Tea Party

του Γιάνη Βαρουφάκη

protagon.gr

Ήταν Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου, πριν επτά μήνες, όταν ο Joe Stack μπήκε στο πιλοτήριο ενός μικρού αεροπλάνου. Χαιρέτησε τους τεχνικούς, το απογείωσε νηφάλια και μετά από λίγα λεπτά το κάρφωσε στα γραφεία της εφορίας του Austin, στην πολιτεία του Texas. Πέθανε ακαριαία, παίρνοντας μαζί του άλλον ένα άνθρωπο, υπάλληλο της εφορίας, και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Πίσω του άφησε μία επιστολή-σημείωμα που αποκαλύπτει την οργή του απέναντι στο αμερικανικό κράτος και ιδίως απέναντι στην εφορία. Τρείς μήνες μετά, την Δευτέρα 17 Μαΐου, ολόκληρη η Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης βρέθηκε όρθια να χειροκροτεί τον επιχειρηματία David Koch. Μόλις είχε ανακοινωθεί η πιο πρόσφατη δωρεά του στην γνωστή Όπερα ύψους δυόμιση εκατομμυρίων δολαρίων.



Τι σχέση μπορεί να έχει η τραγική φιγούρα του αυτόχειρα μηχανικού υπολογιστών Joe Stack με τον πλουσιότερο κάτοικο της Νέας Υόρκης (περιουσία 35 δις δολαρίων) ο οποίος, μαζί με τον αδερφό του Charles, είναι ιδιοκτήτες της τρίτης μεγαλύτερης επιχείρησης στον κόσμο (μετά τον Bill Gates και τον Warren Buffet); Η απάντηση απλή: Τους συνδέει το βαθύ τους μίσος για την αμερικανική κυβέρνηση! Και όχι μόνο αυτό: Συνδέονται και οι δύο με το φαινόμενο του λεγόμενου Tea Party το οποίο απειλεί να αλλάξει τις ΗΠΑ μετά από τις προσεχείς εκλογές του Νοεμβρίου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Από το 1773 για την ακρίβεια, τότε που ξεκίνησε μια από τις πρώτες ανταρσίες αμερικανών επιχειρηματιών εναντίον του Βρετανικού Στέμματος. Πιο συγκεκριμένα, εκείνη την χρονιά η Βρετανική αποικιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα κρατούσε για πάρτι της το εμπόριο τσαγιού φορολογώντας την εισαγωγή του σκληρά και δίνοντας αποκλειστικά δικαιώματα στην δική της British East India Company. Η ανταρσία των αμερικανών εμπόρων πήρε τα αρχικά ΤΕΑ (που σημαίνει τσάϊ) οι οποίοι τα μετέτρεψαν, έξυπνα, σε ανατρεπτικά αρχικά: Taxed Enough Already (Φορολογηθήκαμε Ήδη Αρκετά). Τα αρχικά αυτά (ΤΕΑ) από τότε έμειναν στην ιστορία ως θύμηση της πρώτης ανταρσίας που τελικά οδήγησε στην Αμερικανική Επανάσταση, στην Ανεξαρτησία και στην ίδρυση των ΗΠΑ. Πρόσφατα όμως επανήλθαν, μετά την εκλογή του Ομπάμα, και την εκλογική κατάρρευση των Ρεπουμπλικανών, ως ένα παλιρροιακό, σφόδρα συντηρητικό, κίνημα το οποίο αλλάζει κάθε μέρα το πολιτικό σκηνικό απ' άκρου σ' άκρο της Αμερικανικής κοινωνίας.
Παρόλο που το σύγχρονο Tea Party έχει ζωή μόλις δύο ετών
, θα ήταν λάθος να μην διακρίνουμε ότι η σκούφια του κρατάει από την δεκαετία του '50 (βλ. το ενδιαφέρον άρθρο του New Yorker στο οποίο η Jane Mayer αφηγείται την ιστορία με λεπτομέρειες.) Ο πατέρας του David Koch, Fred, που έχτισε την οικογενειακή αυτοκρατορία με βάση την βιομηχανία πετρελαίων, ξεκίνησε τότε μια μακρά παράδοση χρηματοδότησης αντικυβερνητικών οργανώσεων, π.χ. την John Birch Society που τα έβαλε με τον Πρόεδρο Άιζενχάουερ τον οποίο κατηγορούσε ως... πράκτορα των Σοβιετικών. Ο ίδιος ο David κατέβηκε με το Ελευθεριάζων Κόμμα (Libertarian Party) το 1979 εναντίον των Ρέηγκαν-Μπους (που, όπως και τον Άιζενχάουερ, η οικογένεια Koch κατηγορούσε ως... αριστερούς)! Ανάμεσα στις υποσχέσεις του η κατάργηση της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας (του FBI), της CIA αλλά και του υπουργείου παιδείας και της υπηρεσίας ελέγχου φαρμάκων και τροφίμων!


Όλα αυτά θα ήταν απλώς γραφικές κινήσεις εκκεντρικών πλουσίων αν δεν έκρυβαν πίσω τους πολύ σοβαρά συμφέροντα. Ποιά είναι αυτά;

η μεγαλη προσαρμογη

http://anamorfosis.net/blog/

Αρίστος Δοξιάδης

Για να ξαναμπεί η οικονομία σε τροχιά σταθερής ανάπτυξης, μισό με ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά – το 10% με 20% του εργατικού δυναμικού. Δεν αρκεί να δουλεύουν πιο παραγωγικά, πιο έντιμα, πιο έξυπνα, πιο πολύ. Πρέπει να δουλεύουν σε άλλο αντικείμενο. Οι δουλειές που αναγκαστικά θα χαθούν θα είναι στους διεθνώς ‘μη-εμπορεύσιμους’ κλάδους (non-tradable), αυτούς που εξυπηρετούν αποκλειστικά τους κατοίκους της χώρας και δεν υπόκεινται σε διεθνή ανταγωνισμό: π.χ. λιανικό εμπόριο, δικηγόροι, δημόσια διοίκηση, κατασκευές στα αστικά κεντρα. Οι νέες δουλειές θα πρέπει να είναι στους ‘εμπορεύσιμους΄ κλάδους: γεωργία, μεταποίηση, τουρισμός και άλλες εξωστρεφείς υπηρεσίες, εμπορεύσιμη τεχνολογία, προσφορά κατοικίας για ξένους.

Ποιοί και πώς θα δημιουργήσουν τις νέες δουλειές; Ας μην περιμένουμε πολλά από τις μεγάλες και οργανωμένες επιχειρήσεις. Λιγότερο από 400 χιλιάδες εργαζόμενοι (το 8% του εργατικού δυναμικού) απασχολείται σε εταιρίες με πάνω από 250 απασχολούμενους, και πολλοί από αυτούς είναι είναι σε μη-εμπορεύσιμους κλάδους. Στην καλύτερη δυνατή περίπτωση οι μεγάλες εταιρίες, υφιστάμενες και νέες, μπορούν να προσθέσουν άλλες 100 χιλιάδες θέσεις εργασίας σε πέντε με δέκα χρόνια.

Η μεγάλη προσαρμογή πρέπει να έρθει, όπως πάντα στην Ελλάδα, από τις μικρές και τις οικογενειακές μονάδες. Τη συνταγή της αναδιάρθρωσης δεν μπορούμε να την αντιγράψουμε από πουθενά, γιατί το πλήθος και η σημασία των μικρο-επιχειρήσεων εδώ δεν έχει αντίστοιχο αλλού — ο κοινωνιολόγος Colin Crouch λέει πως όταν πρωτοείδε στατιστικές για το μέγεθος των επιχειρήσεων στην Ελλάδα νόμισε οτι είχε πάρει λανθασμένα στοιχεία, γιατί ήταν τόσο διαφορετικά από όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να φανταστούμε ένα δικό μας μοντέλο: με ποιό τρόπο και με ποιές κοινωνικές επιπτώσεις μπορούν να αλλάξουν δραστηριότητα εκατοντάδες χιλιάδες μικροεργοδότες, αυτοαπασχολούμενοι και απολυμένοι;

Τα στοιχεία που θα βοηθήσουν πολλούς να ξεκινήσουν νέες δουλειές δεν τα βρίσκεις εύκολα στις δυτικές χώρες. Είναι η πολυέργεια, η περιουσία και η εμπορικότητα. Πολυέργεια: τα νοικοκυριά έχουν μάθει να αναζητούν διαφορετικές πηγές εισοδήματος, στο μικρεμπόριο, σε ενοίκια, μισθούς, χωράφια. Δεν εξειδικεύονται, και δεν μένουν στα ίδια από γενιά σε γενιά. Περιουσία: διεθνείς μελέτες έχουν δείξει οτι ο πιο σημαντικός παράγοντας για να αποφασίσει κάποιος να κάνει νέα δική δουλειά είναι να έχει μια, έστω και μικρή, περιουσία, π.χ. δικό του σπίτι χωρίς χρέος, ή κάποια πρόσοδο. Εμπορικότητα: ο καθε αυτοαπασχολούμενος έχει μάθει να χειρίζεται εισπράξεις και πληρωμές, πράγμα καθόλου γνώριμο στους μισθωτούς καριέρας. Δεν είναι λοιπόν τόσο απίθανο ένας φιλόλογος φροντιστηρίου να περάσει στον τουρισμό, ή ένας μηχανικός να γυρίσει στο πατρικό χωράφι και να δοκιμάσει νέες καλλιέργειες. ‘Η τρείς νέοι τεχνικοί να σχεδιάσουν ψηφιακές εφαρμογές για την παγκόσμια αγορά.

Η μικρή κλίμακα είναι μειονέκτημα σε πολλούς κλάδους, αλλά

Το τρίτο ημίχρονο...

Το καλύτερο δεν μας το έχουν πει. Μας το φυλάνε για το τέλος, για έκπληξη! Θα πληρώσουμε, θα αδειάσουμε τις τσέπες μας στον πάγκο του ΔΝΤ, αλλά ουδείς μπορεί να μας εγγυηθεί ότι θα αποφύγουμε, τελικώς, το μοιραίο. Τελευταίως, βεβαίως – βεβαίως, κάτι ψελλίζουν περί ανάπτυξης, αλλά αυτό μοιάζει με ανέκδοτο. Το μηδέν τοις εκατό του μηδέν ισοδυναμεί με το μηδέν, όσα μαγικά κι αν κάνουν...

