Το PSI διαψεύδει τις Κασσάνδρες

Τι θα κερδίσει η ελληνική οικονομία και γιατί έπεσαν έξω οι κινδυνολόγοι


Του Γιώργου Προκοπάκη/tanea.gr

Η διαδικασία του PSI, η δεύτερη μόλις φάση της οποίας τελειώνει αύριο, είναι μια κατάσταση παγκοσμίως πρωτόγνωρη. Τα μεγέθη είναι ασύλληπτα, τα χρονικά περιθώρια ασφυκτικά, οι συμμετέχοντες εκπροσωπούν όλες τις κατηγορίες συμφερόντων: ο διακανονισμός αφορά χρέος υπερτετραπλάσιο του προηγούμενου «υποδείγματος» (Αργεντινή 60 δισ. δολάρια, Ελλάδα 207 δισ. ευρώ), επιδιώκεται να λήξει σε μερικές εβδομάδες (έστω, οκτώ μήνες από το καλοκαίρι) αντί για δέκα χρόνια, οι «υποστηρικτές» και «αντίπαλοι» αλλάζουν στρατόπεδα. Το εντυπωσιακό είναι ότι σε όρους καθαρής παρούσας αξίας το «λογιστικό» αποτέλεσμα είναι περίπου ανάλογο με αυτό που επετεύχθη τελικά για το προηγούμενο «υπόδειγμα», έπειτα από άτακτη χρεοκοπία με όλα τα δεινά που έφερε μαζί της.
Είναι νωρίς να προβλέψει κανείς πού θα οδηγήσει αυτή η διαδικασία. Τις αμέσως επόμενες ημέρες είναι πιθανό να έχουμε την ενεργοποίηση των Ρητρών Συλλογικής Δράσης, με την εξαιρετικά πιθανή πυροδότηση των CDS. Ευτυχώς, η Ελλάδα έχει την υποστήριξη των εταίρων και μπορεί να αντεπεξέλθει - αρκεί βέβαια το ελληνικό πολιτικό προσωπικό να επιδείξει σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση.
Η συγκυρία απαιτεί καθαρή τοποθέτηση από τους πάντες. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, με την υποστήριξη των εταίρων, φαίνεται αποφασισμένη - και κυρίως ικανή - να δώσει τις μάχες, έστω και με το προσωπικό που της κληροδότησε η διαδικασία σχηματισμού της τον Νοέμβριο. Αυτό που πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους είναι ότι οι αποφάσεις της 27/10/2011 και στη συνέχεια της 21/2/2012 αφορούν ένα ενιαίο πακέτο. Κάθε ευρώ ομολόγου που δεν «συμμετέχει» στο PSI επιβαρύνει τη δανειακή σύμβαση! Η κατεύθυνση της ελληνικής οικονομίας την επόμενη μέρα εξαρτάται από την επιτυχία του PSI. Δεν υπάρχει χώρος για πολιτικαντισμούς και ψάρεμα σε θολά νερά. Να θυμίσουμε ότι αριστερή και δεξιά αντιπολίτευση διερρήγνυε τα ιμάτιά της το περασμένο καλοκαίρι στην προοπτική της υποβάθμισης σε καθεστώς «επιλεκτικής χρεοκοπίας». Εδώ και μία εβδομάδα βρισκόμαστε υπό καθεστώς «επιλεκτικής χρεοκοπίας» και δεν έχει γίνει τίποτε! Ας θυμηθούμε επίσης τη φιλολογία που απέδιδε πρόθεση εθνικής μειοδοσίας σχετικά με το δίκαιο των ομολόγων. Για τη δυνατότητα αλλαγής εκ των υστέρων των όρων έκδοσης ομολόγων, εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μία και μόνη φορά - ιδού λοιπόν, χρησιμοποιείται για τη μεγαλύτερη μείωση χρέους στην Ιστορία, όταν πρέπει, με την υποστήριξη που απαιτούν οι συνθήκες, για τον λόγο που πραγματικά μετράει. Ολη η φασαρία και οι κορόνες ήταν για

untitled

grand phabao rmx

Μαγική εικόνα: βρες πού είναι το τρίτο κόμμα

του Νίκου Ράπτη 

Αν το δούμε σχολαστικά, η διάκριση ανάμεσα σε «αντιμνημονιακούς» και «μνημονιακούς» αποτελεί πράγματι «ψευτοδίλημμα»: και στη μια και στην άλλη κατηγορία έχουμε προοδευτικές και αντιδραστικές αντιλήψεις κι αιτήματα. Από την άλλη όμως, για λόγους που πολιτικά είναι αδιάφοροι (ή σχεδόν αδιάφοροι), η διάκριση αυτή αποτελεί στη σημερινή Ελλάδα τον «ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο»: ό,τι κι αν λένε οι εμβριθείς αναλυτές, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση ο κόσμος -ή το μεγαλύτερο μέρος του- θα πάει να ψηφίσει με το μυαλό σε αυτό ακριβώς το δίλημμα: υπέρ ή κατά της «μνημονιακής πολιτικής» και της τρόικα; Εξάλλου, όλα τα μεγάλα διλήμματα που διαμόρφωσαν την πολιτική μας ιστορία, αν τα εξέταζε κανείς ακριβοδίκαια και εργαστηριακά, ήσαν εν πολλοίς ψευδή: βασιλόφρων ή δημοκρατικός; Εθνικόφρων ή εαμικός; Δεξιός ή αντιδεξιός; Ευρωπαϊστής/εκσυγχρονιστής ή πατριώτης; Και πάει λέγοντας...

Για τη ζώσα και ζέουσα πολιτική διαμάχη, το ζήτημα δεν είναι να βάλουμε στο σημειολογικό ζύγι και να αποδομούμε τις κυρίαρχες διαχωριστικές γραμμές, αλλά μάλλον να τοποθετηθούμε ως προς αυτές έχοντας στο νου μας πώς θα τις αξιοποιήσουμε κατά τον καλύτερο τρόπο. «Πρέπει να αφεθείς στον άνεμο για να τον καβαλικέψεις». Αυτή τη στιγμή στην κεντρική πολιτική σκηνή παίζουν «μνημονιακοί» εναντίον «αντιμνημονιακών» -κι όποιος θέλει να σκοράρει οφείλει να επιλέξει ποια φανέλα θα φορέσει.

Μην σκιάζεστε όμως! Τα πράγματα γίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα αν κοιτάξει κανείς εκ του σύνεγγυς τι πρεσβεύουν οι μεν και οι δε.

Το τι πρεσβεύουν οι μνημονιακοί είναι λίγο πολύ γνωστό: ξεκινώντας από μια σειρά εύλογες υποθέσεις εργασίας (οι Έλληνες συνολικά είμαστε υπεύθυνοι για τον υπερδανεισμό και την χαμηλή μας ανταγωνιστικότητα και λοιπές παραλλαγές του «μαζί τα φάγαμε»· στο αίτημά μας να σωθούμε από τη χρεοκοπία, εμείς είμαστε οι «παράκλητοι» και η τρόικα ο «ελεήμων»· με δεδομένο το συσχετισμό δύναμης Ελλάδας/τρόικα, κάθε διαπραγμάτευση παύει να έχει νόημα άπαξ και η δεύτερη λάβει τις αποφάσεις της· ΤΙΝΑ –«δεν υπάρχει εναλλακτική λύση»- στην υποταγή στην τρόικα πλην της άτακτης χρεοκοπίας) χαράσσεται μια στρατηγική υπακοής στον άξονα «Μερκοζί» στο όνομα της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, της δίκαιης τιμωρίας του φαύλου ελληνικού λαού και του μακροπρόθεσμου εθνικού συμφέροντος.

Ιδού το υπ' αριθμό ένα «κόμμα» τη σημερινής Ελλάδας: είναι το «μνημονιακό» κόμμα της διακυβερνητικής διαχείρισης της ελληνικής κρίσης χρέους. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το κόμμα αυτό πρέπει να εκφράζει μεταξύ του 1/4 και των 2/5 των Ελλήνων. Πολιτικά το κόμμα αυτό σήμερα εκπροσωπείται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ (ίσως και ένα τμήμα του -προερχόμενου από τη «δεξιά» ανανεωτική αριστερά- στελεχιακού δυναμικού της ΔΗΜΑΡ, μια «ολίγη» από «οικολόγους πράσινους» κ.λπ).

Είναι πολύ πιο συναρπαστικό να δει κανείς τι πρεσβεύει το -πλειοψηφικό πέραν πάσης αμφιβολίας- αντιμνημονιακό στρατόπεδο:
Από τη μια έχουμε το «κόμμα της δραχμής», ένα συνασπισμό κοντολογίς παραδοσιακών αντιευρωπαϊκών δυνάμεων της δεξιάς και της αριστεράς, οικονομικών συμφερόντων που εποφθαλμιούν τη βίαιη συναλλαγματική υποτίμηση του ελληνικού νομίσματος και οικονομολόγων υποστηρικτών της «μιας κι έξω» υποτίμησης των τιμών και των αξιών στην Ελλάδα, αντί του σημερινού «μαρτυρίου της σταγόνας». Το κόμμα αυτό φαίνεται να εκπροσωπεί σήμερα περί το 1/5 των Ελλήνων, με δυναμική που φτάνει το πολύ ως το 1/3, με πολιτικά υποκείμενα κυρίως το ΚΚΕ και την άκρα δεξιά («χρυσή αυγή» και τάσεις του ΛΑΟΣ), ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, μερίδα των διαγραμμένων του ΠΑΣΟΚ («άρμα πολιτών» κ.λπ), και τη (διαγραμμένη από τη ΝΔ) «λαϊκή δεξιά».
Από την άλλη όμως έχουμε ένα άλλο «κόμμα», που θεωρεί πως μπορούμε να παραμείνουμε στο ευρώ αντιτιθέμενοι στο «μνημόνιο» και την τρόικα. Το «κόμμα» αυτό αναγιγνώσκει το πρόβλημα της ελληνικής κρίσης χρέους με όρους εντελώς αντίστροφους από εκείνους που προκρίνει το «μνημονιακό κόμμα» της διακυβερνητικής προσέγγισής της:
Υπεύθυνη για την κρίση δεν είναι τόσο η ασωτία των Ελλήνων/του ελληνικού πολιτικού συστήματος, αλλά η δημιουργία μιας νομισματικής ένωσης που δεν προβλέπει αντισταθμιστικούς μηχανισμούς άμεσης μεταφοράς κεφαλαίων εντός της, η επικυριαρχία του χρηματοπιστωτικού συστήματος επί των πολιτικών και η αδυναμία της Ευρώπης (ή/και των σημερινών συντηρητικών ηγεμόνων της) να οδεύσει αποφασιστικά προς την ομοσπονδοποίησή της˙
Τυχόν ελληνική χρεοκοπία με έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα ήταν καταστροφική για τις κατεστημένες δυνάμεις της Ευρώπης και το ευρωπαϊκό τουλάχιστο χρηματοπιστωτικό σύστημα, οπότε το ποιος είναι ο «παράκλητος» και ποιος ο «ελεήμων» παίζεται...
'Αρα η Ελλάδα όχι μόνο μπορεί να

«Μάθε παιδί μου γράμματα, αλλιώς θα με απολύσουν»

Ονομα, επώνυμο, το σχολείο όπου διδάσκουν και τη βαθμολογία που συγκέντρωσαν: όλα αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνουν οι πίνακες αξιολόγησης των 18.000 και πλέον δασκάλων και καθηγητών στα δημόσια σχολεία που δημοσίευσε ο Δήμος Νέας Υόρκης. Δεν το έκανε οικειοθελώς, του το επέβαλε δικαστική εντολή. Είχε προηγηθεί μια σκληρή νομική μάχη ανάμεσα στα τοπικά ΜΜΕ, που αξίωναν τη δημοσίευση των αξιολογήσεων στο όνομα της διαφάνειας και του δικαιώματος των γονιών να ξέρουν ποιος μορφώνει (;) τα παιδιά τους, και στο συνδικάτο των καθηγητών, που επιμένει ότι το σύστημα αξιολόγησης των επαγγελματιών της εκπαίδευσης είναι «λανθασμένο και αναξιόπιστο». Ολα αυτά, σε μια περίοδο έντονης συζήτησης για την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης στις ΗΠΑ, την αποτελεσματικότητα των επίσημων συστημάτων αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και τους μηχανισμούς που καθορίζουν αν οι τελευταίοι αξίζουν ή όχι να παραμείνουν στη θέση τους.
Το σύστημα βαθμολόγησης των καθηγητών στα δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης μετρά αρκετά χρόνια ζωής, το εμπνεύστηκε το τοπικό υπουργείο Παιδείας προκειμένου να καθορίζει το επίπεδο του μισθού κάθε εκπαιδευτικού, αν θα αποκτήσει μόνιμη θέση ή αν, αντιθέτως, θα απολυθεί. Βασίζεται στη βαθμολογία που λαμβάνουν οι μαθητές σε δύο εξετάσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται στο τέλος της σχολικής χρονιάς, η μία στον τομέα των μαθηματικών και η άλλη σε εκείνον της κατανόησης κειμένου. Μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, το σύστημα προσδιορίζει τον βαθμό που μπορεί να ελπίζεται ότι θα πάρει ο μαθητής: αν τον ξεπεράσει, ο καθηγητής λαμβάνει θετική ή πολύ θετική αξιολόγηση. Αν αποδειχθεί κατώτερος των προβλέψεων, η αξιολόγηση του καθηγητή είναι αρνητική.


