Αριστερό είναι: κάν’ το όπως ο Νικόλας!

 Γιώργος Προκοπάκης / metarrythmisi.wordpress

Θα θυμίσω για μια ακόμη φορά ότι στις 30 Οκτωβρίου 1940, ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε γράψει την περιώνυμη ανικτή επιστολή, μέσα από τις φυλακές του Μανιαδάκη: «…κάθε καλύβα να γίνει μετερίζι του αντιφασιστικού αγώνα.» Κι αμέσως μετά συνέχιζε:
«Τον πόλεμο διευθύνει ο φασίστας Μεταξάς. Είμαστε με το Μεταξά.»
 Ο Νικόλας δεν αναρωτήθηκε για το πρόσημο της παρέμβασής του. Με σημερινούς όρους, η διαχείριση της κρίσης, του μείζονος προβλήματος, είχε άμεση προτεραιότητα. Αντίστοιχη κατάσταση ζούμε σήμερα.
Μου ζητήθηκε να πω τι είναι αριστερό στην Οικονομία σήμερα. Είναι το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει. Αυτό που βλέπω είναι ότι διαλύεται η Οικονομία, διαλύονται οι 250.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι βρίσκονται στο δρόμο κατά εκαταντάδες χιλιάδες – και οι 1.500 «μεγάλες» έχουν προβλήματα. Κι αυτό, εν μέρει γιατί βρέθηκαν ξεκρέμαστες να περιμένουν να ζήσουν από την κατανάλωση που μοιραία πέφτει, κυρίως όμως γιατί δεν μπορούν να πάρουν δάνειο ούτε πέντε χιλιάρικα από τις τράπεζες, να βάλουν εμπόρευμα στα ράφια και να πληρώσουν την πωλήτρια.
Αυτές τις μέρες είμαστε στην κορύφωση της διαδικασίας επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Δανειζόμαστε όλοι μαζί οι Έλληνες, για πέντε χρόνια, το αστρονομικό ποσό των €35 δισ «για να σωθούν οι τράπεζες». Τα αριστερά ανακλαστικά λένε αμέσως: «κλωτσιά στα αχαμνά των τραπεζιτών». Να τους πάρουμε τις τράπεζες! Το ποιοί θα τις πάρουμε και κυρίως το τι θα τις κάνουμε δεν ενδιαφέρει – είναι δεύτερου χρόνου νοητική επεξεργασία, και δεν έχει σχέση με τα αριστερά ανακλαστικά. Άσε που κάποιοι απ’ αυτούς μου χρέωναν 23% το υπόλοιπο της κάρτας!
Ακριβώς! Αν επιχειρήσουμε να τους πάρουμε τις τράπεζες (εδώ που τα λέμε όλο και καμιά μετοχή της Εθνικάρας ή της Πειραιώς θα έχουμε, άρα την πατάμε και μεις), οι τραπεζίτες έχουν υποχρέωση να προστατεύσουν τα συμφέροντα των μετόχων τους. Ο Ζαχαριάδης δεν είχε ακούσει τίποτε γι αυτό, υπάρχει όμως κάτι που λέγεται οικονομική διακυβέρνηση, δίκαιο, προστασία της ιδιοκτησίας και κάτι τέτοια. Πολύ σωστά καταλάβατε: οι τραπεζίτες είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν τους νόμους και να κάνουν το ένα από τα δύο πράγματα που μπορούν – να αντλήσουν περαιτέρω ρευστότητα από την ήδη εν ασφυξία Οικονομία (το άλλο είναι να βάλουν ή να βρουν λεφτά – τρέχα γύρευε!). Θα φθάσουμε αισίως στην καταληκτική ημερομηνία της 30 Ιουνίου, οπότε κάποιες από τις τράπεζες θα τις πάρουμε – δεν θα έχουμε τι να τις κάνουμε όμως, άσε που δεν ξέρουμε ποιοί είμαστε εμείς που θα τις πάρουμε – κάποιες θα έχουν καταφέρει να ικανοποιήσουν τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας αφού ξεζούμισαν και το δεκαράκι από την Οικονομία. – ούτε οι τραπεζίτες θα ξέρουν τι να κάνουν μ’ αυτές τις τράπεζες. Εν τω μεταξύ, μερικοί συμπολίτες μας θα είναι χαρούμενοι (να ξέρανε τι τους περιμένει…) γιατί κουρεύτηκαν, σε συμφωνία με τις τράπεζές τους, τα δάνειά τους – δεν τους έχει μείνει ούτε ευρώ όμως να στηρίξουν έστω και για μερικές εβδομάδες την επιχείρησή τους. Πάλι εν τω μεταξύ, η Οικονομία θα κοινηγάει το ευρώ με το δίκανο. Κανείς δεν θα πληρώνει κανέναν γιατί απλώς δεν θα υπάρχει χρήμα και τα χαρμάνια θα κάνουμε στριφτό με επιταγές και απλήρωτα τιμολόγια. Στις εφορίες θα βαράνε μύγες και η μισή Ελλάδα θα είναι φυγόδικοι λόγω υπεξαίρεσης ΦΠΑ. Καλά το καταλάβατε, για την βέβαιη οικονομική κατάρρευση συζητάμε. Πανευτυχείς αριστεροί όμως, γιατί πήραμε τις τράπεζες από τους τραπεζίτες! Όπως λέει και η μαντινάδα στην πατρίδα μου:
Ένα κοπέλι Σφακιανό
Διόολε την κεφαλή του
Για πείσμα της γειτόνισας
Έκοψε το πουλί του
Οπότε, ο ώριμος αριστερός τι κάνει; Τούρχεται η φαεινή: κάν’το όπως ο Νικόλας. Ο Ζαχαριάδης ντε, που λέγαμε στην αρχή. Όπως κάνεις και στο καφενείο στο κουμ-καν: πρώτα κοιτάς να σώσεις την παρτίδα. Διαχειρίζεσαι το πρόβλημα με το πραγματικό διακύβευμα σε πρώτο πλάνο: να σωθεί η Οικονομία, το ποιός άλλος θα σωθεί, οι τράπεζες ή οι τραπεζίτες, το κοιτάμε στις 4 Δεκέμβρη.
Όπως ο Νικόλας, κι ο Βλαδίμηρος εδώ που τα λέμε σε αντίστοιχη κατάσταση, συμμαχείς και με τον διάβολο. Γράφεις μια ανοιχτή επιστολή:
«… κάθε ΑΤΜ να γίνει μετερίζι του αντιχρεοκοπικού αγώνα» και ανακαλύπτεις το μεγαλείο της συναίνεσης και της διαπραγμάτευσης. Καλείς την κυβέρνηση, τις τράπεζες, την τρόικα και την ΕΚΤ να καθίσουν σε ένα τραπέζι και ζητάς όταν θα σηκωθούν να έχει βρεθεί μια μέση λύση, a best compromise solution, που και το τραπεζικό σύστημα θα σώζει (όλο και κάποιο δάνειο θα χρειασθεί να δοθεί κατά την περίοδο της ανάπτυξης), και τους μετόχους των τραπεζών δεν θα τσακίζει, και μια κάποια ρευστότητα προς την πραγματική οικονομία θα εξασφαλίζει. Αν είναι να διορίζεται και κάνας ΠΑΣΟΚος σε διοίκηση τράπεζας, δεν χάθηκε δα κι ο κόσμος! Μόνον μην το παρακάνουνε.
Τι θα πει λοιπόν αριστερό για την Οικονομία στην εποχή της κρίσης; Θα πει απλώς: κάν’το όπως ο Νικόλας! Βρες το πραγματικό διακύβευμα και κάνε το παν για να σώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Ο Ζαχαριάδης δεν ήξερε αν θα του βγει! Δεν κώλωσε και δεν κρύφτηκε. Αριστερός ων, βγήκε μπροστά για να στηρίξει το «φασίστα Μεταξά». Του βγήκε όμως, η αριστερά βρέθηκε στο προσκήνιο, ηγεμονεύουσα πολιτική δύναμη. Για να μπορεί βέβαια την κατάλληλη στιγμή να κάνει τα λάθη της με την άνεσή της, με τη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας. Ούτε τώρα ξέρουμε αν θα μας βγει. Έχουμε όμως χρόνο να κάνουμε με την άνεσή μας τα λάθη μας, ως γνήσιοι αριστεροί σε μεταγενέστερο χρόνο.
Καν’το όπως ο Νικόλας, λοιπόν.
ΥΓ. Στους συντρόφους που θα θυμηθούν την καταγγελία της επιστολής, μετά από ώριμη αριστερή σκέψη, θυμίζω με τη σειρά μου την ουδέποτε αμφισβητηθείσα πρακτικώς ταυτόσημη επιστολή Πορφυρογένη πριν τη Μάχη της Κρήτης.

Intermission #64 (ΕΟΤ edition)

Αν είσαι υπάλληλος του ΕΟΤ και χασομεράς στο internet, δες αυτό μπας και αρχίσει να στροφάρει το ρημάδι...




ellinaki.blogspot

77

Οι Έλληνες στην Αμυγδαλέζα, κουνώντας ελληνικές σημαίες και κραυγάζοντας ρατσιστικά συνθήματα με άλλοθι την υπάρχουσα υποβάθμιση της περιοχής τους, (δεν βλέπω να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ποιότητα της καθημερινότητάς τους), απειλούν κι διατείνονται ότι σαν καλοί χριστιανοί δεν θα αφήσουν κανέναν μετανάστη να εισέλθει στην περιοχή τους αφού σκέπτονται σοβαρά κι συνειδητά να τοποθετήσουν νάρκες, να τηρούν με ζέση το κολάσιμο των ιδιώνυμων αδικημάτων κι να κρατούν μακριά τα παιδιά τους από μαυριδερούς αλλοδαπούς που μυρίζουν μπαχάρια κι απλυσιά απ’ το μισερό Πακιστάν.


Υπενθυμίζω στους παραπάνω Ελληναράδες ότι εχθές αυτοκτόνησε ένας 77χρονος φαρμακοποιός στην πλατεία Συντάγματος εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της ψυχολογικής ανημπόριας κι των προσωπικών προβλημάτων που είχε· να σχολιάσω ότι το ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε μετά το απονενοημένο διάβημα, απευθυνόταν στους νέους που υποτίθεται κρατούν το κλειδί του ριζοσπαστισμού, της αμφιβολίας κι της αμφισβήτησης. Εμμέσως πλην σαφώς ο αυτόχειρας στοχάζεται για την απουσία θάρρους κι πρωτοβουλίας από την πλειοψηφoύσα νεολαία, θλίβεται για την απουσία ουσιαστικής πραγμάτωσης κι δίνει τέλος στη ζωή του.


Θέλω να επιμείνω στις δύο προαναφερθείσες εικόνες: στην πρώτη πρωταγωνιστεί η προκατάληψη κι η υποκρισία των εύθικτων πολιτών που κοκκινίζουν στην θέαση ενός μπουρδέλου ή μιας τρανς στα εκατό μέτρα ασχέτως αν γαμιούνται ανερυθρίαστα κι απενοχοποιημένα ή πληρώνουν χωρίς ασφάλιση τον μαύρο παρία για να φτιάξει τα πλακάκια της οικοδομής κι στην δεύτερη αναδύεται η αδιαφορία κι η παντελής έλλειψη αλληλεγγύης από την ίδια αυτιστική κοινωνία που φωνάζει για τα χαμένα κι πολύτιμα επιδόματα, που πλημμυρίζει τον δρόμο όσον αφορά την τσέπη του, που προπαγανδίζει καταστροφολογία κι ψευδοαναρχικές κορόνες.


