «της οργής». Θα είναι, αλλά κανείς δεν μάς ξεκαθαρίζει τον λόγο της οργής. Θύμωσαν οι πολίτες με το πολιτικό σύστημα, διότι την εποχή των παχιών δανεικών δεν έπραξε αυτά που έπρεπε να κάνει, ή είναι οργή γιατί τώρα -αναγκαστικά- πράττει όσα δεν έκανε τα προηγούμενα χρόνια;
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το δεύτερο, εξ ου κι αυτοί που τάζουν τα εύκολα κερδίζουν, ανεξαρτήτως πού βρίσκονται (αριστερά ή δεξιά) στον πολιτικό χάρτη. Ομως, αφού τόσο πολλοί οργίζονται με τη διάψευση του «λεφτά υπάρχουν», γιατί περισσότεροι τσιμπάνε στο παραμύθι ότι «ανώδυνες λύσεις υπάρχουν»; Κι αν ο ελληνικός λαός είναι θυμωμένος με το παλιό πολιτικό σύστημα, γιατί όλα δείχνουν ότι θα προκρίνει ένα χειρότερο από κάθε άποψη· είτε διά της ακυβερνησίας, είτε διά της ανόδου των λαϊκιστών;
Φαντάζει αστείο, αλλά το βασικό επιχείρημα μέχρι σήμερα ήταν πως το εκλογικό σώμα επέλεγε τυφλωμένο από τις παροχές. Τώρα προκρίνεται η «λύση» να ψηφίσει τυφλωμένο από οργή. Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα μάτια; Μήπως να κοιταχτούμε στον καθρέφτη για να δούμε το πολιτικό σύστημα που δηλώνουμε ότι απεχθανόμαστε; Δεν μπορεί, δηλαδή, να είμαστε οργισμένοι από το πολιτικό σύστημα, διότι σκόρπισε τα λεφτά και για αντίδραση να ψηφίζουμε κάποιον που υπόσχεται ότι θα σκορπίσει περισσότερα. Κι άντε, μέχρι το 2009 ήμασταν (κατά την έκφραση του συρμού) «ανενημέρωτοι». Τώρα, που ενημερωθήκαμε, θα δώσουμε 10% στον κ. Πάνο Καμμένο;


Αυτές οι εκλογές μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές για τη χώρα, αλλά και η καταστροφή είναι δημοκρατικό δικαίωμα της πλειοψηφίας. Σ’ αυτές τις εκλογές, όμως, επίσης θα αποκαλυφθεί ποια χώρα θέλουμε, μιας και εξ αιτίας του Μνημονίου δεν υπάρχουν τα δεκανίκια του πελατειακού κράτους. Θα δούμε πόσοι σταρ θα εκλεγούν και πόσοι σκεπτόμενοι· δυστυχώς η τομή των δύο συνόλων είναι πολύ μικρή. Κυρίως θα δούμε αν κυριαρχήσει η ατελέσφορη οργή ή αν θα προκριθεί κάποιο σχέδιο για το μέλλον. Σ’ αυτές τις εκλογές δεν ισχύουν τα «δεν ήξερα, δεν μου ’παν, δεν μ’ ενημέρωσαν». Ολοι ξέρουμε πώς φτάσαμε ώς εδώ κι αυτό που θα απαντηθεί στις 6 Μαΐου είναι πού θέλουμε να πάμε.

Ποιος συμφωνεί με τον Κουβέλη;


Δεν έχω κάτι προσωπικό με τον Φώτη Κουβέλη. Δεν έτυχε μάλιστα να συναντηθούμε ποτέ. Τον κρίνω πολιτικά από τότε που ανέλαβε τις τύχες της πολύπαθης Ανανεωτικής Αριστεράς. Το Σάββατο (21 Απριλίου), στην πρωινή εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού 9,84 ήταν καλεσμένος του Φοίβου Καρζή και ακούγαμε με την παρέα την ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Κάποια στιγμή, ο Καρζής τον ρώτησε: «Κύριε Κουβέλη, αυτοδυναμία προφανώς δεν θα υπάρξει. Αν λοιπόν εξαρτηθεί η δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας από τη Δημοκρατική Αριστερά ,τι θα πράξετε;» Kαι ο Κουβέλης: «Δεν θα συνεργαστούμε με κανέναν». Επιμένει ο Καρζής: «Μα τότε ίσως χρειαστεί να πάμε σε νέες εκλογές…». Και ο Κουβέλης, δίχως δισταγμό: «Βεβαίως, θα πάμε σε νέες εκλογές…»