Η ζωή των ανθρώπων δεν είναι παιγνίδι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κάθε απόφαση που λαμβάνουν μπορεί να σημαίνει την πλήρη ανατροπή της καθημερινότητας ενός πολίτη. Δυστυχώς, οι περισσότεροι πολιτικοί μας δεν γνωρίζουν τι σημαίνει (ή έχουν ξεχάσει) να είναι κανείς άνεργος ή να μην έχει χρήματα για να ψωνίσει τα απαραίτητα.

Μας είπαν μάλιστα ότι το 2010 ήταν το πρώτο ημιχρόνιο και ότι έρχεται το δύσκολο και σκληρό δεύτερο ημιχρόνιο που θα κριθούν όλα. Κι έχουν την απαίτηση να κερδίσουμε αυτό το ματς, όταν η ψυχολογία όλων των παικτών είναι στο ναδίρ. Όποιος έχει παρακολουθήσει λίγη μπάλα ξέρει ότι το κλίμα στα αποδυτήρια και η ψυχολογία των παικτών είναι βασικά συστατικά για να κερδίσει κανείς ένα παιγνίδι, πέρα από το όποιο ταλέντο και τη στρατηγική. Ξέρει, επίσης, ότι σε μία ομάδα που φέρνει ήττες την πληρώνει στο τέλος ο προπονητής. Ο καλύτερος να είναι, να έχει έρθει με τις καλύτερες περγαμηνές, αν αποτύχει θα φύγει νύκτα...

Αυτό με τη σκηνή του προπονητή που φεύγει νύκτα ντυμένος με καπαρντίνα μέσα στο κατακαλόκαιρο, είναι το λεγόμενο τρίτο ημίχρονο. Είπαμε ότι η χώρα χρειαζότανε να μπει σε ένα δρόμο διαφορετικό από εκείνον των προηγούμενων ετών. Ότι χρειαζόντουσαν μέτρα επώδυνα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι θα αρχίσουμε να πυροβολούμε το κεφάλι μας επειδή έχουμε πονοκέφαλο.

Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται, επειδή του λένε συνέχεια ψέματα. Ποιο δεύτερο ημίχρονο και σαχλαμάρες; Όπως πάει το πράγμα θα πρέπει κανείς να αρχίσει να αναρωτιέται αν θα έχει επιβιώσει του 2010! Έχουν κάποια άλλη πρόταση πέραν από τους φόρους; Φόρους ξέρουν να βάζουν όλοι. Είναι η εύκολη λύση. Κάτι άλλο έχουν κάνει; Τόσες συσκέψεις, τόσες διαβουλεύσεις, τόσο χυμένο μελάνι μόνο και μόνο για να αποφασίσουν νέους φόρους; Γερμανός να διοικούσε την Ελλάδα θα είχε μεγαλύτερη ευαισθησία...

Θα μας πείτε ότι δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, αφού το δημόσιο δεν έχει χρήματα στα ταμεία του. Ωραία! Να καταλάβουμε μία τέτοια φορομπηχτική πολιτική ως ένα έκτακτο γεγονός. Αλλά δεν μπορεί η προοπτική μας να είναι μόνο οι φόροι; Κι εν πάση περιπτώσει, από ποιους θα πάρουν τους φόρους αν στο μεταξύ έχουν κλείσει 50.000 ή 100.000 ακόμη επιχειρήσεις;

Όταν για να αποφασίσουν για το ζημιογόνο ΟΣΕ χρειάζονται 10 συσκέψεις κορυφής και έναν ολόκληρο χρόνο, δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι. Θα προσπαθήσουν την ύστατη ώρα να μας πείσουν ότι έκαναν τα πάντα. Να κλαψουρίσουν ότι φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση, ότι, ότι, ότι... Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν είναι ότι ο λαός τους βλέπει όλους ως ένα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Και τους θεωρούν και τους δύο συνυπεύθυνους για τα σημερινά μας απερίγραπτα χάλια.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχει ακόμη ελπίδα! Αρκεί να αλλάξουν πλεύση. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το μνημόνιο, όσο κι αν αυτό μοιάζει με το σάκο του μποξ που δήθεν μπορεί να χρεωθεί όλες τις αποτυχίες των κυβερνώντων μας. Έχει να κάνει με τις δράσεις που θα αναλάβουν (αν αναλάβουν) για να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα. Η ανάπτυξη δεν έρχεται με το λουκέτο σε χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και πλούτου.

Τα λόγια πλέον δεν αρκούν. Χρειάζονται έργα. Και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος. Το παιγνίδι βρίσκεται ήδη στις καθυστερήσεις για τη λήξη του και όχι στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, όπως θέλουν – ακόμη- να πιστεύουν...


Θανάσης Μαυρίδης

Πηγή:www.capital.gr

Κατ’ ευθεία γραμμή απόγονος

«Αν δεν υπήρχαν οι Έλληνες, όλοι αυτοί [οι ξένοι, της Ευρώπης] θα ’ταν καπάκια μπίρας! [...]

»Αν αυτή τη στιγμή η υφήλιος πλήρωνε δικαιώματα για τον Αισχύλο, το Σοφοκλή, τον Ευριπίδη και τον Αριστοφάνη [«σωστό, σωστό» συγκατανεύει η Τένια Μακρή] και τον Μητρόπουλο, και όλους τους μεγάλους Έλληνες, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, που τους χρησιμοποιούν παγκοσμίως, δε θα χρωστάγαμε σ’ αυτή την υποδούλωση που θέλει να μας οδηγήσει η ΕΟΚ. Γιατί η ΕΟΚ έβαλε τις απαγορεύσεις, να γίνουμε όλοι Ευρώπη.»

«Και στην Αμερική… από εκεί ξεκίνησε…» πάει να πει η παρουσιάστρια.

Και τώρα πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το αφήνιασμα, τα πεταμένα έξω μάτια, το ουρλιαχτό:
«Μη μου συζητάτε για την Αμερική. Σ’ αυτήν υποταχτήκαμε τα 200 επόμενα χρόνια. ΤΕΛΟΣ» βρυχήθηκε, με μια θεαματική κίνηση του χεριού που κόβει μαχαίρι τη «συζήτηση».

Ο Ζουράρις; ο Θέμος; ο Άδωνις; η Λιάνα; ο Βελόπουλος; ο Άνθιμος; ο Αυτιάς; ο Καρατζαφέρης; ποιος;
Ο Σταμάτης.

Που ξεκίνησε εκστρατεία κατά της απαγόρευσης του καπνίσματος, και πήρε σβάρνα τα κανάλια αξημέρωτα, και καλά στη ΝΕΤ λ.χ., αλλά και στα κατακίτρινα πρωινομεσημεριανάδικα, ο Κραουνάκης!

Σε τέτοιο επίπεδο φαιδρότητας γίνεσαι ο ίδιος φαιδρός αν θελήσεις να προσεγγίσεις με ιδεολογικούς όρους τον πάντως ιδεολογικότατα φορτισμένο λόγο του άλλου, εν προκειμένω του Σταμάτη.

Αλλά και τόση πια πρωτοτυπία; Ακόμα κι ο Αυτιάς καλύτερα τα λέει. Νά, κρατάω μια παλιότερη ρήση του, στην εκπομπή του άλλου, του Θέμου (30.5.06), όπου ο λόγος για τους Τούρκους ειδικότερα:
«Όταν οι Έλληνες είχαν τη φέτα, οι Τούρκοι δεν υπήρχαν ούτε καν ως αιωρούμενο πλάσμα στην ατμόσφαιρα. [...] Οι Τούρκοι δεν ήταν ούτε ως μικροαστική [μικροαστρική;] ύλη στο σύμπαν!»

Καλός Αυτιάς, Σταμάτη!

http://yannisharis.blogspot.com/

λιγο πριν,λιγο μετα το "απολυεσαι"

http://kkmoiris.yooblog.gr/

Απολύτως σοβαρές σκέψεις για μια απολύτως σοβαρή κατάσταση που θα χτυπήσει απρόσκλητη κάθε πόρτα. Τα ευφυολογήματα είναι περιττά.

Όταν βλέπεις τους τριγύρω σου να απολύονται ο ένας μετά τον άλλον, αντί να ετοιμάζεις το επόμενο τρίμηνο πλάνο στο Excel , βρες ένα καλό κουτί για να χωρέσει όσα έχεις μέσα και πάνω στο γραφείο σου. Τα στυλό και τα μολύβια άστα πίσω. Ξεφτίλα είναι να σε δουν να φεύγεις με τα άπαντα της Bic και της Faber-Castel.

Ποτέ μην αναρωτηθείς «γιατί εγώ;». Δεν έχει εφευρεθεί ακόμη η απάντηση που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα.

Ποτέ μη ρωτήσεις το ίδιο στον εργοδότη σου. Δεν έχει εφευρεθεί ακόμη ο εργοδότης που θα ανοίξει κουβέντα μαζί σου για τέτοιο θέμα, ούτε καν στο τηλέφωνο.

Μην κάνεις το λάθος να μισήσεις όλους όσους μένουν στη δουλειά. Δεν θα μπορέσεις να μοιράσεις δίκαια τόσο άδικο θυμό, ιεράρχησε λοιπόν αυτούς που θα ΄θελες να δεις να πεθαίνουν πρώτοι.

Την ώρα που θα αγκαλιάζεις φεύγοντας την συνάδελφο που σου λέει «είμαι σίγουρη πως θα βρεις κάτι πολύ καλύτερο, αλίμονο σε μας», το «die bitch» μη το πεις φωναχτά. Το «ψόφα σκύλα» θα ήταν απείρως καλύτερο αλλά θα σου τσαλακώσει την υστεροφημία.

Αρνήσου να πάρεις συστατική επιστολή από εργοδότη που σε απολύει. Αφού αυτός κρατάει την τούρτα, άφησέ τον να χαρεί και το κερασάκι μόνος του.
Η «επόμενη μέρα» δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά μια μέρα που θα ξυπνήσεις άνεργος. Ούτε νέους δρόμους θα δεις να ανοίγονται, ούτε ευκαιρίες να σου κλείνουν το μάτι, ούτε «καλά» εμπόδια. Δεν είσαι ο Μουρίνιο, ένας υπάλληλος είσαι. Ήσουν, συγγνώμη.