Δυστυχώς η φωτογραφική διελκυστίνδα μου θυμίζει τους εξευτελισμένους Γερμανούς κι τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών· το πλήθος ταλαιπωρημένο κι πικραμένο, υιοθετεί τις απόψεις του λαϊκιστή Χίτλερ που υπόσχεται πολλά κι πράττει θηριωδίες στο όνομα της καθαρότητας της φυλής κι εξάλειψης της σιωνιστικής πλέμπας, έχοντας συνένοχο κι έμπλεο συγκατάνευσης όλο σχεδόν τον γερμανικό λαό κι τους συμμάχους του. Στην Ελλάδα του 2012 τα πράγματα παραμένουν στον αντίποδα του απελπισμένου παππού: μία χώρα που ασφυκτιά στον εμφυλιακό της ρόγχο, δουλοπρεπής, απούσα απ’ το δημοκρατικό ήθος, κακομαθημένη με αναρχοφασιστικά στερεότυπα κι άκρατη ανοησία· κουτοπόνηρη και πολύ μόνη.
theelfatbay.net

Πόσο δωσίλογος ήταν τελικά ο Τσολάκογλου;

iefimerida.gr


Στις 13 Απριλίου οι ελληνικές δυνάμεις υποχωρούν από τα αλβανικά εδάφη προς το εσωτερικό της Ελλάδας. Πέντε μέρες αργότερα ξεσπάει η μάχη μεταξύ αρκετών ελληνικών μονάδων και της ταξιαρχίας των SS «Adolf Hitler», στην περιοχή των Γρεβενών.
Διοικητής των ελληνικών δυνάμεων στην Αλβανία είναι ο στρατηγός ο Γεώργιος Τσολάκογλου. Συνειδητοποιώντας την απελπιστική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική άμυνα, προσφέρεται να παραδώσει το στρατό του, ο οποίος αποτελείται από δεκατέσσερις μεραρχίες.
Έκτοτε το όνομα του θα γίνει ταυτόσημο με τον δωσιλογισμό καθώς ο στρατηγός στις 29 Απριλίου θα ορκιστεί πρωθυπουργός της κατεχόμενης Ελλάδας. Ωστόσο πόσο αληθής είναι ο ισχυρισμός ότι ο Τσολάκογλου ήταν δωσίλογος;
Σε ότι αφορά την παράδοση του Στρατού, ο ιστορικός του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου Τζον Κήγκαν (John Keegan) γράφει ότι ο Τσολάκογλου «ήταν τόσο αποφασισμένος […] να αρνηθεί στους Ιταλούς την ικανοποίηση μίας νίκης που δεν κέρδισαν ώστε […] ξεκίνησε συζητήσεις, χωρίς να έχει τέτοια διαταγή, με τον διοικητή της γερμανικής μεραρχίας των SS, Ζεπ Ντίντριχ (Sepp Dietrich), ώστε να κανονίσει η παράδοση να γίνει μόνο στους Γερμανούς».
Υπό τις αυστηρές διαταγές του Χίτλερ οι διαπραγματεύσεις παρέμειναν κρυφές από τους Ιταλούς και η παράδοση έγινε δεκτή. Μάλιστα ο Μουσολίνι εξοργίστηκε τόσο που διέταξε αντεπιθέσεις εναντίον των ελληνικών δυνάμεων, οι οποίες αποκρούστηκαν. Χρειάστηκε προσωπική παρέμβαση του Μουσολίνι προς τον Χίτλερ ώστε να επιτευχθεί μία ανακωχή στην οποία περιλαμβανόταν και η Ιταλία στις 23 Απριλίου 1941.


Επιπλέον, το βιβλίο «Οι Γερμανικές Εκστρατείες στα Βαλκάνια (Άνοιξη 1941)» το οποίο απηχεί τις γερμανικές απόψεις και στηρίζεται στα γερμανικά έγγραφα, αναφέρει για την παράδοση του ελληνικού στρατού:
«Ο Έλληνας Διοικητής, αντιλαμβανόμενος την απελπιστική κατάσταση, πρότεινε την παράδοση της ελληνικής Στρατιάς που αριθμούσε δεκατέσσερις Μεραρχίες. Μετά από σύντομες διαπραγματεύσεις, οι οποίες σύμφωνα με αυστηρές εντολές του Χίτλερ κρατήθηκαν μυστικές από τους Ιταλούς, η παράδοση έγινε δεκτή με τιμητικούς όρους για τους ηττημένους. Σε αναγνώριση της ανδρείας με την οποία οι Έλληνες στρατιώτες είχαν πολεμήσει, επι-τράπηκε στους Αξιωματικούς να κρατήσουν τα περίστροφα τους, ενώ τους οπλίτες δεν τους μεταχειρίστηκαν σαν αιχμαλώτους πολέμου και τους άφησαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους μετά την αποστράτευση των Μονάδων τους.
Για λόγους γοήτρου, ο Μουσσολίνι επέμεινε η παράδοση των Ελλήνων να γίνει εκτός των Γερμανών και προς τους Ιταλούς. Οι εχθροπραξίες μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών συνεχίστηκαν για δυο ακόμη ημέρες και στις 23 Απριλίου, ο Έλληνας Διοικητής υπέγραψε νέα συνθήκη παραδόσεως η οποία συμπεριλάμβανε και τους Ιταλούς.»


Παραβίασε τις εντολές ή έσωσε τον στρατό;
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε, ότι μπορεί ο Τσολάκογλου να παραβίασε τις εντολές του Παπάγου ωστόσο από ιστορικής πλευρά θα ήταν εξαιρετικά βεβιασμένο να του αποδοθεί ο όρος «δωσίλογος» καθώς πρέπει να ληφθούν υπόψιν κάποια ιστορικά δεδομένα.


Το πρώτο και θεμελιώδες είναι ότιο ελληνικός στρατός ήταν ένα νικηφόρος στρατός στα βουνά της Αλβανίας. Την τιμή αυτού του στρατεύματος κλήθηκε να σώσει ο Τσολάκογλου, τη στιγμή μάλιστα που η πολιτική ηγεσία αναχωρούσε για την Κρήτη και από εκεί για την Αίγυπτο.
Επιπλέον όπως προκύπτει από την ιστορική έρευνα ο Τσολάκογλου δεν κινήθηκε αυτοβούλως άλλα είχε έρθει σε συνεννόηση με τον διοικητή του Α΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Παναγιώτη Δεμέστιχα και του Β΄ Σώματος, αντιστράτηγο Γεώργιο Μπάκο πριν προχωρήσει στη συνθηκολόγηση.
Η κίνηση αυτή όσο και αν πληγώνει το γόητρο του «αήττητου στρατού» εντούτοις, λειτούργησε με τρόπο σωτήριο για τους 300.000 απλούς στρατιώτες οι οποίοι μπόρεσαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους και όχι να συλληφθούν ως αιχμάλωτοι πολέμου καταλήγωντας πιθανώς στο εξωτερικό.


Μετά την πτώση της Κρήτης ο βασιλιάς Γεώργιος Β' και η κυβέρνηση έφυγαν για τη Μέση Ανατολή προκειμένου να «συνεχίσουν τον αγώνα». Η κίνηση αυτή βρίθει συμβολισμών καθώς

ένας πανεπιστημιακός σε 13 φοιτητές!

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι σχετικά μαζική, με 54 φοιτητές ΑΕΙ-ΤΕΙ ανά 1.000 κατοίκους (η χώρα μας βρίσκεται στην 7η θέση στην ΕΕ, μαζί με χώρες όπως η Πολωνία, η Λετονία, η Σλοβενία, η Μάλτα και η Φινλανδία).
Στη λίστα αξιολόγησης του Πανεπιστημίου Jiao Tong της Σανγκάης συγκαταλέγονται 27 πανεπιστήμια της ΕΕ μεταξύ των 100 καλύτερων πανεπιστημίων παγκοσμίως και 194 πανεπιστήμια της ΕΕ μεταξύ των καλύτερων 500. Η Ελλάδα διαθέτει μόλις δύο ΑΕΙ στα 500 κορυφαία παγκοσμίως, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Αλλες «μικρές» χώρες της ΕΕ διαθέτουν πολύ περισσότερα πανεπιστήμια μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίως, όπως η Ολλανδία με 12, η Σουηδία με 11, το Βέλγιο και η Αυστρία με 7 και η Φινλανδία με 5. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat (2009), η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ρηματοδότησης για την τριτοβάθμια εκπαίδευση (1,4% του ΑΕΠ) όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 1,1%.
13.058 ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ΓΙΑ 172.000 ΦΟΙΤΗΤΕΣ


Πληθωρισμός... καθηγητών στα πανεπιστήμια
Δυσανάλογα μεγάλο αριθμό πανεπιστημιακών σε σχέση με το σύνολο των ενεργών φοιτητών παρουσιάζει η Ελλάδα συγκρινόμενη με άλλες χώρες της ΕΕ.
Οι περιζήτητες καθηγητικές θέσεις φθάνουν στα ελληνικά ΑΕΙ τις 13.058 (10.430 τακτικό και 2.628 έκτακτο προσωπικό) για 172.000 φοιτητές που φοιτούν σε κανονικά εξάμηνα. Με βάση αυτούς τους αριθμούς, αντιστοιχεί ένας πανεπιστημιακός σε 13 φοιτητές!
Στη Γαλλία και σε ένα πλήθος 2 εκατομμυρίων φοιτητών στα δημόσια πανεπιστήμια διδάσκουν περίπου 14.500 εκπαιδευτικοί, δηλαδή αντιστοιχεί ένας καθηγητής ανά 137 φοιτητές! Παρόμοια είναι τα νούμερα στη Βρετανία αλλά και στην Ισπανία, όπου οι πανεπιστημιακοί των κρατικών ιδρυμάτων δεν ξεπερνούν τις 15.000 για εκατομμύρια όμως φοιτητές.
«Υδροκέφαλο»
Η σύγκριση είναι καταλυτική, εάν μάλιστα σκεφθεί κανείς ότι η Βρετανία και η Γαλλία είναι χώρες με σπουδαία εκπαιδευτική παράδοση και διαθέτουν τριτοβάθμια ιδρύματα-μύθους.
Στη χώρα μας το πανεπιστήμιο, ακολουθώντας κι αυτό τη φιλοσοφία ολόκληρου του δημόσιου τομέα, είναι «υδροκέφαλο» και πολυδάπανο, αφού σχεδόν το 55% των προϋπολογισμών των ΑΕΙ πηγαίνει υπέρ της μισθοδοσίας των χιλιάδων μελών ΔΕΠ (Διδακτικό - Ερευνητικό Προσωπικό) των σχολών. Η ανώτατη εκπαίδευση κόστισε στους φορολογουμένους 1,4 δισ. ευρώ το 2010.
Σε μια τέτοια περίοδο λοιπόν που ο Ελληνας «μαζεύει φασούλι το φασούλι» για να συντηρήσει το κράτος, οι πανεπιστημιακοί αρνούνται ακόμη την αξιολόγησή τους, ενώ μπλοκάρουν και τις διαδικασίες ανάδειξης των συμβουλίων διοίκησης στα πανεπιστήμια.
Ολοι αναγνωρίζουν ότι αρκετοί παλαιοί καθηγητές, που αποτελούν το λεγόμενο «καθηγητικό κατεστημένο» των ΑΕΙ, τα έχουν «φορτώσει στον κόκορα» από τότε που έγιναν «πρώτης βαθμίδας» και σπάνια πλέον πατούν το πόδι τους στα αμφιθέατρα. Πολλοί από αυτούς έχουν κάνει φέουδα τις σχολές. Μόνο η Ιατρική Σχολή Αθηνών αριθμεί 800 μέλη ΔΕΠ για 9.000 φοιτητές.
Μαζικές προσλήψεις έγιναν μετά το 2000, όταν δημιουργήθηκαν δεκάδες σχολές στα πανεπιστήμια που συντηρούνταν με ευρωπαϊκά κονδύλια και οι διδάσκοντες των ΑΕΙ από τους 9.936 το 2000 έφθασαν τους 11.133 δύο χρόνια μετά.
Οι ίδιοι οι καθηγητές καταγγέλλουν συναδέλφους τους, που ενώ πληρώνονται είναι «αόρατοι» για τους φοιτητές τους, κι άλλους που παίρνουν το χρίσμα του πανεπιστημιακού επειδή έχουν... μπάρμπα στην Κορώνη. Οι «ιπτάμενοι» καθηγητές των περιφερειακών ΑΕΙ και η οικογενειοκρατία καλά κρατούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
ethnos.gr

in memoriam

Αυτοί που φωνάζουν περισσότερο ότι κάποιοι, «ξένοι», θέλουν να μας κάνουν Μπαγκλαντές, είναι αυτοί που σταθερά μας οδηγούν εκεί προσπαθώντας να περισώσουν τα δικά τους προνόμια.

Edito 386

Φώτης Γεωργελές

Κάποιο από αυτά τα βράδια, δυο κύριοι, ο ένας πρύτανης και ο άλλος εκπρόσωπος των ιδιοκτητών ταξί, εμφανίστηκαν στα δελτία ειδήσεων και θριαμβευτικά μας ανακοίνωσαν ότι νίκησαν. Έχουν απόλυτο δίκιο. Νίκησαν. Ήταν το σημαδιακό φινάλε μιας ολόκληρης περιόδου δυόμισι χρόνων. Μη ρωτήσεις ποιοι έχασαν. Είναι όπως στο πόκερ. Όταν στο τραπέζι κοιτάζεις τους συμπαίκτες σου και δεν ξέρεις ποιος είναι το κορόιδο, τότε είσαι εσύ.


Αυτή η τελευταία εβδομάδα ήταν αποκαλυπτική. Μόνο τους τίτλους των ειδήσεων αν διάβαζες, θα έβλεπες ανάγλυφα τον τρόπο που αυτοκτονεί μια ολόκληρη χώρα. Επειδή έρχονται εκλογές με αβέβαιες εξελίξεις, μέσα σε λίγες μέρες το πολιτικό σύστημα προσπαθεί με μια βιομηχανία ρυθμίσεων σε άσχετα νομοσχέδια να διευθετήσει όλα τα συμφέροντα που απειλούνται, να εξασφαλίσει όλες τις απαιτήσεις της κομματικής πελατείας.