Παγώσαμε. Αυτή είναι η Ανανεωτική Αριστερά, που πρώτη προσπάθησε να ενσωματώσει στην πολιτική μας ζωή την κουλτούρα των συνεργασιών;  Η -δική μου- απάντηση: Όχι, δεν είναι αυτή η Ανανεωτική Αριστερά, είναι απλώς ο Κουβέλης και η στενή του παρέα, που καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνουν αλλεπάλληλες εκλογές στην ετοιμόρροπη χώρα και μάλιστα πάνω στον κρίσιμο μήνα Ιούνιο. Ή, ακόμα χειρότερα, όπως είπε μια φίλη, γνωρίζουν την τραγωδία που μας περιμένει, αλλά δεν τους νοιάζει.
Κώστας Ρεσβάνης

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

Τα «μου τη δίνει», μαζεμένα


1. Μου τη δίνει που    οι χαρακτηρισμοί των Δ.Υ. εναντίον του ΝΔΣΟΚ  έγιναν κατακλυσμιαίοι  όταν λόγω κλεισίματος της στρόφιγγας των δανεικών κουρεύτηκαν οι παροχές τους.
Όσο το σύστημα τους είχε στα όπα-όπα  όλα ήταν μια χαρά.  Τράτζικ, διότι αντιμετωπίζουν το δημόσιο σαν αγελάδα για άρμεγμα, χωρίς να τους νοιάζει ποιος  θα την ταΐσει για να κατεβάσει γάλα.


2. Μου τη δίνει που διάφοροι άσχετοι που ανάθεμα αν έχουν λυμένο στο μυαλό τους με ποιους  πολεμήσαμε το 1940, μάθανε απόξω για “Τσολάκογλου”, “στρατό κατοχής”, κρεμάλες και προδότες.  Πίσω γορίλες!    


3. Μου τη δίνει που κυριαρχεί ο θυμός και η λογική έχει πάει βόλτα.  Πόσες φορές δεν έχει παίξει αυτό το σενάριο από την απελευθέρωση μέχρι τις μέρες μας;     
Το περιβάλλον είναι πραγματικά ναρκοθετημένο.   Ναρκοθετούμε την παρουσία μας στη μόνη ομάδα χωρών που θα μπορούσε πραγματικά να μας βοηθήσει.  Που είναι ο φυσικός μας χώρος.  Και το αστείο είναι ότι δεν το θέλει ο μέσος πολίτης.   75% θέλουν να μείνουμε στην ευρωζώνη.   Προκύπτει …αβίαστα.  Έχει μπει σε πλήρη λειτουργία ένας μηχανισμός αυτοκαταστροφής που μας οδηγεί σε μια άνυδρη περίοδο όπου οι ακραίες  αντιδημοκρατικές φωνές θα δυναμώσουν εντυπωσιακά.  Και θα το πληρώσουμε πανάκριβα.  Κρίμα(ς).
4. Μου τη δίνει που κανένας δεν προσπαθεί να θεραπεύσει τις    
πληγές αλλά όλοι προσπαθούν να ανοίξουν μια μεγάλη τρύπα.
Και να πεις ότι δεν έχουμε παπάδες να τους διαβάσουν;
Μπορούμε να τραγουδήσουμε άνετα το “μπήκαν στην πόλη οι εχθροί”.
Ο εχθρός είναι η πλήρης αδυναμία συνεργασίας μπροστά στον κίνδυνο.
Η χώρα είναι διαλυμένη. Πάνω από 1 εκατομμύριο  άνεργοι.  Το κράτος πρόνοιας έτοιμο να καταρρεύσει.  Και παρατηρώ στην προεκλογική αρένα, ο ένας να προσπαθεί να στήσει στον άλλο χωσιά.  Και εκδηλώνεται και μια απίστευτη και υποκριτική εκστρατεία του στυλ “πνεύμα και ηθική”.