Μην ακούς όσους λένε «δώσε στον εαυτό σου λίγο χρόνο να σκεφτεί το επόμενο βήμα». Ούτε οι πιστωτικές, ούτε ο Κωτσόλοβος, ούτε η ΔΕΗ θα σου δώσουν χρόνο, μη σου πω ότι θα σου βάλουν και τρικλοποδιά. Πιές μια μπίρα ή έναν καφέ (πικρό, έστω) και αμολήσου να ψάχνεις.

Συνήθως η αποζημίωση αρκεί για να πληρώσεις το νοίκι, τα κοινόχρηστα, το λογαριασμό του κινητού και μια δόση από το αυτοκινητάκι. Αν είσαι single. Αν είσαι παντρεμένος με παιδιά σταμάτα να διαβάζεις εδώ. Αρθράκι γράφω, όχι το σενάριο για την Όγδοη Πύλη της Κόλασης.
Αν με το «απολύεσαι» νιώθεις άξαφνα άχρηστος, περιττός, μηδέν, σκουπίδι, μη σκας. Ακριβώς έτσι πρέπει να νιώσεις. Για λίγο. Πόσο λίγο δεν ξέρω, καθένας θέλει τους χρόνους του για να βγάλει αυτή τη βρωμιά από πάνω του. Όσο πιο γρήγορα, τόσο πιο καλά φοράς καθαρό πουκάμισο για να χτυπήσεις την επόμενη πόρτα. Αν την χτυπήσεις νιώθοντας ακόμη μηδέν, θα φανεί στα μάτια σου. Αυτά δεν πλένονται εύκολα.

Υπάρχουν φορές που απολύεσαι και δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για τσιγάρα. Η απόλυτη πίκρα. Τότε καταλαβαίνεις γιατί αυτοί οι άγιοι άνθρωποι κυνηγάνε με τέτοια λύσσα το τσιγάρο. Θέλουν απλά να απαλύνουν την πίκρα σου.

Η παροιμία με τα πόδια σου που δεν πρέπει να βγαίνουν έξω από το πάπλωμα είναι σοφή. Την έγραψαν όμως ηλίθιοι, που δεν είχαν υπόψη τους πως αν σου παίρνουν και το κρεβάτι και το πάτωμα και το ταβάνι, χέστηκες για το μακρύ ή κοντό πάπλωμα. Κι αυτό για σένα, επίσης.

Αν βρεις δουλειά με τα μισά λεφτά από όσα έπαιρνες στην προηγούμενη μη βιαστείς να πεις «ναι». Εκτός κι αν πέρασαν έξη μήνες που λες «όχι» και οι λογαριασμοί στο σπίτι (αν υποθέσουμε πως δεν γύρισες σ’ αυτό των γονιών σου) άρχισαν να βγάζουν και γένια εκτός από δόντια. Δεν έχεις ιδέα πώς τσιμπάει ένας αξύριστος λογαριασμός, μη σου πω και πώς δαγκώνει…

Το «απολύεσαι» είναι πιο σκληρό από το «χωρίζουμε». Εκτός κι αν το λες εσύ, οπότε τα πράγματα περιπλέκονται (δεν ήξερα ότι μας διαβάζουν και εργοδότες εδώ μέσα).


Αν η εργοδοσία θέσει δίλημμα «ένας/μία από τους τρεις σας πρέπει να φύγει, το αφήνω σε σας, ενημερώστε με μέχρι τις 4» είναι μια πολύ καργιόλα εργοδοσία.

Μην ξεχνάς ότι οι περικοπές -όπως και να τις βαφτίσεις- αγγίζουν τους πάντες. Ακόμη και τους εργοδότες. Πριν λοιπόν η τράπεζα τους πει «απολύεσαι» και αρχίζουν να ψάχνουν άλλες (για να τους πουν κι αυτές το ίδιο, δεν είναι βλαμμένες οι τράπεζες), θα μοιράσουν αυτοί μερικά «απολύεσαι» πρώτοι. Τα πάντα είναι θέμα τάιμινγκ (αυτό να θυμηθώ να μη το πω σε κανέναν απολυμένο, δεν θα ΄χω καλό τέλος).

Να είσαι πάντα έτοιμος για το «απολύεσαι». Κι ανάλογα να κανονίζεις τους λογαριασμούς σου. Είτε εργοδότης στο πει, είτε ο Κωστόπουλος, είτε ο Θεός, αν υποθέσουμε πως με τους δυο τελευταίους δεν έχουμε κλασσική περίπτωση ταυτοπροσωπίας. Ειδικά μ’ αυτούς , ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν θα έχεις και άλλη ευκαιρία.

Σ/Κ

Φακελάκηδες γιατροί, σε κωλάδικο...!

γιατρε μου,ποιοι ειμαστε και που παμε;

ερωτησεις και απαντησεις του γνωστου doctor ε.ανευλαβη

Πως ήταν το πατρικό σας σπίτι;

Το πατρικό μου σπίτι «ναυαγισμένο στα ρηχά των άστρων/ με τα σιαμιαμίθια και το χυμένο κερί στο κομοδίνο» (Οδυσσέας Ελύτης), ήταν το σπίτι της μάνας μου στα Φηρά της Σαντορίνης. Δεν έζησα σ’ αυτό. Σε ενοικιαζόμενα σπίτια έζησα στις επαρχιακές πόλεις που υπηρετούσε ο πατέρας μου.

Που σπουδάσατε;

Δημοτικό: Χαλκίδα, Αθήνα, Λήμνος, Ελασσόνα, Γυμνάσιο: Ελασσόνα, Πολύγυρος, Βέροια. Πανεπιστήμιο: Ιατρική σχολή Θεσσαλονίκης.

Που υπηρετήσατε τη στρατιωτική σας θητεία;

Δύο χρόνια (1968-1970, χουντοκρατούμενα). Κόρινθος, Χίος, Πτολεμαΐδα, Βέβη, Σέρβια, Αλεξανδρούπολη, ως οπλίτης ιατρός (μη νομιμόφρων)


Πως θα χαρακτηρίζατε τους γιατρούς που παίρνουν φακελάκια;

Σαν γκαρσόνια σε κωλάδικο που παίρνουν μπαξίσι για δουλειά που είναι υποχρεωμένοι και ορκισμένοι να κάνουν. Τα γκαρσόνια είναι αξιοπρεπέστερα. Δεν απαιτούν φακελάκι.

Ποια τιμωρία θα επιβάλατε σε ένα γιατρό που τα πιάνει εκβιάζοντας συγγενείς και ασθενή;

Ο Δίας κεραύνωσε τον Ασκληπιό γιατί δέχθηκε χρήματα από άρρωστό του. Μια κι ο Δίας πέθανε, θα τους «έκοβα τον κώλο» και τον τουπέ, εφαρμόζοντας το πόθεν και πώς έσχες για όλους τους μόνιμους γιατρούς του ΕΣΥ, από όταν διορίστηκαν μέχρι σήμερα. Και όσοι αποδειχθούν πως πλουτήσαν αδικαιολόγητα, από το αυτί και στη Δικαιοσύνη. Και, ονομαστικά τον καθέναν, αποδεδειγμένα ένοχο, στη δημόσια χλεύη.


Ο θάνατος θα νικηθεί;

Έχει, ήδη, νικηθεί από αυτούς που αντιλαμβάνονται πως «όσο ζούμε ο θάνατος δεν υπάρχει και όταν υπάρχει αυτός δεν υπάρχουμε εμείς. «Ο θάνατος ου προς ημάς» (Επίκουρος).

Η ζωή… θα νικηθεί;

Θα παραμένει αήττητη όσο τη ζούμε. Οι κοιμισμένοι της ζωής, φοβάμαι μην ξυπνήσουν και καταλάβουν πως ήδη έχουν πεθάνει.


Αριστερά η Δεξιά;

Αριστερά, για να ‘ρθουν τα πράγματα «δεξιά».


Ποιό χαρακτηρισμό κάνετε για τον Πρωθυπουργό ;

Το ΔΝΤ ειν’ εδώ, ενωμένο δυνατό. Μαζί θα προχωρήσουμε για μια Ελλάδα νέα. Για μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες.

Για τον Αντώνη Σαμαρά;

«Ουκ αγαθόν πολυκοιρανίη· εις κοίρανος έστω: κακό ‘ναι η πολυκεφαλιά. Μια κεφαλή μονάχα» (Όμηρου Οδύσσεια).

Για την Αλέκα Παπαρήγα;

«Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς» (Κ. Βάρναλης)

Για τον Γιώργο Καρατζαφέρη;

Και «το πνεύμα εν είδει περιστεράς...»... τον κουτσούλησε.

Toν Αλέξη Τσίπρα;

Πολυπολιτισμικές παρλαπίπες με νεανικό, ανέμελο, σπουδαιογελοίο ύφος.

Τον Φώτη Κουβέλη;

Σοβαρός πολιτικός. Η προσωποποίηση της διαφοράς από τον πολιτικατζή.

Γιατί δεν μιλάει ο Καραμανλής;

Και πότε μιλούσε; Η αρλουμπολογία δε συνιστά Λόγο. Ούτε καν ομιλία.

Τι θα τον συμβουλεύατε;

Κρείττον το σιγάν ή το αρλουμπολογείν.

Αλήθεια, ποιός κυβερνά αυτό τον τόπο;

Μα, η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. «Είδες ότι ληρείς; : είδες ότι λες βλακείες;» (Αριστοφάνους, Βάτραχοι). Μην ακούτε, πως, τώρα, κυβερνά το ΔΝΤ. Πάντα κάποιοι άλλοι κυβερνούσαν και οι κυβερνήσεις εκτελούσαν. «Δεν αποφάσιζαν τίποτα που δεν θα ήταν αρεστό σ’ αυτούς: εβούλευον ουδέν ότι μη τοις ξυνεστώσι δοκοί» (Θουκυδίδης).

Πότε θεωρείτε επιτυχημένο έναν πολιτικό;

Όταν δεν εξαπατά τον λαό, ούτε αδιαφορεί όταν εξαπατάται ο λαός. Αλλά διασφαλίζει ότι οι αξιότεροι θα τιμώνται, οι δε άλλοι δεν θα αδικούνται.

Και πότε αποτυχημένο;

Όταν, ο αλιτήριος (καταστροφέας) της Πατρίδας — ευρωλιγούρης, παγκοσμιοβαρεμένος — , αδιαφορεί για την παιδεία, τη γλώσσα, την παράδοσή του λαού.