Αντί να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα, τα κλείνει. Ανατρέπει ακόμα και παλιούς νόμους, αναβάλλοντας την απελευθέρωση της μεταφοράς καυσίμων για το 2020. Μετατρέπει σε κλειστά ακόμα και μελλοντικά επαγγέλματα, παραχωρεί τις άδειες για τα βανάκια 7-9 θέσεων σε όσους έχουν ήδη άδεια ταξί. Παραχωρεί τη διαχείριση του χρηματικού προϋπολογισμού των ΑΕΙ στους πρυτάνεις, οι οποίοι αρνούνται να εφαρμόσουν το νόμο και εμποδίζουν την εκλογή συμβουλίων. Απαλλάσσει όσους έχουν νομιμοποιήσει αυθαίρετους χώρους από τα τεκμήρια και τη φορολόγηση που έχουν όλοι οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες ακινήτων. Ακυρώνει την κατάργηση αγροτικών συνεταιρισμών και οργανισμών ανενεργών και ζημιογόνων. Αναβάλλει τη συγχώνευση των εκατοντάδων τμημάτων του Δημοσίου που λειτουργούσαν στα χαρτιά, με διευθυντές χωρίς υπαλλήλους.


Μεταθέτει την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων για το 2013. Εξασφαλίζει εκλογικό επίδομα για τις εκλογές που έρχονται σε τμήματα δημοσίων υπαλλήλων και υπαλλήλων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ακυρώνει τα εισοδηματικά κριτήρια για τους τρίτεκνους και πολύτεκνους που είχαν προβλεφθεί, ώστε να επιδοτούνται όσοι πραγματικά έχουν ανάγκη. Ορίζει πλασματικά χρόνια για όσους εξαιρέθηκαν από τη λίστα βαρέων και ανθυγιεινών, προσθέτοντας έτσι στα ασφαλιστικά ταμεία χιλιάδες ακόμα πρόωρους συνταξιούχους. Προχωράει σε μερικές χιλιάδες προσλήψεις «εποχικών» εργαζομένων σε δημόσιες υπηρεσίες. 


Με άλλα λόγια: Δεν αντιμετωπίζει την ανεργία, εξασφαλίζει προσόδους και εφ’ όρου ζωής εισοδήματα σε ομάδες συμφερόντων και συντεχνίες. Διευκολύνει τη φοροδιαφυγή. Δεν αντιμετωπίζει τη γραφειοκρατία. Συνεχίζει τη σπατάλη και τη λεηλασία του δημόσιου ταμείου. Αποφεύγει να βάλει σε λειτουργία τον κρατικό μηχανισμό κατά τρόπο παραγωγικό και λειτουργικό. Επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ήδη χρεοκοπήσει. Διογκώνει τα ελλείμματα αντί να τα καταπολεμήσει. 
Δηλαδή, μέσα σε μια βδομάδα μόνο, βλέπουμε όλη την παθογένεια του πολιτικού συστήματος που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Βλέπουμε γιατί αποτυγχάνουν όλες οι προσπάθειες να αντιμετωπίσουμε την κρίση, γιατί η ύφεση συνεχώς βαθαίνει.


Παραδόξως, ενώ αυτά γίνονται μπροστά μας, μέσα σε λίγες μέρες, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν εξαπολύουν φλογερή κριτική. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν διαδηλώνει, οι αγανακτισμένοι δεν αγανακτούν στις πλατείες. Μάλλον συμφωνούν και με όλα αυτά. Τα μέσα ενημέρωσης, αντιθέτως, θρηνούν για τα μέτρα που θα επιβάλει η τρόικα τον Ιούνιο. Ενώ αυτά συμβαίνουν σήμερα, ολόκληρος ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από τα μέτρα που θα προκύψουν σε 3 μήνες. 


Γιατί συμβαίνει αυτό το παράδοξο; Για να

Μια παραμυθένια επένδυση στην Ελλάδα

Του Νικου Xρυσολωρα
Υστερα από αφόρητες πιέσεις της Αγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί, μεγάλη ευρωπαϊκή επιχείρηση, συγκεκριμένα μία αυτοκινητοβιομηχανία, αποφασίζει να επενδύσει στην Ελλάδα, κατασκευάζοντας εργοστάσιο παραγωγής στη χώρα μας. Το έργο πρόκειται να δώσει δουλειά σε χιλιάδες συμπολίτες μας, από ανειδίκευτους εργάτες μέχρι διδάκτορες του Πολυτεχνείου, τόσο κατά το στάδιο της κατασκευής του όσο και κατά τη λειτουργία του. Επίσης, πολλές άλλες ελληνικές εταιρείες, σε τομείς όπως οι μεταφορές για παράδειγμα, θα αποκτήσουν έναν νέο, μεγάλο και σοβαρό πελάτη και η χώρα μας θα εισάγει πολύτιμη τεχνογνωσία.


Υποψιασμένη από όσα έχει ακούσει στα διεθνή μίντια, η επιχείρηση προσλαμβάνει μια ομάδα νομικών-κομάντος, ώστε να καταδυθούν στα ερεβώδη σπήλαια της ελληνικής νομοθεσίας - περιβαλλοντικής, χωροταξικής, πολεοδομικής, φορολογικής. Υστερα από πολύμηνη έρευνα στον λαβύρινθο, οι εξουθενωμένοι δικηγόροι αποφαίνονται ότι το έργο κολλάει στην παράγραφο τάδε, του Προεδρικού Διατάγματος τάδε, όπως αυτό ερμηνεύεται κατά την εγκύκλιο τάδε. Η επιχείρηση ειδοποιεί τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ότι το έργο δεν μπορεί να γίνει. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες όμως συνεχίζουν να της ζητούν να προχωρήσει, διότι παρά τις πιέσεις που δέχονται από τους ψηφοφόρους τους, δεν θέλουν να αφήσουν την Ελλάδα να καταρρεύσει, λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης και των επιπτώσεων που κάτι τέτοιο θα είχε για την Ευρωζώνη.


Το πρόβλημα είναι ότι η βιομηχανία δεν μπορεί να ζητήσει ανοιχτά την άρση του νομικού κωλύματος στο πλαίσιο δημόσιας διαβούλευσης, διότι οι μισθοδοτούμενοι από τα δανεικά του κράτους εθνοπατέρες θα επαναστατήσουν για την «ωμή παρέμβαση των ξένων συμφερόντων» στα εσωτερικά της χώρας. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας θα πρέπει λοιπόν να αποκτήσουν κρυφίως πρόσβαση στο υπουργικό γραφείο και να ζητήσουν να περάσει σχετική τροπολογία σε κάποιο άσχετο νομοσχέδιο. Η δουλειά πρέπει να γίνει αργά τη νύχτα, λίγο πριν από εορταστικό τριήμερο, κατά προτίμηση με σελήνη 12 ημερών, ανάδρομο Ερμή και βοριά φρέσκο, μην τυχόν και τους πάρει χαμπάρι κανείς.


Αφού γίνουν όλα αυτά, η επένδυση ανακοινώνεται ύστερα από λίγο πανηγυρικά, παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων κ.λπ. Ωστόσο, το ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, το οποίο βρίσκεται εκείνη την εποχή στην αντιπολίτευση, καταγγέλλει τη συμφωνία και δηλώνει ότι θα ακυρώσει τα πάντα όταν έλθει εν τη βασιλεία του. Παράλληλα, τα εθνικιστικά άκρα που απειλούν ότι θα μας βγάλουν από το ευρώ και θα προκαλέσουν άτακτη χρεοκοπία ενισχύονται στις δημοσκοπήσεις. Το Δ.Σ. της αυτοκινητοβιομηχανίας θορυβείται, η τιμή της μετοχής της πέφτει, αλλά οι Ελληνες σύμβουλοι της λένε και πάλι να μην ανησυχεί και την πείθουν να προχωρήσει.


Στη συνέχεια, ο δήμαρχος της περιοχής όπου θα γίνει το έργο, ανεπάγγελτο παιδί του κομματικού σωλήνα, και οι δημοτικοί σύμβουλοι, στην πλειοψηφία τους συνταξιούχοι συνδικαλιστές, που δεν πάλεψαν ποτέ για ένα βιογραφικό στη ζωή τους, σηκώνουν μπαϊράκι εναντίον της επένδυσης. Οι αδειοδοτήσεις προχωράνε αργά, η νομοθεσία αλλάζει συνέχεια, η αυτοκινητοβιομηχανία πρέπει να λαδώνει αφειδώς τα γρανάζια του Δημοσίου για να κινηθούν και τα ΜΜΕ, στα οποία δεν διαφημίζεται, την πολεμάνε αγρίως. Ταυτόχρονα, κατά φαντασία θιγόμενοι, καταπατητές των εκτάσεων όπου κατασκευάζεται το εργοστάσιο, μη κυβερνητικές οργανώσεις της κακιάς ώρας και μερικές δεκάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν ανένδοτο δικαστικό αγώνα με αγωγές και μηνύσεις. Με το που κλείνει ένα μέτωπο ανοίγει άλλο. Μέχρι να κλείσουν όλες οι υποθέσεις στο ΣτΕ και τον Αρειο Πάγο, περνάει μια δεκαπενταετία.


Τα χρόνια κυλούν, το Μνημόνιο 27 εγκρίνεται και το εργοστάσιο τελικά ξεκινάει να λειτουργεί. Σε λίγους μήνες όμως, το ΚΚΕ, αφού πρώτα κάνει σαρωτικές μειώσεις και δεκάδες απολύσεις στις εταιρείες που ελέγχει, καταγγέλλει τους ανάλγητους καπιταλιστές εργοστασιάρχες επειδή δεν δίνουν κατώτατο μισθό 1.500 ευρώ και επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου. Από κοντά και ο κ. Τσίπρας, Νέστορας πια της Αριστεράς, ο οποίος έχει επίσης επί μήνες απλήρωτους τους εργαζομένους στα ΜΜΕ του δικού του κόμματος. Το ΠΑΜΕ εμποδίζει την είσοδο στο εργοστάσιο σε όσους θέλουν να εργαστούν και η ΠΝΟ αλυσοδένεται στους καταπέλτες των οχηματαγωγών που θα μετέφεραν τα ολοκαίνουργια αμάξια στο εξωτερικό. Ο κ. Παπουτσής, ο οποίος στο μεταξύ έχει επιστρέψει δικαιωμένος στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, δηλώνει αναρμόδιος να επέμβει και ότι προτιμά σπασμένα αυτοκίνητα, παρά σπασμένα κεφάλια.


Τελικά, ο διευθύνων σύμβουλος της αυτοκινητοβιομηχανίας παθαίνει νευρικό κλονισμό, όταν ο γραμματέας του τού επιδίδει πρόσκληση να μιλήσει σε ημερίδα με θέμα «Επενδύσεις στην Ελλάδα». Εκτοτε νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική στην Ελβετία, χωρίς σημάδια βελτίωσης. Ελλείψει εναλλακτικών, το Δ.Σ της αυτοκινητοβιομηχανίας αποφασίζει να μεταφέρει το εργοστάσιο στο Αφγανιστάν, διότι οι πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις των Ταλιμπάν θεωρούνται μικρότερη απειλή για τη βιωσιμότητα της επιχείρησης από την παραμονή της στην Ελλάδα. Στο μεταξύ, η ανεργία έχει φτάσει στο 55%. Οι μόνοι που έχουν δουλειά είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και τα στελέχη των κομμάτων, τα οποία πληρώνονται, όποτε πληρώνονται, από τα δάνεια της τρισκατάρατης τρόικας.
kathimerini.gr via