Οι πίνακες ανέκαθεν προορίζονταν αποκλειστικά για εσωτερική χρήση, τον περασμένο Αύγουστο όμως πολλά τοπικά ΜΜΕ αξίωσαν την αποκάλυψή τους. Η Δικαιοσύνη τους έδωσε τελικά δίκιο και την περασμένη Παρασκευή η Νέα Υόρκη έγινε η δεύτερη πόλη των ΗΠΑ που δημοσιοποιεί πίνακες αξιολόγησης των εκπαιδευτικών - ανάλογη απόφαση είχε λάβει το Λος Αντζελες το 2010. Το Συνδικάτο Καθηγητών της Νέας Υόρκης αντέδρασε με μια ολοσέλιδη καταχώριση στις ίδιες εφημερίδες που δημοσίευσαν τους πίνακες. Το μήνυμα - «Αυτός δεν είναι τρόπος αξιολόγησης ενός καθηγητή!» - συνοδευόταν από μια επιστολή καταγγελίας του συστήματος υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του Συνδικάτου Μάικλ Μάλγκριου. Οπως εξηγούν οι «New York Times», το σύστημα δεν λαμβάνει υπόψη του ούτε αν ο μαθητής έχει αλλάξει τάξη προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, ούτε τον αριθμό των μαθητών που έχει υπό την ευθύνη του ένας καθηγητής, ούτε αν αυτός είναι δίγλωσσος, ούτε αν χρειάστηκε στη διάρκεια της χρονιάς να πάρει αναρρωτική άδεια. Ο υπουργός Παιδείας των ΗΠΑ, πάντως, Αρνι Ντάνκαν τάχθηκε εκ των υστέρων υπέρ της δημοσιοποίησης των αξιολογήσεων• όπως είπε, η σιωπή γύρω από την ποιότητα των καθηγητών «δεν αποτελεί εναλλακτική επιλογή». Υπέρ δήλωσε και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, ο Μάικλ Μπλούμπεργκ - ο οποίος μάλιστα απειλεί να κλείσει έως και 33 δημόσια σχολικά ιδρύματα λόγω κακής ποιότητας παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών.

tanea.gr

Ποιος θέλει να γίνει ο επόμενος εθνικός καλλιτέχνης (τώρα που μας τελείωσε ο Νταλάρας);

Γράφει ο Γιώργος Στόγιας.

Έθεσα χτες το ερώτημα του τίτλου σε παρέα φίλων, έχοντας στο νου δικό μου υποψήφιο. Οι απαντήσεις έριξαν στο τραπέζι ονόματα που δεν ικανοποιούσαν τις πολύπλευρες απαιτήσεις της θέσης. Ο Κραουνάκης έχει ήδη προκαλέσει τα πυρά των Αγανακτισμένων (άσε που είναι “too gay to pay”, που είπε κι ο Νίκος), ο Μαχαιρίτσας είναι passé, ο Μάλαμας ως «ιερό τέρας» δεν κάνει για κοσμικούς ρόλους. Το ζητούμενο ήταν κάποιος με τεράστιες φιλοδοξίες, που να έχει τη διάθεση να αναλάβει ως νέος Μωυσής, όπως είπε ο Αντώνης, μια «Αποστολή» που δε θα ευχόμασταν ούτε στον πιο αντιπαθή μας καλλιτέχνη…
Κυκλοφόρησε πολύ στο διαδίκτυο, και σχολιάστηκε κυρίως θετικά, ένα κείμενο του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο «We blame you» στο οποίο ο γνωστός τραγουδιστής και μουσικοσυνθέτης επιστρέφει με τόκο στον Άγνωστο Εγγλέζο Δημοσιογράφο τις κατηγορίες εκείνου για την ελληνική συμβολή στην ευρωπαϊκή κρίση. Καταλήγει, μετά από ήξεις αφήξεις έντεκα παραγράφων, στο τουλάχιστον σαφές «Ακούς εκεί: we blame you! Ηλίθιε!»
Πιστεύω ότι για να καταλάβουμε την πολιτική φιλοσοφία πίσω από τη ρητορική της συγκεκριμένης παρέμβασης (αλλά και στίχων του όπως αυτών του τραγουδιού «Πατρίδα»), θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τη κυπριακή εμπειρία τού Α.Ι. Μια ανάγνωση αυστηρά μέσα στα ελληνικά (ελλαδίτικα) συμφραζόμενα οδηγεί, κατά τη γνώμη μου, σε παρερμηνείες.
Ο ΑΙ αποτελεί την πιο δημιουργική, εξωστρεφή και εξαγώγιμη μορφή ενός ολόκληρου πολιτικού και αισθητικού κλίματος μιας αριθμητικά μικρής αλλά δραστήριας μερίδας της γενιάς του. Σε εκείνη συνενώνονταν ετερόκλιτα στοιχεία με τρόπο που, εξαιτίας των διαφορετικών ιστορικών συνθηκών, δεν είχε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα. Μερικά στοιχεία, ελλιπή βέβαια, έτσι ώστε να σχηματίσει ο αναγνώστης μια εικόνα, εδώ:
• το πολιτικό κλίμα – τέλη ’80, αρχές ’90 – που επικρατούσε, στη νεολαία της ΕΔΕΚ και στη φοιτητική οργάνωση ΑΓΩΝΑΣ, ήταν εθνικιστικό και σοσιαλίζον (με πιο κοντινή αναλογία στα καθ’ ημάς, το λόγο του ΠΑΣΟΚ πριν το ’81).
• Βαθιά λατρεία προς την Ελλάδα παρ’ όλες τις απογοητεύσεις που επιφύλαξε στους Ελληνοκύπριους και παρά τα δικά της στραβά, μια εξιδανικευμένη «μητέρα- πατρίδα» (σε αυτό οι ΕΔΕΚίτες διαφοροποιούνται κάθετα από την πλειονότητα των Ελληνοκυπρίων αριστερών).
• Μίσος για τους Εγγλέζους ως όρος ύπαρξης (πράγμα βέβαια που δεν εμποδίζει τον καλλιτέχνη να προσπαθεί για διεθνή επιτυχία, όπως τίποτα δεν εμποδίζει μια ΕΔΕΚίτισσα να πάει για ψώνια στο Λονδίνο).
• Συγκάλυψη του αισθήματος ανωτερότητας απέναντι στους Τουρκοκύπριους πίσω από τη ρητορική «οι Εγγλέζοι μας έβαλαν να σκοτωθούμε».
• οι πολιτισμικές αναφορές είναι κυρίως από ελληνική μουσική και λογοτεχνία. Παρότι έπαιζε πολύ το «εναλλακτικό» στυλ στο ντύσιμο, στις σχέσεις, στο ποτό, η επανάσταση της punk και ό,τι την ακολούθησε δεν θα έφτανε στην Κύπρο μέχρι πρόσφατα.
• Την ανάγκη για πνευματικότητα ήρθε να γεμίσει η «ανακάλυψη» του Αγίου Όρους και της νεοορθοδοξίας, σε βαθμό αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα. ( Χαρακτηριστικά, στο μπαρ που δούλευα dj, το πιο φεύγα και σκοτεινό -μέχρι που έκλεισε- μαγαζί της Λευκωσίας, που μάζευε τις πιο ακραίες φάτσες, υπήρχε πάνω από τα πλατό δεσπόζουσα μια εικόνα της Παναγίας!)
• Στη δεκαετία του 2000, το κλίμα αυτό μπολιάστηκε με πασπαρτού αντικαπιταλισμό και επιλεκτική αντιπαγκοσμιοποίηση, δίχως να χρειαστεί να τροποποιήσει τον βαθύ συντηρητισμό του. Στην πιο κρίσιμη στιγμή για τα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου, στο σχέδιο Ανάν, οι φορείς του (και ο Α.Ι) τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του «Όχι» μαζί με ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις (κανείς ΑΚΕΛικός, ελληνοκύπριος αριστερός, δεν βγήκε στο δρόμο για το ΟΧΙ).
Τα παραπάνω στοιχεία πιστεύω ότι μπορούν να ανιχνευτούν στους στίχους και τις παρεμβάσεις του Α.Ι. Η μεγάλη αποδοχή που απολαμβάνει στην Κύπρο από συντηρητικές ομάδες και μπλογκ βρίσκεται κοντά στο αληθινό πνεύμα και τις προθέσεις του έργου του.
Αυτό που με ενδιαφέρει ουσιαστικά δεν είναι ο ΑΙ. Με ενδιαφέρει το πρότυπο που περνάει σχετικά με το «τι είναι καλλιτέχνης», η ιδέα περί νεότητας, και η ιδέα περί εθνικής αξιοπρέπειας. Γνωρίζοντας ότι υπεραπλουστεύω, αν έπρεπε με μια λέξη να περιγράψω την προβαλλόμενη στάση, αυτή θα ήταν η «κλαψουρομαγκιά».
Γενικά, η ιδέα του «εθνικού» καλλιτέχνη είναι προβληματική (είναι μια λούμπα στην οποία πέφτουν ενίοτε και πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες, ο Σαββόπουλος παλιότερα, ο Νάνι Μορέτι στην Ιταλία, για ένα φετινό παράδειγμα). Ο «εθνικός» καλλιτέχνης υποτίθεται πως μιλάει στο λαό ως παιδαγωγός αλλά και ως λυτρωτής. Με το έργο του επιλύει τις εσωτερικές αντιφάσεις του έθνους (όπως κάνει κι ο Αλκίνοος στο κείμενό του με την παράθεση των ελληνικών παθογενειών, μόνο για να τις διαγράψει στην τελική σούμα).
Βρίσκω όμως εντελώς αποκρουστική την ιδέα ενός «εθνικού» καλλιτέχνη σε νεαρή σχετικά ηλικία. Για την ώρα, ο Θεοδωράκης, μας φτάνει και μας περισσεύει!

Βράστε ρύζι!

Βαρέθηκα να διαβάζω σχόλια που με λένε δεξιό!


Ενώ δεν είσαι;
Είμαι ακριβώς το αντίθετο. Δεξιός είναι ο συντηρητικός. Αυτός που φοβάται τις νέες ιδέες, που κολλάει στην παράδοση και δεν θέλει να αλλάξουν τα πράγματα. Σου φαίνομαι για τέτοιος;


Μάλλον όχι. Αλλά, τότε, πού ανήκεις;
Τι απαίσια έκφραση! Σαν να μιλάμε για δούλους. Ανήκω στον εαυτό μου και μόνο.
-Εννοώ, σε ποιον πολιτικό χώρο;
Σ’ έναν χώρο που ποτέ στην Ελλάδα δεν κατόρθωσε να αποσπάσει πάνω από το 1% των ψήφων. Πιο περιθωριακό κι από τα γκρουπούσκουλα της Αριστεράς.
-Και γιατί αυτό;
Διότι αντιπροσωπεύει τις ιδέες της ελευθερίας, του ορθολογισμού και του διαφωτισμού. Πράγματα παντελώς άγνωστα στη χώρα μας - για να μην πω και απεχθή.
-Και το όνομα αυτού;
Φιλελευθερισμός. Πολιτικός - καμία σχέση με τον οικονομικό, ή τον νεο-φιλελευθερισμό. Από αυτόν ξεκίνησε και σ’ αυτόν βασίζεται η σύγχρονη δημοκρατία. Παιδί του διαφωτισμού που πρώτος μίλησε για πνευματική ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα και ανθρωπιστικές αξίες.
-Μα η Νέα Δημοκρατία δεν…
Ναι, κάποτε αναφερόταν σε «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό». Θα ήταν καλύτερα να μιλούσε για «ρυζοβραστικό φιλελευθερισμό». (Βράσε ρύζι!) Ουδεμία σχέση έχουν τα δεξιά μας κόμματα με αυτές τις αξίες. Πρόκειται απλούστατα για συντηρητικούς. Αλλά ο φιλελευθερισμός μόνο συντηρητικός δεν είναι: πάντα ανοιχτός στο νέο και το διαφορετικό.
-Και τα άλλα κόμματα;
Όλα άκρως συντηρητικά και εσωστρεφή - με προεξάρχον το δογματικό ΚΚΕ.
-Άρα, παραμένεις περιθωριακός;
Και παρεξηγημένος. Μόνος, στη λιγότερο φιλελεύθερη χώρα της Ευρώπης… Μία  γραφειοκρατική, κρατικίστικη, αγκυλωμένη, απολιθωμένη Σοβιετία! Ξέρεις πόσο σχετίζεται η κρίση με αυτήν τη νοοτροπία; Αλλά πού να το εξηγήσεις τώρα σε ανθρώπους οι οποίοι σχεδόν γεννιούνται με παρωπίδες, τρέμουν την ατομικότητα, την ανεξαρτησία και την ελεύθερη σκέψη;
Και αυτοί, για να ξεμπερδεύουν, σου κολλάνε την ετικέτα «δεξιός» και ξενοιάζουν.
Τίποτα πιο ολέθριο από τις απλουστεύσεις, τις παρεξηγήσεις και τα στερεότυπα. Έχουν δολοφονήσει ουκ ολίγους
lifo.gr

Είναι ο Κουβέλης το μικρότερο κακό;

του Γιάννη Σακελλαρίδη

Με το πολιτικό σκηνικό να κυριαρχείται από τους εκπροσώπους της μεταπολιτευτικής κατάντιας, του βαθέος ΠΑΣΟΚ και της βαθιάς ΝΔ, των ακροδεξιών παραφυάδων και της Συριζικής αντιπολίτευσης που καταφέρνει ακόμα, μετά και από τόσα χρόνια ανοησίας, να προκαλεί με τις ακρότητές της, δεν είναι λίγοι όσοι βλέπουν στο πρόσωπο του μειλίχιου προέδρου-μονάρχη της Δημοκρατικής Αριστεράς μία καλύτερη επιλογή, μία άμυνα απέναντι στη λαίλαπα της λιτότητας και του Μνημονίου, μία φωνή που θα ήθελαν να διαδραματίσει κάποιον ρόλο στο πολιτικό σκηνικό μετά τις εκλογές. Τα ποσοστά της ΔΗΜΑΡ στις δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες· είναι όμως όντως ο Κουβέλης καλύτερος από τους άλλους;

Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για πολιτικό που, αν και θα μπορούσε, δεν επιδίωξε μεγάλες δόξες και αξιώματα, αλλά έκανε την καριέρα του μέσα από μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης. Αυτό όμως δεν τον καθιστά αυτομάτως κάτι το ιδιαίτερο: και οι περισσότεροι σύντροφοι του ΚΚΕ έχουν αντίστοιχη στάση, μάλιστα χωρίς αρχηγικές φιλοδοξίες οι περισσότεροι, αλλά όσο και αν αυτό τους καθιστά κάπως συμπαθείς κανείς σχεδόν δε θα ήθελε να τους δώσει εξουσία. Επίσης, το κόμμα του Φώτη Κουβέλη έχει μία συνεπή στάση κατά της βίας και των ακροτήτων, κάτι που αποτελεί θετική συμβολή στην πολωμένη εποχή που ζούμε. Τέλος, πρωτοστάτησε στις ανατροπές που συντελέσθηκαν στις δημοτικές εκλογές - οι τότε πρωτοβουλίες του όμως είναι στον αντίποδα της έκτοτε αδράνειάς του.
Πέραν αυτών όμως τι; Ποιος είναι ο ρόλος που αντικειμενικά διαδραματίζει ή θα διαδραματίσει αυτό το κόμμα στο προσεχές μέλλον; Εδώ, λίγα τρέιλερ από την πρόσφατη ιστορία.


Έργο πρώτο, σκηνή πρώτη: Ο Κώστας Σημίτης, συνοδοιπόρος του Ανδρέα Παπανδρέου από την αρχή αλλά εκφραστής μειοψηφικών τάσεων μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αναλαμβάνει από σπόντα την πρωθυπουργία και ρίχνει το σύνθημα του εκσυγχρονισμού. Εδώ έχουμε ήδη μία διαφορά από τον Κουβέλη: ο Κουβέλης δεν έχει ρίξει κανένα σύνθημα. Όσο και αν η λέξη «σύνθημα» απωθεί, και όση κριτική και αν κάνει κανείς στο περιεχόμενο του σημιτικού εκσυγχρονισμού, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σημίτης προώθησε ένα όραμα, το οποίο αποτελούσε τομή ως προς την μέχρι τότε πορεία του κόμματός του. Το σύνθημα αυτό του έδωσε αρκετή ώθηση ώστε η πρώτη του τετραετία να θεωρείται από πολλούς η καλύτερη της Μεταπολίτευσης. Σκηνή δεύτερη: Τα παλικάρια του Σημίτη έχουν ρημάξει το κράτος κατά τα ειωθότα του κόμματός τους· ο εκσυγχρονισμός έχει γίνει το όχημα για την αναπαραγωγή του βαθέος ΠΑΣΟΚ (μεταξύ άλλων, βεβαίως).
Έργο δεύτερο: Έχει έρθει η ώρα του Καταλληλότερου, που έχει υποσχεθεί την επανίδρυση του κράτους. Το τρέιλερ είναι σύντομο γιατί δεν αξίζει σχολιασμό. Παρατηρούμε μόνο μία παρόμοια ασάφεια ανάμεσα στην «επανίδρυση» του Καραμανλή και τις τοποθετήσεις του Φώτη Κουβέλη.
Έργο τρίτο: Ο Αντώνης Σαμαράς, πρωτοστάτης μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα στον ανένδοτο κατά του Μνημονίου, βάζει την υπογραφή του στην επιστολή συμμόρφωσης προς τους δανειστές: «Αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχους και τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και τη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία.» Το παραμύθι έχει τελειώσει...


...για τη Νέα Δημοκρατία. Όχι όμως για όλους. Δια του υπεύθυνου Οικονομικών η Δημοκρατική Αριστερά αντέδρασε στη συνεδρίαση του Eurogroup ζητώντας περισσότερα δανεικά για την «ανάπτυξη». Στην ίδια δήλωση διαμαρτύρεται για το προβλεπόμενο υψηλό επίπεδο του χρέους το 2020· βγάλε άκρη τώρα αν θέλει ή δε θέλει περισσότερα δανεικά. Ο γραμματέας του κόμματος εξηγεί στην «Αυγή» ότι η ΔΗΜΑΡ δε θα χρειαστεί να υπογράψει ποτέ αντίστοιχη επιστολή γιατί «πλέει σε ένα πολιτικό ρεύμα που το έχουν σφραγίσει ο Ηλίας Ηλιού και ο Λεωνίδας Κύρκος και που μέχρι τις μέρες μας συνεχώς και αδιαλείπτως παλεύει για την ευρωπαϊκή ενοποίηση και για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας».


Για να μη μακρυγορούμε, επειδή και η κουτσή Μαρία μπορεί να δει ότι αυτά είναι τζάμπα λόγια και ανοησίες που θα ακυρωθούν από την πρώτη στιγμή που θα αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, ας δούμε εν τάχει τα παραπάνω έργα σε αντίστροφη σειρά, όπως θα επαναληφθούν με νέο πρωταγωνιστή τον Κουβέλη: Πρώτα, η επιστολή. Έπειτα, θα έρθει ο λογαριασμός για την ασάφεια: με εξουσία και ευθύνες στα χέρια τους, τότε για πρώτη φορά θα αναρωτηθούν οι φωστήρες της ΔΗΜΑΡ πιο είναι το περιεχόμενο της «διαφορετικής πολιτικής» που κήρυσσαν - μέχρι να το βρουν το αποτέλεσμα θα είναι μία διαχείριση σύμφωνη με την πεπατημένη, με την επιπρόσθετη αδεξιότητα του πρωτάρη. Τέλος, θα αναλάβουν τα «παλικάρια»: οι κομματάνθρωποι, όλες αυτές οι μετριότητες που περιτριγυρίζουν τον πρόεδρο, δεν έχουν να

το κόκκινο σχολείο

soon to a theater near you....

Μετράτε τον πολιτισμό, κ. Μικρούτσικε;

"Σε καλύτερες εποχές, η επιλογή του Γερουλάνου θα ήταν μία επιλογή για γέλια. Ο λόγος είναι ότι ο Γερουλάνος δεν έχει ουδεμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό, δεν τον νιώθει και δεν τον ξέρει και επομένως δεν μπορεί κατ' ουδένα τρόπο να τον διαχειριστεί". Αν αυτή η δήλωση του μουσικοσυνθέτη Θάνου Μικρούτσικου στην "Αυγή" της περασμένης Κυριακής δεν αναδύει ρατσισμό, τότε τι σημαίνει άραγε;


Μπορεί να πει κανείς πολλά για τον υπουργό Πολιτισμού και ο καθένας είναι ελεύθερος να έχει την οποιαδήποτε άποψη για το έργο ή το μη έργο του στον τομέα της αρμοδιότητάς του. Όμως ποιο όργανο μέτρησης του ελληνικού πολιτισμού εφάρμοσε ο Θάνος Μικρούτσικος στον Παύλο Γερουλάνο προκειμένου να καταλήξει στο ακραίο και επικίνδυνο "συμπέρασμα", σύμφωνα με το οποίο ο Έλληνας υπουργός Πολιτισμού "δεν έχει ουδεμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό";


Δεν είναι ανατριχιαστικό αυτό το "συμπέρασμα", πολλώ μάλλον που προέρχεται από έναν άνθρωπο του πολιτισμού;
Και μη μου πείτε για απομόνωση μίας φράσης του Θάνου Μικρούτσικου και για συμφραζόμενα. Σας διαβεβαιώ ότι δεν υπάρχουν συμφραζόμενα, υπάρχει μόνον αυτή η ρατσιστική διατύπωση του Θάνου Μικρούτσικου.
του Βασίλη Βενιζέλου

οι χυδαίες μειοψηφίες

οχι οτι τρελαίνομαι για τον νταλάρα.το δικό μας ντε.τα "παραπονεμένα λόγια" δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.
αλλά δε μπορώ να δεχθώ με  τίποτε τον τραμπούκισμο των όψιμων πατριωτών,που εκδηλώνεται ολο και πιο συχνά.
παράλληλα, φαίνεται ξεκάθαρα πως οι "λύκοι του οντάριο" εχουν χάσει και το τόπι.
"προδοτης"  ο νταλαρας.
ερωτήσεις δέχεται το κατάστημα;ο.κ.
πήρε μετεγγραφή χώρις να ρωτήσει το λαό;
πούλησε κάτι;το sleepin' bag μια βραδιά στο λεβερκούζεν;
μάδησε και πάτησε το κόκκινο τριαντάφυλλο;
ξεπάγωσε την τσιμινιέρα;
τι έκανε ρε πατριώτες;
τραγούδαει ακόμα; έχει σύζυγο βουλευτή και δεν την έχει χωρίσει ακόμη; δεν ακολούθησε τον μίκη,τον απόστολο και και τον γλέζο;
δεν ένωσε τη φωνή του με τον αγωνιστή κότσιρα και το σεβάσμιο μητροπάνο των 95000 ευρω στην εμφάνιση;
εαν είστε σωστοί όμως,όπως γράφει κι ο γιαννακίδης εδώ,να πάτε στον μικρούτσικο να πετάξετε καρέκλες,επειδή ο "σταυρός του νότου" δεν ασκεί κριτική στο εφοπλιστικό κεφάλαιο.


εκτός.....εκτός εάν είστε πράκτορες του τζιμάκου.

«The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore»: δείτε την ταινία που κέρδισε το Οσκαρ Μικρού Μήκους Animation!

flix.gr
Διαγωνίστηκε με το «La Luna» της Pixar και κέρδισε! Δείτε το «The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore» και διαπιστώστε εάν άξιζε.


Η αμερικανική μικρού μήκους ταινία «The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore», των Γουίλιαμ Τζόις και Μπράντον Ολντενμπεργκ, είναι ένα «υβριδικό» animation που συνδυάζει το βωβό σινεμά με τα τεκνικολόρ μιούζικαλ. Εχει ένα διαδραστικό βιβλίο σε i-pad app, εγκαινιάζοντας κατά κάποιο τρόπο το transmedia στην κατηγορία του! Στην 84η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας, κέρδισε το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Animation.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς της ταινίας, το «The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore», είναι εμπνευσμένο σε ίσα μέρη από τον Τυφώνα Κατρίνα, τον Μπάστερ Κίτον, τον Μάγο του Οζ και την αγάπη για τα βιβλία. Η ταινία είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους που αφιερώνουν τη ζωή τους στα βιβλία και για τα βιβλία που ανταποδίδουν τη χάρη!
Το 15λεπτο φιλμ είναι γυρισμένο με συνδυασμό διάφορων τακτικών, μινιατούρες, cgi, 2D animation και με μια σαφή στιλιστική αναφορά στις ασπρόμαυρες, βωβές ταινίες και στα τεκνικολόρ μιούζικαλ.



The Fantastic Flying Books of Mr... από Flixgr

Κώστας Βαρώτσος Αυτοκριτική κι αλληλεγγύη

Της Βασιλίκας Σαριλάκη / theartnoise.blogspot.com
Ένα μνημείο αφιερωμένο στα δεινά της μετανάστευσης είναι το νέο έργο του γλύπτη Κώστα Βαρώτσου που εγκαινιάστηκε πρόσφατα στην Ιταλική πόλη Οτράντο. Το έργο αφιερώνεται  σε εκείνους που χάθηκαν στη θάλασσα στις 28 Μαρτίου 1997, κοντά στις ακτές της Απουλίας, όταν ένα ιταλικό πολεμικό πλοίο βύθισε το αλβανικό πλοίο «Kater I Rades» με αποτέλεσμα να πεθάνουν 81 άνθρωποι εκ των οποίων 61 γυναίκες και παιδιά. Ο Βαρώτσος ανέλαβε να μετατρέψει το ανασυρμένο από τον βυθό κουφάρι του Αλβανικού αυτού πλοίου σε ένα έργο-σύμβολο. Μου μίλησε για αυτό το δράμα, την εμπειρία με την εκεί κοινότητα, τα ελληνόφωνα χωριά, για την μετανάστευση και το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή..Τον ρώτησα τι θα πρέπει να σηματοδοτεί κυρίως ένα έργο δημόσιου χώρου αφού είναι ο Έλληνας γλύπτης που έχει κάνει διεθνώς τα περισσότερα έργα δημόσιου χώρου. Μιλήσαμε ακόμα για την κρίση και με αιφνιδίασε με την έντονη αυτοκριτική του γιατί όπως είπε, ήταν έγκλημα που σιώπησε όταν έπρεπε να μιλήσει και για την οικτρή όπως την χαρακτήρισε αποτυχία του όταν αναμίχθηκε με την πολιτική..