Οι Έλληνες δείχνουν ότι υπομένουν τα μέτρα του Μνημονίου;

Αδρανούσε ο λαός και κανείς πια δεν μιλούσε: Ησυχίαν είχεν ο δήμος και αντέλεγε ουδείς» (Θουκυδίδης). Αδρανούσε ο λαός, «φοβισμένος: δεδιώς», γιατί .. «Πολύ το ξυνεστηκός: οι συνωμότες» (Θουκυδίδης): Οι νταβατζήδες, οι κουμπάροι, τα λαμόγια των πρασινογαλάζιων αετονύχηδων.

Οι ψηφοφόροι των δύο μεγάλων κομμάτων είναι κυνικοί, ρεαλιστές η κάτι άλλο;

Είναι ψηφοφόροι των δύο μεγάλων κομμάτων. Αυτό είναι στο DNA των νεοελλήνων.

Από τον εαυτό σας είσθε ικανοποιημένος ως άνθρωπος;

Ναι. Δεν πρόδωσα του φίλους μου, δεν έκλεψα. Αγάπησα, ερωτεύτηκα, παντρεύτηκα. Απέκτησα δυο άξιους γιούς, και μια χαριτωμένη εγγονή. Υπηρέτησα το λειτούργημα της Ιατρικής και τον άρρωστο άνθρωπο, όσο καλύτερα μπορούσα. Πέρασα δύο πειθαρχικά, κατηγορούμενος «για απρεπείς εκφράσεις προς την προϊσταμένη αρχή», (Υπουργός υγείας), καταγγέλλοντας δημοσίως την κατάσταση των ράντζων και για χαρακτηρισμούς των φακελάκηδων γιατρών, επίσης δημοσίως, σε τηλεοπτικές εκπομπές. Τη ζωή μου τη ζω σαν σίφουνας. Όχι έρποντας σαν τη χολέρα.

i-reportergr.com

τα καλλίτερα τσιτάτα και συμβουλές για την αγάπη... (και γιατί είναι εντελώς άκυρα)

από συμβουλές κ τσιτάτα για την αγάπη, άλλο τίποτε σε αυτή την ζωή. Όπου και να γυρίσεις να κοιτάξεις, όλο και κάποιος θα σου πει αν αγαπάς αληθινά, αν σε αγαπά αληθινά, πως να αναγνωρίσεις την πραγματική αγάπη, τι να κάνεις για τα κρατήσεις την αγάπη.... όμως, ΕΧΟΥΝ (κεφαλαία έμφασης είναι αυτά, δεν χάλασε το πληκτρολόγιο) στην πράγματική ζωή αξία αυτές οι συμβουλές κ αυτοί οι κανόνες; χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ... Το πρόβατο, έμπειρος καυτός Μεσογειακός Εραστής, όπως έχουν βεβαιώσει τόσες και τόσες γυναίκες, είναι εδώ να σου ανοίξει τα μάτια. Πήραμε μερικά από τα γνωστότερα τσιτάτα περί έρωτος και αγάπης και ελέγξαμε την αλήθεια τους... και σήμερα με μεγάλη περηφάνια παρουσιάζουμε τα συμπεράσματα. Φύγαμε; ναι, φύγαμε!

Τσιτάτο 1: Αν αγαπάς κάποιον αφησέ τον να φύγει, αν γυρίσει τότε θα είναι για πάντα δικός σου, αν όχι δεν τον είχες ποτέ.

Τι λες μαρή; τι λες, και έχεις τελειώσει και το Λύκειο, τρομάρα σου! πάρ' τα να μη στα χρωστάω. Τι είναι ο γκόμενος να τον αφήσεις να φύγει, λαθρομετανάστης που σου ζήτησε βήζα για την Αμερική; ή μήπως εσύ είσαι λουρί σκύλου; δηλαδή έλεος. Τους ανθρώπους δεν τους αφήνουμε να φύγουν γιατί, πολύ απλά, δεν τους έχουμε φυλακισμένους, κ επίσης διότι δεν είναι αντικείμενα. Δηλαδή όχι, σε παρακαλώ, εξήγησέ μου τι θα πει "άφησέ τον να φύγει;" από που, από το κλουβί ή από το ντουλάπι με τους γκόμενους; άστα αυτά τα παιχνιδάκια για τα βιβλία της Βαρβάρας Καρτλάντας!! Στην πραγματική ζωή κανείς δεν ανήκει καμιανού, είμαστε μαζί γιατί είμαστε ερωτευμένοι (ή στην φάση να ερωτευτούμε ή στη φάση να αποερωτευτούμε ή χουοτέβα). Και αν βλέπεις τον άλλο σαν κτήμα, καλά να πάθεις που έχεις να πηδηχτείς από τότε που η Χαρούλα ήταν νέα ελπίδα στο ελληνικό τραγούδι.

Τσιτάτο 2: Κάποιος που σε αγαπά πραγματικά ξέρει πραγματικά, πάντα, τι ακριβώς θέλεις και σου το προσφέρει απλόχερα χωρίς να μιλήσεις

Άκου γλυκιά μου, συγγνώμη που σε ξυπνάω, αλλά σε πήρε τηλέφωνο η Ρηάλητη Τσεκ και άφησε μήνυμα: Eπειδή η μάνα σου δεν είχε άλλη ζωή εκτός από σένα, με αποτέλεσμα να σου σκουπίζει μέχρι και τον κώλο μετά το χέσιμο, δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν στόχο/αποστολή/χρόνο/διάθεση να προσπαθούν να μαντέψουν τι ακριβώς χρειάζεσαι και επιθυμείς κάθε δεδομένη στιγμή. Γι αυτό την έχεις την ρημάδα την γλώσσα, για να λες και τι θέλεις και πως το θέλεις. Ξέρεις, δεν είναι κακό να εξηγήσεις τι γουστάρεις, τι σε χαλάει και γενικότερα πως και τι, τα σέα και τα μέα σου για να γίνει η ζωή σου καλλίτερη. Αυτά τα σιωπηλά "εγώ δεν μιλάω, δεν μπορώ να παρακαλώ" είναι για ανώριμα. Ή για την Μαρία της Σιωπής που και εκεί πάλι, ένα νόημα μπορείς να το κάνεις για να καταλάβει ο Κάλογήρου ότι θα προτιμούσες να μην σε βιάσει αυτή τη στιγμή της ζωής σου.


Τσιτάτο 3: Οι άντρες/γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα. Όσο τα φτύνεις, κολλάνε

Ναι, μωρή, μπράβο, μπράβο, συγχαρητήρια για την ωριμότητα. Δηλαδή, θες τώρα πραγματικά να μου πεις ότι είσαι ικανοποιημένη επειδή ο γκόμενος σε θέλει λόγω γυμνασίων. Ροίλει; Σήριουσλει; ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ (πάλι για έμφαση είναι το κεφαλαίο, δεν χάλασε το πληκτρολόγιο) θες να ζήσεις σε μία σχέση που καταδικάζεις τον εαυτό σου να είναι μόνιμα στην τσίτα και που δεν θα μπορείς να χαλαρώσεις ποτέ γιατί αν δείξεις στον άλλο ότι τον θες θα φοβάσαι ότι θα "ξεκολλήσει"; Μαζέψουουουουουο! Σεμνάαααααα! Κοίτα να χαλαρώσεις και να είσαι ο εαυτός σου και άσε τα σάπια και τα νάζια και τις δυσκολίες, εδώ μιλάμε για την πραγματική ζωή και την ευτυχία σου, όχι για το ΒΕΡΑ ΣΤΟ ΔΕΞΙ. Μετά αναρωτιέσαι γιατί παθαίνεις καταθλίψεις.... τισκ τισκ τισκ τισκ εντατίκ, αυτό μόνο έχω να πω.

Τσιτάτο 4: Η αγάπη όλα τα υπομένει, όλα τα αντέχει

ωπερέητηβ χουόρντ μπήην το "όλα" στην συμβουλή. Ναι, η αγάπη υπομένει πολλά και πολύ καλά κάνει - αλλά τι ακριβώς υπομένει; αν σε δέρνει, σε στέλνει να πουλάς μαντήλια Ερμές στο φανάρι Κατεχάκη, θέλει να πηδιέστε με την πρώην του (που δεν είναι πρώην αλλά Μήτσος) και γενικά σε κακομεταχειρίζεται, κάντην, δηλαδή ελεμένταρη! Λέξη κλειδί εδώ είναι η διάκριση! Διάκριση ανάμεσα στο δεν ταιριάζουν τα γούστα μας (που είναι κάτι που φτιάχνεται) και στο ο άλλος είναι τόσο αλλού ντ΄ αλλού που έχω χάσει τον εαυτό και την προσωπικότητά μου - ή είναι τόσο κακός που έχω μόνιμο δωμάτιο στο ΣΚΑΑΓ (Σύλλογο Κακοποιημένης Αδελφής Από Γκόμενο).


Τσιτάτο 5: Όταν αγαπάς πραγματικά μπορείς να κάτσεις ώρες σιωπηλός κ να αισθάνεσαι ότι τα έχεις πει όλα

να σου πω κάτι, κάγκουρα, επειδή εσύ διάβαζες

Ουμπέρτο Έκο: Πώς να ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές

Umberto Eco, 1976

(από το βιβλίο «Η Σημειολογία στη καθημερινή ζωή», εκδ. ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ, 1999)

Καθώς δημοσιεύονται σιγά – σιγά τα ψηφοδέλτια αρχίζουν και οι αντιδράσεις αγαναχτισμένων δημοσιογράφων και ανήσυχων πολιτών γιατί πολλά πρόσωπα, ύποπτα για παράνομες ενέργειες και ατασθαλίες, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις σαν υποψήφιοι που θ’ αντιπροσωπεύσουν το λαό στο κοινοβούλιο. Από κάτι τέτοια βγάζει κανείς μαύρα συμπεράσματα για το μέλλον μας.

Εγώ θα ήθελα να ηρεμήσω τα πνεύματα, αποκαλύπτοντας πως, στην Ιταλία, η κατάσταση είναι καλύτερη από παντού αλλού. Κι ας δούμε το γιατί.