Αδιανόητο

Αδιανόητο να μιλάς με συναισθηματικές υπερβολές για τα ναρκωτικά αντί να πολεμάς για την νομιμοποίηση που αποδεδειγμένα μειώνει τους θανάτους (-50% στην Πορτογαλία), και σκοτώνει 100% την εγκληματικότητα που σχετίζεται με την παράνομη εμπορία. 
Αδιανόητο ότι ‘σνομπάρεις’ την δημιουργία ειδικών χώρων χρήσης. 
Αδιανόητο ότι μπορεί να επιλέξεις την αναποτελεσματική καταστολή μη και σκανδαλίσεις τον συντηρητικό ψηφοφόρο σου. Πεθαίνει κόσμος εκεί έξω.
Αδιανόητο που δεν τολμάς να ζητήσεις να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες για να μην χάσεις την κομματική σου πελατεία. Είτε αυτή είναι εθισμένη σε πλασματικές υπερωρίες, είτε σε μαύρο χρήμα - αυτό που βγάζει και την μίζα σου. Κι όσο εσύ φορολογείς για να μην αλλάξεις, άνθρωποι οδηγούνται σε νέα και βαθύτερα αδιέξοδα, για να θρέψουν το μηχανισμό σου.
Αδιανόητο να αγνοείς επιδεικτικά τα δικαιώματα όλων στην συντροφικότητα, με ίσους όρους, όποιος κι αν είναι ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός. Και ναι, η συντροφικότητα περνάει μέσα από νόμους που ορίζουν τον γάμο, την κληρονομιά, τους απόγονους, την πρόσβαση σε ένα νεκροκρέβατο αγαπημένου.
Αδιανόητο να δέχεσαι ακόμα την συμμετοχή της (όποιας) Εκκλησίας στο γκουβέρνο μίας χώρας.
Αδιανόητο να δέχεσαι ακόμα την ύπαρξη της κάθε κλειστής συντεχνίας - συμμορίας. Ειδικά όσων ο ρόλος είναι να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον όπως οι δικαστές, οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί και τόσοι άλλοι που ζυγίζουν το ατομικό κέρδος απέναντι στο συλλογικό καλό, και κερδίζει πάντα το πρώτο. 
Αδιανόητο να κρατούν οι εκάστοτε κομματάρχες το μαχαίρι και το καρπούζι ανεξέλεγκτοι πάνω από το δημόσιο χρήμα. Όλων των κομμάτων που είναι στην Βουλή. Ναι όλων! 
Αδιανόητο να νομίζεις ακόμα ότι “η Αριστερά που δεν κυβέρνησε” δεν άγγιξε δημόσιο χρήμα. Μην είσαι ηλίθιος, σε εκλιπαρώ. Οι επιτυχείς απεργίες και λοιπές ‘κινητοποιήσεις’ για επιδόματα και υπερωρίες που δεν κερδήθηκαν στο χώρο εργασίας με ιδρώτα αλλά με “αγώνα”, διαχείριση δημόσιου χρήματος ήτανε. Και ανταμείφθηκαν και αυτοί με ψήφους. Απλά.
Αδιανόητο το να δέχεσαι μισόλογα ή εκ του ασφαλούς άρνηση απέναντι σε κάθε αλλαγή ή μεταρρύθμιση, γιατί θα βρεθεί κάποιος άλλος να επωμιστεί το κόστος.
Αδιανόητο να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι θα μπορεί να υπάρχει ασφαλιστικό σύστημα, με συνταξιούχους που δεν κόλλησαν ποτέ ένσημα. Είτε επειδή δεν τα δούλεψαν, είτε επειδή δεν τα απέδωσαν.


Αδιανόητο να παπαγαλίζεις ιδεοληψίες που δεν μπορείς να στηρίξεις με επιχειρήματα.
Αδιανόητο ότι ψηφίζεις ξανά, και ξανά, και ξανά, του ίδιους. Αυτούς που ψελλίζουν γενικόλογα μισόλογα για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν, ενώ βροντοφωνάζουν τα μεγάλα ψέμματα που σε χαϊδεύουν (και σε ληστεύουν) εδώ και δεκαετίες.
Αδιανόητο να σου αρκούν οι αριστερές ταμπέλες και η δεξιά συνωμοσιολογία. Τα προβλήματα μας σήμερα είναι μετρήσιμα, όπως και οι λύσεις τους. 
Αδιανόητο να δέχεσαι τον φασισμό της βίας, επειδή δεν είσαι εσύ το θύμα. Ακόμα χειρότερα αν είσαι ο θύτης, αγανακτισμένε. 
Αδιανόητο να έχεις δικαιολογίες για τους μεν, που δεν θα δεχόσουν ποτέ για τους δε. Αυτή είναι η αρχή του φασισμού - τι δεν καταλαβαίνεις;
Αδιανόητο να δέχεσαι την χυδαιότητα του λαϊκισμού.
Αδιανόητο να δέχεσαι τις επιταγές των ΜΜΕ, όταν το ξέρεις πλέον ότι μόνο ανεξάρτητα δεν είναι. Ανήκουν σε συγκεκριμένους ανθρώπους, με πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα απέναντι στο κράτος που εσύ πληρώνεις.
Αδιανόητο να γράφω μία τέτοια λίστα εν έτει 2012 και να μην μπορεί να τελειώσει.
Αδιανόητο να συμβιβαστώ με υπολογισμούς και “επόμενες μέρες” σε αυτές τις εκλογές. Λυπάμαι. Δεν θα μπορέσω. Η προοδευτική ατζέντα, με τις όποιες διαφοροποιήσεις και συζητήσεις της, είναι δεδομένη και δεν θα υποχωρήσω από αυτή.


Μου είναι αδιανόητο.


alexacos.blogspot

μα αηδια...

Θεόδωρος Τριανταφύλλου


Δεν μπορώ να πιστεψω πως καποιοι δεν σταματανε μπροστα σε τιποτα τη σπεκουλα.Προκειμενου να επωφεληθουν πολιτικά ειναι αδίστακτοι.Μου προκαλουν αηδία.Ειχαμε την τραγική και σοκαριστικη αυτοκτονία του ηλικιωμενου στο Συνταγμα και αμεσως αρχισαν οι κορωνες "Ο πρωτος νεκρος της πλατειας","Το μνημονιο δολοφονεί""Επιτρέπονται οι αυτοκτονιες στο Συνταγμα κυριε Καμινη?".Ενας ανθρωπος σε άθλια οικονομική θεση,θύμα της δεινης οικονομικής κρίσης,φτανει σε τραγικά αδιέξοδα, βαζει τελος στη ζωή του και καποιοι νομιζουν οτι χρησιμοποιωντας το σημειωμα του θα κανουν αριστερή πολιτική,ή θα αρχισουν τα "αντιμνημονιακά" αστειάκια βγαζοντας ολα τα σκοτεινα σωψυχα τους αλλα και ολα τα κομπλεξ τους φορα παρτιδα.Αηδία πραγματικά
mhmadas.blogspot

Γύπες πάνω απ το νεκρό.

Δηλώσεις ελλήνων πολιτικών: Όταν δεν περιαυτολογώ πρέπει να έχω προσωπικό όφελος απ αυτά που θα σου πω. Στην αντίθετη περίπτωση τσάμπα τραβάει η κάμερα.
Δελτία ειδήσεων:  Είδηση είναι αυτό που θα παίξει με το συναισθηματικό σου κόσμο, όσο πιο αβανταδόρικο το θέμα τόσο πιο πολύ το αγαπάμε.

Γύρω-γύρω όλοι απ το νεκρό άντρα απ το πρωί, ο καθένας προσπαθεί να κερδίσει ό,τι μπορεί. «Σας τα έλεγα εγώ, για τα κρούσματα κατάθλιψης στην ελληνική κοινωνία», έλεγε ο ένας. «Δεν ήθελα να πω κουβέντα αλλά αφού είπε  ο άλλος θα πω και εγώ. Δεν είναι να χάνεις το ενδιαφέρον του κόσμου τέτοιες ώρες» έμοιαζε να λέει ο άλλος. «Άλλοι θα έπρεπε να κάνουν χαρακίρι που είναι υπεύθυνοι για το θάνατο του συνταξιούχου», μας αποτελείωνε το «νέο αίμα», με την κοιλιά του να πιέζει το έδρανο της βουλής. Δηλώσεις για χαρακίρι και μεγάλη κοιλιά. Η σημειολογία της τηλεοπτικής εικόνας στα καλύτερα της.
«Και φυσικά να μην ξεχάσω να σας πω ότι και στην περιοχή απ όπου κατάγομαι έχουμε αυτοκτονίες»,  βρήκε να πει κάποιος άλλος τα πρώτα λεπτά που ανακοινώθηκε η είδηση.

Όσο για τα κανάλια, ο νεκρός συνταξιούχος έγινε το σύμβολο. Ο μάρτυρας που συμβολίζει την άσχημη εικόνα της χώρας. Δεν έχουν ανάγκη να μάθουν το όνομα του. Τους αρκεί να λένε « Ο 77χρονος συνταξιούχος». Έτσι και αλλιώς τα μικρά ονόματα των ηλικιωμένων δεν πουλάνε όπως πουλάνε τα μικρά ονόματα δεκαεξάχρονων νεκρών παιδιών.
Η σκύλευση του νεκρού μόλις έχει αρχίσει. Συνταξιούχοι θα ερωτηθούν για το γεγονός και θα απαντήσουν  μπλέκοντας τις μειώσεις στις συντάξεις του με το θάνατο του. Ο Λάκης θα κοιτάξει με ένα δάκρυ την κάμερα κάποια απ τις επόμενες Τρίτες. Κάποια κυρία στο πάνελ μεσημεριανάδικου θα τον θυμηθεί μέσα στις μπουρδολογίες της. Θα του ροκανίσουν κάθε κομματάκι και μετά θα περιμένουν τον επόμενο: Αυτόν που θα συγκινήσει λίγο παραπάνω τον όχλο.
NEVERMIND

Πριν 3-4 μέρες...

...αγουροξυπνημένος, χωρίς καφέ, με ένα γρήγορο τσιγάρο μόνο. Με τρία κολασμένα μεροκάμματα μπροστά μου που σχεδόν αγγίζουν απο μόνα τους σε διάρκεια ένα πλήρες βδομαδιάτικο ωράριο. Με έναν μισθό πείνας για πληρωμή. Σε μία συνθήκη πλήρους στραπατσαρίσματος οποιασδήποτε αξιοπρέπειας. Με την τσαντίλα γραμμένη με κάθε γράμμα της στο πρόσωπο μου. Βγαίνω από το τραίνο στο μετρό, κοιτάω λίγο την κοντινότερη σκάλα αλλά βλέπω μπροστά μου το ασανσέρ και μόνο μια γυναίκα με ένα παιδικό καροτσάκι να κατευθύνεται εκεί. Συνήθως δεν πάω ποτέ με ασανσέρ στο μετρό. Αλλά είπα να πάω. 


Μπαίνουμε μέσα. Η γυναίκα μετανάστρια. Το καροτσάκι φαγωμένο και παλιό σα να έχουνε περάσει καμια 10αριά παιδιά από πάνω του (και γιατί όχι δηλαδή;). Το πιτσιρίκι, κοριτσάκι μάλλον, χτυπιέται στο καροτσάκι εις μάτην. Η μάνα του του λέει να ησυχάσει και να βάλει το παπούτσι που έχει βγάλει. Εγώ ακουμπάω στο πλάι με την πλάτη και κοιτάω προς τα πάνω. Μια στιγμή αργότερα, μόλις το κοριτσάκι συνειδητοποιεί ότι υπάρχει κάποιος άλλος εκτός της μάνας της εκεί, πετάει το κεφάλι της από το καροτσάκι, στυλώνει το σώμα της, γυρνάει προς το μέρος μου λίγο πίσω και δεξιά, σκάει ένα χαμόγελο και πετάει ένα "γειά σου".


Ενστικτωδώς μάλλον, σκάω και γω ένα χαμόγελο της λέω και γω "γειά σου και σένα". Δεν ξέρω πόσο παραμορφωμένο μπορεί να ήταν το χαμόγελο μου πηγαίνοντας μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου από την τσαντίλα σε μια πηγαία χαρά, αλλά το πιτσιρίκι μάλλον ικανοποιημένο απο αυτήν την εγελιάνη αναγνώριση του ως ανθρώπινο πλάσμα γύρισε προς τα μπροστά, ελπίζωντας ικανοποιημένο. Η μάνα λίγο άβολα, λίγο ικανοποιημένη, λίγο συνηθισμένη από την κοινωνικότητα του τέκνου της όταν φτάσαμε στο επίπεδο μας μου είπε μια καλημέρα βγαίνοντας... Είπα και σε αυτήν μια καλημέρα...
Μετά από όλο αυτό, αυτόματα το μυαλό μου (συνειδητά; ασυνείδητα;) προσπάθησε να γυρίσει στην προηγούμενη τσαντίλα, πράγμα όμως αδύνατον. Η διάθεση μου πάλι είχε πάρει μια περίεργη τούμπα. Δεν άρχισα να σκέφτομαι πόσο ωραία ήταν η ζωή αλλά μάλλον η κίνηση μεταξύ δύο άκρων με επανέφερε σε ένα κέντρο.


Μετά από λίγο σκέφτηκα και ένα "άντε γαμήσου ρε μαλακίσμενο πρωί πρωί... που θα μου χαμογελάσεις κιόλας..."... και χαμογέλασα καθώς το τραίνο κατευθύνοταν νότια.
Αλλά όχι τόσο νότια όσο θα ήθελα...


lapositiondutireurcouche.blogspot

23.45 ΣΤΗΝ ΕΤ1

δεν τα λες λίγα...

χαρτης αυθαιρετων στην ελλαδα

flickr.com

Μηχανική εκλογολογία ή αφανής συναίνεση:Αδιέξοδο και συνέχεια

leftliberalsynthesis.blogspot


Ας υποθέσουμε ότι η προεκλογική μάχη  πολώνεται με βάση τα μνημόνια. Ας δούμε τις διαφορετικές εκδοχές που διακινούνται στο δημόσιο διάλογο.