5. Μου τη δίνει η ανόητη προσέγγιση των οικονομικών θεμάτων.  
Άκουγα χθες κάποιον πολιτικό  να λέει, θέλουμε πίσω τους μισθούς και τις συντάξεις που χάθηκαν.   Λαϊκισμός και μπουρδολογία.  Αν δεν επενδύσουμε σε αναπτυξιακά προγράμματα, αν δεν μεγαλώσει η παραγωγική βάση,  είναι δυνατόν να δοθούν μεγαλύτεροι μισθοί και συντάξεις;  Το μόνο που μπορεί να γίνει αλλά δε γίνεται,  είναι ανακατανομή των παροχών ώστε οι πιο φτωχοί να στηριχθούν.
Και αν υποθέσουμε ότι γίνεται περιστολή της φοροδιαφυγής, τα πρόσθετα έσοδα θα πάνε σε μισθολογικές αυξήσεις των Δ.Υ. και νέους διορισμούς ή σε παραγωγικές επενδύσεις;
Η παλιά Κινέζική παροιμία ότι αντί να δώσεις σε κάποιον ψάρια να φάει καλύτερα να τον μάθεις να ψαρεύει (και να του δώσεις και τα σύνεργα) ίσως να έλυνε το πρόβλημά μας.
Το σίγουρο είναι ότι όταν  ακούς αυτή την περίοδο πολιτικούς να τάζουν,  αξίζει να γελάς με το θράσος τους.
panosz.wordpress

κόντρες

παρακαλείται η χρυσή αυγή να επιστρέψει το ποσοστό












































failgreece.tumblr.com

Σάββατο 21 Απριλίου 2012

Με Ολάντ πρόεδρο θα πετάει η Ελληνική ομάδα


του Λεωνίδα Καστανά/mhmadas.blogspot


Κράτα Φρανσουά. Σύντροφε, υπερασπιστή των χρεωμένων, κάνε το θαύμα σου. «Ο σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα» είναι προ των πυλών της Γαλλίας, η δημοκρατική αλλαγή και η ανάπτυξη της Ευρώπης έρχονται. Η Γερμανίδα σκύλα υποχωρεί.  Ο ηρωικός Γαλλικός λαός, που πάντοτε στάθηκε στο πλευρό μας, ψηφίζει Ολάντ, ψηφίζει και για την Ελλάδα.
Ο Ολάντ δήλωσε ξεκάθαρα:
- Αναθεώρηση του συμφώνου δημοσιονομικής πειθαρχίας,
- η ΕΚΤ θα δανείζει απευθείας τα κράτη με χαμηλό επιτόκιο,
- τέρμα στο διεθνή παρασιτικό χρηματοπιστωτικό κόσμο και
- ανοίγματα προς την Κίνα, γιατί ο Τσάβες και ο Κάστρο είναι άρρωστοι.


Πάλι καλά που δεν θυμήθηκε τη «σύνταξη στα 60» και τις «6 εβδομάδες διακοπές» του άλλου Φρανσουά, του Μιτεράν. Το γαλλικό κλειδί λοιπόν είναι το κλειδί που θα ξεσφίξει τα μπουλόνια της ελληνικής οικονομίας, ώστε να αρχίσει να τρέχει στο δρόμο της χαλαρής ανάπτυξης, μέχρι να τις φύγουν οι ρόδες. Και νάσου τα ευρωομόλογα, και να το κόψιμο χρήματος και να οι επεκτάσεις του ελληνικού προγράμματος κατά ένα χρόνο και βλέπουμε και να οι επαναδιαπραγματεύσεις που περιμένουν όλοι. Ακόμα και κατάργηση της συνθήκης Σένγκεν παίζει, για να μας γλιτώσει από τη λαθρομετανάστευση. Και για όλα αυτά καθαρίζουν αποκλειστικά οι Γάλλοι. Γι’ αυτό αν έχετε καμιά Γαλλίδα παλιά γκόμενα ή κανένα Γάλλο παλιό ερωμένο, στείλτε σας παρακαλώ ένα μηνυματάκι, να ψηφίσει Ολάντ στο όνομα εκείνης της παλιάς θυελλώδους σχέσης σας εκείνο τον Αύγουστο στη Σαντορίνη. Σας το χρωστάει.