Με τέτοιους υποψήφιους γίνονται κατ’ αρχή σεβαστά τα δίκαια αιτήματα αντιπροσώπευσης. Τι πρέπει να κάνει ένα κοινοβούλιο; Ν’ αντικατοπτρίζει όλες τις τάσεις, τις απόψεις, τις επιθυμίες, τις απαιτήσεις, τις ευχές κάθε μέλους της κοινωνίας. Και μήπως δεν αποτελούν μέρος της κοινωνίας οι κερδοσκόποι, οι διαφθορείς των κρατικών υπηρεσιών, οι ψευδοανατροπείς του πολιτεύματος, οι φίλοι των Ελλήνων συνταγματαρχών, οι ψηφοθήρες, αυτοί που βάζουνε φωτιά στα δάση για να πετύχουν οικοπεδοποίηση, οι παραβάτες των φορολογικών νόμων; Θα αντιπροσωπεύονται λοιπόν στο κοινοβούλιο από διαφθαρμένους πρώην υπουργούς, μαφιόζους, αποστάτες στρατηγούς. Θα μπορούσε κάποιος ν’ απαντήσει ότι στη βουλή πρέπει να φτάνουνε μόνο οι «νόμιμες» επιδιώξεις με την εκλογή «τίμιων» ανθρώπων. Αλλά αυτό μου φαίνεται καθαρή αφέλεια.

Υπάρχουνε παράνομες πράξεις που τιμωρούνται αυστηρά, όπως ο βιασμός, η ανθρωποκτονία για ληστεία, η οδήγηση σε κατάσταση μέθης με συνέπεια την πρόκληση θανατηφόρου δυστυχήματος, η κλοπή σταφυλιών από αμπέλι. Γι’ αυτές τις παρανομίες όλοι είναι σύμφωνοι. Κι απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχουν υποψήφιοι που να σκοτώσανε καμιά γριά με τσεκούρι για να της αφαιρέσουνε τη χρυσή καδένα με το φλουρί, ούτε άνεργοι που κλέψανε πεπόνια και τους τσάκωσε ο αγροφύλακας, ούτε βασανιστές ανήλικων παιδιών ή μπεκρήδες που ενοχλούσανε τον κόσμο με τις αγριοφωνάρες τους. Αλλά υπάρχουν άλλες πράξεις που, αν και κολάσιμες, δεν καταδικάζονται ξεκάθαρα και αμέσως απ’ τα δικαστήρια, λες και δεν είναι σαφές αν είναι κακές ή καλές (όπως η καταχρηστική οικοδόμηση ή η ίδρυση «σκοτεινών» εταιρειών). Άλλωστε γι’ αυτό καθυστερεί πάντα η ανακάλυψη των πραγματικών υπευθύ­νων. Έτσι τα ζητήματα μένουν θολά, δεν ξέρουμε αν αυτές οι πράξεις επιτρέπονται ή απαγορεύονται, κι επομένως είναι σωστό να αντιπροσωπεύονται οι υπαίτιοι, και να υποστηρίζονται ενδεχομένως, από κάποιον του σιναφιού τους.

Έπειτα, τι πάει να πει «τίμιος άνθρωπος»; Κάποιος μπορεί να είναι τίμιος μέχρι τη στιγμή που θ’ αναλάβει δημόσιο αξίωμα, αλλά έπειτα να έχει εγκληματικές προθέσεις. Εμείς τον εκλέγουμε πιστεύοντας ότι έχει ακέραιο χαραχτήρα, και μετά από δυο μήνες αυτός σφετερίζεται και καταχράται δημόσιο χρήμα. Δυσάρεστη έκπληξη! Δεν είναι καλύτερα να εκλέξουμε αμέσως κάποιον που

η ταινια του ταξιαρχη

Σκιές του μυαλού σε μια χώρα με κρίση

Της Δέσποινας Ντάρτζαλη

dartzali@makthes.gr

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Βασίλης Κατσίκης και οι συνεργάτες του είχαν χθες κάθε λόγο να γιορτάζουν. Ήταν η μέρα που ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της νέας του ταινίας “Lurk”, μιας φιλόδοξης διεθνούς κινηματογραφικής απόπειρας με ατμόσφαιρα νουάρ, που βρήκε φιλόξενο έδαφος στον ορεινό Ταξιάρχη της Χαλκιδικής.

Μετά το βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου “CCTV” (45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης) και τη μεγάλη εμπορική επιτυχία του 2008 “Αϊ Φορ - Λούφα και Απαλλαγή” ο Βασίλης Κατσίκης επιστρέφει με ένα σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ, το “Lurk” (παραφυλάω, παγιδεύω). Μια αγγλόφωνη ταινία (διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Σταμπολής), με πρωταγωνιστές έλληνες και ξένους ηθοποιούς (Peter Gerald, Tess Spentzos, Aris (Athan) Papadimitriou).

Στο καταπράσινο τοπίο της ορεινής Χαλκιδικής, οι πετρόκτιστοι ξενώνες της “Απολυμένης Πέτρας” μετατράπηκαν σε ένα κλασικό αρχοντικό που θυμίζει σκηνικό από ταινία του Χίτσοκ. “Το ξέρω το μέρος εδώ και πάρα πολλά χρόνια μιας και ήταν επιλογή μου να παντρευτώ εδώ. Ήταν η πρώτη εκδήλωση που έγινε στην ‘Απολυμένη Πέτρα’ το 2000 και από τότε η σχέση μου με το χώρο και με τον ιδιοκτήτη είναι φιλική”, λέει στη “Μ” ο σκηνοθέτης.

Η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται σε μια χώρα “που δεν ορίζουμε αν είναι η Ελλάδα ή κάποια άλλη χώρα του νότου. Στη χώρα αυτή συμβαίνει ένα οικονομικό κραχ, η κυβέρνηση πέφτει κάτω από μεγάλα σκάνδαλα. Τη βραδιά εκείνη η Αν, η πρωταγωνίστρια, μένει μόνη στο σπίτι. Κάποιος μπαίνει μέσα. Της ξυπνά το μυαλό και η Αν ανακαλύπτει συνταρακτικά πράγματα για τη ζωή της και τον άντρα της”, δίνει μια γεύση από την υπόθεση ο Βασίλης Κατσίκης. Συνδέεται η κρίση στην Ελλάδα με τη σύλληψη της ιδέας να διαδραματίζεται η ιστορία σε μια χώρα με οικονομική ύφεση; “Όντως η κρίση μού έδωσε το έναυσμα”, απαντά ο σκηνοθέτης. “Αλλά από εκεί και πέρα πάντα ήθελα να κάνω μια ταινία, στην οποία τρία άτομα σε έναν εσωτερικό χώρο βγάζουν στην επιφάνεια σκοτεινές πλευρές τους. Η ταινία έχει σχέση με τις σκιές του μυαλού, με το καλό και το κακό που έχουμε μέσα μας. Κλασικά πράγματα που η κινηματογραφία όλα αυτά τα χρόνια διαπραγματεύεται”, προσθέτει.

Να τελειώσει η κρατικοδίαιτη τέχνη

Ο Βασίλης Κατσίκης δεν κρύβει ότι έχει στραμμένο το βλέμμα στο εξωτερικό. “Έχοντας ήδη στις πλάτες μου κάποιες επιτυχίες στην Ελλάδα είτε καλλιτεχνικές είτε εμπορικές, ήθελα να δοκιμάσω αν μπορέσω να αφηγηθώ στο διεθνές κοινό μια ιστορία, η οποία να μην καθορίζεται από μια ελληνικότητα ή από έναν τόπο. Βέβαια η αγγλόφωνη ταινία βοηθάει στο να αγοραστεί πιο εύκολα από τις εταιρίες διανομής”. Για την υλοποίηση της ταινίας δεν σκέφτηκε καν, όπως λέει, να απευθυνθεί στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, αλλά αποφάσισε με τους συνεργάτες του να σηκώσουν μόνοι τους το οικονομικό βάρος της παραγωγής. Βρήκε ένθερμο συμπαραστάτη τον Στέργιο Καρανταγλή, ιδιοκτήτη του χώρου όπου έγιναν τα γυρίσματα. “Είναι από τις πρώτες φορές που μια ιδιωτική επιχείρηση βοηθά τόσο ουσιαστικά στην παραγωγή. Και θέλω να ευχαριστήσω τον ιδιοκτήτη της από την ψυχή μου. Οι έλληνες κινηματογραφιστές δεν μπορούμε άλλο να περιμένουμε μια επιχορήγηση, βάζοντας τα γνωστά πολιτικά μέσα, για να κάνουμε μια δουλειά. Πρέπει κάποια στιγμή να πάρουμε απόφαση ότι και μόνοι μας μπορούμε, κινητοποιώντας φίλους και οποιονδήποτε μπορεί να βοηθήσει να γίνει μια ταινία, και να ρισκάρουμε. Πιστεύω ότι πρέπει να τελειώσει αυτή η ιστορία με την κρατικοδίαιτη τέχνη. Βέβαια δεν έχω πάρει ποτέ χρήματα, γιατί δεν έχω ζητήσει κιόλας, και ίσως γι’ αυτό το λέω. Εγώ δεν έχω σταθεί ποτέ και δεν πρόκειται να τους δώσω τη χαρά να σταθώ έξω από το γραφείο κανενός. Η πολυτέλεια που έχω είναι οι φίλοι μου και οι συνεργάτες μου που με πιστεύουν και είναι δίπλα μου. Ελπίζω να συνεχίσουν ν’ αντέχουν αυτή την πορεία. Και θα αποδείξει ο χρόνος τελικά αν έχουμε δίκιο ή όχι”, καταλήγει.

σημ. εγω :
στεργιο,απο αλλους θα τα μαθαινουμε;

αποκατασταση

επειδη η πιο κατω ιστορια,αδικει τη θαλασσα οπως την αισθανομαι εγω...αποκαθιστω ...



περισσοτερες πληροφοριες για τη συλλογη εδω 

Ήταν ένα μικρό καράβι…

"Ήταν ένα μικρό καράβι, ήταν ένα μικρό καράβι…"

Φανταστείτε ένα καράβι. Όχι όπως τα τωρινά – βαλτέ στο μυαλό σας ένα καράβι παλιό, σαν εκείνα τα πειρατικά, με κουπιά και καταστρώματα.

Έχει έναν καπετάνιο, καμιά δεκαριά αξιωματικούς -άλλος υπεύθυνος για την ρότα, άλλος για την πρόβλεψη του καιρού, άλλος για την αποθήκη και την σίτιση, άλλος για το νερό.