1.-Η ταξική .Στην ανάγνωση αυτό το μνημόνιο, από μόνο του είναι ένας μοχλός αναδιάταξης του συσχετισμού κεφαλαίου εργασίας. Ουσιαστικά το μνημόνιο πέτυχε καθώς το αποτέλεσμα του είναι η επιδείνωση της εργασίας.
2.-Η μεταρρυθμιστική. Εδώ το μνημόνιο είναι κατανοητό ως μίγμα αναπόδραστων μέτρων λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Η αποτυχία των μεταρρυθμίσεων επιδεινώνει την " αποδεκτή" λιτότητα.
3.-Η τεχνοκρατική Εδώ η κριτική γίνεται από την τεχνική πλευρά, όπου οι οικονομολόγοι του μνημονίου κάνουν λάθος, οι αριθμοί "δεν βγαίνουν " και η τρόικα εκτίθεται.
4.-Η εθνική. Στην εκδοχή αυτή κυριαρχεί η γεωπολιτική επέκταση της Γερμανίας,  οποία χρησιμοποίησε το μνημόνιο ως εργαλείο στρατηγικής επέκτασης.
Οι εκδοχές αυτές προφανώς παρατίθενται επιγραμματικά, αλλά δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Αν τις θεωρήσουμε ως μια βάση συζήτησης τότε μπορούμε να διακρίνουμε μια αντιστοιχία ερμηνειών και πολιτικών καθώς και διάφορους συνδυασμούς τους.
Ενδεικτικά :
Λαος, Καμένος (3,4)
Καζάκης, Δημαράς (1,4)
Κουβέλης, Προεκλογικό ΠΑΣΟΚ ,ΝΔ μετά PSI,Mega,(2,3)
Δραγασάκης (1,3)
Παπαδημούλης (1,2,3)
Χρυσή Αυγή (1,4)
Kontra Channel (4)
Ελεύθερος Τύπος, Δημοκρατία (2,3,4) 
Καθημερινή ,Τρόικα,Πασοκ Γαπ, μεταρρυθμιστές Δημαρ, Μπακογιάννη,(2)                              Βαρουφάκης, Κάτσελη,ΝΔ προ PSI (3)                                                                                                       ΚΚΕ,ΣΥΡΙΖΑ (1)
Ο κατάλογος μπορεί να μεγαλώσει καθώς οι πιθανοί συνδυασμοί ερμηνειών είναι δεκαπέντε. .Ο πίνακας αποδεικνύει ότι μπορούμε να έχουμε  πολλά απολύτως διακριτά λογικοφανή ερμηνευτικά σχήματα σχετικά με τα μνημόνια. 


Ωστόσο η αντίστοιχη κομματική πόλωση δεν θα γίνει ανάμεσα σε 15 διακριτά κόμματα, απλούστατα γιατί η πολιτική αντιμαχία δεν είναι ορθολογική επιλογή υπολογισμών αλλά πολύπλοκη διαμάχη συμβόλων, στάσεων, προκαταλήψεων, παραδόσεων, και προσδοκιών. Με την έννοια αυτή όσοι επενδύουν στην αποτελεσματικότητα της εξίσωσης μνημόνιο= φτώχεια → καταψηφίστε το μνημόνιο θα δοκιμάσουν μια μικρή έκπληξη. Την ίδια έκπληξη θα δοκιμάσουν όσοι επενδύουν στην προσδοκία μα καταψηφιστούν οι «ψεύτες». Απλούστατα οι πολίτες προεξοφλούν τη δεδομένη «ασυνέπεια» ψηφίζοντας και την χρησιμοποιούν εκ των υστέρων ως εύκολη δικαιολογία.


Αν λοιπόν αποσύρουμε μια ορθολογική μηχανική ταξινόμηση και δούμε το προεκλογικό σκηνικό ως πεδίο πολλαπλών συγκρούσεων ιδεολογικών και αισθητικών στάσεων, αν δηλαδή αφαιρέσουμε από τα κόμματα την «ονομαστική» τους αξία, τότε βαδίζουμε στις πιο βαρετές εκλογές.


Όλοι θα συνωστιστούν σε ένα  ατονικό ενδιάμεσο χώρο ενός γεωπολιτικού ευρωπαϊσμού. Εκτός από το ενιαίο πολυκομματικό κόμμα κράτος ΝΔ,Πασοκ, , όλοι οι υπόλοιποι κινούνται σε ένα πλαίσιο προεκλογικής ονομαστικής ευρωπαϊκής δυσανεξίας. Ο ήπιος αντιμνημονιασμός των Κουβέλη, Κατσέλη το moratorium χρέους του Συριζα, ο ρητορικός αντιγερμανισμός του Καμένου, η αντιευρωπαική εσχατολογία του ΚΚΕ είναι προεκλογικές κορώνες οι οποίες ευκολότατα μπορούν να αναιρεθούν υπό το βάρος του «συσχετισμού δυνάμεων». Φαίνεται πως η μνήμη είναι τόσο ασθενής και κανένας δεν θυμάται πως το μεγαλύτερο κόμμα κράτος της μεταπολίτευσης , το Πασοκ, έκανε μια τεράστια αναίμακτη αναθεώρηση για την Ευρώπη, μόλις ανέβηκε στην εξουσία, χωρίς το παραμικρό κόστος. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε μια δεκάδα δυνητικών καταστάσεων όπου όλοι θα μπορούσαν να αναιρέσουν τα πάντα.


Από την μια το πολυκομματικό κόμμα κράτος, από την άλλη ο γογγυσμός με τη μορφή ψευδοαντιευρωπαισμών διαφόρων κλιμακώσεων , συνιστούν το αδιέξοδο. Η ταχύτητα της πτώσης του βιοτικού επιπέδου είναι πολλαπλάσια της ταχύτητας ιδεολογικών ανακατατάξεων. Αυτό είναι το πρόβλημα. Το αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι οντολογικά «πιο βαρύ» από την κοινωνική δυναμική εξ’ ορισμού. Η αντιπροσώπευση δεν αντιπροσωπεύει τα  παρόντα κοινωνικά σύνολα, αλλά τα απαριθμεί τα διαχειρίζεται τα ανασυνθέτει σε νέα σύνολα και υποσύνολα.


Ο κατακερματισμός που αναδύουν οι δημοσκοπήσεις, πέρα από τις ιδιοτέλειες των διαπλεκομένων, εκφράζει και τη βαθύτερη ατονικότητα της συγκυρίας. Η παταγώδης αποτυχία του ΓΑΠ δεν είναι μόνο η ραγδαία φτωχοποίηση αλλά και η αδυναμία στοιχειώδους ανοίγματος των κλειστών περιοχών κυριαρχίας του κόμματος κράτους. Πάνω στην αποδοκιμασία της  οικονομικής δυσπραγίας αρθρώνεται ο πολωτικός αντιπολιτευτικός λόγος, αλλά το αλώβητο κόμμα κράτος   καθορίζει την βαθύτερη «συναίνεση» την «βαθιά δομή» της συγκυρίας. Οι ιδιοκτήτες του δεν το αφήνουν και οι υποψήφιοι ιδιοκτήτες δεν μας λένε τι θα το κάνουν.
Οι λεγόμενες πιο κρίσιμες εκλογές μετά την μεταπολίτευση, αναδεικνύονται βαθμιαία ως μια απλή διαδικασία. Η απλότητα συνίσταται στο ότι βαδίζουμε στις εκλογές, συνυπολογίζοντας όλους τους συνδυασμούς και τις προσδοκίες όπως τους παίκτες του στοιχήματος που αναλύουν τις αποδόσεις ως ανάγνωση των προσδοκιών των άλλων. Οι εκλογές βαδίζουν προς μια προέκταση της διακυβέρνησης Παπαδήμου. Δεν μπορούν να κάνουν καμία έκπληξη. Ο πυκνός ,δυσδιάκριτος, μη αποφάνσιμος χρόνος της συγκυρίας παρήλθε με το δημοψήφισμα ΓΑΠ και την ανάδειξη του Παπαδήμου. Εκεί συντελέστηκαν πολλά. Για όσους αρέσκονται στην τυπολογία «σύστημα-αντισύστημα » τότε το σύστημα ανασυγκροτήθηκε ραγδαία.


Αν οι αναλύσεις έχουν νόημα  είναι για να ρισκάρουν να ψηλαφούν το μέλλον. Λοιπόν οι εκλογές δεν είναι παρά ένα επεισόδιο της παρατεταμένης εποχής Παπαδήμου, της παρατεταμένης εποχής της αφανούς πανελλαδικής διαταξικής  ευρωπαϊκής συναίνεσης .

Αναπτυχθείτε ρε, τι σας ζητάμε;

Κάθε φορά που ακούω έναν πολιτικό να ξεστομίζει τη λέξη «ανάπτυξη», μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό το προεκλογικό «λεφτά υπάρχουν» του Γ.Α.Π. Και, μάλιστα, έχω κανονική παραίσθηση που δημιουργεί ένα βουητό στ’ αυτιά μου με τη φωνή του Γιώργου να επαναλαμβάνει την καταραμένη φράση, τόσο ισοδύναμα έχω τη λέξη «ανάπτυξη» με τη φράση που χάιδεψε τα αυτιά εκατομμυρίων ψηφοφόρων το 2009.
Οι πολιτικοί δεν πρέπει να ξαναβάλουν στο στόμα τους αυτή τη λέξη, εκτός αν έχουν να παρουσιάσουν ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να έχουμε ανάπτυξη. Και όταν λέω πολύ συγκεκριμένο, εννοώ ένα πάρα πάρα πάρα πολύ συγκεκριμένο και πρακτικό σχέδιο για να συμβεί το θαύμα, γιατί περί θαύματος πρόκειται.


Και εξηγούμαι: Όταν ένας πολιτικός αναγγέλλει περισπούδαστα πως η λύση είναι η ανάπτυξη χωρίς να εξηγεί τι και πώς, είναι σα να δηλώνει θριαμβευτικά πως είναι καλύτερα ένας άνθρωπος να είναι υγιής παρά άρρωστος. Αν τον ρωτήσουν πώς θα έχουμε ανάπτυξη, οι απαντήσεις τύπου: μέσα από την καινοτομία, με την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, με τον τουρισμό, με τη ναυτιλία, με την πάταξη της γραφειοκρατίας κλπ. δεν λαμβάνονται ως ορθές. Για την ακρίβεια δε λαμβάνονται καθόλου υπόψη γιατί είναι απλά συντεταγμένες θεωρητικές μπαρούφες. Θα πρέπει να εξηγήσει την ιδέα που έχει, αν έχει καμιά ιδέα, και πώς θα την εφαρμόσει.
Παράδειγμα: Για τη γραφειοκρατία, αν ένας καημένος επιχειρηματίας θελήσει να πάρει φορολογική ενημερότητα θα πρέπει να χάσει μία ολόκληρη μέρα από τη δουλειά του (πάει περίπατο η ανταγωνιστικότητα) για να μαζέψει υπογραφές και συνήθως άχρηστα κωλόχαρτα που υποδηλώνουν το προφανές (μου έχει συμβεί). Ας μας πει, λοιπόν, ο μάγκας πώς θα το καταργήσει αυτό;


Μπορεί να πάει στις εφορίες, να σκίσει τα περιττά χαρτιά, να αλλάξει την ιεροτελεστία των τυφλών υπογραφών, να βάλει φωτιά, τι διάολο θα κάνει;
Αν θέλουμε να αναπτύξουμε τον τουρισμό, με ποιο τρόπο θα κάνει τις μαρίνες που είναι απαραίτητες για να ανταγωνιστούμε την Τουρκία και την Κροατία;
Πώς θα ξεπεράσει τις προσφυγές του κάθε πικραμένου στο Συμβούλιο της Επικρατείας και με ποιον τρόπο θα τις κάνει γρήγορα; Προκηρύσσοντας διεθνείς διαγωνισμούς που θέλει κάτι χρόνια για να δεις τελικό αποτέλεσμα;
Πώς θα φέρουμε καλύτερους δηλαδή πλουσιότερους τουρίστες όταν η σχέση ποιότητας – τιμής, από την ταβέρνα έως τα ξενοδοχεία βρίσκεται στο επίπεδο της οργής;
Θα παραβλέψει νόμους; Θα κλείσει ξενοδοχεία και θα φυλακίσει ταβερνιάρηδες;


Πώς, κύριε πολύξερε, πολιτικέ μου;
Την ανάπτυξη την ενισχύει και η ανταγωνιστικότητα. Για να γίνουμε, λοιπόν, ανταγωνιστικοί οι εταίροι – συνεταίροι μάς επέβαλαν μείωση μισθών. Είναι προφανές ότι ζήτησαν κάτι τέτοιο γιατί δεν έχουν καμία απολύτως εμπιστοσύνη ότι θα γίνουμε ανταγωνιστικοί με άλλους τρόπους, όπως με την ποιότητα των τουριστικών υπηρεσιών, με το στραγγαλισμό της γραφειοκρατίας, με την αναγνώριση και ανάδειξη νέων ανθρώπων και ιδεών.
Μας είπαν, δηλαδή, «αφού δεν είστε ικανοί να εξελιχθείτε σύμφωνα με τα πρότυπα του δυτικού κόσμου και πολιτισμού, προσπαθήστε απλά να επιβιώσετε με τον καταναγκασμό του τρίτου κόσμου». Έτσι βρισκόμαστε σήμερα απέναντι στους μεγάλους ανταγωνιστές μας, το Πακιστάν, την Ινδία, την Αίγυπτο. Ζητάνε δηλαδή όλοι, πολιτικοί και συνεταίροι, να αναπτυχθούμε τρώγοντας τις σάρκες μας. +Οι πολιτικοί άνδρες, γυναίκες και τρίτο φύλο, παρακολουθούν με ζωηρό ενδιαφέρον. Και έχουν σημαντικό πράγμα να μας πουν. Το ίδιο όλοι, ανεξαρτήτως κόμματος: Η λύση είναι η ανάπτυξη. Όταν οι ίδιοι δεν αναπτύχθηκαν αλλά συρρικνώθηκαν ως προσωπικότητες, δεν εξελίχθηκαν αλλά οπισθοδρομούν για να βρουν άλλοθι στο παρελθόν και εξακολουθούν να αυνανίζονται πνευματικά πίσω από τα πατζούρια των τηλεοπτικών παραθύρων.