* Πες μου Κώστα, πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα; Ποιά ήταν η εμπειρία σου με την κατασκευή αυτού του ιδιαίτερου έργου, και πως έγινε δεκτή από την εκεί κοινότητα;
* Η πρόταση να κάνω αυτό το έργο μου ήρθε τον περασμένο Αύγουστο, ενώ βρισκόμουν στο σπίτι μόνος μου και σε πλήρη κατάθλιψη λόγω της κατάστασης  με την Ελλάδα. Μόλις έλαβα το email απάντησα αμέσως. Ζήτησα να μάθω λεπτομέρειες για το συμβάν, ζήτησα εικόνες από το καράβι και ανταποκρίθηκαν αμέσως. Μόλις είδα τις εικόνες ταυτίστηκα άμεσα με αυτήν την τραγωδία. Είδα κάποια ομάδα ανθρώπων που προσπαθώντας να βρουν μια καλύτερη ζωή βγήκαν στην θάλασσα και πέθαναν..81 άτομα..τους χτύπησε ένα ιταλικό πολεμικό και βυθίστηκαν και πήγαν στον πάτο της θάλασσας.. 81 ψυχές..μόλις το είδα αυτό..


* Που ήταν μάλιστα κατά πλειοψηφία μάνες και παιδιά.. Αυτό είναι το πιο δραματικό..
* Ναι, ναι ήτανε 61 γυναίκες και παιδιά.. Οι οποίοι μάλιστα επειδή ήτανε όλοι στο αμπάρι πνίγηκαν χωρίς να μπορέσουν καν να αντιδράσουν..Και μου εμπιστεύτηκαν αυτό το έργο για να το κάνω έργο..να του δώσω ζωή..

* Πολύ δύσκολο έργο.
* Ε ναι βέβαια..γιατί εγώ δούλευα σε ένα κουφάρι που είχε πνίξει 81 ανθρώπους. Έπρεπε με λίγα λόγια να αντιμετωπίσω τον θάνατο και να το κάνω να πλεύσει σε άλλη διάσταση, στην διάσταση της τέχνης. Αυτή ήταν η κορυφαία ιδέα που είχαν οι Ιταλοί. Δεν ήταν δική μου η ιδέα. Οι Ιταλοί, που έχουν μια συνείδηση ιστορική και μια διαστρωμάτωση πολιτισμική που τους επιτρέπει να κάνουν υπερβάσεις,αποφάσισαν να μετατρέψουν το δικό τους φταίξιμο σε ένα παγκόσμιο μήνυμα, ένα μήνυμα ζωής.


* Το ατύχημα αυτό έγινε επί Μπερλουσκόνι;
* Δεν θυμάμαι.Νομίζω πως ναι. Ήταν μια βλακεία. Ήταν εκείνην την εποχή που με τις πυραμίδες κατέρρευσε η Αλβανική οικονομία με αποτέλεσμα αυτήν την προσφυγιά. Βέβαια η μετανάστευση είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο..Ακόμη και σε μάς ψιθυρίζεται ότι μπορεί σε λίγο καιρό να γίνουμε κι εμείς μαζικά ξανά μετανάστες..

* Ακούγεται επίσης ότι υπάρχει και μια σιωπηρή συμφωνία όλων των κομμάτων που μπλοκάρει τις διαδικασίες να βγάλουν χαρτιά οι μετανάστες, ώστε να δημιουργηθεί ανάσχεση του μεταναστευτικού ρεύματος..Βέβαια στο σημείο που είμαστε σήμερα αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό..
* Είναι αλήθεια ότι αυτό που έγινε στην Ελλάδα δεν είναι η κανονική μετανάστευση που έχει κάποιους κανόνες, μιαν οργάνωση κλπ. Εδώ δεν το σκέφτηκαν καλά, το άφησαν απλώς να εξελιχτεί χωρίς όρους..


* Ναι, αλλά κι εμείς δεν έχουμε θαλασσοπνίξει κόσμο;

* Ναι, Χιλιάδες άνθρωποι έχουν πνιγεί στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου..Χιλιάδες..Γιατί θέλησαν να ασκήσουν το δικαίωμά τους σε μια καλύτερη ζωή. Όμως, οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή. Χρειάζεται βέβαια μια πρόβλεψη και κάποιοι κανόνες από τα κράτη για την μετανάστευση. Δυστυχώς, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεν βοήθησε ούτε την Ελλάδα, ούτε την Ιταλία προς αυτήν την κατεύθυνση, τα κράτη επίσης δεν ανταποκρίθηκαν όπως έπρεπε και οδηγηθήκαμε σε αυτήν την καταστροφή. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να σκοτώνουμε τους μετανάστες στον δρόμο. Μην τρελαθούμε κιόλας..

* Αυτό μας έλειπε..Αλλά για πες μου για το έργο τώρα..
* Ο στόχος ήταν να “ξαναταξιδέψει” το καράβι στην θετική διάσταση της τέχνης αυτήν την φορά. Να γίνει ένα έργο που θα το κοιτάς και μόνο σε δεύτερη ανάγνωση θα βλέπεις την τραγική καταγωγή αυτού του έργου.. Η εμπειρία κατασκευής ήταν τρομερή.
  Ήταν ένα πολύ φορτισμένο αντικείμενο, έτσι όπως το έβλεπες σκουριασμένο, ανασυρμένο από τον βυθό της θάλασσας. ‘Έπρεπε λοιπόν να ορμήξω, να το πάρω, να το πάω αλλού, κι ότι γίνει.. Επίσης ήταν δύσκολη εμπειρία γιατί εγώ ήμουνα ήδη σε μια τρομερή κατάθλιψη λόγω της κατάστασης στην Ελλάδα..Οπότε μέσα από μια ήδη θανατική κατάσταση που ζούμε, έπρεπε να πάρω μια άλλη θανατική κατάσταση και να την κάνω έργο.. Άσε που δίπλα στην περιοχή όπου έκανα αυτό το έργο μέσα στο υπερβολικό κρύο, πήγα και στα διάφορα γειτονικά Ελληνόφωνα χωριά, το Καλημέρα κι άλλα που όλα μιλάνε διαλέκτους με αρχαιοελληνικές ρίζες.. Μπλέχτηκα και μ’ αυτά αλλά όλοι βοήθησαν εντέλει κι έζησα μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογική εμπειρία καθώς οι εκεί Ιταλοί μας συμπαθούν. Εσύ το ξέρεις πια, κάποια δικά μου έργα είναι περιπετειώδη..Δηλαδή μπλέκεσαι σε έναν κυκεώνα ανθρώπων, πραγμάτων, συνεργείων, υλικών κλπ κι έτσι δημιουργείται εντέλει μια συλλογική εμπειρία, που όλοι λένε “να κάνουμε το έργο” και δημιουργείται μια “ηρωική” κατάσταση..


* Και τελικά που στήθηκε το έργο; Στην προκυμαία;
* Στο λιμάνι. Που είναι ένα μεγάλο λιμάνι.


* Ποιά ήταν η ανταπόκριση από τα διεθνή μέσα;
* Αρχικά νόμιζα πως ήταν μια υπόθεση “αναμεταξύ μας”. Αλλά τελικά γίναμε πρωτοσέλιδο στην Republica και σε άλλες εφημερίδες. Ήρθαν με δικά τους συνεργεία και οι σταθμοί RAI1, RAI2 και RAI3, το EURONEWS και το CNN. Το έργο έγινε ένα μήνυμα συμφιλίωσης, κι ανεκτικότητας της διαφορετικότητας στην Ευρώπη. Γιατί υπάρχουν σήμερα κάποιες φυγόκεντρες δυνάμεις στην κεντροβόρεια κυρίως Ευρώπη που προωθούν τον ρατσισμό..


* Ναι, όπως και τώρα η Δανία, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Φιλανδία-νομίζω- που θέτουν επί τάπητος την απομόνωσή  και την χρεωκοπία μας.
* Ευτυχώς που αρχίζουν όμως, να αναδύονται επιτέλους κι οι άλλες φωνές των δημοκρατών Ευρωπαίων, εκείνων που ονειρεύτηκαν μιαν άλλη Ευρώπη που πιστεύει στην αλληλεγγύη και την αλληλοσυμπλήρωση. Γιατί αυτήν την στιγμή, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ελλάδα έχουν επικρατήσει οι δυνάμεις του κακού. Και σε ότι αφορά στην Ελλάδα, δυστυχώς εμείς, μια ομάδα ανθρώπων που διαπιστώναμε κάποια πράγματα, για πολλά χρόνια παραμείναμε σιωπηλοί. Μείναμε σιωπηλοί γιατί νοιώθαμε την ήττα, είχαμε μια ήττα από την μόδα της εκάστοτε χαζής άποψης και κάναμε απλώς την δουλειά μας αποτραβηγμένοι. Απομακρυσμένοι από τα φώτα της μόδας, της οικονομίας και του lifestyle. Δηλαδή από όλο αυτό το πράγμα..ξέρεις.Δηλαδή μια κατάσταση..βάζουμε διαμάντια πάνω σε μια νεκροκεφαλή για να κοστίζει περισσότερο..Δηλ. την κόντρα του ποιός θα πουλήσει περισσότερο, μια υπόθεση της οικονομίας, λες κι η τέχνη έχει κάποια σχέση με την οικονομία..Με όλο αυτό εμείς νοιώσαμε ηττημένοι. Βέβαια, συνεχίσαμε να κάνουμε την δουλειά μας, γιατί είχαμε το κοινό μας αλλά σταματήσαμε να μιλάμε. Αυτό ήταν ένα έγκλημα που κάναμε. Και ήταν ένα έγκλημα το οποίο μας κάνει σήμερα να νοιώθουμε ενοχές…Γιατί μπορούσαμε να έχουμε μιλήσει νωρίτερα, γιατί τώρα είναι αργά..


* Ναι, ξέρεις υπήρχε μια αίσθηση “αποκλεισμού” εντέλει..
* Ναι ακριβώς. Μοιάζαμε χαμένοι, ένοιωθα παρεξηγημένος και υπονομευμένος. Αλλά το είχα συνηθίσει αυτό. Κι αυτό ήταν το λάθος. Ήταν λάθος το ότι αποτραβήχτηκα. Όλοι όσοι σκεφτόμαστε διαφορετικά τότε έπρεπε να είμαστε περισσότερο παρόντες και να είχαμε πει την γνώμη μας, να είχαμε παλέψει για αυτήν περισσότερο όσον αφορά στα κοινωνικά θέματα. . Εγώ, βέβαια κατά καιρούς είχα προσπαθήσει να προεκτείνω την δράση μου και σε πολιτικό επίπεδο, Και δεν τα κατάφερα. Απέτυχα, δυστυχώς, οικτρά. Κι απέτυχα σε πολλά επίπεδα. Δεν σταμάτησα ωστόσο την δουλειά μου. Αλλά συνέχισα να κάνω έργα κυρίως στο εξωτερικό..


 * Εσύ μετά από τα τόσα έργα δημόσιου χώρου που έχεις κάνει διεθνώς..σε Ιταλία, Ελβετία, Αμερική κλπ, ποιά πιστεύεις πως είναι τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά που πρέπει να χαρακτηρίζουν ένα έργο που προορίζεται για δημόσιο χώρο και σε τι διαφοροποιείται από ένα απλό έργο; Τί θα πρότεινες σε κάποιον που θέλει να κάνει ένα τέτοιο έργο;
* Το δημόσιο έργο τέχνης είναι γενικά ένα σχετικά δύσκολο έργο. Είναι ένα έργο κοινωνικό, που προορίζεται να το δει πολύς κόσμος, ένα λαϊκό έργο, που να είναι φυσικό μέσα στον χώρο. Επίσης έχει υψηλότερες οικονομικές απαιτήσεις και θέλει μεγάλη προσοχή. Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση στην Ελλάδα εδώ και χρόνια σε σχέση με το τί μπορείς να βγάλεις προς τα έξω ως δουλειά, εννοώ στο εξωτερικό. Πολλοί πρεσβεύουν την άποψη ότι ακολουθώντας πιστά τα ρεύματα του εξωτερικού, αυτά που γεννιούνται κάπου αλλού, θα μπορούσαν να συνυπάρξουν ή να ενταχτούν παράλληλα με αυτά. Αυτό είναι μια άποψη..  Εγώ, πίστευα πάλι, ότι πρέπει κανείς να πατήσει στα χώματα τα δικά του, για να μπορέσει να πάει κάπου..Κι αυτό έκανα. Και το έκανα με μεγάλη πίστη από πολύ νωρίς.. δηλ. ήμουν συνειδητοποιημένος ως προς αυτό. Γιατί εγώ, ξέρεις είμαι της ιταλικής σχολής. Είναι μια Σχολή που πιστεύει σ’ αυτό που λέγεται “Πολιτιστική διαστρωμάτωση” γι αυτό είχε κατά καιρούς μεγάλη δύναμη. Εγώ πίστεψα ότι αν δεν πατήσουμε πάνω στα Μάρμαρα, να το πω έτσι λαϊκά, κι αν δεν πατήσουμε πάνω στον πολιτισμό της γεωγραφικής περιοχής που αντιπροσωπεύουμε δεν πρόκειται να κάνουμε καμιά διεθνή καριέρα. Κατάλαβα, ότι η διεθνής καριέρα πρέπει να είναι βασισμένη στην διαφορετικότητα. Την ΣΥΜΒΟΛΗ στην διεθνή κοινότητα κι όχι την σύμπλευση.