Μόλις βγει ο Ολάντ ανασάναμε, φίλοι μου.
Οι τυφλοί της Ζάκυνθος, που είδαν βίαια το φως τους( μέχρι και τους τυφλούς ρε φασίστες τροϊκάνοι αναγκάσατε να δουν) μπορούν να ξανατυφλωθούν, οι Ικατζούδες μπορούν να τελειώσουν τις πισίνες που έμειναν ημιτελείς, ο Άκης να συνεχίσει το real estate, ίσως τώρα να συνεργαστεί καλύτερα με τον Εφραίμ, και φυσικά το παλιό αίτημα του αρχηγού για 100.000 νέους διορισμούς στο δημόσιο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Το γαλλικό κλειδί ανοίγει τα πάντα. Μέχρι και Ολυμπιάδα μας παίρνει να διεκδικήσουμε και να τη διοργανώσουμε χαλαρά.  
Με Γάλλο πρόεδρο η ομάδα θα πετάει. Τύφλα να έχει ο Μπέος. Ακροδεξιά και Ακροαριστερά θα σεντράρουν τα αιτήματα από τα άκρα, και ο φουνταριστός δικομματισμός θα σκοράρει με κάθε τρόπο μέσα από την μικρή περιοχή του παλιού καλού κράτους μας. Τι μεταρρυθμίσεις και μαλακίες. Φυγή προς το παρελθόν, εδώ και τώρα.
Και σαν πρωτοπόροι που είμαστε, το σύστημα αυτό έχει ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται σε κείνες τις γωνιές του γηπέδου που η τρόικα δεν βλέπει καλά ή και δεν την ενδιαφέρει πια να δει. Η πιο γκρίζα ζώνη, παραμονές των εκλογών, είναι η Παιδεία;


Η ΝΔΠΑΣΟΚ πήρε τη μπουκιά από το στόμα της Αριστεράς, με την απόχη του Μπαμπινιώτη. Στα ΑΕΙ,  ο καινούργιος νόμος πλαίσιο, έπεσε. Χιλιάδες καθηγητές, λέκτορες, διοικητικοί, φοιτητές φρέσκοι αλλά και αιώνιοι, εταιρίες παραγωγής συγγραμμάτων, χωριά χωρίς κατοίκους αλλά με πανεπιστήμιο κλπ,   πανηγυρίζουν. Τα πράγματα θα συνεχίσουν να είναι όπως πριν. Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ψηφοφόροι δεν θα ξεχάσουν τους ευεργέτες τους. Στην Αριστερά θα μείνει το παράπονο να λέει, πως αν δεν ήταν αυτή, ο νόμος θα είχε εφαρμοστεί και οι αβάντες θα είχαν χαθεί για πάντα.
Στη βασική και μέση εκπαίδευση δεν υστερούμε σε καλά νέα. Η απεχθής σε όλους αξιολόγηση δεν υπάρχει πλέον. Ότι είχε φτιάξει η προηγούμενη διοίκηση του υπουργείου εξαφανίστηκε, η σημερινή δεν το αναγνωρίζει, όλα πάνε πάλι από την αρχή. Η συνέχεια του κράτους για την οποία όλοι παλεύουν, τώρα δικαιώνεται. «Οποιοδήποτε προσχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είχε συνταχθεί στο παρελθόν από υπηρεσιακούς παράγοντες, ούτε είναι σε γνώση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου, ούτε τη δεσμεύει». 
Συνεπώς τα σχολεία μπορούν να συνεχίσουν να δουλεύουν όπως πριν με τους χαλαρούς και πάντα δημοκρατικούς ρυθμούς τους. Αλλά και το νέο σύστημα εισαγωγής στις ανώτατες σχολές, όπως και το νέο Λύκειο, αναβάλλονται επ’ αόριστον, δηλαδή πάνε για φούντο. Το παλιό καλό σχολείο που ξέραμε μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Δεν μας νοιάζει αν μαθαίνει γράμματα στα παιδιά, αρκεί να μην είναι το σχολείο της αγοράς και να μην απαιτεί από τους εργαζόμενους σε αυτό, τα αυτονόητα. Και εδώ τα πάγια αιτήματα τις Αριστεράς και των εργαζομένων υλοποιούνται ατόφια, ενώ το ΝΔΠΑΣΟΚ τσιμπάει τους ψήφους και προετοιμάζεται για το επόμενο πάρτυ.
Ποτέ άλλοτε το πολιτικό σύστημα δεν ήταν, ως σύνολο, τόσο σφιχτοδεμένο. Ποτέ τα άκρα δεν συνεργάζονταν τόσο καλά με το κέντρο, η άμυνα με την επίθεση, οι διοίκηση με τους προπονητές και αυτοί με τους παίκτες. Ποτέ άλλοτε οι θεατές - ψηφοφόροι δεν μοίραζαν τα μπράβο - ψήφους τους, τόσο ακριβοδίκαια προς όλους, αναγνωρίζοντας τη συμβολή του κάθε μέρους στην ανάκαμψη της ομάδας -χώρας. Αν μας κάτσει και ένα Γάλλος πρόεδρος σαν τον Ολάντ, που θα φέρει μπόλικο και φτηνό χρήμα στα ταμεία της ομάδας, μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα ότι η πατρίδα μας θα βγει από την κρίση με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια.

Η κληρονομιά του Διαφωτισμού


metarrythmisi.wordpress.com
Αναδημοσιεύουμε ένα παλιό, αλλά επίκαιρο, άρθρο από την Ελευθεροτυπία, επιμέλειας Θανάση Γιαλκέτση.
Η γαλλική αριστερά μιλάει για την οικοδόμηση ενός «αντιφιλελεύθερου μετώπου». Στην Αμερική αντίθετα η λέξη «φιλελεύθερος» (liberal) σημαίνει αριστερός, αντίπαλος των νεοσυντηρητικών. Ποια είναι η σχέση της αριστεράς με τον φιλελευθερισμό; Η γαλλική εφημερίδα «Liberation» απηύθυνε αυτό το ερώτημα στον ισραηλινό ιστορικό Ζέεβ Στέρνχελ, τον συγγραφέα του σπουδαίου έργου «Ο αντι-Διαφωτισμός» (εκδόσεις «Πόλις», 2009). Ακολουθούν οι απαντήσεις του Στέρνχελ.
«Είναι αλήθεια ότι η λέξη “φιλελευθερισμός” παραπέμπει στον άγριο καπιταλισμό -ο οποίος πρέπει να καταπολεμηθεί ή μάλλον να τιθασευτεί- αλλά στον “φιλελευθερισμό” υπάρχουν επίσης οι φιλελεύθερες αξίες, που είναι αξίες ελευθερίας. Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι το πνευματικό περιεχόμενο του φιλελευθερισμού δεν ταυτίζεται με τις αξίες του καπιταλισμού. Η επανάσταση του 1789 ήταν μια φιλελεύθερη επανάσταση. Οι δύο επαναστάσεις που είχαν προηγηθεί, η αμερικανική και η αγγλική επανάσταση, ήταν φιλελεύθερες επαναστάσεις. Ο φιλελευθερισμός είναι ένας ευγενής όρος.
Ιστορικά, ο σοσιαλισμός είναι ο κληρονόμος αυτού του φιλελευθερισμού και δεν πρέπει να είναι ο νεκροθάφτης του. Και μάλιστα ο δημοκρατικός σοσιαλισμός -που τοποθετείται πιο αριστερά από τη σοσιαλδημοκρατία, η οποία δεν έχει πλέον και πολύ νόημα- συνδέει ακριβώς τις εξισωτικές αξίες του σοσιαλισμού με την ιδέα της ελευθερίας του φιλελευθερισμού.
Αν εξακολουθούμε να αναφερόμαστε σήμερα στον σοσιαλισμό, το κάνουμε επειδή δεν θεωρούμε ότι η ισότητα συνεπάγεται μείωση της ελευθερίας ή ότι η ελευθερία είναι αντίθετη προς την ισότητα. Το αληθινό νόημα της αριστεράς είναι ότι ελευθερία και ισότητα μπορούν να συμβαδίζουν.
Το να δηλώνει κανείς ότι είναι αντιφιλελεύθερος δεν σημαίνει μόνον ότι δηλώνει πως είναι αντικαπιταλιστής, αλλά σημαίνει ταυτόχρονα πως αντιτίθεται στις φιλελεύθερες αξίες. Αυτή είναι μια πολύ κακή υπηρεσία που προσφέρει στην αριστερά, στην ελευθερία, στη δημοκρατία, καθώς συνδέει τις διανοητικές και ηθικές αξίες του φιλελευθερισμού με την καπιταλιστική εκμετάλλευση του χειρότερου είδους.
Οι φιλελεύθερες επαναστάσεις -με πιο σημαντική από όλες τη Γαλλική Επανάσταση- άνοιξαν την εποχή της νεωτερικότητας. Αυτό που στον καιρό του Διαφωτισμού, τον 18ο αιώνα, αποτελούσε ένα διανοητικό διάβημα μεταφράστηκε με πολιτικούς όρους και δεν είναι τυχαίο που η ελευθερία θεμελιώθηκε και διατηρήθηκε σε αυτές τις χώρες. Οταν η γαλλική αριστερά φοβάται να υιοθετήσει τον όρο “φιλελευθερισμός”, έχουμε μιαν ιδεολογική στρέβλωση: η αριστερά εγκαταλείπει τον όρο “φιλελεύθερος” στη δεξιά.