Ας δεχτούμε οι υπόλοιποι πως με έναν ακόμη ελληνικό μαγικό τρόπο θα επιβιώσουμε.
Αλλά ας δεχτούν κι αυτοί πως από εδώ και μπρος θα κυβερνάνε μια χώρα όχι υπό ανάπτυξη, αλλά υπανάπτυκτη.


Περικλής Πηλείδης
Σύμβουλος Υπανάπτυξης
aixmi.gr

Ο Μαυρογιαλούρος ποτέ δεν πεθαίνει…

 

Συνολικά 80 τροπολογίες έχουν κατατεθεί κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, με στόχο τη διευθέτηση του ενός ή του άλλου ζητήματος, των περιφερειών των ενδιαφερόμενων βουλευτών, λίγες ημέρες πριν κλείσει η Βουλή. 
Τροπολογίες οι οποίες αφορούν αιτήματα κάθε λογής, καθώς εκτείνονται από διορισμούς έως τακτοποιήσεις ζητημάτων ακινήτων ή την τιμή του εισιτηρίου στα καζίνο και κατατίθενται την πλέον «ύποπτη» χρονική στιγμή. 


Λίγο πριν αρχίσει επισήμως η προεκλογική περίοδος. 


Μεταξύ αυτών: 
Ο Νάσος Αλευράς (ΠΑΣΟΚ, Α΄ Αθηνών) ζητά να εξαιρεθούν οι εκπαιδευτικοί δημόσιας ναυτικής εκπαίδευσης από το ενιαίο μισθολόγιο. 
Ο Γιάννης Ιωαννίδης (Ν.Δ., Α΄ Θεσσαλονίκης) ζητεί το διορισμό στη Γ.Γ. Νέας Γενιάς των αθλητών που διακρίνονται σε Παγκόσμιους Αγώνες, πέραν των Ολυμπιακών.
Ο Γιάννης Βούρος, (ΠΑΣΟΚ, Β΄ Αθηνών) προτείνει οι διακριθέντες αθλητές να εισάγονται στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ άνευ εξετάσεων. 
Η Αικ. Φαρμάκη (ΠΑΣΟΚ Κορινθίας) θέλει να μειωθεί στα επαρχιακά καζίνο της χώρας η τιμή του εισιτηρίου από 15 σε 12 ευρώ και να αυξηθεί στα μεγάλα από 6 στα 12. 
Ο Γιάννης Πλακιωτάκης (Ν.Δ. Λασιθίου) ζητά οι πρώην πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι και μέλη Δ.Σ. του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, μετά την αποχώρηση από τις θέσεις τους αυτές, να μπορούν να προσλαμβάνονται ως σύμβουλοι. 

Οι βουλευτές Δωδεκανήσου Δ. Κρεμαστινός (ΠΑΣΟΚ) και Ν. Ζωίδης (ΠΑΣΟΚ) και Κυκλάδων Π. Ρήγας (ΠΑΣΟΚ) ζητούν παρέμβαση στη Δικαιοσύνη με την κατάργηση εκκρεμών δικών του δημοσίου με ΝΠΔΔ ή άλλους φορείς για ακίνητα της περιφέρειας Ν. Αιγαίου, και μάλιστα ζητούν όσες δικαστικές αποφάσεις έχουν εκδοθεί να μην εκτελεστούν. 
Με άλλη τροπολογία ο Ν. Ζωίδης (ΠΑΣΟΚ Δωδεκανήσου) προτείνει να μετατραπεί δημοτική επιχείρηση αστικών συγκοινωνιών σε ανώνυμη εταιρεία. 
Ο Ντ. Βρεττός (ΠΑΣΟΚ, Υπ. Αττικής), ο Π. Ασπραδάκης (ΠΑΣΟΚ, Υπ. Αττικής) και ο Ν. Καντερές (Ν.Δ., Υπ. Αττικής) ζητούν τη διευθέτηση αγροτεμαχίου στη Ν. Μάκρη προς όφελος τοπικού αγροτικού συνεταιρισμού. 
Τέλος, ο Κ. Μουσουρούλης (Ν.Δ. Χίου )και η Ε. Τσουρή (ΠΑΣΟΚ Χίου) ζητούν να δοθεί στο Δήμο Χίου το Ξενία Bella Vista του ΕΟΤ. 


Είναι δίκαια τα αιτήματά τους; Υπό τις περιστάσεις, στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι μάλλον αδιάφορο. 
Πρόκειται για αιτήματα που διατυπώνονται την ύστατη ώρα και αναπαράγουν μικροπολιτικές νοοτροπίες, οι οποίες βρέθηκαν στο επίκεντρο των πρακτικών που μας οδήγησαν έως εδώ. 
Γιατί να δοθεί ένα ξενοδοχείο Ξενία σε μια δημοτική Αρχή, όταν σε τόσες άλλες περιπτώσεις το μοντέλο αυτό απέτυχε, ή γιατί να υπάρξει κυβερνητική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη ώστε να μην εκτελεστούν υφιστάμενες δικαστικές αποφάσεις; 
Με ποια κριτήρια, βάσει ποιου σχεδιασμού ή χάριν ποιας πολιτικής, αν όχι για την εξυπηρέτηση των λεγόμενων «πελατειακών σχέσεων»; 
Ορισμένα πράγματα στην πατρίδα μας μάλλον δεν πεθαίνουν ποτέ… 
Ακόμη και εάν μας έχουν οδηγήσει στη χρεοκοπία…
euro2day.gr

Η επανάσταση έφτασε στο ΚΤΕΛ Δράμας

Τούτη τη φορά έφυγα θυμωμένος από την πόλη της Δράμας. Φυσικά, όχι με την ίδια την πόλη. Αυτή, ακόμα και τον καιρό ετούτο, που πάνω της πλανάται βαριά η σκιά της ανεργίας, των κλειστών καταστημάτων, της άνθισης των καταστημάτων «Αγοράς Χρυσού»- των σύγχρονων μαυραγοριτών- δεν μπορεί να με κάνει να της θυμώσω.


Ενώ ετοιμαζόταν το λεωφορείο του ΚΤΕΛ να αναχωρήσει με προορισμό την Θεσσαλονίκη, με δέκα-δώδεκα επιβάτες, κυρίως ηλικιωμένοι και φοιτητές και άλλοι δυο-τρεις της ηλικίας μου, όχι πάνω από είκοσι μαθητές γυμνασίου μπλόκαραν τον δρόμο και δεν το άφηναν να περάσει. Αρχικά νόμιζα ότι είναι κάποια φάρσα. Ότι ήθελαν να κατεβάσουν κάποιο παιδί που ήταν μέσα ή ακόμα, να ήταν συμμαθητές του παιδιού του οδηγού και κάτι του είχαν σκαρώσει. Ο οδηγός κατάλαβε αμέσως τους λόγους, και με ένα ύφος που από μέσα έλεγε «αφήστε μας να πάμε στη δουλειά μας, ρε τσογλάνια», βγήκε στην πόρτα και τα ρώτησε: «τι θέλετε παιδιά μου, τι σας κάναμε;». Τα παιδιά φόρεσαν το πιο «επαναστατικό» και οργισμένο ύφος και άρχισαν να ουρλιάζουν: «Προδότες – Δοσίλογοι - Πολιτικοί!!!» Όντας στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, στην πρώτη παύση μπόρεσα και τους είπα απλώς, «αν πιστεύετε ότι στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ, υπάρχει και κάποιος υπουργός, να μας το πείτε να τον περιποιηθούμε και εμείς μαζί σας». Συνέχισαν να βρίζουν, απειλώντας θεούς και δαίμονες, ότι «αν δεν αποσυρθεί το Μνημόνιο, τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ δεν περνάνε από εδώ!»


Τα γέλια μας δεν τα πτόησαν αλλά η αποφασιστικότητα του οδηγού τα ανάγκασε να ξεχάσουν για λίγο τα επαναστατικά τους συνθήματα και να κάνουν στην άκρη. Δεν ξέρω αν γνώριζαν, αυτοί οι υποκινητές τους, ότι το ΚΤΕΛ είναι ιδιωτική επιχείρηση αλλά ακούγοντας σε όλη την διαδρομή τον οδηγό να μιλάει στο τηλέφωνο με τεράστια αγωνία για τα λεφτά που τους χρωστάνε, να χαίρεται σαν μικρό παιδί όταν έμαθε ότι από βδομάδα θα πάρουν από 400€ (!!!) προκαταβολή και να μοιάζει γερασμένος αν και σαραντάρης, αναρωτήθηκα τι θα έκαναν αν αύριο το πρωί, έβρισκαν στην πόρτα του σπιτιού τους είκοσι άτομα να εμποδίζουν τους γονείς τους να πάνε στη δουλειά ή τα αδέλφια τους να πάνε στο Πανεπιστήμιο ή του παππούδες τους να πάνε στον γιατρό. Είμαστε να κλαίμε για την παιδεία μας αλλά μερικά δάκρυα ας τα κρατήσουμε και για τα παιδιά μας…
Niko Ago

Χρόνια πολλά ίντερνετ!

Μια λίστα με όσους γιορτάζουν σήμερα στο ψηφιακό χωριό. 


1
Σε όσους ψάχνουν για ώρες το άβαταρ που θα τους κάνει να ξεχωρίσουν στο τουίτερ, καλύπτοντας την πραγματική τους εικόνα.
2
Στα ανώνυμα blogs που γεννιούνται απ τη μήτρα της συκοφαντίας και ο μόνος λόγος ύπαρξης τους είναι το απόθεμα κακίας των δημιουργών τους.
3
Σε αυτούς που πιστεύουν ότι  το Facebook κυριολεκτεί όταν ονομάζει αυτούς που σε ακολουθούν Friends.
4
Σε αυτούς που κάνουν like χωρίς να διαβάσουν καν το κείμενο, αλλά ακολουθούν το ρεύμα των πολλών.
5
Σε όσους αναρτούν ειδήσεις χωρίς να τις έχουν διασταυρώσει, και όταν διαψεύδονται κρύβονται στο καβούκι τους, μετρώντας τα hits της ψευτιάς τους.
6
Σε όσους πενθούν για το θάνατο διάσημων προσώπων, που τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουν καν την δουλειά τους. Σε όλα αυτά τα  R.I.P που ξεχνιούνται μέσα σε μια ημέρα.
7
Σε όσους κλέβουν τα θέματα των άλλων, δεν αναφέρουν τις πηγές και με το γνωστό κομπασμό τα παρουσιάζουν για δικά τους, σίγουροι ότι δεν θα τους ανακαλύψει κανείς. Σαν να μην υπάρχει το google
8
Σε όσους νομίζουν ότι το instagram σε κάνει Andy Warhol.
9
Σε αυτές τις σελίδες που πετάγονται μπροστά σου, εκεί που δεν το περιμένεις και σου ανακοινώνουν με εκνευριστικές φωνές ότι είσαι ο νικητής της ημέρας.
10
Σε όσους έχουν στείλει έστω και μια φορά στη ζωή τους e-mail με τη φράση : « Στείλε αυτό το e-mail σε όσα περισσότερα άτομα μπορείς, και θα κερδίσεις ένα σημαντικό χρηματικό ποσό».
11
Σε όσους παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων στα chat rooms


Η λίστα δεν τελειώνει. Μπορείς να την συμπληρώνεις για ώρα. Το μόνο που εύχομαι είναι κάθε πρωταπριλιά να γιορτάζουν  λιγότεροι στο ψηφιακό χωριό.
Καλό μήνα
vam33.blogspot

Πριν και μετά τις περικοπές στο δημόσιο!

Η γνωστή φωτογραφία άλλαξε μετά τις περικοπές που θα γίνουν στο Ελληνικό δημόσιο.


ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑ

planus.pblogs.gr

Τσίπρας for President!

Το μάθαμε κι αυτό ένα ωραίο βράδυ στα Καλύβια: Ο Τσίπρας ανακοίνωσε το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που θα εφαρμόσει όταν με το καλό αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Πάντως ας αναγνωριστεί στα θετικά του ότι δεν προέβλεψε και αυτοδυναμία, αλλά για εκατοστή φορά αναφέρθηκε στα οφέλη που θα απολαύσουμε από τη μετεκλογική συνεργασία με το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ. Επειδή όμως παραπήγε το αστείο και πιστεύω ότι μας δουλεύει ψηλό γαζί, ας δούμε τις πιθανότητες να ανταμώσουμε τον Αλέξη στο Μαξίμου.