* Κι όχι την αφομοίωση θέλεις να πεις.
* Κι όχι την αφομοίωση. Πρέπει να συμβάλλεις με νέες ιδέες, με νέες απόψεις, δικές σου πάνω στα μεγάλα θέματα που κι οι άλλοι συνάδελφοι απασχολούνται στην Ευρώπη και την Αμερική. Ειδικά αυτήν την περίοδο που διανύουμε τώρα, που αυτή η υπερεκτίμηση της οικονομίας ως αξιακού δεδομένου αρχίζει να καταρρέει, αυτά τα πράγματα αρχίζουν να αποκτούν μια νέα αξία. Κι αυτό συζητούσαμε και στα εγκαίνια και με τους Ιταλούς..Ότι τώρα νοιώθουμε πλέον και μια δικαίωση..  Ενώ παλιότερα νοιώθαμε χαμένοι, τώρα βλέπουμε πως ευτυχώς οι πολιτισμικές αξίες επανέρχονται στην επιφάνεια και αποκτούν ευτυχώς εκ νέου μια μεγάλη σημασία..

Το ψευτοΚΚΕ δίνει τη χαριστική βολή και κλείνει δύο εργοστάσια της coca-cola

oakke.blogspot.com
Η coca-cola 3E είναι ζημιογόνος στην Ελλάδα το 2010 και το 2011 και αποφάσισε  να κλείσει δύο από τα εργοστάσιά της στη Θεσσαλονίκη και  στην Πάτρα στις 29/2/2012, ιδιαίτερα κάτω από τον πόλεμο που της έχει κηρύξει πανελλαδικά το ΠΑΜΕ, με στόχο να κλείσει όσα εργοστάσια μπορεί. Πρόεδρος του σωματείου Πάτρας της coca-cola είναι ο Φώτης Κατσικαρώνης μέλος της κεντρικής γραμματείας του ΠΑΜΕ και πρόεδρος του αντίστοιχου σωματείου της Θεσσαλονίκης ο Β. Αρτεμίου επίσης του ΠΑΜΕ.  


Τα δύο εργοστάσια κλείσανε την 25η ημέρα της τυφλής απεργίας στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης, και τις συνεχείς στάσεις εργασίας, τις 24ωρες απεργίες στα εργοστάσιά της σε Βόλο, Πάτρα και Ρόδο με προοπτική την κλιμάκωση. Το πλήρες απεργιακό πρόγραμμα  της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών είναι 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες στην coca-cola Θεσσαλονίκης, από 23/2/2012 μέχρι και 18/3/2012, και 3ωρες στάσεις σε όλα τα εργοστάσια της χώρας του ομίλου 3 Ε. Την Παρασκευή 16/3/2012 απεργία σε όλα τα εργοστάσια της 3 Ε και τρίωρες στάσεις σε όλη την ομοσπονδία.
Είναι φανερό ότι το ΠΑΜΕ και το ψευτοΚΚE κατάφεραν να ξεγελάσουν για άλλη μια φορά τους εργαζόμενους, όπως έκαναν και στη χαλυβουργία Ασπροπύργου και να κλείσουν έτσι τα δύο εργοστάσια με τη γνωστή τους μέθοδο της παρατεταμένης απεργίας σε εποχή πτώσης εργασιών. Με αυτή τη μέθοδο, μεταξύ άλλων, κλείσανε πολλές επιχειρήσεις με πιο χαρακτηριστική την Pirelli στην Πάτρα. Αυτό το τελευταίο το έκαναν σε μια περίοδο που τα οχτώ αυτοκίνητα στα δέκα που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα είχανε λάστιχα αυτής της εταιρείας, πετώντας έτσι εκατοντάδες εργαζόμενους με ψηλούς μισθούς στο δρόμο, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της εταιρείας ότι το αίτημά τους για «καμία απόλυση» σε μια μακριά περίοδο πτώσης εργασιών ήταν απαγορευτικό για τη λειτουργία της επιχείρησης. Κανένα κεφάλαιο δεν λειτουργεί με μόνιμο ποσοστό κέρδους πολύ κάτω από το μέσο ποσοστό ούτε φυσικά ακόμα περισσότερο με ζημιές. Στη συνέχεια οι εργάτες στην Πάτρα κυνηγούσαν επί χρόνια στους δρόμους τους συνδικαλιστές του ψευτοΚΚΕ για τη ζημιά που τους κάνανε.
Τώρα το ψευτοΚΚΕ κάλεσε τους εργάτες της coca-cola να απεργούν με δύο αιτήματα, την πρόσληψη προσωπικού και την υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας, δηλαδή στην ουσία αύξηση μισθών. Η πρόσληψη προσωπικού δεν μπορεί να αποτελεί εργατικό αίτημα παρά μόνο στην περίπτωση που η εργοδοσία μοιράζει όλο και περισσότερη δουλειά στους ίδιους εργαζόμενους για να αυξήσει έτσι την ένταση της εργασίας και τα κέρδη της. Όμως σύμφωνα με τα απλά εμπειρικά δεδομένα και με την κοινή λογική είναι φυσικό εν μέσω πείνας να πέσει η κατανάλωση αυτού του όχι πρώτης ανάγκης αεριούχου ποτού. Η ίδια η εταιρεία δίνει απώλειες στις πωλήσεις την τελευταία 3ετία 23%. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ICAP βλέπουμε ότι η μείωση της κατανάλωσης των αναψυκτικών το 2009 ήταν 1,5%, το 2010 ήταν 4,6% ενώ σύμφωνα με την Καθημερινή της 29/2/2011 το 2011 σημειώθηκε μείωση κατά 8,9%. Σύνολο 15%. Η μείωση του προσωπικού της coca-cola κατά 10-15% δεν ξεφεύγει λοιπόν από τη συνολική μείωση του 15% της παραγωγής της οπότε η ένταση της εργασίας δεν πρέπει να αυξήθηκε. Η μελετημένη σαμποταριστική απόφαση της κυβέρνησης πέρυσι να αυξήσει τον ΦΠΑ των αεριούχων από το 13% στο 23%, δηλαδή κατά 75% ήταν παράγοντας ακόμα παραπέρα μείωσης της ζήτησης. Το ψευτοΚΚΕ ξέρει καλά ότι προσλήψεις σε εποχές μειωμένης ζήτησης ενός προϊόντος σημαίνουν κλείσιμο ενός εργοστασίου και αυτό θέλει  στην coca cola όπως το ήθελε και το πέτυχε στην Πιρέλι, και όπως το επιδιώκει τώρα στην Χαλυβουργία του Ασπροπύργου. Η υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας είναι μόνο το πρόσχημα για το ψευτοΚΚΕ για να κάνει απεργίες που απλά κλείνουν τα εργοστάσια .
Το παρακράτος του ΠΑΜΕ, που είναι και η πιο βαθειά πολιτική εξουσία στη χώρα, ζητάει και τη βοήθεια του γέρο πράκτορα Παπούλια στέλνοντας του επιστολή στις 17/2/2012, ως Ομοσπονδία Εμφιαλωμένων Ποτών, ΠΟΕΕΠ, καταγγέλλοντας την εταιρεία ότι θα πάει στη Βουλγαρία, ότι στο « εννεάμηνο Ιανουαρίου Σεπτεμβρίου 2011 αύξησε τα κέρδη της στα 302 εκατ ευρω΄..» και ότι « κερδίζει ακόμα περισσότερα από τους Έλληνες καταναλωτές απ’ ότι από τους Γερμανούς τους Ιταλούς και τους Γάλλους. ( Το Βήμα Κυριακή 5/2/2012). Ζητάμε τη συνδρομή και την συμπαράστασή σας να σταματήσουν το έγκλημα που διαπράττουν». Στο αντίστοιχο Βήμα είδαμε τις τιμές των 330 ml coca-cola. Στην Ελλάδα πωλείται

Πως μόλις 9 δισ. € τινάζουν στον αέρα το PSI

Μεγάλο σκεπτικισμό έχει προκαλέσει συμφωνία για την ανταλλαγή ομολόγων και την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους στους  προσεκτικούς παρατηρητές της διεθνούς αγοράς ομολόγων μέσα και έξω από την Ελλάδα καθώς οι τελική όροι που ανακοινώθηκαν την προηγούμενη Παρασκευή στην πρόσκληση για τη συμμετοχή των κατόχων και ελληνικών ομολόγων περιέχουν κάποια στοιχεία που οι καλοπροαίρετοι παρατηρητές χαρακτηρίζουν επιεικώς «δύσκολα επιτεύξιμα» και οι ανά τον κόσμο θιασώτες της συνομωσιολογίας ως την τελική πόρτα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ με βάση την πεποίθηση ότι τελικά η συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων, το γνωστό μας PSI, είναι κατασκευασμένη για να αποτύχει.!


Η συμφωνία μετά το αρχικό ατόπημα όπου γινόταν λόγος για 66% συμμετοχή, αλλά διαπιστώθηκε ότι οι όροι που ενσωματώνονται στα ομόλογα αγγλικού δικαίου που ήδη έχουν εκδοθεί επιβάλλουν να ανεβεί το όριο στο 75% αναφέρει τα εξής: «Απαιτείται συμμετοχή στο PSI των κατόχων ποσοστού τουλάχιστον 75% του χρέους των 206 δισ. ευρώ, αλλιώς το πρόγραμμα θα ματαιωθεί από την κυβέρνηση. Αν το ποσοστό συμμετοχής ξεπεράσει το 75%, αλλά όχι και το 90%, η κυβέρνηση θα εξετάσει την εφαρμογή των ρητρών συλλογικής δράσης (CAC’s), για να «κουρέψει» υποχρεωτικά και τη μειοψηφία των πιστωτών, κάτι που θα ενεργοποιήσει τα CDS και θα κατατάξει την Ελλάδα στην κατηγορία default (χρεοκοπία) των οίκων αξιολόγησης.  Αν η συμμετοχή ξεπεράσει το 90%, χωρίς όμως να προσεγγίσει το 100%, οι ρήτρες δεν ενεργοποιούνται και θα πρέπει να γίνει νέα διαπραγμάτευση με τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, για να καλυφθεί το «κενό» που θα προκύψει, με ένα δάνειο επιπλέον των 130 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση υπολογίζει ως πιθανότερο σενάριο για την εξέλιξή του, να υπάρξει μια συμμετοχή μεταξύ 75% και 90% και να ενεργοποιηθούν οι ρήτρες συλλογικής δράσης, μέσω των οποίων το «κούρεμα» θα επιβληθεί στο 100% των ομολόγων.»


Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτό; Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος ή κάποια hedge funds που για δικούς του λόγους, θέλουν να αποτύχει η συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων καταφέρουν να συγκεντρώσουν το 25% συν ένα ομόλογό από τα 177 δισ. ομολόγων του ελληνικού δικαίου που κυκλοφορούν στη διεθνή αγορά μπορούν να κρατήσουν όμηρο τόσο την Ελλάδα όσο και ολόκληρη την ευρωζώνη.
Οι σημερινές τιμές αυτών των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά ανέρχονται περίπου στα 20 σεντς ανά δολάριο, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι οι παραπάνω «κακοπροαίρετοι» επενδυτές θα μπορούσαν να μπλοκάρουν την όλη διαδικασία για μόλις 9 δις ευρώ.
Ταυτόχρονα στη συμφωνία περιλαμβάνονται και ομόλογα αγγλικού δικαίου ή ύψους 29 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα όποια αθροιζόμενα με τα παραπάνω παράγουν το τελικό άθροισμα του υπό ρύθμιση χρέους της τάξεως των 206 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και σε αυτή την κατηγορία ο οποιοσδήποτε κακοπροαίρετος  επενδυτής μπορεί να αγοράσει το 25% του πακέτου αυτού, με κόστος περίπου 30 σεντς ανα δολάριο διαθέτοντας μόλις 2 δισ. €…
Τα hedge funds που διατηρούν θέσεις στο ελληνικό χρέος, σύμφωνα με το Bloomberg, είναι, μεταξύ άλλων, τα Och-Ziff Capital Management Group LLC, York Capital LP, Saba Capital Management LP, Greylock Capital Management και Vega Asset Management LLC.