Χρειάζεται να τολμήσουμε να πούμε ότι η δεξιά δεν είναι φιλελεύθερη, αλλά είναι συντηρητική. Η αριστερά οφείλει να καταρρίψει αυτό το σκιάχτρο που επισείουν στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, το οποίο ισχυρίζεται ότι αν θέλετε περισσότερη ισότητα θα χάσετε περισσότερη ελευθερία, ότι μια πιο δίκαιη κοινωνία είναι αυτόματα μια πιο αυταρχική κοινωνία. Η αριστερά πρέπει να καταδείξει ότι δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς μιαν αντίληψη της ισότητας. Η ελευθερία να κοιμόμαστε κάτω από τις γέφυρες δεν είναι ελευθερία. Η αριστερά οφείλει να επανακτήσει τον φιλελευθερισμό· της ανήκει.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες η

«Λαμόγια» ... στο χακί - Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας


Διονύσης Ελευθεράτος /iefimerida.gr
Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!


Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και... η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»...
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973...


Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.
Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» - κατά περίπτωση;
Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν ... μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών «κοινωνικών σχέσεων»...
Προτού καλά- καλά προλάβουν να ... ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού, του Κωνσταντίνου Κόλλια. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργότερα, το Δεκέμβριο του 1967.
Με την ίδια ρύθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών, από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας»- χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς.


Ομολογίες δια στόματος Σάββα Κωσταντόπουλου...
Είναι γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της έριδος» το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Επειδή όμως σε θέματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος ... πλουραλισμός, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστώτος, ο Νίκος Μακαρέζος, τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου.


Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρόνια, για το θέμα αυτό, στο εσωτερικό της «αδιάφθορης» χούντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακόμη δόθηκε στο Βαρδινογιάννη.
Προτού «μιλήσουν» τα αποδεδειγμένα στοιχεία, ας δοθεί ο λόγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικό ... στυλοβάτη της χούντας: Τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωσταντόπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρώσει μισό έτος ζωής, όταν ο Κωσταντόπουλος γνωστοποίησε - με επιστολή- στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμένες διαπιστώσεις του:


«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...