Όλοι, διαλεγμένοι από τον καπετάνιο.

Και, τέλος, το καράβι μας έχει ναύτες. Εκατό ναύτες που η δουλειά τους είναι, ας πούμε, να τραβάνε κουπί.

Οι ναύτες έχουν και αυτοί ειδικότητες. Άλλοι είναι έμπειροι και άλλοι όχι, άλλοι είναι δεξιόχειρες και άλλοι αριστερόχειρες, άλλοι έχουν δύναμη και άλλοι αντοχή.
Όλοι διαλεγμένοι από τους αξιωματικούς.


"Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι, κι έκανε ένα μικρό ταξίδι…"


Η αποστολή του καραβιού είναι να μεταφέρει εμπόρευμα, από το ένα λιμάνι στο άλλο. Μεταξύ των λιμανιών όμως, που τελειώνει η κάθε αποστολή, η απόσταση είναι μεγάλη και η πρόβλεψη για τις ανάγκες του ταξιδιού είναι κρίσιμη.


"Και σε πεντέξι εβδομάδες, και σε πεντέξι εβδομάδες…"


Στην ιστορία μας το καράβι είναι στην μέση μιας διαδρομής. Ο καπετάνιος βγαίνει και κάνει την εξής ανακοίνωση:
«Το καράβι έχει πάρει λάθος ρότα. Θα αργήσουμε να φτάσουμε στο λιμάνι – και αν. Αν συνεχίσουμε να μοιράζουμε μερίδες τροφής και νερού με τον ίδιο ρυθμό, θα πεθάνουμε τις πείνας. Δεν θα φτάσουμε ποτέ στον προορισμό μας.
Το πρόβλημα μας είναι οι μερίδες. Για αυτό, θα πετάξουμε μερικούς ναύτες στην θάλασσα, ας πούμε τους μίσους. Έτσι, μείον μια μερίδα για κάθε έναν από αυτούς, όσοι μείνουν, θα αντέξουν μέχρι το λιμάνι.»

Οι ναύτες είναι ανάστατοι. Ποιον θα πετάξουν στην θάλασσα; Είναι σαφές, το είπε ο καπετάνιος: αλλιώς δεν θα φτάσει κανείς.

"Χαθήκαν ο – ο – όλες οι τροφές, χαθήκαν ο – ο – όλες οι τροφές.."
Θα αναρωτηθεί όμως κάποιος:
Γιατί;
Γιατί να πετάξουμε πενήντα ναύτες; Αν ο κάθε ναύτης παίρνει μια μερίδα, ο κάθε αξιωματικός παίρνει δέκα ημερησίως. Ο καπετάνιος παίρνει πενήντα. Γιατί, αντί να πετάξουμε πενήντα ναύτες στην θάλασσα, δεν διώχνουμε καλυτέρα πέντε αξιωματικούς;
Μα οι αξιωματικοί είναι χρήσιμοι, λέει ο καπετάνιος. Είναι εκπαιδευμένοι. Δεν μπορούμε να διώξουμε αξιωματικούς!

Μα γιατί; Κάπως έγινε και φτάσαμε ως εδώ. Δεν φταίμε εμείς, όσο κουπί μας είπατε, κάναμε. Όσους είπατε να δουλέψουν δούλεψαν. Οι αξιωματικοί δεν ήταν υπεύθυνοι για την ρότα; Οι αξιωματικοί δεν ήταν υπεύθυνοι για τον προγραμματισμό της σίτισης; Και λάθος να μην έγινε, και απλώς να πέσαμε σε κακό καιρό, δεν είχατε υπευθύνους που η μονή τους ευθύνη ήταν να κοιτάνε τον καιρό; Δεν τραβούσανε κουπί ακριβώς επειδή δουλειά τους ήταν αυτή, να κοιτάνε τον καιρό. Έτρωγαν καλύτερα, γιατί οι ευθύνες τους ήταν αυξημένες.
Ναι, λέει ο καπετάνιος. Αλλά και εσείς, δεν τραβάτε κουπί. Να, κοιτάξτε; Είναι δέκα που δεν δουλεύουν. Έχουν αράξει και τρώνε τσάμπα τις μερίδες. Εσείς φταίτε λοιπόν. Δεν κάνατε το καλύτερο δυνατόν. Δεν μας σώσατε όταν έπρεπε.
Μα γιατί καπετάνιε; Αντιγυρίζουν οι ναυτικοί. Έχεις έναν αξιωματικό που ήταν υπεύθυνος για τους
ναύτες. Γιατί δεν ζητάς από αυτόν ευθύνες; Άλλωστε, αυτούς που κάθονται ποιος τους είπε, σε καιρούς που φαινόταν ότι θα φτάναμε ακόμα και νωρίτερα, «εσείς αράξτε»;

Μήπως αυτοί οι δέκα κάθονται επειδή είναι αδέλφια σας, παιδιά σας, ανίψια σας; Αν είχαν την άδειά σας, δεν έχετε την ευθύνη τους; Δεν έχετε την ευθύνη που όλοι μας δεν θα φτάσουμε εκεί;
Και αν κόψετε πενήντα από εμάς, πως πιστεύετε ότι θα φτάσουμε; Με τα μισά χέρια, πως
πιάσουμε λιμάνι; Αν δεν φύγουν οι αξιωματικοί, γιατί περιμένεις ότι δεν θα ξαναγίνουν τα ίδια λάθη; Γιατί περιμένεις ότι ο αξιωματικός θα δει αυτήν την φορά την φουρτούνα να έρχεται, ότι ο άλλος θα υπολογίσει σωστά τις μερίδες, ότι ο τρίτος θα κάνει καλό κουμάντο στους άντρες του;

Τι αλλάζει σ’ αυτούς αν φύγουν πενήντα δικοί μας; Θα σταματήσουν οι αξιωματικοί σου να παίρνουν δέκα μερίδες ημερησίως; Θα σταματήσεις εσύ να παίρνεις πενήντα;
Άλλωστε, είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να φάει δέκα μερίδες ημερησίως – πόσο μάλλον πενήντα. Τρώτε μία, δύο οι καλοζωισμένοι, και τις άλλες τις φυλάτε. Υπάρχουν φυλαγμένες, για όταν πεινάσετε, για τις δύσκολες μέρες. Αυτές, δεν ήρθαν; Αυτές, τις φυλαγμένες, δεν μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε για να σωθούν οι πενήντα άνθρωποι; Αν όχι απ’ όλους τους αξιωματικούς, τουλάχιστον από αυτούς που ευθύνονται τόσο καιρό για την κακή διαδρομή, για τον κακό προγραμματισμό, για την κατάσταση που είμαστε τώρα.

Πως αποφασίσατε να πνίξετε τους μισούς ναύτες; Όλοι άνθρωποι δεν είμαστε; Γιατί παίζει ρόλο που κάθεσαι στο κατάστρωμα; Δεν είναι πιο σημαντικό να φάει ένας άνθρωπος (ότι και να ‘ναι, ναύτης, αξιωματικός ή καπετάνιος) από το να φάει καλά ένας λόγω του ρόλου του; Οι αξιωματικοί και οι καπετάνιοι, δεν είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι; Δεν είναι και αυτοί ναύτες του ίδιου καραβιού;



"Και τότε ρίξανε τον κλήρο, και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί…"

arkoudos.com

επαναληψη περι βατοπεδιου

Βατοπεδίου Κατάνυξις: € 47 εκατ. για λαβράκια και τσιπούρες

11/11/2008 από Po

Ήταν που λέτε μία φορά και έναν καιρό μία λίμνη (τώρα λιμνοθάλασσα). Οι ψαράδες δούλευαν χρόνια πολλά ειρηνικά και σε αρμονία με την φύση, η Μονή εισέπραττε από ιχθυοκαλλιέργειες ένα μέσο ποσό περ. 19.000 €υρώ ετησίως και όλα έβαιναν καλώς και με τη χάρη του Θεού.


Οι μέρες τις αρμονίας και του μέτρου μία ωραία μέρα έφτασαν στο τέλος τους, όπως όλα τα καλά που τελειώνουν αφήνοντάς μας μύριες ποικίλες γλυκιές ή πικρές γεύσεις στον ουρανίσκο• και ένα βάρος στο στομάχι.

Το τέλος έφτασε μαζί με το έλος (χωρίς το «τ»). πληθυντικός: τα Έλη.

Τα έλη αυτά, συν το περιεχόμενο της λίμνης (τώρα λιμνοθάλασσα), ο ανερχόμενος άρχοντας-μοναχός αυτής της λίμνης (τώρα λιμνοθάλασσα), είδε να ανοίγονται «προοπτικές» και πόνταρε όλα του τα όνειρα σε ένα σίγουρο άλογο, το υποταγμένο Δημόσιο.

Η αφήγηση τώρα πια δεν έχει τέλος παρά μόνο αυτή η ανάρτηση όπως όλες οι ιστολογικές αναρτήσεις που έρχονται διαβάζονται και φεύγουν.

Το «ζουμί»

Από «Τα Νέα» του Σαββάτου, (αριθμώ το «ζουμί» για μεγαλύτερη κατανόηση του κειμένου, οθόνη είναι αυτή. Προσέχω τα ματάκια σας) στη σελ. 16 μαθαίνουμε ότι:

1. Στην εκτιμητική έκθεση, που παραδόθηκε στις 15 Μαρτίου 2005 στην ΚΕΔ από το Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών, δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη η παραγωγή της λίμνης και τα πραγματικά έσοδα που είχε από την εκμετάλλευσή της η Μονή Βατοπεδίου, ύψους μερικών χιλιάδων ευρώ. Αντίθετα η εκτίμηση πραγματοποιήθηκε με βάση την παραγωγή ψαριών που θα είχε η λίμνη αν κατασκευαζόταν ένα υπερσύγχρονο ιχθυοτροφείο, το οποίο κάθε χρόνο θα δούλευε στο φουλ και θα είχε τη μέγιστη δυνατή απόδοση! όμως…


2. Όπως προκύπτει από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, τα ετήσια έσοδα της Μονής Βατοπεδίου από την εκμετάλλευση των υφιστάμενων ιχθυοτροφείων της λίμνης ανέρχονταν σε 18.976 ευρώ (για το 2005, οπότε έγινε και η εκτίμηση της Βιστωνίδας). Το ποσό μεταβαλλόταν ανάλογα με την «ψαριά» και αντιστοιχούσε στο 40% των εσόδων του αλιευτικού συνεταιρισμού της λιμνοθάλασσας, το οποίο δινόταν βάσει νόμου στη Μονή από την Α΄ ΔΟΥ Ξάνθης.


3. Έτσι στην περιουσία της Μονής υπολογίστηκε ετήσιο κέρδος 8,5 εκατ. ευρώ, όταν τα πραγματικά της έσοδα ήταν μόλις 19 χιλιάδες ευρώ!

4. Άλλα 23 εκατ. ευρώ κοστολογήθηκαν έλη, πλημμυρισμένα χωράφια, εκτάσεις που ανήκαν δεκαετίες σε ακτήμονες (υπολόγισαν με 120- 550 ευρώ το στρέμμα) και η νησίδα Αντά Μπουρού…
5. που το Δημόσιο την πλήρωσε στη Μονή, αλλά την κράτησε τελικά το Βατοπέδι. Δηλαδή ο Εφραίμ θα εισέπραττε- μέσω ανταλλαγών από την Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου- 70 εκατ. ευρώ για τη Βιστωνίδα.

6. Οι τρεις ελεγκτές του ΣΟΕ, οι οποίοι υπογράφουν την έκθεση, υπολόγισαν πως με μια επένδυση 1.850.000 ευρώ, τα ιχθυοτροφεία θα μετατρέπονταν σε πρότυπες μονάδες παραγωγής, οι οποίες θα μπορούσαν να αποδίδουν πάνω από 1 τόνο τσιπούρες και λαβράκια, ήτοι 25 κιλά ανά στρέμμα! Υπολογίστηκε λοιπόν η τιμή αγοράς 3.000.000 γόνων και η πρόσληψη 15 υπαλλήλων με μισθό 1.100 ευρώ τον μήνα

7. Στη συνέχεια υπολογίστηκε πως οι τσιπούρες και τα λαβράκια της Βιστωνίδας θα γίνονταν ανάρπαστα στην αγορά και θα αγοράζονταν προς 10 ευρώ το κιλό (η σημερινή τιμή τσιπούρας ιχθυοτροφείου βρίσκεται στα 4 ευρώ το κιλό), για τον πρόσθετο λόγο- όπως επισημαίνεται στην έκθεση- πως στα ψάρια του ιχθυοτροφείου αναμειγνύονται και τσιπούρες «αλανιάρες»!
8. Με τους υπολογισμούς αυτούς, όπου όλα ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, εκτιμήθηκε πως η Μονή θα κέρδιζε από τη χρήση των ιχθυοτροφείων της λίμνης 8.625.000 ευρώ τον χρόνο(!) όταν τα ετήσια πραγματικά της έσοδα ήταν 450 φορές λιγότερα. Και όλα αυτά για μια επένδυση που χαρακτηρίζεται από τους ίδιους τους εκτιμητές «σχετικά υψηλού κινδύνου».

9. Έτσι η αξία της Βιστωνίδας εξαιτίας των ψαριών της εκτινάχθηκε στα 37 εκατ. ευρώ, ενώ άλλα 2,7 εκατ. ευρώ κοστολογήθηκαν οι τσιπούρες της γειτονικής λίμνης Νταλιάνη.

Δηλαδή:

1. Στην εκτιμητική έκθεση, την οποία υιοθέτησε σχεδόν στο σύνολό της η ΚΕΔ, το Δημόσιο επίσης πλήρωσε περίπου 1,5 εκατ. ευρώ για να αγοράσει από τη Μονή Βατοπεδίου βοσκοτόπια και δασικές εκτάσεις, που τους περισσότερους μήνες του χρόνου είναι πλημμυρισμένοι από τα νερά της λιμνοθάλασσας!

2. Προκειμένου μάλιστα να εκτιμηθεί η αξία της λίμνης, το Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών χρησιμοποίησε για σύγκριση τιμές από αγροτεμάχια της περιοχής, τα οποία πωλούνταν προς 0,38 ευρώ το τ.μ.! Ωστόσο η τιμή των παραλίμνιων εκτάσεων «φουσκώθηκε» κατά 300%, όταν έγινε η εκτίμηση σε σύγκριση με την τιμή που πουλήθηκαν εκτάσεις στην ίδια περιοχή! Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην εκτιμητική έκθεση του ΣΟΕ «για τους βοσκότοπους, τις ελώδεις και τις δασικές εκτάσεις, καθώς και τις αγροτικές περιοχές που πλημμυρίζουν, δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για αγορά.
3. Παρ΄ όλα αυτά αγοράστηκαν κανονικά από το Δημόσιο, ενώ το διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔ σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιουλίου 2005 έκρινε πως «τα ακίνητα της ιεράς μονής παρουσιάζουν δυνατότητες σοβαρής και ποιοτικής τουριστικής ανάπτυξης» και πρότεινε να προχωρήσει η ανταλλαγή του έλους με τα φιλέτα του Δημοσίου.

4. Άλλα 8,5 εκατ. ευρώ κοστολογήθηκαν τα αγροτεμάχια, τα οποία ανήκαν σε αγρότες της περιοχής και οι οποίοι τα κατείχαν με νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας, αλλά δόθηκαν σε μια νύχτα στη Μονή Βατοπεδίου.

To Θαύμα

Κάπως έτσι η αξία της λίμνης έφτασε τα 63 εκατ. ευρώ, με τα 39,5 εκατ. να προέρχονται από τις τσιπούρες και τα λαβράκια της. Όπως όμως προκύπτει από τη συνέχεια της σκανδαλώδους ανταλλαγής, οι τσιπούρες και τα λαβράκια της Βιστωνίδας απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη αξία από την ΚΕΔ, η οποία όχι μόνο δεν ζήτησε την αναίρεση της έκθεσης του ΣΟΕ όπως είχε δικαίωμα, αλλά αύξησε και την αξία των ψαριών της λίμνης στα 46.860.000 ευρώ! Έτσι η συνολική αποτίμηση της Βιστωνίδας έφθασε τα 70 εκατ. ευρώ.

Ομολογούν πως είναι λιμνοθάλασσα

Στην εκτιμητική έκθεση το Δημόσιο παραδέχεται πως η Βιστωνίδα είναι λιμνοθάλασσα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «επισημαίνεται η ιδιαιτερότητα των άγριων ψαριών που προέρχονται από ελεύθερα ιχθυοτροφικά οικοσυστήματα». Αφού λοιπόν η Βιστωνίδα είναι λιμνοθάλασσα, πώς έγιναν οι ανταλλαγές ενώ απαγορεύεται οποιαδήποτε πράξη καθώς είναι κοινόχρηστος χώρος;

Θαύματα υπάρχουν πολλά, Εφραίμ όμως Ένας.

http://roides.wordpress.com/

το u.f.o και ο αρχηγος

"Είναι γεγονός: εξωγήινα πλάσματα κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Κι όχι μόνο είναι γύρω μας αλλά έχουν εισβάλει (ήδη από το 1948) και σε βρετανικές και αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις προκαλώντας δολιοφθορές στο πυρηνικό οπλοστάσιο".

πηγη εφημεριδα εθνος.

γελατε;κακως.συμβαινουν τετοια φαινομενα με την απαραιτητη παραλλαγη και στην ελλαδα.σκοπο εχουν να αποδομησουν το ελληνικο πολιτικο συστημα,μεταφεροντας την κριση στους κολπους της ε.ε. και του παγκοσμιου συστηματος.δωσε βαση....

πριν απο χρονια ενα τετοιο εξωγηινο πλασμα,με μορφη καλογερου,εμφανιστηκε στο προσκηνιο.ψαχνοντας για μια αρχη στο σχεδιο του,βρηκε ενα χρυσοβουλο,οπως αυτα που υπεγραφαν οι κατακτητες οθωμανοι,το οποιο παραχωρουσε την κυριοτητα μιας λιμνης στο μοναστηρι που τον τοποθετησαν τα αλλα εξωγηινα συντροφια.αστραψε το προσωπο του με τη γνωστη διαγαλαξιακη φωτεινοτητα.

αποφασισε λοιπον να χρησιμοποιησει τη λιμνη για εμπορικη δραστηριοτητα και να μπερδεψει το συστημα και την κοινωνια.το γεγονος οτι λιμνες.ποταμια κ.λ.π. θεωρουνται δημοσια περιουσια μη εκμεταλλευσιμη,δε τον πτοησε.καλεσε ενα σωμα ελεγκτων και ανεπτυξε το πλανο του ως εξης.τους ρωτησε εαν στη λιμνη δημιουργουσε μια μπιζνα,ποσο θα την κοστολογουσαν υποθετικα.70 εκατομμυρια του ειπαν.
να λοιπον το κολπο.αγανακτησαν και οι κατοικοι με το υποτιθεμενο project οποτε,μερος δευτερο.

απευθυνθηκε στους πολιτικους της εποχης με το εξης ερωτημα:
κυριοι εχω μια εκταση που μου ανηκει(;) και δεν μπορω να την εκμεταλευτω.μα τι λετε δεσποτα;ειναι δυνατον;εμεις ειμαστε εδω,αλλωστε εφερες και την αγια ζωνη στο προεδρο.στη διαρκεια το μετανιωσαν μα ηρθαν οι αλλοι.αυτοι ηταν πιο αποφασιστικοι.προχωρησαν αμεσως σε εξευρεση λυσης.
εφοσον χανεις απο την υποτιθεμενη επενδυση που υποθετικα θα κανεις σε χωρο που υποθετικα μπορεις να εκμεταλευτεις, βρηκαμε τη λυση.
ποσο ειναι το υποθετικο ποσο που χανεις απο την υποθετικη επενδυση;τοσο.
ανταλλαγη.το υποθετικο ποσο με ενα πραγματικο ανταλλαγμα.ακινητο,κινητο οτι θελεις.μονο την ευλογια σου πατερ.
ο εξωγηινος χαμογελασε κατω απο την πλουσια γενειαδα του.το σχεδιο πετυχε.δεν τον ενδιεφερε πραγματικα η αξια .τον ενδιεφερε το μπαχαλο.και οντως,αυτοι που τον βοηθησαν καλοπροαιρετα,βρεθηκαν αργοτερα στα σχοινια της πολιτικης ζωης, να σφυροκοπουνται αδικως απο τους αντιπαλους.χασανε την εξουσια.ομως...

ομως εμφανιστηκε μετα απο καιρο ο αρχηγος των ατακτων,ενας πολιτικος με ορμη και πειθω,να βαλει τα πραγματα στη θεση τους και να αποκαλυφθει το υποχθονιο σχεδιο του εξωγηινου.με τη βαρυτητα μιας και μονο επιστολης ξεκαθαρισε τα πραγματα και διελυσε τη βρωμια που κυριευσε τη χωρα.
τωρα ολοι αρχιζουν να στοιχιζονται πισω απο το μεγαλο ανδρα του παρελθοντος.πανω στο αλογο αυτος,πεζοι οι ακολουθοι.η μεγαλη πορεια για την καθαρση και την αληθεια ξεκινησε...
ο εξωγηινος - δεσποτας περιμενει με κομμενη την ανασα το διαστημοπλοιο να τον παρει.τη δουλεια του την εκανε.ας ερθει ο επομενος...

ταξιδιαρα ψυχη

απο 30 σεπτεμβριου,στο μικροκοσμο και στο ολυμπιον.

με την ευκαιρια,μια συνεντευξη του,το 2007 στο mad.τωρα να τα λεει αυτα στο mad,ειναι μια αλλη ιστορια.



το δευτερο μερος εδω και το τριτο εδω.μετα μονος σου

φορολογικη συνειδηση

ληγει αυριο η υποβολη μικρων video, στο διαγωνισμο του υπουργιου οικονομικων.το θεμα ειναι η φορολογικη συνειδηση που πρεπει να αποκτησουν οι ελληνες.
το πρωτο video,ειναι ενα απο τα διαγωνιζομενα.αν και περισσοτερο προφητικο ειναι,δειχνοντας τον επιχειρηματια του μελλοντος.το δευτερο,εκτος διαγωνισμου,αποτελει το φωτεινο παραδειγμα για τους ελληνες,ετσι ωστε να ακολουθησουν το σωστο και ηθικο δρομο.

Σ/Κ

Η βιομηχανία του κλίματος

Πώς έγινε και ο «ρωσικός χειμώνας» έδωσε τη θέση του στον «ρωσικό καύσωνα»; Ποιος ο ρόλος των κυβερνήσεων στις προσπάθειες για τον έλεγχο του κλίματος; Και πώς εκμεταλλεύονται οι ιδιωτικές βιομηχανίες την αγωνία κρατικών φορέων και ιδιωτών για την κλιματική μεταβολή πουλώντας ένα αγαθό που δεν τους ανήκει;

του TΑΣΟΥ KΑΦΑΝΤΑΡΗ

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010/tovima.gr

Tις ημέρες ακριβώς όπου οι Ρώσοι πάλευαν να σβήσουν τη φωτιά προτού φτάσει στις αποθήκες πυρηνικών, πρωτοφανείς καταγγελίες έκαναν τον γύρο της χώρας. Πήγαζαν από ένα άρθρο του Αντρέι Αρέσεφ, υποδιευθυντή του Ιδρύματος Στρατηγικής Κουλτούρας (Strategic Culture Foundation), που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας και παρουσιάστηκε από το κρατικό κανάλι ειδήσεων RΙΑ Νovosti.

Υπάρχουν «κλιματικά όπλα»;

Υπό τον τίτλο «Κλιματικά όπλα:κάτι περισσότερο από θεωρία συνωμοσίας;» , το κείμενο αυτό έλεγε ότι πίσω από το κύμα καύσωνα ίσως βρισκόταν το περιβόητο πάρκο 180 κεραιών εκπομπής μικροκυμάτων στην ιονόσφαιρα ΗΑΑRΡ της Αλάσκας. Παρά τις περί του αντιθέτου κατά καιρούς διαβεβαιώσεις του αμερικανικού Πενταγώνου, ο Αρέσεφ υποστήριζε ότι «στόχος του είναι η επιλεκτική αποσταθεροποίηση περιβαλλοντικών και αγροτικών συστημάτων σε συγκεκριμένες χώρες». Επίσης, ως ύποπτο συνεργό του ΗΑΑRΡ ο Αρέσεφ εντόπιζε το περίεργο διαστημικό λεωφορείο που έθεσε σε τροχιά το Πεντάγωνο τον Απρίλη που μας πέρασε. Πρόκειται για το ρομποτικό διαστημόπλοιο Χ-37Β, το οποίο κατά τον Αρέσεφ μεταφέρει όπλα ακτίνων λέιζερ, κατάλληλα και για «κλιματικό πόλεμο».
Βεβαίως, το κείμενο δεν παρείχε αποδείξεις για τα όσα καταλόγιζε. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η απελπισία των καμένων ώθησε τον Αρέσεφ να εκδηλώσει μύχιες σκέψεις και υποψίες. Υποψίες που κυοφορούνταν από καιρό και συσσωρεύτηκαν μετά τον φετινό Απρίλιο, τον θερμότερο όλων των καταγεγραμμένων εποχών για τον πλανήτη, οπότε άρχισε ένα περίεργο γαϊτανάκι θερμών ρευμάτων αέρα. Πάνω από την τεράστια πετρελαιοκηλίδα του Κόλπου του Μεξικού εκδηλώθηκε από τις αρχές Μαΐου η νηνεμία που απεγνωσμένα χρειάζονταν για να μαζέψουν τα σπασμένα της ΒΡ.

Στη συνέχεια όμως του καλοκαιριού ασυνήθιστα καυτοί άνεμοι σάρωσαν μεγάλες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βόρειας Αφρικής, της Ευρώπης, της Ρωσίας, του Καζακστάν, της Μογγολίας, της Κίνας, της Ταϊβάν και της Ινδοκίνας, της Κορέας, της Ιαπωνίας και του Καναδά. Ιδιαίτερα στη Ρωσία, ο συνδυασμός ξηρασίας και πυρκαγιών κατέστρεψε το 27% της εφετινής σοδιάς δημητριακών, ενώ η ξηρασία της ΝΔ Κίνας ήταν η χειρότερη εδώ και έναν αιώνα, με απώλειες σοδειάς ως και 50%! Το αποτελείωμα έφεραν οι απρόσμενα ισχυρές θερινές καταιγίδες στην Α. Ευρώπη και οι χειρότεροι μουσώνες των τελευταίων 80 χρόνων στην Ασία. Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Σερβία, Ρουμανία, Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία και Ουκρανία πλημμύρισαν, στο Πακιστάν τα σπίτια 22 εκατομμυρίων ανθρώπων βούλιαξαν στη λάσπη, για να φθάσουν τελικά οι πλημμύρες ως την Αυστραλία και τη Γουατεμάλα... Είναι μόνον ο καιρός που τρελάθηκε ή κάποιοι παίζουν ήδη σκάκι μαζί του;


Η γεωμηχανική είναι εδώ!


Αν έχετε το χρήμα, ιδιωτικοί κομάντος του κλίματος αναλαμβάνουν να «τρυπήσουν» τα σύννεφα για χάρη σας

Τηλεμαραθώνιος για Ελλάδα

Ελληνοφρένεια - TV Marathon for Greece

αγιος βασιλης alive 'n' kickin'

το πολιτικο συστημα συχνα εκφραζεται μεσω των πρωταγωνιστων του και αυτων που εχουν αναλαβει τη θεση του ρολιστα.αρκετες φορες ειναι αντικρουομενες οι θεσεις και πραγματικα φαινεται οτι αυτη ειναι η αμυνα του.αλλες φορες φανταζει δικαιο και λογικο και μετα απο λιγο μεταμορφωνεται σε σκληρο και ακατανοητο.μεσα απο αυτη τη συγχυση που δημιουργει,κερδιζει χρονο και εγκυροτητα.
το συστημα εχει ξεκαθαρες θεσεις μονο στην κορυφη της πυραμιδας του.στη βαση και στα μεσαια στρωματα,διαχεονται οι μισες αληθειες.καπου ομως κατι ξεφευγει παντα για να γινονται οι συγκρισεις.

"αυτοί που καταριώνται το μνημόνιο, πολύ απλά θα ήθελαν κάποιος να μας δανείσει χωρίς όρους και προϋποθέσεις και αυτός που το κάνει αυτό ονομάζεται "Άγιος Βασίλης" και υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για την ύπαρξή του".
δεν ενδιαφερει εαν αυτος που το ειπε ειναι ο παγκαλος.βεβαιως εκφραζει μια αληθεια.κατανοητο απο ολους.ασχετως των λογων που οδηγηθηκαμε εκει.

ερχεται ομως ο ξυνιδης,αναπληρωτης στο περιφερειακης αναπτυξης και ανταγωνιστικοτητας και λεει:
«Το τραπεζικό σύστημα παρουσιάζει σημεία γήρανσης και δεν παίζει ρόλο που πρέπει να παίξει. Και η προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου πήρε σημαντικές πρωτοβουλίες για να έχουν ρευστότητα οι επιχειρήσεις. Και όμως τα χρήματα δεν έφτασαν σε αυτές. Το τραπεζικό σύστημα δεν ανταποκρίθηκε. Εκεί τώρα θέλει πρόνοια σε σχέση με τα εργαλεία που φτιάχνουμε ώστε να είναι ελκυστικά για όλους, και όποιοι στην αγορά δεν κάνουν αυτό που οφείλουν να κάνουν, ως εκ του προορισμού τους, να παρεμβαίνει η πολιτεία. Δεν είναι δυνατόν η πολιτεία να φροντίζει να μην υπάρχουν προβλήματα στο τραπεζικό σύστημα και οι τράπεζες να ενδιαφέρονται μόνον για τη ρευστότητά τους».

λοιπον αγιος βασιλης υπαρχει και εχει μεταμορφωθει σε ελληνικο κρατος.στη σημαια του ανετα θα μπορουσε να υπαρχει η φιγουρα του αγιου.
διοτι μεχρι τη σημερινη εποχη,αυτο που ξερει ο καθενας ειναι πως ασυστολα το συστημα στη χωρα μας,τροφοδοτει διαφορους στη κορυφη της πυραμιδας.ειτε τραπεζες,ειτε οργανισμους.ειτε μεγαλες κρατικες επιχειρησεις.και οποιος μου πει τους ορους και τις προϋποθεσεις,κερδιζει ενα prive dinner με τον αγιο βασιλη.ευκαιρια για μπιζνες...