-Το ΚΚΕ ως γνωστόν βγάζει αφρούς όταν ακούει τον Τσίπρα να του απευθύνει το λόγο και έχει λούσει τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ με επίθετα που μόνο ένας φοβερός Μαϊλης μπορεί να εφεύρει. Η ατάκα της Παπαρρήγα ήταν άλλωστε ακαριαία μετά την τελευταία πρόσκληση Τσίπρα. «Εμείς δεν ψάχνουμε για εκλογική πελατεία. Εμείς θέλουμε να δυναμώσει το ΚΚΕ αλλά τα κριτήριά μας δεν σχετίζονται με την εκλογική διαδικασία». Δεν κρύβουν άλλωστε στον Περισσό ούτε στα ντοκουμέντα τους ούτε στους λόγους τους ότι γενικά εχθρεύονται κάθε τι που σχετίζεται με την κοινοβουλευτική δημοκρατία-εκτός, λέω εγώ, από τα εκατομμύρια που εισπράττουν μέσω του κρατικού προϋπολογισμού των απεχθών αστών.


-Η ΔΗΜΑΡ τώρα. Ποιος ξεχνάει ότι ο Κουβέλης και όσοι τον ακολούθησαν έφυγαν τρέχοντας από το ΣΥΡΙΖΑ για βασικούς πολιτικούς λόγους: δεν άντεχαν την αντιευρωπαϊκή στάση του κόμματος (Λαφαζάνης και άλλες ποικιλώνυμες συνιστώσες) και δεν ήθελαν να συμπράξουν στο χάιδεμα των μπαχαλάκηδων στο οποίο επιδόθηκαν με πιτυχία, Σκουρλέτης, Στρατούλης και ΣΙΑ. Ξεκάθαρα άλλωστε στελέχη της ΔΗΜΑΡ χαρακτήριζαν δημόσια μια πιθανή σύμπραξη των τριών «αστειότητες».


Δεν βλέπω να υπάρχουν γύρω γύρω άλλοι πρόθυμοι. Μα τότε γιατί πιπιλάει την καραμέλα της αριστερής συγκυβέρνησης ο Τσίπρας; Νομίζω για έναν και μόνο λόγο: πιστεύει ότι θα βρεθούν κάποιοι-ανένταχτοι κυρίως- αριστεροί να τσιμπήσουν το ελκυστικό δόλωμα μιας νεφελώδους «αριστερής προοπτικής». Ένα προεκλογικό τρικ δηλαδή δίχως κανένα αντίκρισμα.


Παρόμοιο τρικ άλλωστε είναι και το λεγόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα: θα βουτήξει τους εφοπλιστές και θα τους στείλει μαζί με τα καράβια τους στη Λιβερία αν δεν υποκύψουν στους όρους του. Θα καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση, τα μνημόνια και θα κάνει στάση πληρωμών σε όσους χρωστάει η χώρα!! Έτσι για πλάκα, εδώ και τώρα. Μίλησε και για τη φορολόγηση επιχειρήσεων επί εντελώς ανύπαρκτου τζίρου στη σημερινή οικονομική κατάσταση.


Το χειρότερο ωστόσο στοιχείο του Τσίπρα και των ασυνάρτητων κυβερνητικών του προτάσεων είναι κατά τη γνώμη μου η περιφρόνηση της αγωνίας όλων όσων ζούμε και θα ζήσουμε την καταιγίδα της οικονομικής πραγματικότητας. Η προσφορά δηλαδή στους πολίτες ενός πακέτου με χάντρες και καθρεφτάκια. Μια ανέξοδη μεγαλοστομία δίχως εφαρμόσιμες λύσεις. Και καλά ο Τσίπρας ψήφους μαζεύει, λέει και καμιά ανοησία για να περνάει η ώρα. Δεν βρέθηκε όμως στην Κουμουνδούρου κάποιος οικονομολόγος, έστω οικονομολογών, να του ψιθυρίσει: «Σύνελθε Αλέξη μας βλέπουνε!»
Κώστας Ρεσβάνης /protagon.gr

tweet

Υπάρχει ένα 13% που θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα καταλληλότερο πρωθυπουργό. Είναι πολλοί, αλλά αξίζει να τους γνωρίσεις έναν προς έναν. 

Το τρένο των μεγάλων σκανδάλων

imerisia.gr

Ο πιο... «γαλαντόμος» Οργανισμός είχε αποδειχθεί για πολλά χρόνια ο υπερχρεωμένος ΟΣΕ που επί δεκαετίες λειτουργούσε με ένα άναρχο σύστημα και μια λογική «ξεχαρβαλώματος». Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια έχουν εντοπιστεί «αποστήματα» που έσπασαν, αλόγιστες σπατάλες που περικόπηκαν αλλά και περιστατικά... «αδιαφορίας» που κόστιζαν εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο στον ΟΣΕ. Η εταιρεία ήταν πρωταγωνιστής σκανδάλων πελατειακών σχέσεων και κακοδιαχείρισης.
«Ζέσταινε» για πολλούς Χειμώνες σχεδόν ολόκληρη την περιφέρεια της δυτικής Μακεδονίας, μετέφερε με εκπτώσεις έως και 80% εμπορεύματα εταιρειών, «πλήρωνε» λογαριασμούς τρίτων και μια σειρά άλλων «αγαθοεργιών». Το πιο ενδεικτικό «σκάνδαλο» είναι αυτό της κατασπατάλησης καυσίμων. Οι φήμες έκαναν λόγο για μεγάλο «φαγοπότι» καθώς, όπως τόνιζαν εργαζόμενοι αλλά και στελέχη του ΟΣΕ, ο Οργανισμός «ζέσταινε» ολόκληρη τη δυτική Μακεδονία!
Οι δεξαμενές του Οργανισμού γεμάτες χιλιάδες τόνους καυσίμων ήταν στο έλεος των κλεφτών είτε από έξω είτε από μέσα από τον ίδιο τον ΟΣΕ. Τόνοι «χαμένου» πετρελαίου που έφτανε με τερτίπια σε σπίτια ή ακόμα και σε άλλες επιχειρήσεις, ενώ ο σιδηρόδρομος βούλιαζε στα χρέη. Αξιοσημείωτο είναι πως ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΣΕ κ. Ζηλιασκόπουλος κάνει λόγο για τέτοια έλλειψη ελέγχου που ακόμα και όσοι δεν θα έκαναν κάτι τέτοιο σε κανονικές συνθήκες μπήκαν στον πειρασμό με πολλούς από αυτούς να υποκύπτουν.


Η «μπίζνα» που είχε στηθεί ήταν τόσο κερδοφόρα που όταν προσλήφθηκε σύμβουλος από τη διοίκηση του ΟΣΕ και τοποθέτησε κάμερες σε όλες τις δεξαμενές ελέγχοντας κάθε μέρα τη στάθμη του καυσίμου έγινε «επανάσταση». Οι αντιδράσεις όσων είχαν συνηθίσει την ασυδοσία ήταν ακραίες. Δεν δίστασαν ακόμα και να εκτοξεύσουν απειλές κατά της ζωής του ίδιου του συμβούλου ο οποίος, ωστόσο, συνέχισε τους καθημερινούς ελέγχους. Ως διά μαγείας οι δεξαμενές δεν είχαν πλέον «διαρροές» και ο Οργανισμός «γέμιζε» με πολύ πιο αργούς ρυθμούς. Η εξοικονόμηση μέσα στο 2011 ήταν 14 εκατ. ευρώ. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι το 2009 η εταιρεία αγόραζε πετρέλαιο με 0,90 ευρώ και είχε συνολικές δαπάνες για καύσιμα 45 εκατ. ευρώ. Το 2011 αν και η τιμή του πετρελαίου αυξήθηκε στο 1,40 ευρώ η εταιρεία δαπάνησε μόλις 23 εκατ. ευρώ για καύσιμα!
Η ηλεκτροκίνηση
Με 8,3 εκατ. ευρώ ετησίως επιβαρυνόταν από τα καύσιμα η ΤΡΑΙΝΟΣΕ καθώς δεν χρησιμοποιούσε το ηλεκτροκίνητο δίκτυό της από τη Λάρισα μέχρι τη Θεσσαλονίκη! Η απόφαση ήταν άμεση από τη διοίκηση. Η χρήση του ηλεκτροκινούμενου δικτύου επέφερε τρεις φορές φθηνότερη μετακίνηση αμαξοστοιχιών. Έτσι στο Δομοκό βρέθηκε ένας χώρος όπου τα τρένα αλλάζουν μηχανές και από ντιζελοκίνητα που ξεκινούν από Αθήνα γίνονται ηλεκτροκίνητα. Ο χρόνος που απαιτείται δεν ξεπερνά τα 7 λεπτά εξοικονομώντας εκατ. ευρώ.
Κτίρια
Περίπου 1 εκατ. ευρώ κόστιζαν το μήνα τα νοικιασμένα κτίρια του ΟΣΕ στην Αθήνα. Όλες οι υπηρεσίες πλέον συγκεντρώθηκαν στην οδό Καρόλου.
Πλήρωνε το ρεύμα του μετρό
Δυο μηχανικοί χρειάστηκαν να δουλέψουν ώρες στον ΟΣΕ για να αποκαλύψουν υπερβολικές χρεώσεις του ρεύματος για υποσταθμούς που ήταν κλειστοί ενώ την ίδια στιγμή η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πλήρωνε και το λογαριασμό του ρεύματος που χρησιμοποιούσε το μετρό για τη γραμμή Δουκίσσης Πλακεντίας - Αεροδρόμιο. Οι δυο μηχανικοί ανέλαβαν να αποκαλύψουν ποιος ήταν ο λόγος των υπέρογκων χρεώσεων. Από τους συνεχείς ελέγχους προέκυψαν τα εξής:
1 H εταιρεία επιβαρυνόταν με περίπου 1 εκατ. ευρώ για το ρεύμα που χρησιμοποιούσε το μετρό καθώς οι λογαριασμοί της γραμμής μέχρι το αεροδρόμιο ερχόταν στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η «αποκάλυψη» έγινε πέρυσι τον Οκτώβριο οπότε και για πρώτη φορά απεστάλη στην ΑΜΕΛ τιμολόγιο 1,2 εκατ. ευρώ που αφορούσε στην πληρωμή του ρεύματος.
2 H ΤΡΑΙΝΟΣΕ πλήρωνε 50.000 ευρώ το μήνα στη ΔΕΗ για έναν υποσταθμό ο οποίος ήταν κλειστός. Πρόκειται για έναν υποσταθμό του Προαστιακού στην Κόρινθο ο οποίος αν και είχε μείνει κλειστός για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα κανένας δεν είχε βρεθεί να διακόψει τη σύμβαση με τη ΔΕΗ. Παρά το γεγονός ότι ο σταθμός ήταν κλειστός η ΔΕΗ εκτελώντας τη σχετική σύμβαση έστελνε το λογαριασμό.
3 Η χρήση του δικτύου από δύο εμπορευματικές αμαξοστοιχίες την ίδια στιγμή οι οποίες έπαιρναν ρεύμα από έναν υποσταθμό εκτόξευε τους λογαριασμούς στα ύψη. Και αυτό γιατί για κάθε υποσταθμό η σύμβαση με τη ΔΕΗ προβλέπει ότι σε περίπτωση που ξεπεραστεί το πλαφόν των Watt που έχει συμφωνηθεί τότε η χρέωση θα είναι διπλάσια ή ακόμα και τριπλάσια. Η απόφαση της διοίκησης ήταν απλή. Γίνεται προγραμματισμός ώστε ποτέ δυο εμπορικές αμαξοστοιχίες να μην κινούνται ταυτόχρονα επιβαρύνοντας έναν υποσταθμό. Αποτέλεσμα είναι να εξοικονομούνται χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα.
Διαχείριση τρένων τώρα, έχει κέρδη!
Μεγάλη σπατάλη για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ προκαλούσε η διαχείριση των τρένων. Ένα τρένο που έφτανε από Ουγγαρία ή άλλη ξένη χώρα σταματούσε στη Θεσσαλονίκη όπου «έσπαγε»σε πέντε κομμάτια για να μεταφερθούν τα προϊόντα σε όλη την Ελλάδα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο ΟΣΕ να έχει έσοδα για ένα τρένο και το κόστος του να πενταπλασιάζεται. Με τη συνεργασία των πελατών του Οργανισμού τα τρένα δεν διασπώνται πια και η διανομή σε όλη τη χώρα γίνεται με φορτηγά. Αποτέλεσμα ήταν να μειωθούν τα έξοδα του Οργανισμού (υπερωρίες μηχανοδηγών, καύσιμα και συντήρηση) και η διακίνηση των εμπορευμάτων στον ΟΣΕ να δίνει πλέον κέρδη.