Η Vega υπενθυμίζεται ότι αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις για το PSI τον περασμένο Δεκέμβριο, καθώς αρνήθηκε να αποδεχθεί ζημίες άνω του 50% (σε όρους καθαρής παρούσας αξίας).
Θα δώσουν λοιπόν κάποια έν πολλοίς άγνωστα «κακά» hedge funds την πόρτα εξόδου στην Γερμανία χωρίς η ίδια η Μέρκελ να χρεωθεί την αποτυχία ; Λίγες μέρες έμειναν...
sofokleous10.gr

Ο Οδυσσέας στην οδό Αιόλου

Tου Παντελη Mπουκαλα
Αν υποθέσουμε ότι με κάποιο θαύμα έβγαιναν σεργιάνι στους δρόμους της τωρινής Αθήνας οι σκιές του Οδυσσέα και του Αχιλλέα, ποιον ήρωα θα έσπευδαν να χαιρετήσουν οι Αθηναίοι με σέβας και θαυμασμό, για να του πουν με τα νέα, άνευ προσωδίας ελληνικά τους ότι αυτόν τιμούν σαν φυλετικό τους πρότυπο; Και ποια σκιά θα ένιωθε πιο άνετα μέσα στο πλήθος, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τον καιρό που βασίλευε; Ο συγγραφέας πάντως του κειμένου που ακολουθεί δεν έχει καμία αμφιβολία. Ας δούμε τι λέει:


«Φιλόνεικος, ανήσυχος και ευμετάβολος, φθονερός δε και ήκιστα ευλαβής ων ο σημερινός λαός, ομοιάζει προς τον αρχαίον δήμον τον προκαλούντα τα σκώμματα της κωμωδίας και την απελπισίαν των σοβαρών πατριωτών. Δεν πρέπει τις να αναζητήση εις τον Αχιλλέα αλλ’ εις τον Οδυσσέα μάλλον τον τύπον του ελληνικού λαού. Αν ο ήρως εκείνος διήρχετο πάλιν μέσω των εν τη οδώ Αιόλου σημερινών Αθηναίων, ήθελεν αισθανθή πάραυτα, ότι ευρίσκεται εν μέσω πατρίου ατμοσφαίρας, και ήθελε βεβαίως ονομάσει γνήσια τέκνα του το λογιστικόν και πανούργον εκείνο γένος. Οι Ελληνες αγαπώσι πρώτον πάντων εαυτούς και κατά δεύτερον λόγον την περιουσίαν του άλλου. Τα είδωλά των λέγονται δύναμις και χρυσός, ουδέν δε μέσον περιφρονούσι δυνάμενον να προαγάγη αυτούς. Αφήνουσι τους αλαζόνας βαρβάρους του Βορρά να πράττωσι το αγαθόν χάριν του αγαθού. Αυτοί και μανθάνοντες και εργαζόμενοι, χάριν των δραχμών μόνον μανθάνουσιν και εργάζονται. Ο Οδυσσεύς εκείνος, ο των Φαιάκων τα δώρα προ παντός μετρών κατά την εις Ιθάκην επιστροφήν του όπως ίδη αν είναι σωστά, ο συμβουλεύων τους μνηστήρας, πριν τους φονεύση, να δώσουν πλούσια δώρα εις την σύζυγόν του, ο εκ νεότητός του τα δόλια έπη αγαπήσας ήρως, ο ψευδόμενος προς φίλους και εχθρούς, τον ίδιον αυτού υιόν και την σύζυγον, και τους θεούς αυτούς επιζητών ν’ απατήση, φέρει χαρακτήρας τους οποίους θα ειμπορούσε κανείς ν’ αντιγράψη και από τον σημερινόν Ελληνα».


Ιδού λοιπόν. Ο Οδυσσέας. Ο θανάσιμα μνησίκακος, που ξεπάστρεψε τον Παλαμήδη γιατί τον ξεμπρόστιασε όταν προσπαθούσε να πάρει τρελόχαρτο και να μην πάει στην Τροία. Ο όχι και τόσο φιλέταιρος, αφού χρειάστηκε να χαθούν όλοι οι σύντροφοί του για να φτάσει αυτός στην Ιθάκη. Ο όχι και τόσο πιστός στην Πηνελόπη, αφού

τωρα κλαις, εσυ δεν ησουν που γελαγες χθες.

Για τον κληρικό που εξαιρέθηκε, για τη ναυτική στρατιωτική βάση που έμεινε ανοιχτή, για το κρατικό κανάλι που έμεινε ανέγγιχτο, για το ευγενές ταμείο που παρέμεινε τέτοιο, για τις περιττές, εκτός ορίων, προσλήψεις μετακλητών, για κάθε αόρατο φοιτητή άδειου επαρχιακού ΤΕΙ, για την επιδοτούμενη ΓΕΝΟΠ και την κρατικοδίαιτη Αγροτική, για το 90% των ελεύθερων επαγγελματιών που δηλώνει κάτω από 10000, για τον 1 στους 4 συνταξιοδοτημένους που είναι κάτω από 60, για κάθε ΔΟΥ που κάνει λευκή απεργία, για τα καμένα κτήρια ή τα ξηλωμένα πλακάκια, για κόμματα με ευνοϊκές ρυθμίσεις δανείων και κανονικότατη χρηματοδότηση, υπάρχουν πλέον εκατοντάδες χιλιάδες επιδόματα ανεργίας στα 350 ευρώ. Ντροπή. Πριν (ευλογοφανώς) κατηγορήσουμε την κοντόφθαλμη, συντηρητική και διχαστική Ευρώπη, ας δούμε ξανά το τέρας στον καθρέφτη
to feleki/fb

Περί γενοσήμων (generics)

iatriko-forum.blogspot.com

Με αφορμή την αναστάτωση που έχει προκληθεί σε ο'τι αφορά τα γενόσημα φάρμακα (φάρμακα-ακριβή αντίγραφα των πρωτοτύπων),θα επιχειρήσω μια προσωπική τοποθέτηση υπό μορφή ερωταποκρίσεων:


1)Είναι τα γενόσημα επικίνδυνα?
Οχι βέβαια! Για να είμαι ακριβής,είναι εξίσου ασφαλή με τα πρωτότυπα φάρμακα,όπως αποδεικνύει η καθημερινή τους κατανάλωση από εκατομμύρια ασθενείς ανα τον κόσμο.Κανένα φάρμακο,φυσικά δεν είναι καθολικά αποδεκτό από τον ανθρώπινο οργανισμό.Το ίδιο φάρμακο που εγώ δέχομαι χωρίς επιπλοκές,σ'εσένα μπορεί να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση.Αυτό ισχύει τόσο για τα γενόσημα,όσο και για τα πρωτότυπα.Και βέβαια,αρμόδιος να αντιμετωπίσει τις φαρμακευτικές επιπλοκές είναι ο θεράπων ιατρός ή αν αυτός αδυνατεί,άλλος ιατρός!


2)Είναι τα γενόσημα αποτελεσματικά?
Ασφαλώς! Η αποτελεσματικότητά τους ποικίλλει βέβαια,ανάλογα με την περιεκτικότητα της δραστικής ουσίας,αλλά και τα έκδοχα που συμπληρώνουν το χάπι και επηρεάζουν την απορρόφησή του από το γαστρεντερικό σωλήνα.Σε γενικές γραμμές,η δραστικότητα είναι ικανοποιητική,όπως μπορεί ο ιατρός να αξιολογήσει από την καθημερινή πρακτική του.Το ποιό γενόσημο υπερέχει ως προς τη δράση του έναντι των άλλων,πάλι αρμόδιος να το πει είναι ο κλινικός ιατρός που τα χρησιμοποιεί!


3)Είναι τα γενόσημα φθηνότερα?
Σε γενικές γραμμές,ναι,αν και η τιμολόγηση των φαρμάκων στην Ελλάδα γίνεται από τον ΕΟΦ.Οι τιμές δηλαδή δεν καθορίζονται από την αγορά και το συσχετισμό προσφοράς/ζήτησης,αλλά από τον κρατικό οργανισμό αναφοράς.Προσωπικά πιστεύω πως,η αγορά υπό συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού, θα οδηγούσε σε φθηνότερα φάρμακα,αλλά οι κυβερνήσεις-όχι μόνο στην Ελλάδα-έχουν την τάση να παρεμβαίνουν στη διαμόρφωση των τιμών για πολιτικούς λόγους.


4)Γιατί υπάρχουν τόσο πολλά γενόσημα στην Ελληνική αγορά?
Επειδή το περιθώριο κέρδους για όποιον ασχολείται με την παρασκευή/εισαγωγή/διάθεση φαρμάκων είναι υψηλό,παρά τις αλλεπάλληλες μειώσεις τιμών που έχει επιβάλλει ο ΕΟΦ τα τελευταία χρόνια.


5)Υπάρχει οικονομική συναλλαγή μεταξύ ιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών?
Ασφαλώς και υπάρχει και το γνωρίζουν όλοι.Πρόκειται για έναν απλό τρόπο προώθησης των φαρμάκων εκ μέρους των εταιρειών.Προσεγγίζονται ιατροί σε καίριες θέσεις (ιατροί-κλειδιά) με δυνητικό όγκο συνταγογράφησης (π.χ διευθυντές νοσοκομειακών κλινικών,ιατροί ΙΚΑ) και δελεάζονται με μπόνους για να συνταγογραφήσουν συγκεκριμένα σκευάσματα.Τα μπόνους περιλαμβάνουν ταξίδια,συμμετοχές σε συνέδρια,παροχές σε είδος ή σε χρήμα.


6)Είναι η συναλλαγή αυτή νόμιμη?
Κατά κανόνα όχι! Αν εξαιρεθούν οι περιπτώσεις νόμιμων παραστατικών και εκδόσεως αποδείξεων,οι περισσότερες συναλλαγές δεν υπόκεινται σε φορολογικό έλεγχο (κοινώς αφορούν "μαύρο χρήμα").


7)Είναι η συναλλαγή "θεμιτή" ή "ηθική"?

μονομαχία στο δημόσιο

απο εδώ

Όμορφα κείμενα, όμορφα γράφονται.

Όμορφα  κείμενα, όμορφα γράφονται. Τώρα που  τέλειωσαν τα δανεικά, μας έπιασαν οι πατριωτισμοί, κι ανακαλύψαμε πάλι την αξία της φυλής.


Αυτής που φέρθηκε στον τόπο μας, όπως δεν φέρθηκε ο χειρότερος κατακτητής. Αυτής, που κατέστρεψε τις πόλεις μας, που γέμισε αυθαίρετα τη φύση μας, που σκότωσε το τελευταίο ζωντανό της πλάσμα, που κορδώθηκε στα παρκαρισμένα τζιπ, και που της πασάρουν, τώρα με την κρίση, μόνο δυο κρέμες προσώπου ημερησίως. Αυτής, που σήμερα κόβει τα δέντρα από τις ρίζες, για να ζεσταθεί. Αυτής που την καταντήσαμε δημοσιουπαλληλική τζαμαχιρία κι ωρυόμαστε γιατί την βλέπουμε να πεθαίνει. Πιστεύαμε πως θα ζήσει για πάντα το έκτρωμα που δημιουργήσαμε, κι αντί να σηκώσουμε τα μανίκια να διορθώσουμε τα χάλια του, όσο ήταν καιρός, τα βάζουμε μ’ αυτούς που δεν μας δίνουν κι άλλα. Θαρρείς και θα πιάνανε τόπο στη χώρα με τα τόσα πιράνχας. Που κι όλο το χρυσάφι της γης να της δώσεις θα τα φάει σε σκυλάδικα και σε νυσταγμένους υπαλλήλους άχρηστων οργανισμών, που αν μπορούσαν να μην μπαίνουν στον κόπο να χτυπούν κάρτα, ακόμα καλύτερα. Τη χώρα που τσάκισε τον παραγωγικό ιδιωτικό της τομέα, για να σώσει την δημόσια εκλογική της πελατεία. Που χώρισε τους εργαζόμενους σε κατηγορίες, δικών μας και μη. Που γέμιζε λεωφορεία, για να κατεβαίνουν στην Αθήνα σε προεκλογικές συγκεντρώσεις, δωρεάν, πλήρωνε βλέπεις το κόμμα. Ποιος πλήρωνε; Δες τώρα το λογαριασμό αγανακτισμένε, να δεις ποιος πλήρωνε. Α, ξέρω, δεν ήσουν εσύ προσωπικά. Ούτε εγώ ήμουν προσωπικά, φίλε, αλλά ο λογαριασμός ήρθε στο τραπέζι, αφού είχα την ατυχία να καθόμαστε μαζί.


Όμορφα  κείμενα.  Ψυχολογικά απωθημένα σε συσκευασία άποψης, που ξέφυγαν απ’ το περιθώριο και τον περίγελο και βρίσκουν χώρο, στα σάιτ, στις σκέψεις, στις συνειδήσεις μας. Που απαξιώνουν συλλήβδην συγγενικές μας κοινωνίες και πολιτισμούς. Μας φαίνονται μικροί οι άλλοι, κοντά στην μεγαλοπρέπειά μας. Κι ο θεός είναι έλληνας, άλλωστε, μην το ξεχνάμε.
Δεν θελήσαμε ποτέ να δούμε τους εαυτούς μας ως μέλη μιας ευρωπαϊκής οικογένειας, μείναμε τα καλομαθημένα κωλόπαιδα, που νομίζουν πως ο κόσμος τους χρωστάει, επειδή είναι ωραίοι και ξενυχτούν, όταν οι ξενέρωτοι κοιμούνται απ’ τις 9. Δεν δεχτήκαμε την σημερινή Ευρώπη ως αποτέλεσμα μιας γραμμής που οι λαοί της τράβηξαν ανάμεσα στο πριν και στο μετά. Αλλά μήπως δεχτήκαμε την Ευρώπη του διαφωτισμού, του ορθού λόγου, του διαχωρισμού των εξουσιών; Σιγά, που θα μας τα μάθουνε, αυτοί που τρώγανε βελανίδια. Ανατρέχουμε στα εγκλήματα περασμένων γενεών, για να καλύψουμε την ανικανότητα μας να σταθούμε στον σύγχρονο κόσμο. Δεν υπάρχει τομέας που να διακριθήκαμε, πέρα από την διαφθορά, τη λαμογιά, την αγένεια, το σκουπιδαριό, την αμορφωσιά, την μπουρδελοποίηση των πανεπιστημίων κι ένα σωρό άλλα, που δεν θα αφήσουμε να διορθωθούν ποτέ.


Να φύγουμε, να γυρίσουμε στη δραχμή, σου λέει ο ένας, και τρέχει στο ATM για να μην γίνουν δραχμές τα ευρώ του. Δεν θα υπάρχει διαφορά, μπορεί να είναι και καλύτερα, λέει ο δεύτερος, κι αγοράζει μακαρόνια για κάνα δυο μήνες. Επανάσταση, λέει ο τρίτος, και τραβά να πάρει τη σύνταξή του, 2.200 ευρώ, παρακαλώ, μη θίγετε τα κεκτημένα. Δε πα να δούλευε (δούλευε;) σε οργανισμό που έβαζε μέσα το κράτος, καλά έκανε. Ας το κάνουμε, λοιπόν, αδέρφια. Μην κωλώσει κανείς. Αποδεδειγμένα μπορούμε. Αποδεδειγμένα είμαστε ικανοί για κατασπατάληση δανείων, για πτώχευση, για χρεοκοπία, για εμφύλιο σπαραγμό, για να κάνουμε την χώρα μας Τσετσενία ή Σομαλία. Το να προσπαθήσουμε να την κάνουμε ένα ομότιμο, σύγχρονο δυτικό κράτος, δεν πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό μας. Αντίκειται στην παπαδιάρικη ηθική μας, στο σταλινικό κέρινο ομοίωμά μας, στην αναρχοαυτόνομη θολούρα μας, στο εθνικιστικό μας ιδεώδες. Στο τσαγανό, στη μπέσα, στη μαγκιά μας, στο φιλότιμό μας, ρε αδερφέ, ορίστε, μια λέξη που δεν υπάρχει σ’ άλλες γλώσσες, αφού η δικιά μας, είναι η καλύτερη, όπως όλα μας άλλωστε. (Ποια γλώσσα χωράει πέντε φορές τη λέξη μαλάκας σε μια πρόταση;)
Εμπρός, λοιπόν, αδέρφια. Μην φοβάστε. Έχουμε την ντόπα στο DNA μας, και δεν μας πιάνει κανείς. Κι αν μας πιάσει, θα πάρουμε εννιά αναβολές και θα παραγραφούνε όλα. Θα πεινάσουμε βέβαια, αλλά θα πεινάσουμε ως αθώοι. Κι αν πεθάνουμε, θα πεθάνουμε με τα ιδανικά μας, αγνοί και πάλλευκοι, σαν κωλαράκια μωρού.
(Παρακαλώ, σ’ αυτό το σημείο, να μπει ο εθνικός μας ύμνος, κύριε διαχειριστά. Αν δεν είναι πρόχειρος, οτιδήποτε ξεσκονισμένο έχετε από Θεοδωράκη. Ευχαριστώ.)
 Βασίλης Κυριλλίδης

Ευτυχώς που υπάρχει ο Γιώργος Τράγκας

Τι είναι ένα έθνος χωρίς ιστορική μνήμη; Δεν χρειάζεται να μάθουμε, γιατί ευτυχώς έχουμε τον Γιώργο Τράγκα.


Έχουμε ξεχάσει ως έθνος την συστηματική διάλυση της χώρας από τις κατοχικές δυνάμεις του Άξονα τα τελευταία 38 χρόνια. Γιατί το σχέδιο μπορεί να έχει φτάσει στην αποκορύφωση του τώρα, αλλά η συνωμοσία για την υπερχρέωση της χώρας, το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και των αρχαιοτήτων, είναι σε ισχύ εδώ και πολλές δεκαετίες. 


Ποιος μπορεί να ξεχάσει όταν οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής είχαν επιτάξει τα τρακτέρ να κλείνουν τους δρόμους εφαρμόζοντας το στρατιωτικό δόγμα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά».
Ή όταν οι δυνάμεις κατοχής έκαψαν και λεηλάτησαν την Αθήνα το 2008 ως αντίποινα για πράξεις αντιστασιακής φύσεως. 
Θυμάστε ακόμα όταν με κρυφές κάμερες σε εκλογικά τμήματα είχε αποκαλυφθεί το πως αξιωματικοί των Ες-Ες επέβαλαν σε συνταξιούχους να σταυρώνουν την Λούκα Κατσέλη. 
Και δεν ήταν την δεκαετία του 80 που ως χώρα πληρώσαμε το μεγαλύτερο σε ποσοστό του ΑΕΠ ποσό για τόκους του δημόσιου χρέους από τις γνωστές κυβερνήσεις των Γερμανοτσολιάδων. 
Εγώ το θυμάμαι σαν να ήταν τώρα, όταν γερμανικά καμιόνια περικύκλωσαν μια πλατεία, μάζεψαν σε χρόνο ρεκόρ τον κόσμο που ανέμελα έκανε την βόλτα του, και γρήγορα για τα γραφεία βουλευτών όπου έγιναν μαζικοί διορισμοί. Σκηνές ενός δημοσιονομικού ολοκαυτώματος που δεν θα μπορέσω να ξεχάσω ποτέ. 


Μέσα σε αυτές τις καταστάσεις γαλουχήθηκε και ο εθνικός μας ήρωας Γιώργος Τράγκας. Στην αρχή πέρασε πολύ δύσκολα. Ως ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Χώρα της Κυριακής» είχε αναγκασθεί να εισπράξει από το κράτος 1,8 εκ. ευρώ για διαφήμιση ενώ η εφημερίδα του πούλαγε μόλις 2.400 φύλλα. Δεν το ήθελε, αλλά αναγκάσθηκε. 
Μετά από πολλούς παρόμοιους εξαναγκασμούς και πιέσεις, υποχρεώθηκε να αγοράσει ένα κρησφύγετο στις Κάννες. 
Θέλεις να παίρνεις εκατομμύρια ευρώ από κρατική διαφήμιση επιβαρύνοντας την πατρίδα σου και τις μελλοντικές γενιές με περισσότερο χρέος και εξάρτηση από τις δυνάμεις του Άξονα; Δεν θέλεις, αλλά τι κάνεις όταν τα Ες-Ες έχουν το περίστροφο στραμμένο πάνω σου; 
(Παρεμπιπτόντως, το Ες-Ες (SS) προέρχεται από το Σόιμπλε-Σόιμπλε) 
Ως άνθρωπος υποχωρείς μπροστά στον κίνδυνο, κάνεις την καρδιά σου πέτρα, απλώνεις το περήφανο και πατριωτικό σου χέρι και αρπάζεις τα λεφτά. 
Αλλά τώρα είναι η στιγμή την εθνικής ανάτασης, και ο εθνικός μας ήρωας, διανοητής και ιστορικός έχει σηκώσει την σημαία της επανάστασης. Ζήτω το Έθνος, και ζήτω ο Τράγκας που είναι το έθνος.
 Ναπολεων Λιναρδατος

Ένας "μάβερικ" γιατρός για το φάρμακο

Dr. Money

Oι γενικεύσεις είναι πάντοτε επικίνδυνες είτε πρόκειται για χώρες, είτε για επαγγελματίες κάποιου κλάδου. 
Ένας φίλος γιατρός φρόντισε να μας το υπενθυμίσει ακόμη μία φορά χθες το βράδυ. 


Φέρνοντας συγκεκριμένα παραδείγματα, ο συγκεκριμένος γιατρός, γαστρεντερολόγος στην ειδίκευση, τάχθηκε υπέρ της λήψης μέτρων για την καταπολέμηση της υπερσυνταγογράφησης και της ευρύτερης χρήσης γενόσημων φαρμάκων, για να σταματήσει η αιμορραγία των ταμείων και των φορολογουμένων. 
"Το ύφος του Λοβέρδου δεν μου αρέσει, αλλά έχει απόλυτο δίκιο σε αυτά που λέει για το πάρτι που γίνεται με τα φάρμακα, με κυρίως ωφελημένους τις φαρμακευτικές εταιρείες, αρκετούς γιατρούς και φαρμακοποιούς", τόνισε. 
Ο ίδιος θυμόταν ακόμη την εντύπωση που του είχε προκαλέσει η επίσκεψη σε έναν φίλο, συμφοιτητή γιατρό, που έκανε το αγροτικό του στη Χίο όταν ήταν νεότερος. 
Εκείνος είχε κατορθώσει σε διάστημα 6 μηνών-1έτους να βγάλει ένα ακριβό, νέο ιαπωνικό αυτοκίνητο από τα χρήματα που του έδινε τοπικός φαρμακοποιός με τον οποίο «συνεργαζόταν». 
Το μόνο που χρειαζόταν να κάνει ήταν να πηγαίνει μία με δύο φορές την εβδομάδα στο συγκεκριμένο φαρμακείο και να βάζει σφραγίδες στα βιβλιάρια υγείας των γιαγιάδων και των παππούδων, στα οποία είχε ήδη αναγράψει τα υποτιθέμενα απαραίτητα φάρμακα ο φαρμακοποιός.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι τέτοιου είδους φαινόμενα είναι εκτεταμένα στην επαρχία, όπου η σχέση των φαρμακοποιών με τους ντόπιους, και ιδίως τις γιαγιάδες και τους παππούδες, είναι στενές. 
Οι φαρμακοποιοί διατηρούσαν και πιθανόν διατηρούν ακόμα τα βιβλιάρια των ηλικιωμένων στα μαγαζιά τους και συχνά πήγαιναν οι ίδιοι στον αντιπρόσωπο του ΟΓΑ στο κεφαλοχώρι για να τα αλλάξουν όταν «τελείωναν», εξυπηρετώντας τους γέροντες. 
Όπως διευκρινίστηκε, η διακράτηση των βιβλιαρίων υγείας για μεγάλο διάστημα στα φαρμακεία δεν είναι σύννομη, αλλά οι έλεγχοι δεν είναι ικανοποιητικοί. 


Το πάρτι με τα φάρμακα ήταν ακόμη πιο μεγάλο τόσο στα αστικά κέντρα όσο και στην επαρχία πριν μπουν τα bar codes στις συσκευασίες των σκευασμάτων, με αποτέλεσμα να μην είναι ευκρινής η αντιστοιχία του φαρμάκου που πουλήθηκε με εκείνο που συνταγογραφήθηκε. 
Φυσικά, σημαντικό ρόλο έπαιζαν οι αντιπρόσωποι των φαρμακευτικών εταιρειών που επισκέπτονταν τους γιατρούς για να προωθήσουν τα φάρμακα της εταιρείας τους. 
Με ένα μικρό ποσό στον φαρμακοποιό μιας επαρχιακής πόλης, ο εκπρόσωπος θα μπορούσε να πληροφορηθεί πόσα τεμάχια είχε συνταγογραφήσει ο γιατρός και επομένως να τον ενθαρρύνει «αμείβοντάς» τον ανάλογα. 
Για πολλούς ιατρούς των ασφαλιστικών ταμείων, που είχαν σχετικά χαμηλές αμοιβές, η κασαδούρα από την υπερβολική συνταγογράφηση και σφράγιση βιβλιαρίων ήταν πολύτιμη γιατί συχνά ξεπερνούσε τις μηνιαίες αποδοχές τους. 
Τα ταξίδια για την παρακολούθηση συνεδρίων στο εξωτερικό, σαφάρι κ.τ.λ. αφορούσαν συνήθως τους υπολοίπους, π.χ. γιατρούς των δημόσιων νοσοκομείων, σύμφωνα με τον συνομιλητή μας. 
Όπως μας τόνισε, οι μεγάλες ξένες φαρμακευτικές εταιρείες προτιμούν την προσφορά ταξιδιών για συνέδρια με πρόσχημα πρωτόκολλα κ.τ.λ., που είναι νομότυπα, από την κασαδούρα αρκετών εγχώριων εταιρειών. 
Όλα αυτά και άλλα πολλά μαρτυρούν μια τραγική κατάσταση στον χώρο της υγείας, που κατέληγε στη σπατάλη πολλών δισ. ευρώ του προϋπολογισμού κάθε χρόνο, διευρύνοντας το δημόσιο χρέος. 
Αυτό θα πρέπει να αλλάξει και καλό θα ήταν οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί και οι φαρμακευτικές εταιρείες να αντιληφθούν ότι η μάχη της οπισθοφυλακής που έχουν υιοθετήσει δεν οδηγεί πουθενά. 


Είναι όμως ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ότι υπάρχουν επαγγελματίες σε αυτούς τους κλάδους που διαφοροποιούνται από τις επίσημες γραμμές των συνδικαλιστικών εκπροσώπων τους, καταγγέλλοντας τα κακώς κείμενα. 
Ταυτόχρονα, εκνευρίζονται όπως οι υπόλοιποι από εμάς όταν ακούνε συναδέλφους τους να προσπαθούν να υπερασπιστούν προνόμια που θα έπρεπε να είχαν αφαιρεθεί προ πολλού γιατί ζημίωσαν τα ταμεία. 
Οι ίδιοι τάσσονται υπέρ των γενόσημων φαρμάκων, αλλά ζητούν ταυτόχρονα να αυξηθούν οι έλεγχοι και τα εργαστήρια στα οποία γίνονται, επισημαίνοντας παράλληλα την ανάγκη να μην επωφεληθούν κάποιοι άλλοι από αυτά που θα χάσουν πολλοί γιατροί. 
Προφανώς, υπονοούν τους φαρμακοποιούς που θα έχουν το πάνω χέρι αν μπορούν να προσδιορίσουν ποιο από όλα τα γενόσημα φάρμακα θα πάρει ο ασθενής όταν ο γιατρός θα συνταγογραφεί πλέον τη δραστική ουσία. 
Κι αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση οι εκπρόσωποι των φαρμακευτικών εταιρειών με τις γραβάτες και τα βαλιτσάκια θα σταματήσουν να επισκέπτονται τους γιατρούς, αλλά θα επισκέπτονται τα φαρμακεία. 
Θεωρούμε ότι οι μάβερικ γιατροί έχουν δίκιο και θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε να μην πάμε στο άλλο άκρο. 

ποια ελλάδα αγάπησα; αυτή που δεν υπάρχει πια ή αυτή που δεν υπήρξε ποτέ;

Αυτή τη φορά έμεινα στην Ελλάδα αρκετά. Δέκα μέρες δηλαδή. Ερχόμενος, πίστευα ότι θα δω μια χώρα φάντασμα, με ανθρώπους σκιάχτρα και δρόμους ονείρων γεμάτους με λακούβες. Δεν είδα αυτό. Είδα όμως και αυτό.
Από την πρώτη μέρα κατάλαβα ότι ήταν μια διαφορετική χώρα. Απ’ όταν προσπάθησα να ανέβω τις σκάλες του Συντάγματος, και ένας ΜΑΤατζής, ακολουθώντας μια εντολή που ούτε ο ίδιος δε θα μπορούσε να δικαιολογήσει, μου είπε ότι δεν μπορώ να περάσω από εκεί. Αφού πέρασα με τον τρόπο μου, πήγα και στάθηκα σε μια στάση λεωφορείου μπροστά στο Πολεμικό Μουσείο. Εκεί συνειδητοποίησα ότι οι κλούβες της αστυνομίας που περνούσαν ήταν περισσότερες από τα αστικά. Αναρωτήθηκα αν βρισκόμουν σε μια δημοκρατική χώρα ή σε ένα απολυταρχικό καθεστώς.


Κι όμως, σε αυτή τη χώρα, όπου το μίσος για τον μπάτσο και η αδιαφορία για το νόμο είναι ο πραγματικός κυβερνήτης, τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν επί μία ολόκληρη εβδομάδα για το βουλευτή που έβγαλε στο εξωτερικό ένα εκατομμύριο ευρώ. Νόμιμα, αλλά όχι ηθικά, κατά το βουλγαράκειο σύστημα αξιών. Και μάντεψε, ο βουλευτής τελικά δεν ήταν βουλευτής. Ήταν σύζυγος βουλευτού, και μάλιστα αρχηγού κόμματος, πρώην υπουργού εξωτερικών και κόρης πρώην πρωθυπουργού. Και γιατί; Γιατί εν μέσω κρίσης, αυτός ήθελε να αγοράσει σκάφος. Επαναλαμβάνω: ο σύζυγος της βουλευτού που κατηγορεί τα δύο “μεγάλα” κόμματα για φαυλότητα –άσχετα αν επιχείρησε να προεδρεύσει του ενός.
Η Ελλάδα μου έδωσε την εντύπωση ότι πλέον δεν έχει ταυτότητα. Δεν έχει ένα πρόσωπο, έχει πολλά. Πολλά και διαφορετικά. Είδα την Ερμού γεμάτη, μέρα Παρασκευή, με ανθρώπους να κουβαλάνε σακούλες, δυο τρεις ο καθένας.  Πέρασα από τη Νομική και είδα στο παρκάκι ένα μικρό καταυλισμό αστέγων, μια μέρα που η θερμοκρασία άγγιζε τους 5 βαθμούς. Κάθισα σε μια καφετέρια του κέντρου που θύμιζε 2005, τότε που όλα πήγαιναν καλά (;), τότε που έχοντας κατακτήσει το Euro, κερδίζαμε και τη Eurovision και νομίζαμε ότι όλοι οι υπόλοιποι λαοί του κόσμου θα έσκυβαν μπρος στην ένδοξη όψη μας. Γύρω μου άνθρωποι όλων την ηλικιών.


Η φίλη μου μου εξηγούσε πώς μια γνωστή της είχε πιάσει τρεις δουλειές για να έχει ένα αξιοπρεπές εισόδημα και έφτασε να μην πληρώνεται από καμία. Την προηγούμενη μέρα, μια άλλη φίλη μου μου έλεγε πώς έχασε τα τρία χιλιάρικα που της χρωστούσε ο Κωστόπουλος, όταν στην ΙΜΑΚΟ γινόταν από τη μία κατάσχεση από τους πιστωτές του και από την άλλη πλιάτσικο από τους υπαλλήλους που κατάλαβαν ότι θα έχαναν τα χρωστούμενα.
Για ποια χώρα μου μιλούσαν άραγε; Για την ίδια Ελλάδα που έβλεπα εγώ; Για την Ελλάδα που σε λίγο θα προβάλλεται το Sunshine Girls με κυράτσες των ΒΠ που θα επιδεικνύουν το πόσο καλά περνάνε στη χώρα που έχει στοχοποιηθεί ως αποτυχημένη οικονομικά και πολιτικά; Για την Ελλάδα όπου το αντι-lifestyle είναι το καινούριο lifestyle των δήθεν εναλλακτικών, που αποκαλούν πλέον vintage ό,τι παλιατζούρες βρίσκουνε στην αποθήκη του παππού τους; Για την Ελλάδα όπου αυτοί που επιζητούν λαϊκή επανάσταση ξεφυσάνε τον καπνό του τσιγάρου τους στη μάπα του αντικαπνιστή, αδιαφορώντας πλήρως αν τον ενοχλεί ή όχι;


Μπερδεύτηκα.
Αν εγώ, που ξέρω καλά πόσο μεγάλη κρίση περνάει η Ελλάδα, βλέπω παντού γεμάτα μαγαζιά, τι βλέπουν άραγε οι ξένοι, που κινούνται στις περιοχές που κινήθηκα κι εγώ; Να βλέπουν κάτι διαφορετικό; Αν ήμουν Γερμανός και σήμερα, αντί για το Λονδίνο, επέστρεφα στο Βερολίνο, τι θα έλεγα στους φίλους μου; Ότι οι Έλληνες, τι; Δεν έχουν δουλειές; Γι’ αυτό είναι στις καφετέριες; Γι’ αυτό ψωνίζουν;
Και από την άλλη, δεν έχουν δικαίωμα να ψωνίζουν όσοι έχουν ακόμα λεφτά; Δεν έχουν δικαίωμα να πηγαίνουν για τσίπουρα και μεζέδες; Και αν δεν κινούσαν αυτοί αυτά τα –όσα- χρήματα κινούν δεν θα είχε ήδη καταρρεύσει η αγορά;


Δεν ήταν αυτά όμως που με πείραξαν περισσότερο. Ήταν ο τύπος που

Το ταπεινωμένο πανεπιστήμιο

Σήμερα, που η χώρα μας περνά μια από τις σοβαρότερες κρίσεις της ιστορίας της, ο απλός πολίτης θα προσδοκούσε ένα ελάχιστο: η πνευματική ηγεσία του να στέκεται χωρίς αμφιταλαντεύσεις στο ύψος των περιστάσεων και να είναι ο κύριος καθοδηγητής του στον επίπονο δρόμο της απεμπλοκής του από τα δεινά που συσσωρεύτηκαν από το υφιστάμενο εδώ και δεκαετίες σαθρό πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς, το ελληνικό πανεπιστήμιο, αντί να πράττει τα αυτονόητα, έχει εδώ και χρόνια ενσωματώσει στις στοιχειώδεις λειτουργίες του τα χειρότερα στοιχεία του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο συχνά και με παρρησία λόγου (ο φαρισαϊσμός σε όλη τη μεγαλοπρέπειά του!) λοιδορούσε και λοιδορεί! Ετσι, η έρευνα και διδασκαλία μένουν στάσιμες, ο παιδαγωγός αντί να άγει τους παίδες άγεται από αυτούς και ο ακαδημαϊκός λόγος έχει πλήρως υποκατασταθεί από έναν θλιβερό κομματικό και συντεχνιακό λόγο και την συνεπακόλουθη κομματική ή συντεχνιακή συμπεριφορά.


Η όλη διαδικασία της πρόσφατης ματαίωσης των εκλογών των μελών των Συμβουλίων των ΑΕΙ της χώρας ήταν προϊόν της εξέλιξης συγκεκριμένου και καθαρά προαναγγελθέντος πραξικοπήματος και αποτελεί το έσχατο στοιχείο του ευτελισμού του ελληνικού πανεπιστημίου με απρόσμενες κοινωνικές συνέπειες. Είναι αδιανόητο οι απειλές βίας, οι τραμπουκισμοί και οι ύβρεις να ανήκουν στο ποινικό δίκαιο και με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον απλό πολίτη, και τα όργανα της διοίκησης των ΑΕΙ και η Πολιτεία (Βουλή, αρμόδια υπουργεία, Δικαιοσύνη, Δημόσια Διοίκηση) να παρακολουθούν άβουλα την ετσιθελική επιβολή της απαγόρευσης του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι μέσα στο πανεπιστήμιο, όπου η ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι προαπαιτούμενο! Είναι δε εξόφθαλμη φαρσοκωμωδία οι αθεράπευτα υποστηρικτές του «θεσμού» του πανεπιστημιακού ασύλου να πρωτοστατούν στην κατάργησή του και μάλιστα εκ των έσω!
Προφανώς, ως καθηγητές έχουμε εκλεγεί στο ελληνικό πανεπιστήμιο με βάση το ερευνητικό, το διδακτικό και το συνολικό επιστημονικό έργο μας. Η ευγενής άμιλλα της εκλογής και εξέλιξή μας βασίστηκε στα προσόντα αυτά. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί και ούτε εκλεγεί με τα προσόντα μελών που στελεχώνουν επίλεκτες μονάδες αντιμετώπισης της βίας και κομματικών ταγμάτων καταλήψεων. Ποτέ δεν διανοηθήκαμε ότι η βία εναντίον της ελεύθερης έκφρασης και της λειτουργίας των θεσμών θα ήταν καθεστώς σε πανεπιστήμιο μιας δημοκρατικής χώρας. Προ πάντων δε, ποτέ δεν διανοηθήκαμε ότι στο ελληνικό πανεπιστήμιο θα αναπτύσσονταν «ντόπιες πανεπιστημιακές δυνάμεις» καταστολής της ελεύθερης έκφρασης! Το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να λειτουργεί όπως, όταν και, ιδιαίτερα, όσο το επιτρέπουν οι ενδοπανεπιστημιακές συντεχνίες και οι επεκτάσεις των κομμάτων μέσα σε αυτό. Τα κόμματα έπρεπε ήδη να έχουν διδαχθεί ότι η κομματική συμπεριφορά μέσα στο πανεπιστήμιο είναι θανάσιμος εχθρός του.


Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι δυνατόν η ελληνική κοινωνία να προσδοκά ότι ανήκει στις κοινωνίες της γνώσης και ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο θα αποκτήσει τα χαρακτηριστικά του καλού πανεπιστημίου που αναφέρθηκαν πιο πάνω; Προφανώς όχι. Το χρέος, συνεπώς, πρώτιστα της Πολιτείας και, στον βαθμό που της αναλογεί, όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι να πράξουν τα αυτονόητα, δηλαδή να εφαρμόσουν τους νόμους. Η βίαια επιβολή μικρών, αλλά ασύδοτων ομάδων επάνω στη δημοκρατία είναι ανεπίτρεπτη. Ας μην ξεχνάμε ότι η βία σε μια δημοκρατική χώρα δεν χαρακτηρίζει μόνο αυτούς που την ασκούν, αλλά και αυτούς που την ανέχονται!
Του Αστέριου Κατσαμούρη