Εκπτώσεις

theelfatbay.net


Ο ηγούμενος Εφραίμ, θυμίζει την στάση του Γαλιλαίου στην Ιερά Εξέταση· όπως ο τελευταίος γκρέμιζε αριστοτεχνικά τα αριστοτελικά κοσμοείδωλα μπροστά στο εμβρόντητο κονκλάβιο που ενδόμυχα αντιλαμβανόταν ότι οι πέντε προτάσεις του Θωμά Ακινάτη καταλύονταν στο αριστουργηματικά κατασκευασμένο Σύστημα, έτσι και οι τσέπες του πένητος καλόγερου που δίδαξε με ενάργεια τι εστί πλιάτσικο κι απατεωνιά στα άδολα μυαλά των εφησυχασμένων Ελληναράδων, ξέρασαν 300.000€ στα άτεγκτα δικαστήρια της ημεδαπής, πιστοποιώντας ότι το νέο iso του παρακράτους ενδιαφέρεται τα μάλα στο να εξοβελίζει τα ποιοτικά κριτήρια, να καταβαραθρώνει τους πολύτιμους στόχους της κοινωνικής πολιτικής, να υπενθυμίζει στα αναρχικά τσογλάνια κι στους χλιαρούς δημοκράτες ότι η φονταμενταλιστική δεισιδαιμονία παρέα με την οθωμανική καταβολή που συγχωρεί τις ένθεες παρακρούσεις κι τις κραυγαλέες εποποιίες της ελλαδικής εκκλησίας, είναι παρούσες κι ακατάβλητες μπροστά στο κοινό κι λογικό Δίκαιο.


Δεν θέλω να απαριθμήσω τις κουτοπόνηρες λαμογιές στον ανηφορικό δικαστικό γολγοθά της υπόθεσης Βατοπαιδίου, τις μανατζερίστικες γνώσεις των πιστών κι ευσεβών καλόγερων, τις νωδές τράπεζες που χασκογελούν στον βυθό των ραντισμένων με αγιασμό καλημαυχιών που λάμπει από χρυσό κι off shore νησιά, τις κατάπτυστες κι πρόχειρες γνωμοδοτήσεις που αρνήθηκαν την κυριότητα του Δημοσίου στη λίμνη Βιστωνίδα, τα εξυπνακίστικα δικολαβίστικα τερτίπια της αθωνικής μητρόπολης, τα εκατομμύρια ευρώ που παίζουν τυφλόμυγα σε κάθε πάτημα του [enter] από ευλαβικούς τραπεζικούς υπάλληλους που διαβάζουν Δημουλά και ακούνε ρεμπέτικα, το δαιδαλώδες σύστημα φύλαξης σε ό,τι αφορά εκκλησιαστικό χρήμα κι περιουσία σε χιλιάδες στρέμματα, το καθησυχαστικό πρόσωπο του αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου που με πράο κι μελιστάλακτο ύφος δηλώνει στις κάμερες ότι ο συνωμοσιολογικός ζόφος φταίει για το ταπεινό κι αθρόο ωστόσο ποίμνιο, που έχει ανοικτές τις γοτθικές κεραίες του για τον ανθέλληνα εχθρό.


Δεν μπορώ να μην ανατρέξω στο παρελθόν ενθυμούμενος την αιμοσταγή ανάκριση επί Ιουστινιανού, την φιλάρεσκη αγιορίτικη έκφραση όταν κάποιος ξεστομίζει την ιδιότητα του χριστιανού ορθόδοξου, το λάβαρο της (Α)γίας (Λ)αύρας στα τροφαντά χεράκια του Χριστόδουλου που ξόρκιζε το αλαφιασμένο ετερόκλητο πλήθος της μακεδονίτικης πλέμπας, το οποίο μεθούσε κι μόνο στην υπόνοια του πατροπαράδοτου τσιτάτου «Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών», κρατώντας γαλανόλευκες κι οικιακά εικονοστάσια, τον Μιχαήλ Ψελλό που τρύπωνε στις κρεβατοκάμερες των αυτοκρατειρών γράφοντας μνησίκακα χρονογραφήματα πολιτισμικών αλλά κι ενδογενών πικάντικων ψυχισμών, την αγαστή συνεργασία της εκκλησίας με την επάρατη Χούντα, τα περιώνυμα λογύδρια απ’ τον άμβωνα ψάλλοντας «εισέτι» κι «αριστίνδην», την καταφυγή αρχιερέων στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να προλάβουν ίσως την μελλοντική άδικη μείωση στα εισοδήματά τους, την υποκρισία κι την ξεπατικωτούρα της ιουδαϊκής μυστικιστικής τυφλότητας, τον Άνθιμο που αναφωνεί όταν βλέπει μεταναστευτική μαυρίλα.


Λυπάμαι πολύ που το κράτος δεν τολμά να τιμωρήσει χωρίς να διακρίνει, που η αμάθεια κι η προχειρότητα είναι εκ των ων ουκ άνευ, που τα κορίτσια στα τρένα κοιτάζουν υπνωτισμένα το παρδαλό κινητό, που οι ναζιστές βρίσκονται ένα σκαλοπάτι πριν την Βουλή, που τα αναρχορεμάλια ακροβατούν ανάμεσα στο χάος κι την εντροπία του εθελότυφλου κανιβαλισμού κι του μόνιμου εφηβικού τρόμου, με θυμώνουν οι επικλίσεις των υπηκόων στο όνομα του πατριωτισμού, οι συκοφαντίες σε πρόσωπα κι καταστάσεις, οι νεο-Έλληνες που θυμίζουν την σύγχυση των ανομοιογενών εθνών στο τέλος του 19ου αιώνα, τα παλαιοκομμουνιστικά κόμματα της τραγικής ας-την-πούμε Αριστεράς, το μίσος κι η αγένεια, η παραφθορά των εννοιών κι ο νεοφιλελεύθερος αχός, η απολυτότητα των ομόσπονδων κρατιδίων, η απούσα αισθητική, οι βρόμικοι δρόμοι, ο αυτισμός της αυταρέσκειας, η βασανιστική μαρξιστική φιλαυτία, οι φιγούρες του Λένιν, ο έμφυλος σταλινισμός του φθόνου, τα καπρίτσια της ιδιοτέλειας, τα κιτς συναισθηματικά ατοπήματα, το χνότο απ’ την υπερώα όταν ακροβατεί στα ποιητικά διλήμματα.

Οι θριαμβολογίες των πρυτάνεων που αποτελούν μέλη της νεοσυσταθείσας επιτροπής προς «διάσωση» του νόμου είναι οι αλαλαγμοί των λύκων που τους εμπιστεύτηκαν ΞΑΝΑ να φυλάνε τα πρόβατα» .

kathimerini.gr

Γιώργος Τσεμπελής
Anatol Rapoport Collegiate Professor
Of Political Science
University of Michigan
USA



«Αγαπητοί συνάδελφοι του Τομεακού Ερευνητικού Συμβουλίου Κοινωνικών Επιστημών του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας, αγαπητέ πρόεδρε κε Βεττα, αξιότιμε κε. υπουργέ


Με μεγάλη μου λύπη υποβάλλω την παραίτηση μου από μέλος της παραπάνω επιτροπής. Όταν πριν από ένα περίπου χρόνο δέχτηκα να συμμετάσχω, ήταν γιατί με διαβεβαίωσαν -και πείστηκα- ότι θα μπορούσα κάτι να προσφέρω στη βελτίωση της Ελληνικής παιδείας. Δέχτηκα την άμισθη θέση με πολύ μεγαλύτερο σεβασμό απ’ ότι μια έμμισθη. Οφείλω ταυτόχρονα να ομολογήσω ότι τη συγκεκριμένη θέση δεν θα αναλάμβανα με οποιοδήποτε μισθό σε μια άλλη χώρα με την ίδια κατάσταση στην εκπαίδευση».
«Υπήρξαν δυο λόγοι που δέχθηκα και θεώρησα τιμή μου να υπηρετήσω. Ο πρώτος ήταν ότι τρέφω μεγάλο θαυμασμό για την εκπαίδευση που έλαβα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (αποφοίτησα το 1974). Θεωρώ ότι η παιδεία που έλαβα στο ΕΜΠ ήταν πιο καθοριστική για την εξέλιξη μου από τα δυο διπλώματα (Πολιτικής Επιστήμης και διδακτορικό Στατιστικής) που έλαβα στη Γαλλία, και το ένα (διδακτορικό Πολιτικής Επιστήμης) στην Αμερική.


Ο δεύτερος ήταν ότι έβλεπα από μακριά ότι η οποιαδήποτε βοήθεια ήταν απόλυτα αναγκαία στη σημερινή κατάσταση του Ελληνικού Πανεπιστημίου» .
«Όταν άρχισε τη θητεία μου στην επιτροπή διαπίστωσα ότι η κρατούσα κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη απ’ ότι νόμιζα. Είδα για παράδειγμα ότι οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί συμπεριελάμβαναν στο βιογραφικό τους όχι μόνο δημοσιεύσεις από τον επιστημονικό τύπο του εξωτερικού αλλά και από Ελληνικά έντυπα όχι μόνο επιστημονικά αλλά και περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας, ακόμα και εφημερίδες όπως ‘Η Αυγή της Κυριακής.’


Συνειδητοποίησα ότι το κριτήριο εγκύρων δημοσιευμάτων που έχουν την επιστημονική έγκριση διακεκριμένων ειδικών (peer review) δεν υπάρχει στην Ελλάδα.
Ότι ορισμένοι Έλληνες πανεπιστημιακοί δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μιας ελληνόγλωσσης από μια διεθνή δημοσίευση (μόνο η δεύτερη επηρεάζει το διεθνές επιστημονικό κοινό) η ακόμα τη διαφορά επιστημονικής δημοσίευσης από άποψη» .
«Ακόμα χειρότερα, ένα Ελληνικό Πανεπιστήμιο συμμετείχε στην κατασκευή ενός ‘δείκτη’ επιστημονικής απήχησης ο οποίος καταμετρά οποιαδήποτε «δημοσίευση» ακόμα και στις ιστοσελίδες του κάθε πανεπιστημιακού, μπλογκς η άλλες δημοσιεύσεις καθώς και τις πιθανές συζητήσεις που ακολουθούν. Με βάση αυτό το «δείκτη», σύμφωνα με δημοσίευμα έγκριτης εφημερίδας τα Ελληνικά Πανεπιστήμια έρχονται τρίτα σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ τα Αμερικάνικα δέκατα!!! Και ποιος νοιάζεται ότι στη βάση των παγκόσμια αποδεκτών δεικτών, βασισμένων σε έγκυρες δημοσιεύσεις καθώς και σε αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία, κανένα Ελληνικό πανεπιστήμιο δεν είναι στα διακόσια πρώτα στον κόσμο;»
«Αντί να βλέπουμε την πραγματικότητα και να προσπαθούμε να βελτιώσουμε την κατάσταση, χρησιμοποιούμε διαστρεβλωτικούς φακούς και αλλάζουμε αυτό που βλέπουμε. Σε μια σκηνή του Γαλιλαίου του Μπρεχτ, οι καρδινάλιοι του εξηγούν γιατί δεν θα κοιτάξουν μέσα από το τηλεσκόπιο…..Όταν το Υπουργείο Παιδείας κατάλαβε την αθλιότητα της Ελληνικής εκπαίδευσης δημιούργησε ένα, κατά τη γνώμη μου συμβιβαστικό, νέο νόμο πλαίσιο που άλλαζε τον τρόπο εκλογής των Πανεπιστημιακών διοικήσεων με συμμετοχή εξωπανεπιστημιακών παραγόντων από την οικονομία και την κοινωνία. Για την επιλογή των πανεπιστημιακών εφαρμόζονταν επιστημονικά και όχι πολιτικά κριτήρια και για την επιλογή των μη πανεπιστημιακών- από τα μέλη των ΑΕΙ- εφαρμόζονταν το πιο πρόσφορο εκλογικό σύστημα. Αυτή η ηγεσία θα αναλάμβανε ευθύνες που σήμερα διαχειρίζεται το Υπουργείο Παιδείας».
«Μιλάμε δηλαδή για μείζονα και αναγκαία αποκέντρωση που θα επιτρέψει στα ΑΕΙ να ανασάνουν, να διαχειριστούν τους περισσότερους πόρους τους όπως τα ίδια κρίνουν σωστό. Παρά ταύτα, η κατάσταση έγινε αμέσως έκρυθμη, οι Πρυτάνεις εξανέστησαν, δήλωσαν ότι δεν θα εφαρμόσουν το νόμο που καταργεί την αυτοτέλεια των ΑΕΙ.


Πιο στρατηγικές σκέψεις πρυτάνευσαν και συνέστησαν αντί να αναλάβουν οι Πρυτάνεις την αντίσταση, να βοηθήσουν τους φοιτητές να καταργήσουν κάθε έννοια νόμου μέσα στα ΑΕΙ και οι ίδιοι να προσφύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την συνταγματικότητα του νόμου! Για να καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται,