τουπουρ τουπουρ τουπουρ τουπουρ τουπουρ τουπουρ σεξ....ανεβα στο μπαρ και τετοια.
να πιανεις την κοιλια σου.
.png "English"){kind=small}
-
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
η ζωη ειναι μεγαλη, μη την κανεις καρναβαλι
Πριν μερικά χρόνια, όταν το σύνθημα ήταν «η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή, μωρό μου», εκείνος τραγουδούσε «η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι». Τώρα, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, ο Γιάννης Αγγελάκας κάνει μια παράξενη ευχή. 
Πριν από 10 χρόνια μιλούσες για μια Ελλάδα-μπουρδέλο. Τώρα με την κρίση, που το μπουρδέλο έχει πάρει φωτιά, χαίρεσαι;
Όχι μωρέ, τι να χαίρομαι; Δεν έχει καμιά χαρά αυτή η δικαίωση. Φαινόταν ότι το πράγμα θα καταρρεύσει. Ήδη κατέρρεε. Πολύ πριν η χώρα χρεωκοπήσει οικονομικά, είχε χρεωκοπήσει συναισθηματικά, κοινωνικά, ηθικά, πολιτιστικά.
Ποια ήταν τα σημάδια της χρεωκοπίας;
Όλα αυτά που φωνάζαμε τότε και μας λέγανε γραφικούς. Η Ελλάδα του lifestyle και του «Κλικ», η Ελλάδα που πετούσε πεντοχίλιαρα στα κέντρα, η Ελλάδα του γκομενιάρη αρχηγού που χόρευε ζεϊμπέκικο και έτρεχε στα εγκαίνια της «Αυριανής». Αυτή η Ελλάδα καταρρέει σήμερα. Η Ελλάδα του Ελληναρά που ξεσάλωσε.
Ο απλός κόσμος δε φταίει;
Πώς δε φταίει! Το ψάρι βρωμούσε και απ’ το κεφάλι και απ’ την ουρά. Ο κόσμος έκλεβε από την εφορία και οι μεγάλοι από τα ταμεία. Υπήρχε μια σιωπή συνενοχής. Όποτε έσκαγε κανένα σκάνδαλο και ο κόσμος αγρίευε, του πετούσαν ένα κόκαλο να ηρεμήσει –καμιά αυξησούλα, κάνα επιδοματάκι να πάει να τα φάει στα σκυλάδικα ή στα υπερσόου της Πρωτοψάλτη και του Νταλάρα, παρέα με τους αστέρες του ΠΑΣΟΚ. Και για όσους έμεναν σπίτι υπήρχε το «Μπράβο Ρούλα».
Τώρα όμως ο κόσμος βγήκε στους δρόμους…
Βγήκε γιατί είναι πια θέμα επιβίωσης. Του ζητάνε να πληρώσει χρέη που δεν είναι δικά του. Βγήκε γιατί κατάλαβε ότι την ώρα που αυτός καβάντζωνε 100 ευρουλάκια τον μήνα και ένιωθε μάγκας, οι άλλοι κονομούσαν εκατομμύρια.
Σε τρομάζει το ενδεχόμενο της οικονομικής χρεωκοπίας;
Καθόλου. Το εύχομαι! Μακάρι να πτωχεύσουμε. Είναι μια ευκαιρία να μηδενίσουμε το κοντέρ. Να ξυπνήσουν μέσα μας αντανακλαστικά, να ζητήσουμε άλλους πολιτικούς, άλλο ήθος, άλλη Βουλή.
«Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»;
Όχι, να μην καεί. Αλλά να φύγουν όλοι από μέσα. Και οι τριακόσιοι! Να ‘ρθουν καινούριοι και να μπουν νέοι κανόνες. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαγορευτούν οι γραβάτες. Έχουν ταυτιστεί με την αλητεία και την κωλοπαιδαριά. Να έρθουν πιο ανθρώπινοι άνθρωποι, όχι αυτοί οι πολιτικοί-ρέπλικες. Όλοι οι πρωθυπουργοί μας έχουν σπουδάσει στην Αμερική. Ο Παπανδρέου ήταν στο ίδιο πανεπιστήμιο με τον Σαμαρά. Πώς το λέει η διαφήμιση... «Τυχαίο; Δε νομίζω!».
Ο Παπανδρέου σού εμπνέει εμπιστοσύνη;
Όχι, καμία. Εγώ μπήκα σε σκέψεις από τον τρόπο που το ένα κόμμα πέρασε την εξουσία στο άλλο. Παραήταν άνετος ο τρόπος. Είδαν, ρε παιδί μου, ότι πηγαίναμε για χρεωκοπία και κατάλαβαν ότι αυτό το πράγμα δεν μπορούσε να γίνει με τον Καραμανλή πρωθυπουργό. Θα καιγόταν το σύμπαν. Χρειαζόντουσαν μια φάτσα πιο ανθρώπινη για να κοπάσουν οι αντιδράσεις.
Εννοείς ότι ήταν όλα προσχεδιασμένα; Ότι τα δύο κόμματα τα έχουν κάνει πλακάκια;
Εννοείται! Για χρόνια παίζουν το παιχνίδι του καλού και του κακού. Τώρα ο καλός ήταν ο Γιωργάκης. Τον σπρώχνανε όλοι –και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και τα κανάλια. Αλλά τους ξέφυγε φαίνεται λίγο το σπρώξιμο και από εκεί που ο στόχος ήταν η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, βγήκε ο Παπανδρέου 10 μονάδες μπροστά και ο Καραμανλής ξεφτιλίστηκε.
Όταν ο Παπανδρέου είπε προεκλογικά ότι «λεφτά υπάρχουν», έλεγε ψέματα;
100%. Σιγά μη δεν ήξερε! Όλοι ξέρανε.
Μπες όμως στη θέση του τώρα. Αν δεν πάρει χρήματα από τη Ευρώπη και το ΔΝΤ, η Ελλάδα πτωχεύει. Δε δίνονται μισθοί, δε δίνονται συντάξεις. Υπάρχει άλλη λύση;
Ναι, αυτή που σου είπα πριν: η πτώχευση. Έχει μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Έτσι κι αλλιώς, αυτή τη στιγμή τι λειτουργεί; Λειτουργούν ας πούμε τα νοσοκομεία;
Ε, κουτσά-στραβά λειτουργούνε.
Και με την πτώχευση θα λειτουργούσαν. Ας ξυπνήσει λίγο και η αλληλεγγύη μας. Πιστεύω ότι εμείς θα βρίσκαμε τον τρόπο να σταθούμε στα πόδια μας. Θα στήριζε ο ένας τον άλλον. Τη μεγαλύτερη ζημιά θα την πάθαιναν οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα τζάκια –όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε. Τον εαυτό τους τρέχουν να σώσουν τώρα, όχι εμάς.
Μα αν γινόταν πτώχευση, εμείς δε θα αγριεύαμε; Δε θα σκοτωνόμασταν στους δρόμους; Δε θα αλληλοφαγωνόμασταν;
Πολλή τηλεόραση βλέπεις!
Στα αριστερά κόμματα στηρίζεις καμιά ελπίδα;
Οικο-νομικό-λογικό chat
Γιάνης Βαρουφάκης, Αλέκος Λασκαράτος
Αλέκος Λασκαράτος: Γιάνη, διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον τα (περισσότερα) άρθρα σου στο protagon (γράφεις και ασταμάτητα...). Ειδικότερα το πρόσφατο άρθρο σου με τίτλο Και τώρα τι; . Έχω μία απορία και μια παρατήρηση. Ξεκινώ με την απορία. Στο άρθρο σου μιλάς διεξοδικά για το τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από την κρίση. Έστω λοιπόν ότι η ΕΕ σε ακούει και διοργανώνει, όπως προτείνεις, μια Μεγάλη Διαπραγμάτευση με στόχο την συνολική διαχείριση του δημόσιου χρέους, των ιδιωτικών ζημιών, των δημόσιων δαπανών και των επενδύσεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Έστω ότι, έτσι, καταφέρνουμε να βγούμε από την τωρινή κρίση. Αρχίζει λοιπόν η μηχανή και περιστρέφεται και είμαστε όλοι (ας πούμε) ευχαριστημένοι. Σιγά-σιγά οι στροφές αυξάνουν όλο και περισσότερο, κάτι που αν δεν κάνω λάθος, είναι στο γονίδιο της ελεύθερης οικονομίας. Αν οι στροφές αυξηθούν πολύ κινδυνεύει η μηχανή να καεί (συγχώρεσέ μου τους όρους που χρησιμοποιώ αλλά από οικονομία είμαι σκράπας...). Σε βάθος χρόνου, μιας, δύο, τριών δεκαετιών δεν κινδυνεύουμε να πάθουμε τα ίδια που πάθαμε και τώρα; Ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη αυτών που κινούν τα νήματα της οικονομίας, αυξημένη κατανάλωση, για να φτάσουμε στα υπερκέρδη και την υπερκατανάλωση χωρίς αντίστοιχη παραγωγική βάση, δηλαδή να φτάσουμε στον αέρα τον κοπανιστό που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια. Η ερώτησή μου είναι: Υπάρχουν μηχανισμοί, και πού, που να λειτουργούν σαν αρνητική ανάδραση (negative feedback) και όταν το σύστημα πάει να περιστραφεί τρελλά να το φρενάρουν. Που βρίσκονται (ή που πρέπει να βρίσκονται) αυτοί οι μηχανισμοί; Στη κρατική μηχανή, στην κοινωνία την ίδια;
Γιάνης Βαρουφάκης: Μακάρι Αλέκο οι οικονομολόγοι να ήταν τόσο 'σκράπες' όσο εσύ. Πήγες κατ' ευθείαν στην καρδιά του προβλήματος. Ένας ιταλός μαθηματικός, ο Volterra, παρατήρησε στην δεκαετία του 1920 το εξής ενδιαφέρον κυκλικό φαινόμενο στην Αδριατική: Τα μεγάλα ψάρια ευημερούσαν καταβροχθίζοντας τα μικρότερα, ο αριθμός των οποίων μειωνόταν τόσο που τα μεγάλα ψάρια, κάποια στιγμή, άρχισαν να εξαφανίζονται λόγω έλλειψης τροφής. Έτσι, αφού τα μεγάλα ψάρια σχεδόν εξαφανίστηκαν, ο πληθυσμός των μικρότερων ανέκαμψε. Όταν όμως ανέκαμψε αρκετά, τα μεγάλα ψάρια που επιβίωσαν άρχισαν να ευημερούν ξανά (τρώγοντας τα μικρότερα) και ο αριθμός τους να αυξάνεται εις βάρος των μικρότερων. Μέχρι που, άλλη μια φορά, τα μεγάλα πείνασαν. Και φτου κι από την αρχή.
Το ίδιο κυκλικό φαινόμενο παρατηρείται στον καπιταλισμό, με αρκετές διαφορετικές μορφές. Θα αναφέρω δύο. Σε περίοδο ανάπτυξης
Αλέκος Λασκαράτος: Γιάνη, διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον τα (περισσότερα) άρθρα σου στο protagon (γράφεις και ασταμάτητα...). Ειδικότερα το πρόσφατο άρθρο σου με τίτλο Και τώρα τι; . Έχω μία απορία και μια παρατήρηση. Ξεκινώ με την απορία. Στο άρθρο σου μιλάς διεξοδικά για το τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από την κρίση. Έστω λοιπόν ότι η ΕΕ σε ακούει και διοργανώνει, όπως προτείνεις, μια Μεγάλη Διαπραγμάτευση με στόχο την συνολική διαχείριση του δημόσιου χρέους, των ιδιωτικών ζημιών, των δημόσιων δαπανών και των επενδύσεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Έστω ότι, έτσι, καταφέρνουμε να βγούμε από την τωρινή κρίση. Αρχίζει λοιπόν η μηχανή και περιστρέφεται και είμαστε όλοι (ας πούμε) ευχαριστημένοι. Σιγά-σιγά οι στροφές αυξάνουν όλο και περισσότερο, κάτι που αν δεν κάνω λάθος, είναι στο γονίδιο της ελεύθερης οικονομίας. Αν οι στροφές αυξηθούν πολύ κινδυνεύει η μηχανή να καεί (συγχώρεσέ μου τους όρους που χρησιμοποιώ αλλά από οικονομία είμαι σκράπας...). Σε βάθος χρόνου, μιας, δύο, τριών δεκαετιών δεν κινδυνεύουμε να πάθουμε τα ίδια που πάθαμε και τώρα; Ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη αυτών που κινούν τα νήματα της οικονομίας, αυξημένη κατανάλωση, για να φτάσουμε στα υπερκέρδη και την υπερκατανάλωση χωρίς αντίστοιχη παραγωγική βάση, δηλαδή να φτάσουμε στον αέρα τον κοπανιστό που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια. Η ερώτησή μου είναι: Υπάρχουν μηχανισμοί, και πού, που να λειτουργούν σαν αρνητική ανάδραση (negative feedback) και όταν το σύστημα πάει να περιστραφεί τρελλά να το φρενάρουν. Που βρίσκονται (ή που πρέπει να βρίσκονται) αυτοί οι μηχανισμοί; Στη κρατική μηχανή, στην κοινωνία την ίδια;
Γιάνης Βαρουφάκης: Μακάρι Αλέκο οι οικονομολόγοι να ήταν τόσο 'σκράπες' όσο εσύ. Πήγες κατ' ευθείαν στην καρδιά του προβλήματος. Ένας ιταλός μαθηματικός, ο Volterra, παρατήρησε στην δεκαετία του 1920 το εξής ενδιαφέρον κυκλικό φαινόμενο στην Αδριατική: Τα μεγάλα ψάρια ευημερούσαν καταβροχθίζοντας τα μικρότερα, ο αριθμός των οποίων μειωνόταν τόσο που τα μεγάλα ψάρια, κάποια στιγμή, άρχισαν να εξαφανίζονται λόγω έλλειψης τροφής. Έτσι, αφού τα μεγάλα ψάρια σχεδόν εξαφανίστηκαν, ο πληθυσμός των μικρότερων ανέκαμψε. Όταν όμως ανέκαμψε αρκετά, τα μεγάλα ψάρια που επιβίωσαν άρχισαν να ευημερούν ξανά (τρώγοντας τα μικρότερα) και ο αριθμός τους να αυξάνεται εις βάρος των μικρότερων. Μέχρι που, άλλη μια φορά, τα μεγάλα πείνασαν. Και φτου κι από την αρχή.
Το ίδιο κυκλικό φαινόμενο παρατηρείται στον καπιταλισμό, με αρκετές διαφορετικές μορφές. Θα αναφέρω δύο. Σε περίοδο ανάπτυξης
Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
drug me down
ωραια.τι ημερα γιορταζουμε σημερα;την παγκοσμια ημερα κατα των ναρκωτικων.σε ολη τη γη,εκτος τους παραγωγους,θα εκφωνηθουν λογοι και προτασεις εξαλειψης και αποφυγης της χρησης.καποιοι θα μιλησουν και για τη διεξοδο της αποποινικοποιησης.μετα θα περασει αυτη η ημερα και ολοι θα συνεχισουν την καθημερινοτητα τους.αυτοι που ξερουν ομως θα συνεχισουν κατα το business as usual. ποιοι;
"Τα αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων κεφάλαια, που προέρχονται από το εμπόριο των ναρκωτικών, είναι αυτά που κράτησαν ζωντανό το κλονισμένο χρηματοοικονομικό σύστημα στη διάρκεια της πρόσφατης παγκόσμιας κρίσης."
Αυτό ισχυρίζεται ο ο επικεφαλής του γραφείου Ναρκωτικών και Εγκλήματος του ΟΗΕ, Antonio Maria Costa.
Όπως αναφέρει, τα διάφορα κέρδη του οργανωμένου εγκλήματος, αποτέλεσαν και τα μοναδικά ρευστά κεφάλαια που είχαν στη διάθεση τους ορισμένες τράπεζες, οι οποίες βρίσκονταν προ των πυλών της κατάρρευσης. Το μεγαλύτερο μέρος των $352 δισ. που είναι τα κέρδη από τα ναρκωτικά, απορροφήθηκαν από το τραπεζικό σύστημα.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί ερωτηματικά όσον αφορά στην επίδραση του εγκλήματος, επί του τραπεζικού οικονομικού συστήματος σε περιόδους κρίσης. Πυροδοτεί επίσης και μια επιπλέον ανάγκη για περαιτέρω έρευνα του τραπεζικού συστήματος, την ώρα που παγκόσμιοι πολιτικοί ηγέτες όπως οι Barack Obama και Gordon Brown, ζητούν νέες ρυθμίσεις εκ μέρους του ΔΝΤ. Ο Costa, ο οποίος πρωτοέμαθε για τις σχέσεις του παράνομου χρήματος με το τραπεζικό σύστημα πριν από 18 μήνες, λέει πως στο δεύτερο μισό του 2008 η ρευστότητα ήταν το κυριότερο πρόβλημα των τραπεζών, οπότε το ρευστό κεφάλαιο έγινε ο πλέον σημαντικός παράγοντας για την επιβίωσή τους.
Μερικά από τα στοιχεία που διαθέτει το γραφείο του, αποδεικνύουν πως τα χρήματα των συμμοριών είναι αυτά που έσωσαν πολλές τράπεζες από τη χρεωκοπία. «Τα διατραπεζικά δάνεια χρηματοδοτήθηκαν από κεφάλαια με προέλευση το εμπόριο ναρκωτικών, καθώς και άλλες παράνομες δραστηριότητες... πολλές τράπεζες διασώθηκαν με αυτό τον τρόπο», λέει.
Ο Costa αρνήθηκε να κατονομάσει χώρες ή τράπεζες που εισέπραξαν τέτοια χρήματα, λέγοντας πως κάτι τέτοιο θα ήταν απρεπές, καθώς το γραφείο που διευθύνει πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, και όχι να καταλογίσει ευθύνες. Πάντως, όπως είπε, το εν λόγω χρήμα αποτελεί ήδη μέρος του επίσημου συστήματος, και έχει πλέον ξεπλυθεί οριστικά.
Το ΔΝΤ έχει υπολογίσει πως οι μεγάλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν απωλέσει περισσότερα από $1 τρισ. σε τοξικά ομόλογα, και ανεξόφλητα δάνεια, μεταξύ του Ιανουαρίου του 2007 και του Σεπτεμβρίου του 2009. Επίσης, περίπου 200 εταιρίες χορήγησης στεγαστικών δανείων (υποθηκών) «πτώχευσαν». Πολλές εταιρίες είτε κατέρρευσαν, είτε πουλήθηκαν, είτε πέρασαν σε κρατικό έλεγχο.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, τα μεγαλύτερα κέρδη για τις συμμορίες εγκλήματος προέρχονται από το εμπόριο ναρκωτικών και υπολογίζονται σε 350 δισεκατομμύρια στερλίνες. Οι συμμορίες συνηθίζουν να κρατούν τα κέρδη τους σε μετρητά ή να τα μεταφέρουν σε παράκτιες εταιρίες προκειμένου να τα κρύψουν από τις αρχές.
Τα στοιχεία για το ότι τα παράνομα κέρδη των συμμοριών διοχετεύθηκαν στο τραπεζικό σύστημα, προήλθαν από αξιωματούχους της Βρετανίας, Ελβετίας, Ιταλίας και των ΗΠΑ. Οι Βρετανοί τραπεζίτες είναι επιφυλακτικοί, και θα ήθελαν να δουν τα στοιχεία στα οποία ο Costa βασίζει τους ισχυρισμούς του.
Ο εκπρόσωπος της Ένωσης των Βρετανών Τραπεζιτών, δήλωσε πως, «Δεν έχουμε συμμετάσχει σε κάποιο διάλογο με θέμα τις οποιεσδήποτε ρυθμίσεις, που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Υπήρχε πράγματι έλλειψη ρευστότητας, και σε μεγάλο βαθμό αυτή καλύφτηκε από τη παρέμβαση των κεντρικών τραπεζών.
απο τον πετριδη θα κανετε οικονομια;
ο εξευτελισμος αναβληθηκε μεχρι νεωτερας.ο γιαννης πετριδης,θα συνεχισει την εκπομπη του απο την ιδια συχνοτητα στις 4 το απογευμα.δεχθηκε να συνεχισει αμισθι μεχρι να τακτοποιηθει το ζητημα.
500 κριτες εχει το rock and roll hall of fame,και ενας απο αυτους ο πετριδης.35 χρονια συνεχους παρουσιας.και αυτο το τοτεμ της ελληνικης ραδιοφωνιας ειναι συμβασιουχος.και αντιμετωπιζεται ετσι.ντροπη.
"Με ενοχλεί η αίσθηση της μεγάλης διασημότητας. Θέλω να είμαι γνωστός, μου αρέσει να με ξέρουν, αλλά δε θέλω να με ξέρουν φόρα παρτίδα. Θέλω να τρώω άνετα σε ένα εστιατόριο, να πηγαίνω κινηματογράφο, να κυκλοφορώ με μετρό και λεωφορεία. Με κολακεύει όταν μου μιλάνε, αλλά αισθάνομαι και λίγο άβολα.
Αποφάσισα να πω το ναι για να γυριστεί το ντοκιμαντέρ γιατί σκέφτηκα ότι θα είναι καλό να αφήσω πίσω μου κάτι σαν ημερολόγιο, γιατί δε νομίζω ότι θα κάτσω να γράψω ποτέ ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο.
Σαν Καρκίνος είμαι ένας τύπος αρκετά εσωστρεφής. Δε θέλω να ξέρουν οι άλλοι τα πάντα για μένα. Καλό είναι να κρατάμε κάποια πράγματα για τον εαυτό μας.
Είμαι πολύ σχολαστικός. Σε όλες τις δουλειές που έχω κάνει, πάντα κυνηγούσα το τέλειο αποτέλεσμα. Με κάθε τι που καταπιάστηκα το πήγα all the way. Αυτό το ψάξιμο της τελειότητας, φυσικά επηρέασε την υπόλοιπη ζωή μου. Αν θεωρείται ανισορροπία αυτό, τότε ναι, είμαι ανισόρροπος.
Η υπέρτατη απόλαυση για μένα είναι να κάθομαι να ακούω μουσική, να διαβάζω και να ενημερώνομαι για όλα αυτά τα πράγματα που βγήκαν πριν καν γεννηθώ και για όλα εκείνα που δεν έχουν βγει ακόμη. Για να το κάνω αυτό πρέπει να είμαι απόλυτα αφιερωμένος.
Από τη στιγμή που θα ξυπνήσω τα μηχανήματα αρχίζουν να παίζουν. Ακούω από Φρανκ Σινάτρα μέχρι Tangerine Dream. Από Στραβίνσκι μέχρι Beatles. Παράνοια.
Ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη μουσική σαν κι εμένα δε μπορεί να έχει την αυταπάτη ότι παίρνοντας ουσίες και ζώντας μία ζωή χωρίς μέτρο, θα μπορέσει να δημιουργήσει κάτι - ένα κείμενο, μία εκπομπή - που θα αφήσει εποχή. Οι rock stars έγραψαν πολλά σπουδαία τραγούδια σε κατάσταση παραζάλης. Αλλά αυτοί είναι καλλιτέχνες. Εγώ δεν είμαι.
Δε μπορώ να βγω με παρέες και να ανεχθώ για πάρα πολύ ώρα να μιλάω για πράγματα που δε με ενδιαφέρουν. Δε μπορώ να υποκρίνομαι. Έχω αρκετούς φίλους. Αλλά τελικά μοναχικός άνθρωπος.
Πρόσφατα πήγα ένα Σάββατο στο Βερολίνο για να δω τους U2. Ξημερώματα Κυριακής, χωρίς να έχω κοιμηθεί καθόλου, πέταξα για Ρώμη για να δω τον Μπρους Σπρινγκστιν το βράδυ. Υπάρχουν πολλοί στην ηλικία μου που μπορούν να το κάνουν αυτό;
Το αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο ήταν η Ιστορία. Μου αρέσει να ψάχνω την ιστορία μέσα από τα τραγούδια. Αυτό φαίνεται
500 κριτες εχει το rock and roll hall of fame,και ενας απο αυτους ο πετριδης.35 χρονια συνεχους παρουσιας.και αυτο το τοτεμ της ελληνικης ραδιοφωνιας ειναι συμβασιουχος.και αντιμετωπιζεται ετσι.ντροπη.
Αποφάσισα να πω το ναι για να γυριστεί το ντοκιμαντέρ γιατί σκέφτηκα ότι θα είναι καλό να αφήσω πίσω μου κάτι σαν ημερολόγιο, γιατί δε νομίζω ότι θα κάτσω να γράψω ποτέ ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο.
Σαν Καρκίνος είμαι ένας τύπος αρκετά εσωστρεφής. Δε θέλω να ξέρουν οι άλλοι τα πάντα για μένα. Καλό είναι να κρατάμε κάποια πράγματα για τον εαυτό μας.
Είμαι πολύ σχολαστικός. Σε όλες τις δουλειές που έχω κάνει, πάντα κυνηγούσα το τέλειο αποτέλεσμα. Με κάθε τι που καταπιάστηκα το πήγα all the way. Αυτό το ψάξιμο της τελειότητας, φυσικά επηρέασε την υπόλοιπη ζωή μου. Αν θεωρείται ανισορροπία αυτό, τότε ναι, είμαι ανισόρροπος.
Η υπέρτατη απόλαυση για μένα είναι να κάθομαι να ακούω μουσική, να διαβάζω και να ενημερώνομαι για όλα αυτά τα πράγματα που βγήκαν πριν καν γεννηθώ και για όλα εκείνα που δεν έχουν βγει ακόμη. Για να το κάνω αυτό πρέπει να είμαι απόλυτα αφιερωμένος.
Από τη στιγμή που θα ξυπνήσω τα μηχανήματα αρχίζουν να παίζουν. Ακούω από Φρανκ Σινάτρα μέχρι Tangerine Dream. Από Στραβίνσκι μέχρι Beatles. Παράνοια.
Ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη μουσική σαν κι εμένα δε μπορεί να έχει την αυταπάτη ότι παίρνοντας ουσίες και ζώντας μία ζωή χωρίς μέτρο, θα μπορέσει να δημιουργήσει κάτι - ένα κείμενο, μία εκπομπή - που θα αφήσει εποχή. Οι rock stars έγραψαν πολλά σπουδαία τραγούδια σε κατάσταση παραζάλης. Αλλά αυτοί είναι καλλιτέχνες. Εγώ δεν είμαι.
Δε μπορώ να βγω με παρέες και να ανεχθώ για πάρα πολύ ώρα να μιλάω για πράγματα που δε με ενδιαφέρουν. Δε μπορώ να υποκρίνομαι. Έχω αρκετούς φίλους. Αλλά τελικά μοναχικός άνθρωπος.
Πρόσφατα πήγα ένα Σάββατο στο Βερολίνο για να δω τους U2. Ξημερώματα Κυριακής, χωρίς να έχω κοιμηθεί καθόλου, πέταξα για Ρώμη για να δω τον Μπρους Σπρινγκστιν το βράδυ. Υπάρχουν πολλοί στην ηλικία μου που μπορούν να το κάνουν αυτό;
Το αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο ήταν η Ιστορία. Μου αρέσει να ψάχνω την ιστορία μέσα από τα τραγούδια. Αυτό φαίνεται
ποσο κοστιζει ενας σκλαβος;
η δημοσιογραφος: ενταξει, η ζωηρη συζητηση ειναι εγγυημενη εδω οπως παντα,οπως ανεβαινουμε στο επιπεδο μακρο και μιλαμε για εμπορευματα.συνχιζοντας εδω στο στουντιο με τον προσκεκλημενο μας michael o'donohue,επικεφαλη των εμπορευματων στην four continents capital management.και συνδεομαστε επισης με τον brent lawson απο την lawson frisk securities.
-brent lawson: ειναι χαρα μου να βρισκομαι εδω.
-δημοσ.: ειναι καλο που σας εχουμε μαζι μας brent.
τωρα,κυριοι συναδελφοι,brent,που θα πανε φετος τα χρηματα σας;
-b.l. : λοιπον δαφνη,προσφατα μειωνεται ολο και περισσοτερο το φυσικο αεριο και το
πετρελαιο κι ετσι ριχνουμε τα διχτυα μας λιγο πιο μακρια.μας αρεσει πολυ το θεμα των ανθρωπων.
εαν κοιταξετε σε ενα μακροπροθεσμο γραφημα,οι τιμες ειναι σε ιστορικα χαμηλα επιπεδα και ομως η παγκοσμια ζητηση για καταναγκαστικη εργασια εξακολουθει να ειναι πραγματικα ισχυρη.
ετσι,αυτο ειναι ενα σεναριο που εμεις πιστευουμε οτι πρεπει να κεφαλαιοποιησουμε.
-δημοσ.: michael,ποια ειναι η γνωμη σου για το θεμα των ανθρωπων;θα σας ενδιεφερε;
-m.o'd.: ω σιγουρα.το μεγαλυτερο πλεονεκτημα μη εθελοντικης εργασιας ως περουσιακο στοιχειο ειναι η ατελειωτη προσφορα.δεν ειμαστε ετοιμοι να μεινουμε απο ανθρωπους.δεν υπαρχει αλλο εμπορευμα σαν κι αυτο.
-b.l.: δαφνη,εαν μου επιτρεπεις να σας επιστησω την προσοχη σε ενα πραγμα,αυτο ειναι οτι τα ιδιωτικα επενδυτικα κεφαλαια εχουν ηδη αρχισει να ερευνουν το θεμα.και αυτο μου λεει οτι αυτη η αγορα ειναι ετοιμη να εκραγει.αφρικανοι και ινδοι,ως συνηθως,νοτιο-αμερικανοι,ανατολικο-ευρωπαιοι,ειναι στη λιστα μας για μελλοντικες αγορες.
-δημοσ.: ενδιαφερον.michael,με λιγα λογια τι προτεινετε;
-m.o'd.: συστηνουμε στους πελατες μας τη στρατηγικη αγορασε-και-κρατα.δεν υπαρχει καμια αναγκη να παιξουν στην αγορα.υπαρχουν πολλοι ευαλωτοι ανθρωποι εκει εξω.ειναι πολυ συναρπαστικο.
-δημοσ.: συναρπαστικο θεμα πραγματι.κυριοι σας ευχαριστω.
υποτιτλοι σε ελληνικα.
ο kevin bales ειναι συνιδρυτης της οργανωσης free the slaves με σκοπο να εξαλειφθει η δουλεια.
μια δευτερη σκεψη σχετικα με τον "ανεπτυγμενο" κοσμο και τα καινουργια δεδομενα,μετα τα γεγονοτα με τα υπερχρεωμενα κρατη και τις προσαρμογες που επιβαλλουν μεγαλοι κερδοσκοπικοι οργανισμοι και ιδρυματα,δεν ειναι απαγορευτικη.
-brent lawson: ειναι χαρα μου να βρισκομαι εδω.
-δημοσ.: ειναι καλο που σας εχουμε μαζι μας brent.
τωρα,κυριοι συναδελφοι,brent,που θα πανε φετος τα χρηματα σας;
-b.l. : λοιπον δαφνη,προσφατα μειωνεται ολο και περισσοτερο το φυσικο αεριο και το
πετρελαιο κι ετσι ριχνουμε τα διχτυα μας λιγο πιο μακρια.μας αρεσει πολυ το θεμα των ανθρωπων.
εαν κοιταξετε σε ενα μακροπροθεσμο γραφημα,οι τιμες ειναι σε ιστορικα χαμηλα επιπεδα και ομως η παγκοσμια ζητηση για καταναγκαστικη εργασια εξακολουθει να ειναι πραγματικα ισχυρη.
ετσι,αυτο ειναι ενα σεναριο που εμεις πιστευουμε οτι πρεπει να κεφαλαιοποιησουμε.
-δημοσ.: michael,ποια ειναι η γνωμη σου για το θεμα των ανθρωπων;θα σας ενδιεφερε;
-m.o'd.: ω σιγουρα.το μεγαλυτερο πλεονεκτημα μη εθελοντικης εργασιας ως περουσιακο στοιχειο ειναι η ατελειωτη προσφορα.δεν ειμαστε ετοιμοι να μεινουμε απο ανθρωπους.δεν υπαρχει αλλο εμπορευμα σαν κι αυτο.
-b.l.: δαφνη,εαν μου επιτρεπεις να σας επιστησω την προσοχη σε ενα πραγμα,αυτο ειναι οτι τα ιδιωτικα επενδυτικα κεφαλαια εχουν ηδη αρχισει να ερευνουν το θεμα.και αυτο μου λεει οτι αυτη η αγορα ειναι ετοιμη να εκραγει.αφρικανοι και ινδοι,ως συνηθως,νοτιο-αμερικανοι,ανατολικο-ευρωπαιοι,ειναι στη λιστα μας για μελλοντικες αγορες.
-δημοσ.: ενδιαφερον.michael,με λιγα λογια τι προτεινετε;
-m.o'd.: συστηνουμε στους πελατες μας τη στρατηγικη αγορασε-και-κρατα.δεν υπαρχει καμια αναγκη να παιξουν στην αγορα.υπαρχουν πολλοι ευαλωτοι ανθρωποι εκει εξω.ειναι πολυ συναρπαστικο.
-δημοσ.: συναρπαστικο θεμα πραγματι.κυριοι σας ευχαριστω.
υποτιτλοι σε ελληνικα.
ο kevin bales ειναι συνιδρυτης της οργανωσης free the slaves με σκοπο να εξαλειφθει η δουλεια.
μια δευτερη σκεψη σχετικα με τον "ανεπτυγμενο" κοσμο και τα καινουργια δεδομενα,μετα τα γεγονοτα με τα υπερχρεωμενα κρατη και τις προσαρμογες που επιβαλλουν μεγαλοι κερδοσκοπικοι οργανισμοι και ιδρυματα,δεν ειναι απαγορευτικη.
Τρίτη 22 Ιουνίου 2010
"Το πορτραίτο του Βασίλη Χόλγουορντ"
http://www.themotorcycleboy.blogspot.com/
Συνήθως αποφεύγω να παρακολουθήσω ημερίδες χρησιμοποιώντας την φτηνή δικαιολογία οτι προτιμώ τις νυχτερίδες –αλλά σήμερα αποφάσισα να κάνω μια εξαίρεση. Κι εσύ αν ήσουν στη θέση μου (εννοώ κοινωνιολόγος) και έπαιρνες την πρόσκληση για την παρουσίαση της έκδοσης «Το κοινωνικό πορτραίτο της Ελλάδας 2010» από το ΕΚΚΕ, μάλλον το ίδιο θα έκανες. Ήταν κι ένας παλιός καθηγητής μου από την Πάντειο, ο Ηλίας ο Κατσούλης, καλό ανθρωπάκι, είχα χρόνια να τον δω. Πολύ καλή εκδήλωση, παρατέθηκε και μπουφές. Αρκούν αυτά για πρόλογος;
Δεν πρόκειται να αναφερθώ στους συμμετέχοντες στο πάνελ, προτιμώ να μεταφέρω αυτά που άκουσα μακαρονοειδώς και άτακτα. Τουτέστιν:
Οι άμεσοι υποψήφιοι για να βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχιας λόγω της οικονομικής κρίσης, είναι (σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας)
-Οι χαμηλόμισθοι
-Οι ελεύθεροι επαγγελματίες
-Οι οικογένειες στις οποίες δεν δουλεύουν όλα τα μέλη που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία.
Πως σου φαίνεται αυτό το αστείο; Αν το συνδυάσεις με όσα ακολουθούν παρακάτω, μάλλον θα τρομάξεις. Επειδή η συγκεκριμένη έρευνα ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΦΟΡΑ, την ανυπαρξία κοινωνικής πολιτικής από το κράτος το οποίο εξακολουθεί να βολεύεται στην αντικατάστασή του από τον θεσμό της οικογένειας. Δηλαδή πληρώνεις εσύ ο κόπανος για το λεγόμενο κοινωνικό κράτος κι εκείνοι βλέπουν πώς όταν αρρωσταίνεις σε φροντίζει η μάνα σου, όταν μένεις άνεργος σε χαρτζιλικώνει ο πατέρας σου και σου τρώνε τα λεφτά. Ωραίοι.
Κάτσε να σου πω και το χειρότερο. Μέτρησε η έρευνα τα ποσοστά κοινωνικών δαπανών των τελευταίων χρόνων και τα έβγαλε συνεχώς αυξανόμενα. Τι άλλο αυξήθηκε μαζί με την αύξηση των κοινωνικών δαπανών; Το ποσοστό ανθρώπων κάτω από το όριο της φτώχειας! Ψάξανε οι άνθρωποι να δουν πώς έγινε αυτό κι ανακάλυψαν ότι
Συνήθως αποφεύγω να παρακολουθήσω ημερίδες χρησιμοποιώντας την φτηνή δικαιολογία οτι προτιμώ τις νυχτερίδες –αλλά σήμερα αποφάσισα να κάνω μια εξαίρεση. Κι εσύ αν ήσουν στη θέση μου (εννοώ κοινωνιολόγος) και έπαιρνες την πρόσκληση για την παρουσίαση της έκδοσης «Το κοινωνικό πορτραίτο της Ελλάδας 2010» από το ΕΚΚΕ, μάλλον το ίδιο θα έκανες. Ήταν κι ένας παλιός καθηγητής μου από την Πάντειο, ο Ηλίας ο Κατσούλης, καλό ανθρωπάκι, είχα χρόνια να τον δω. Πολύ καλή εκδήλωση, παρατέθηκε και μπουφές. Αρκούν αυτά για πρόλογος;
Δεν πρόκειται να αναφερθώ στους συμμετέχοντες στο πάνελ, προτιμώ να μεταφέρω αυτά που άκουσα μακαρονοειδώς και άτακτα. Τουτέστιν:
Οι άμεσοι υποψήφιοι για να βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχιας λόγω της οικονομικής κρίσης, είναι (σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας)
-Οι χαμηλόμισθοι
-Οι ελεύθεροι επαγγελματίες
-Οι οικογένειες στις οποίες δεν δουλεύουν όλα τα μέλη που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία.
Πως σου φαίνεται αυτό το αστείο; Αν το συνδυάσεις με όσα ακολουθούν παρακάτω, μάλλον θα τρομάξεις. Επειδή η συγκεκριμένη έρευνα ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΦΟΡΑ, την ανυπαρξία κοινωνικής πολιτικής από το κράτος το οποίο εξακολουθεί να βολεύεται στην αντικατάστασή του από τον θεσμό της οικογένειας. Δηλαδή πληρώνεις εσύ ο κόπανος για το λεγόμενο κοινωνικό κράτος κι εκείνοι βλέπουν πώς όταν αρρωσταίνεις σε φροντίζει η μάνα σου, όταν μένεις άνεργος σε χαρτζιλικώνει ο πατέρας σου και σου τρώνε τα λεφτά. Ωραίοι.
Κάτσε να σου πω και το χειρότερο. Μέτρησε η έρευνα τα ποσοστά κοινωνικών δαπανών των τελευταίων χρόνων και τα έβγαλε συνεχώς αυξανόμενα. Τι άλλο αυξήθηκε μαζί με την αύξηση των κοινωνικών δαπανών; Το ποσοστό ανθρώπων κάτω από το όριο της φτώχειας! Ψάξανε οι άνθρωποι να δουν πώς έγινε αυτό κι ανακάλυψαν ότι
Τι είναι ο «Τέταρτος Κόσμος» (Quart Monde)
http://www.inconue.wordpress.com/
«Τέταρτος Κόσμος» ή «Κοινωνίες στη Σκιά», είναι οι κοινωνικές τάξεις των πλουσίων χωρών που ζουν κάτω από το κατώφλι (κατώτατο όριο) της φτώχειας, σε καθεστώς κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η τάξη των παγκόσμιων φτωχών και των μεταναστών, που δημιουργείται από την παγκοσμιοποίηση και είναι παρούσα σε κάθε μέρος του κόσμου, σε μεγάλους ή μικρούς αριθμούς. Ας πούμε, σχηματικά, πως είναι «ο Τρίτος Κόσμος μέσα στις χώρες του Πρώτου και του Δεύτερου Κόσμου». Υπ’αυτήν την έννοια, όταν μιλάμε για Τέταρτο Κόσμο, δεν μιλάμε για χώρες, αλλά για κοινωνικές ομάδες, κάποιου είδους “underclass” (παρ’όλο που ως “underclass” ορίζεται το φτωχότερο κομάτι της εργατικής τάξης, που δεν έχει κοινωνική κινητικότητα και δυνατότητα να σχεδιάσει το μέλλον του- συμφραζόμενο βιομηχανικών κοινωνιών). Οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε απόλυτη ένδεια, ενώ λέμε συνήθως γι’αυτούς, ενδεικτικά, πως ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Σε αυτό το επίπεδο, οι άνθρωποι δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις πρωταρχικές και βασικές ανάγκες τους για επιβίωση.
Πρόκειται για αναλυτική κατηγορία, αμφιλεγόμενη εν μέρει ως προς το περιεχόμενό της, ανάλογη με τον όρο «Τρίτος Κόσμος», ο οποίος περιλαμβάνει τις αναπτυσσόμενες (παλαιότερα: υποανάπτυκτες) χώρες.
Ο όρος επανεμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960 στο Παρίσι, στην περιοχή Noisy le Grand. Αυτή τη φορά, τον «ξέθαψε» ο π. Joseph Wresinski. Ο όρος επέτρεψε να συνειδητοποιηθεί η ύπαρξη, στο εσωτερικό των πλουσίων χωρών, ενός πληθυσμού τόσο φτωχού, όσο και εκείνος των υποανάπτυκτων χωρών. Ο Joseph Wresinski είναι γνωστός ως ο ιδρυτής του κινήματος «ATD Quart Monde», που στοχεύει να ξαναδώσει στους πιο φτωχούς φωνή, δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Όμως ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί και το 1789 στην Γαλλία, ως «Τέταρτη Τάξη» ή η «Ιερή Τάξη των Δυστυχισμένων»: των ξεβράκωτων (των sans culotte), των φτωχών που νοίκιαζαν την εργατική τους δύναμη για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέρα τη μέρα, των ανάπηρων κλπ. Την εποχή εκείνη, η Τάξη αυτή περιελάμβανε έναν πολύ μεγάλο αριθμό προσώπων. Αντίθετα απ’όσα λέγονται η «Τρίτη Τάξη» δεν περιελάμβανε παρά ένα μέρος μόνο του πληθυσμού, αφήνοντα έξω όσους δεν είχαν να πληρώσουν τις έξη λίρες που απαιτούντο για να είναι κάποιος μέλος της.
Για να μην ξεχνιόμαστε: η «Πρώτη Τάξη» ήταν ο κλήρος, ενώ η «Δεύτερη Τάξη» ήταν η αριστοκρατία και τα μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Το 1957, ο π. Joseph Wresinski δημιούργησε το κίνημα «Aide à Toute Détresse»ΑΤD, Βοήθεια σε Κάθε Απόγνωση), για να δώσει ένα θετικό και ελπιδοφόρο συλλογικό όραμα στους ανθρώπους της παραγκούπολης Noisy le Grand, που ζούσαν σε έσχατη ένδεια. Το 1966 δημιουργήθηκε το κίνημα ( «ATD-Τέταρτος Κόσμος». Ο «Τέταρτος Κόσμος» είναι αυτή η τάξη του πληθυσμού, που δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους, και που υπάρχει σε κάθε χώρα, είτε αυτή είναι πλούσια είτε φτωχή.
Άλλες χρήσεις του όρου «Τέταρτος Κόσμος»
ο όρος χρησιμοποιείται πιο σπάνια να υποδείξει τις πιο φτωχές χώρες του «Τρίτου Κόσμου», που δεν έχουν πρώτες ύλες ή υποδομές ή τεχνολογία κλπ, και άρα δεν λέγονται «αναπτυσσόμενες»
χρησιμοποιείται επίσης από το κίνημα «ATD-Τέταρτος Κόσμος» για να δηλώσει τους φτωχούς και τους μη-φτωχούς που δεσμεύονται και μάχονται για την άρνηση της εξαθλίωσης και του κοινωνικού αποκλεισμού.
χρησιμοποιείται για να περιγράψει εθνοτικές και μειονοτικές ομάδες (γηγενείς, νομαδικούς, τους ποιμενικούς, τροφοσυλλέκτες) που λόγω εθνοτικής καταγωγής, φύλου, θρησκείας κλπ, ζουν εκτός της κυρίαρχης κοινωνίας (συχνά συνδεδεμένης με την αποικιοκρατία) και δεν αντιπροσωπεύονται σε ένα έθνος-κράτος. Έχουν περιορισμένες ή καθόλου δυνατότητες κοινωνικής κινητικότας, περιορισμένα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα και άρα το εθνοτικό τους «ανήκειν» (belonging, appartenance) ταξικοποιείται.
Πρόκειται για αναλυτική κατηγορία, αμφιλεγόμενη εν μέρει ως προς το περιεχόμενό της, ανάλογη με τον όρο «Τρίτος Κόσμος», ο οποίος περιλαμβάνει τις αναπτυσσόμενες (παλαιότερα: υποανάπτυκτες) χώρες.
Ο όρος επανεμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960 στο Παρίσι, στην περιοχή Noisy le Grand. Αυτή τη φορά, τον «ξέθαψε» ο π. Joseph Wresinski. Ο όρος επέτρεψε να συνειδητοποιηθεί η ύπαρξη, στο εσωτερικό των πλουσίων χωρών, ενός πληθυσμού τόσο φτωχού, όσο και εκείνος των υποανάπτυκτων χωρών. Ο Joseph Wresinski είναι γνωστός ως ο ιδρυτής του κινήματος «ATD Quart Monde», που στοχεύει να ξαναδώσει στους πιο φτωχούς φωνή, δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Όμως ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί και το 1789 στην Γαλλία, ως «Τέταρτη Τάξη» ή η «Ιερή Τάξη των Δυστυχισμένων»: των ξεβράκωτων (των sans culotte), των φτωχών που νοίκιαζαν την εργατική τους δύναμη για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέρα τη μέρα, των ανάπηρων κλπ. Την εποχή εκείνη, η Τάξη αυτή περιελάμβανε έναν πολύ μεγάλο αριθμό προσώπων. Αντίθετα απ’όσα λέγονται η «Τρίτη Τάξη» δεν περιελάμβανε παρά ένα μέρος μόνο του πληθυσμού, αφήνοντα έξω όσους δεν είχαν να πληρώσουν τις έξη λίρες που απαιτούντο για να είναι κάποιος μέλος της.
Για να μην ξεχνιόμαστε: η «Πρώτη Τάξη» ήταν ο κλήρος, ενώ η «Δεύτερη Τάξη» ήταν η αριστοκρατία και τα μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Το 1957, ο π. Joseph Wresinski δημιούργησε το κίνημα «Aide à Toute Détresse»ΑΤD, Βοήθεια σε Κάθε Απόγνωση), για να δώσει ένα θετικό και ελπιδοφόρο συλλογικό όραμα στους ανθρώπους της παραγκούπολης Noisy le Grand, που ζούσαν σε έσχατη ένδεια. Το 1966 δημιουργήθηκε το κίνημα ( «ATD-Τέταρτος Κόσμος». Ο «Τέταρτος Κόσμος» είναι αυτή η τάξη του πληθυσμού, που δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους, και που υπάρχει σε κάθε χώρα, είτε αυτή είναι πλούσια είτε φτωχή.
Άλλες χρήσεις του όρου «Τέταρτος Κόσμος»
ο όρος χρησιμοποιείται πιο σπάνια να υποδείξει τις πιο φτωχές χώρες του «Τρίτου Κόσμου», που δεν έχουν πρώτες ύλες ή υποδομές ή τεχνολογία κλπ, και άρα δεν λέγονται «αναπτυσσόμενες»
χρησιμοποιείται επίσης από το κίνημα «ATD-Τέταρτος Κόσμος» για να δηλώσει τους φτωχούς και τους μη-φτωχούς που δεσμεύονται και μάχονται για την άρνηση της εξαθλίωσης και του κοινωνικού αποκλεισμού.
χρησιμοποιείται για να περιγράψει εθνοτικές και μειονοτικές ομάδες (γηγενείς, νομαδικούς, τους ποιμενικούς, τροφοσυλλέκτες) που λόγω εθνοτικής καταγωγής, φύλου, θρησκείας κλπ, ζουν εκτός της κυρίαρχης κοινωνίας (συχνά συνδεδεμένης με την αποικιοκρατία) και δεν αντιπροσωπεύονται σε ένα έθνος-κράτος. Έχουν περιορισμένες ή καθόλου δυνατότητες κοινωνικής κινητικότας, περιορισμένα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα και άρα το εθνοτικό τους «ανήκειν» (belonging, appartenance) ταξικοποιείται.
Το εκπληκτικό δυναμικό της χώρας και η καθυστερημένη αλλά βέβαιη ενηλικίωσή του
Μανώλης Ανδριωτάκης
Πριν από μερικές ημέρες είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια αυτοσχεδιαστική παράσταση χορού, στην οποία είχαν προσκληθεί να χορέψουν 75 έλληνες κι ελληνίδες χορογράφοι, χορευτές, εικαστικοί, σκηνογράφοι κ.λπ. Παρακολούθησα τις 2 απ’ τις 4 ημέρες. Και πραγματικά ενθουσιάστηκα. Όχι μόνο απ’ το μεγαλείο αυτής της τέχνης, και πιο συγκεκριμένα απ’ το απώγειό της που είναι κατά τη γνώμη μου ο αυτοσχεδιασμός, αλλά απ’ τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο εγχείρημα. Ήταν όλοι συγκινητικά διαθέσιμοι στο βλέμμα μας, άλλοι πιο δυνατοί στην τεχνική, άλλοι πιο επιρεπείς στο δράμα ή στην κωμωδία, μα όλοι ζεστοί, δοτικοί, αληθινοί.
Βγαίνοντας απ’ την αίθουσα σκεφτόμουν μονότονα ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει ένα εκπληκτικό δυναμικό που μένει ανεκμετάλευτο. Αναφέρομαι κυρίως στη γενιά μου, αλλά και σε νεότερους ανθρώπους, που είναι δημιουργικοί, που διαβάζουν, παρκολουθούν ταινίες, παραστάσεις θεάτρου και χορού, συναυλίες, που ταξιδεύουν, που έχουν ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, έχουν σπουδές και ασφυκτιούν στο πλαίσιο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα. Είναι κυριολεκτικά μια πολυπρόσωπη βόμβα, η οποία μένει ασφαλισμένη, ανενεργή, σε κατάσταση ατέρμονης αναμονής κι εσωστρέφειας. Νέοι άνθρωποι που γράφουν έργα, ποιήματα, μυθιστορήματα, που ζωγραφίζουν, που φτιάχνουν κόμικς, που σκηνοθετούν και παίζουν σε παραστάσεις, που χορεύουν, σκηνοθετούν ταινίες, γράφουν και παίζουν μουσική, που τραγουδούν, που έχουν ιστολόγια, myspace και Twitter λογαριασμούς. Νέοι αρχιτέκτονες, τεχνίτες, εραστές των τεχνών και των χειροτεχνιών, δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι που παράγουν έργα με πενιχρά μέσα, χωρίς να ακούγονται πουθενά. Νέοι που δρουν υγειώς στο πεδίο των επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελμάτων κ.λπ.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κάποιους απ’ τους οποίους τους γνωρίζω, άραγε πώς ζουν, πού ζουν για την επίσημη πραγματικότητα; Αυτοί οι άνθρωποι, το άνθος της χώρας, γιατί είναι καταδικασμένο στην κατάθλιψη και τις φοβίες; Πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι για τα παραδοσιακά Μέσα; Για το επίσημο κράτος και τις δομές του; Για την επίσημη πολιτική σκηνή;
Βγαίνοντας απ’ την αίθουσα σκεφτόμουν μονότονα ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχει ένα εκπληκτικό δυναμικό που μένει ανεκμετάλευτο. Αναφέρομαι κυρίως στη γενιά μου, αλλά και σε νεότερους ανθρώπους, που είναι δημιουργικοί, που διαβάζουν, παρκολουθούν ταινίες, παραστάσεις θεάτρου και χορού, συναυλίες, που ταξιδεύουν, που έχουν ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, έχουν σπουδές και ασφυκτιούν στο πλαίσιο που λέγεται σύγχρονη Ελλάδα. Είναι κυριολεκτικά μια πολυπρόσωπη βόμβα, η οποία μένει ασφαλισμένη, ανενεργή, σε κατάσταση ατέρμονης αναμονής κι εσωστρέφειας. Νέοι άνθρωποι που γράφουν έργα, ποιήματα, μυθιστορήματα, που ζωγραφίζουν, που φτιάχνουν κόμικς, που σκηνοθετούν και παίζουν σε παραστάσεις, που χορεύουν, σκηνοθετούν ταινίες, γράφουν και παίζουν μουσική, που τραγουδούν, που έχουν ιστολόγια, myspace και Twitter λογαριασμούς. Νέοι αρχιτέκτονες, τεχνίτες, εραστές των τεχνών και των χειροτεχνιών, δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι που παράγουν έργα με πενιχρά μέσα, χωρίς να ακούγονται πουθενά. Νέοι που δρουν υγειώς στο πεδίο των επιχειρήσεων, των ελεύθερων επαγγελμάτων κ.λπ.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κάποιους απ’ τους οποίους τους γνωρίζω, άραγε πώς ζουν, πού ζουν για την επίσημη πραγματικότητα; Αυτοί οι άνθρωποι, το άνθος της χώρας, γιατί είναι καταδικασμένο στην κατάθλιψη και τις φοβίες; Πού βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι για τα παραδοσιακά Μέσα; Για το επίσημο κράτος και τις δομές του; Για την επίσημη πολιτική σκηνή;
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
Οι 10 εντολές του ποδοσφαίρου
1. Εγώ ειμί η Μπάλα η Θεά σου, ουκ έσονται σοι Θεοί έτεροι πλην εμού.
2. Ου ποιήσεις σεαυτόν είδωλον, ως εκείνο το κάθαρμα, ο Ρονάλντο.
3. Ου λήψει το όνομα του Θεού, της Παναγίας ή του Χριστού, έπειτα από χαμένη ευκαιρία.
4. Μνήσθητι την μπάλα που ξέρεις και μη γίγνεσαι περιπατητής του γηπέδου.
5. Τίμα τον διαιτητήν και τους επόπτας.
6. Ου βουτήξεις στην περιοχή ίνα κερδίσεις πέναλτι.
7. Ου "φονεύσεις" τον αντίπαλον μετά δολοφονικού τάκλιν.
8. Ου κλέψεις χρόνον λακτίζοντας την μπάλα εις τας εξέδρας.
9. Ου ψευδοτραυματιστείς ίνα κερδίσεις δευτερόλεπτα.
10. Ουκ επιθυμήσεις την κίτρινη κάρταν του αντιπάλου σου.
thestranger/lifo.gr
3. Ου λήψει το όνομα του Θεού, της Παναγίας ή του Χριστού, έπειτα από χαμένη ευκαιρία.
4. Μνήσθητι την μπάλα που ξέρεις και μη γίγνεσαι περιπατητής του γηπέδου.
5. Τίμα τον διαιτητήν και τους επόπτας.
6. Ου βουτήξεις στην περιοχή ίνα κερδίσεις πέναλτι.
7. Ου "φονεύσεις" τον αντίπαλον μετά δολοφονικού τάκλιν.
8. Ου κλέψεις χρόνον λακτίζοντας την μπάλα εις τας εξέδρας.
9. Ου ψευδοτραυματιστείς ίνα κερδίσεις δευτερόλεπτα.
10. Ουκ επιθυμήσεις την κίτρινη κάρταν του αντιπάλου σου.
thestranger/lifo.gr
Κρατήστε τα γραπτά
του Άλκη Γαλδαδά
Στη δεκαετία του ’90, νέος και ρομαντικός, αποφάσισα να μην απουσιάσω από μιαν απεργία των Εκπαιδευτικών που μου φαινόταν δίκαιη και προμηνυόταν μεγάλη σε διάρκεια και σκληρή. Έψαξα μάλιστα να βρω και μια προσωρινή δουλειά γιατί δεν ήμουν «ιδιαιτεράκιας» και έπρεπε κάπως να επιβιώσω. Ήταν η πιο μακροχρόνια απεργία αν δεν κάνω λάθος και έληξε όταν το Υπουργείο Παιδείας πέρασε στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου και του δόθηκε σαν προίκα να μας μοιράσει ένα κάποιο επίδομα. Εγώ, επειδή η δουλειά που βρήκα τελικά ήταν να ξεφορτώνω τελάρα στη Λαχαναγορά, από την απεργία κληρονόμησα έναν πόνο στη μέση και μέχρι να μου περάσει, ο νεοδημοκράτης πρόεδρος της Ο.Λ.Μ.Ε., ένας γυμναστής αν θυμάμαι καλά, εξαιτίας και της ανελέητης δημοσιότητας πρόλαβε να βγει άνετα βουλευτής.
«Έτοιμο για καταστολή το Υπουργείο Παιδείας», διαβάζω στην εφημερίδα, μετά την άρνηση κάποιων εκπαιδευτικών να βαθμολογήσουν γραπτά των παιδιών. Θα είναι λοιπόν μεγάλο λάθος, νομίζω, αν η Υπουργός παρασυρθεί από τους συμβούλους της και προσπαθήσει να βρει κάποια βίαιη λύση. Από το να βάλει κάποιους να διορθώσουν έως και να επιστρατεύσει. Θα πέσουν όλοι να φάνε μόνο εκείνη. Της προτείνω να αφήσει τους εκπαιδευτικούς να επιμείνουν στην κατακράτηση των γραπτών. Όπως μάλιστα είδα το Κ.Κ.Ε. πρότεινε αποχή διαρκείας. Ας τους αφήσει λοιπόν να εκτίθενται επ’ αόριστο. Σε μια επίδειξη αδιαλλαξίας διαρκείας. Νεοδημοκράτες και Κ.Κ.Ε. τώρα αντάμα και μια θλιβερή ουρίτσα πίσω τους ο Συνασπισμός, που κάποτε είχε συναρπάσει τον κόσμο με τη στάση του (το θυμούνται ακόμη το 18% άραγε;) αφήνοντας στο Λ.Α.Ο.Σ. άλλη μια ζουμερή μπουκιά.
Τα παιδιά είναι παιδιά, και μάλιστα κατακουρασμένα αυτή στιγμή. Θα βγάλουν λοιπόν γρήγορα από το μυαλό τους τα γραπτά και τα αποτελέσματα. Θα προσπαθήσουν να χαρούν το καλοκαίρι τους και θα χάσουν λίγη ακόμη από την εμπιστοσύνη τους στους μεγάλους. Στην ουσία οι συνδικαλιστές της Ο.Λ.Μ.Ε. θα έχουν να αντιπαρατεθούν με τους γονείς και αυτοί νομίζω πως δεν θα ξεχάσουν εύκολα τη στάση των «ανήσυχων» για τα χάλια της Παιδείας μας που με όσα κάνουν, αυξάνουν στα σίγουρα την πελατεία και τα φλουριά στα ταμεία των Ιδιωτικών σχολείων. Ας έχει την ψυχραιμία αλλά και την διορατικότητα η κ. Διαμαντοπούλου να εξασφαλίσει τα γραπτά κάπου διότι αν μπει μια φωτιά η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη και ποιος από όλους, Υπουργείο ή συνδικαλιστές, θα μπορεί να ξανακοιτάξει παιδιά και γονείς στα μάτια και ας περιμένει για το μετά.
Είπαν οι συνδικαλιστές ότι θα εξηγήσουν στους γονείς. Ας τους αφήσουν λοιπόν να δούμε αν και πόσους θα πείσουν. Θα πείσουν τόσους όσους Αμερικανούς τουρίστες διαβάσαμε στον αγαθό Ριζοσπάστη ότι χειροκροτούσαν που δεν τους άφηναν να ανέβουν στο πλοίο; Θα αμολήσουν και τη γνωστή λυσσασμένη, αφρίζουσα και καπνίζουσα εκπρόσωπο του Κ.Κ.Ε. στα παράθυρα για να μας πείσει περί αυτού; Να δούμε τι θα έχει να πει στους γονείς και το καλό και very clean παλληκάρι που ήλθε τώρα στη Νέα Δημοκρατία για τη στάση των δικών του στην πλήρως αξιόπιστη Ο.Λ.Μ.Ε., που μπαίνεις ένας απλός εκπαιδευτικός χωρίς και πολλά-πολλά προσόντα και αν σου τύχουν μερικές χοντρές διεκδικήσεις και το κυνηγήσεις το πράγμα μέχρι και βουλευτής μπορεί να γίνεις.
protagon.gr
«Έτοιμο για καταστολή το Υπουργείο Παιδείας», διαβάζω στην εφημερίδα, μετά την άρνηση κάποιων εκπαιδευτικών να βαθμολογήσουν γραπτά των παιδιών. Θα είναι λοιπόν μεγάλο λάθος, νομίζω, αν η Υπουργός παρασυρθεί από τους συμβούλους της και προσπαθήσει να βρει κάποια βίαιη λύση. Από το να βάλει κάποιους να διορθώσουν έως και να επιστρατεύσει. Θα πέσουν όλοι να φάνε μόνο εκείνη. Της προτείνω να αφήσει τους εκπαιδευτικούς να επιμείνουν στην κατακράτηση των γραπτών. Όπως μάλιστα είδα το Κ.Κ.Ε. πρότεινε αποχή διαρκείας. Ας τους αφήσει λοιπόν να εκτίθενται επ’ αόριστο. Σε μια επίδειξη αδιαλλαξίας διαρκείας. Νεοδημοκράτες και Κ.Κ.Ε. τώρα αντάμα και μια θλιβερή ουρίτσα πίσω τους ο Συνασπισμός, που κάποτε είχε συναρπάσει τον κόσμο με τη στάση του (το θυμούνται ακόμη το 18% άραγε;) αφήνοντας στο Λ.Α.Ο.Σ. άλλη μια ζουμερή μπουκιά.
Τα παιδιά είναι παιδιά, και μάλιστα κατακουρασμένα αυτή στιγμή. Θα βγάλουν λοιπόν γρήγορα από το μυαλό τους τα γραπτά και τα αποτελέσματα. Θα προσπαθήσουν να χαρούν το καλοκαίρι τους και θα χάσουν λίγη ακόμη από την εμπιστοσύνη τους στους μεγάλους. Στην ουσία οι συνδικαλιστές της Ο.Λ.Μ.Ε. θα έχουν να αντιπαρατεθούν με τους γονείς και αυτοί νομίζω πως δεν θα ξεχάσουν εύκολα τη στάση των «ανήσυχων» για τα χάλια της Παιδείας μας που με όσα κάνουν, αυξάνουν στα σίγουρα την πελατεία και τα φλουριά στα ταμεία των Ιδιωτικών σχολείων. Ας έχει την ψυχραιμία αλλά και την διορατικότητα η κ. Διαμαντοπούλου να εξασφαλίσει τα γραπτά κάπου διότι αν μπει μια φωτιά η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη και ποιος από όλους, Υπουργείο ή συνδικαλιστές, θα μπορεί να ξανακοιτάξει παιδιά και γονείς στα μάτια και ας περιμένει για το μετά.
Είπαν οι συνδικαλιστές ότι θα εξηγήσουν στους γονείς. Ας τους αφήσουν λοιπόν να δούμε αν και πόσους θα πείσουν. Θα πείσουν τόσους όσους Αμερικανούς τουρίστες διαβάσαμε στον αγαθό Ριζοσπάστη ότι χειροκροτούσαν που δεν τους άφηναν να ανέβουν στο πλοίο; Θα αμολήσουν και τη γνωστή λυσσασμένη, αφρίζουσα και καπνίζουσα εκπρόσωπο του Κ.Κ.Ε. στα παράθυρα για να μας πείσει περί αυτού; Να δούμε τι θα έχει να πει στους γονείς και το καλό και very clean παλληκάρι που ήλθε τώρα στη Νέα Δημοκρατία για τη στάση των δικών του στην πλήρως αξιόπιστη Ο.Λ.Μ.Ε., που μπαίνεις ένας απλός εκπαιδευτικός χωρίς και πολλά-πολλά προσόντα και αν σου τύχουν μερικές χοντρές διεκδικήσεις και το κυνηγήσεις το πράγμα μέχρι και βουλευτής μπορεί να γίνεις.
protagon.gr
θεατρο σκιων
β.βιλιαρδος
Η διαδικασία συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας, η απειλή μίας δίδυμης κρίσης, οι εχθροί του Πολίτη, η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, η εικονική πραγματικότητα και η ανάγκη εξέλιξης της ΕΕ, στο τέταρτο κοινωνικό στάδιο.
Είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως, κανένας Έλληνας Πολίτης δεν πιστεύει ότι είναι δυνατόν να φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα το οικονομικό πρόγραμμα της «κυβέρνησης» μας, εξαλείφοντας τουλάχιστον το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας. Εάν όμως κάτι τέτοιο είναι τόσο εμφανές σε όλους εμάς, τότε δεν μπορεί παρά να ισχύει το ίδιο, τόσο για την κυβέρνηση μας, όσο και για αυτούς που μας το επέβαλλαν - με την «υποταγή» φυσικά της πολιτικής μας ηγεσίας. Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα κανείς, ποιος είναι ο αληθινός σκοπός της διαδικασίας «συρρίκνωσης» που δρομολογείται - τι δηλαδή «κρύβεται» πίσω από την εικονική πραγματικότητα, η οποία «προβάλλεται» σε όλους εμάς.
Επειδή όμως δεν είναι σωστό να εξάγονται αυθαίρετα συμπεράσματα, είναι ίσως σκόπιμο να τοποθετηθούμε επιγραμματικά στα κεντρικά μεγέθη, από τα οποία διακρίνεται, με κάποια σχετική ασφάλεια, η αδυναμία επίτευξης του προγράμματος «εξυγίανσης» της Ελληνικής Οικονομίας. Εν πρώτοις λοιπόν, από τον Πίνακα Ι φαίνεται καθαρά μία σημαντικότατη επιδείνωση των οικονομικών μεγεθών της χώρας μας το 2009, σε σχέση με το 2008. Λαμβάνοντας δεδομένη επί πλέον την πρόβλεψη του ΔΝΤ για το 2010 (ύφεση -4%), καθώς επίσης τη μείωση του ελλείμματος στο περίπου -9,0% (αν και θεωρούμε τα δύο αυτά μεγέθη εξαιρετικά αισιόδοξα – πόσο μάλλον όταν το δημόσιο χρέος το 2009 είναι πιθανότατα υψηλότερο κατά 25 δις €*), καταλήγουμε σε μία «πρόβλεψη» για το 2010, η οποία φαίνεται στην τρίτη στήλη του Πίνακα Ι:
Μεγέθη 2008 2009 2010
ΑΕΠ 239,1 237,5 228
Έλλειμμα -18,3 -32,3 -20,52
Έλλειμμα / % ΑΕΠ -7,7 -13,6 -9
Δημόσιο Χρέος* 237,3 273,4 293,92
Δημόσιο Χρέος / % ΑΕΠ 99,2 115 128,9
Δημόσιο Χρέος / Κάτοικο 21.157,20 24.280,40 26.103,00
Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών Γερμανίας – Έκθεση Απρίλιος 2010, Eurostat
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
* Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση, το χρέος του 2009 ανήλθε στα περίπου 298 δις €
Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, είναι κατά την άποψη μας δεδομένη η μη επίτευξη των στόχων - πολύ περισσότερο, επειδή διαφαίνεται ότι ευρίσκεται σε εξέλιξη ένα ιδιάζων φαινόμενο (άρθρο μας: ΣΤΑΣΙΜΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ, Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ: Η «καταδίκη» της χώρας μας σε μία ειδική μορφή του φαινομένου, σύμφωνα με το οποίο η ανεργία αυξάνεται, ταυτόχρονα με την άνοδο των τιμών αγοράς για τους καταναλωτές και τη μείωση των τιμών πώλησης για τη βιομηχανία 9/5/2010), το οποίο ενδεχομένως θα οδηγήσει σε μία κρίση του κλάδου των ακινήτων.
Η συγκεκριμένη αυτή κρίση, «πυροδοτεί» αμέσως μετά μία μεγάλη τραπεζική (δίδυμες κρίσεις), από την οποία είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγει μία χώρα
Η διαδικασία συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας, η απειλή μίας δίδυμης κρίσης, οι εχθροί του Πολίτη, η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, η εικονική πραγματικότητα και η ανάγκη εξέλιξης της ΕΕ, στο τέταρτο κοινωνικό στάδιο. *******************
Επειδή όμως δεν είναι σωστό να εξάγονται αυθαίρετα συμπεράσματα, είναι ίσως σκόπιμο να τοποθετηθούμε επιγραμματικά στα κεντρικά μεγέθη, από τα οποία διακρίνεται, με κάποια σχετική ασφάλεια, η αδυναμία επίτευξης του προγράμματος «εξυγίανσης» της Ελληνικής Οικονομίας. Εν πρώτοις λοιπόν, από τον Πίνακα Ι φαίνεται καθαρά μία σημαντικότατη επιδείνωση των οικονομικών μεγεθών της χώρας μας το 2009, σε σχέση με το 2008. Λαμβάνοντας δεδομένη επί πλέον την πρόβλεψη του ΔΝΤ για το 2010 (ύφεση -4%), καθώς επίσης τη μείωση του ελλείμματος στο περίπου -9,0% (αν και θεωρούμε τα δύο αυτά μεγέθη εξαιρετικά αισιόδοξα – πόσο μάλλον όταν το δημόσιο χρέος το 2009 είναι πιθανότατα υψηλότερο κατά 25 δις €*), καταλήγουμε σε μία «πρόβλεψη» για το 2010, η οποία φαίνεται στην τρίτη στήλη του Πίνακα Ι:
Μεγέθη 2008 2009 2010
ΑΕΠ 239,1 237,5 228
Έλλειμμα -18,3 -32,3 -20,52
Έλλειμμα / % ΑΕΠ -7,7 -13,6 -9
Δημόσιο Χρέος* 237,3 273,4 293,92
Δημόσιο Χρέος / % ΑΕΠ 99,2 115 128,9
Δημόσιο Χρέος / Κάτοικο 21.157,20 24.280,40 26.103,00
Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών Γερμανίας – Έκθεση Απρίλιος 2010, Eurostat
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
* Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση, το χρέος του 2009 ανήλθε στα περίπου 298 δις €
Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, είναι κατά την άποψη μας δεδομένη η μη επίτευξη των στόχων - πολύ περισσότερο, επειδή διαφαίνεται ότι ευρίσκεται σε εξέλιξη ένα ιδιάζων φαινόμενο (άρθρο μας: ΣΤΑΣΙΜΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ, Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ: Η «καταδίκη» της χώρας μας σε μία ειδική μορφή του φαινομένου, σύμφωνα με το οποίο η ανεργία αυξάνεται, ταυτόχρονα με την άνοδο των τιμών αγοράς για τους καταναλωτές και τη μείωση των τιμών πώλησης για τη βιομηχανία 9/5/2010), το οποίο ενδεχομένως θα οδηγήσει σε μία κρίση του κλάδου των ακινήτων.
Η συγκεκριμένη αυτή κρίση, «πυροδοτεί» αμέσως μετά μία μεγάλη τραπεζική (δίδυμες κρίσεις), από την οποία είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγει μία χώρα
Πέμπτη 17 Ιουνίου 2010
το παραδειγμα της ισλανδιας και η wikileaks
ενα μεγαλο βημα,για την παγκοσμια ενημερωση,εγινε σημερα στο κοινοβουλιο της ισλανδιας.η βουλη της χωρας,ψηφισε νομο που χαρακτηριζει πλεον την ισλανδια ως παγκοσμιο ασυλο για ερευνητες-δημοσιογραφους και whistleblowers(πληροφοριοδοτες).λαμβανοντας υπ οψιν τις προτασεις του iceland modern media initiative,απο τον περασμενο φεβρουαριο,τις εκανε νομο του κρατους.η σπιθα που ξεκινησε αυτη την κινηση ηταν η οικονομικη κριση που ξεσπασε με τη γνωστη καταρρευση που ακολουθησε.το 2009 η wikileaks,παρουσιασε ενα ντοκουμεντο με μεγαλομετοχους που ειχαν εσωτερικη πληροφορηση και φαινεται πως επωφεληθηκαν προσωπικα απο τις διασυνδεσεις που ειχαν με την αμαρτωλη τραπεζα kaupthing.οι ισλανδοι εξοργιστηκαν με τις ενεργειες αυτες των δεφθαρμενων τραπεζιτων.ετσι περασαν το νομο αυτο ετσι ωστε να μη ξανασυμβει τετοιο γεγονος.ελευθερωσαν την πραγματικη ενημερωση.
ποια ειναι ομως η wikileaks;
ειναι μια οργανωση που ιδρυθηκε για να προστατεψει τους δημοσιογραφους και τους ακτιβιστες της ενημερωσης σε ολο τον κοσμο,οι οποιοι εχουν "ευαισθητο" υλικο πληροφορησης.πιστευουν πως η αποκρυψη διαφορων "κυβερνητικων" ενεργειων εχουν ως αποτελεσμα τη διαφθορα.σας θυμιζει κατι;η διαφθορα οδηγει σε λιγοτερη δημοκρατια και αδυναμες κυβερνησεις.σας θυμιζει κατι;
χρειαζεται λοιπον ελεγχος.και αυτος χρειαζεται ανεξαρτητες πληροφοριες.εκει ερχεται η wikileaks.με ενα παγκοσμιο δικτυο να αποκαλυψει αληθειες σε ολο τον κοσμο χωρις τον κινδυνο που διατρεχει ο καθε "πληροφοριοδοτης.μεσω bloggin ,twitter και της ιστιοσελιδας wikileaks.org.μαλιστα υπαρχουν αναφορες και για την ελλαδα.
το τελευταιο προβλημα για την οργανωση ειναι η δημοσιευση ενος βιντεο που δειχνει αμερικανους να σκοτωνουν αμαχους στο ιρακ.βασιζομενοι στην καμπανια του obama για την προστασια των απορητων πληροφοριων,ο συνιδρυτης της julian assange αναζητειται απο τους πρακτορες.κατασκοπευτικο εργο;οχι,ειναι η πραγματικοτητα.κανεις δε θελει τετοιου ειδους διαρροες.
η ισλανδια μετα το στραπατσο,αποφασισε να λεει την αληθεια.για εμας αυτα ειναι προφανως επιστημονικη φαντασια.το ποσο τραγικοι ειμαστε και ταυτοχρονα πισω απο τον πολιτισμο,φαινεται απο τις γελοιες εξεταστικες επιτροπες.και απο τους τρωγλοδυτες που εχουν αναλαβει να μας φωτισουν.ο βαλυρακης και ο τζαβαρας.τετοιοι ειμαστε.συναφι.
ελλαδιφορνια
Πέρσι τέτοιο καιρό, στην Αίγινα, τρώγαμε την μηλόπιτα που μαγείρεψε ο Gary ακολουθώντας την συνταγή της Πολωνέζας γιαγιάς του, την ξεπλέναμε με λίγη Κρητική τσικουδιά και με δέος συγκρίναμε τις πατρίδες μας που η προηγούμενη παράγραφος περιγράφει εξ ίσου καλά. Την Ελλάδα και την Καλιφόρνια.
Πριν κάποιος αναφωνήσει, σωστά, ότι οι διαφορές είναι τεράστιες (που είναι άραγε η ελληνική Silicon Valley;), η σύγκριση, παρόλα αυτά, είναι χρήσιμη. Οι δύο πατρίδες μας βρίσκονται στην δίνη της χειρότερης δημοσιονομικής κρίσης της πρόσφατης ιστορίας τους. Μιας κρίσης που απειλεί να αποδομήσει τον κοινωνικό ιστό, τους όποιους θεσμούς κοινωνικής συνοχής είχαν με τον καιρό χτιστεί, τις σχέσεις με τους υπόλοιπους εταίρους της μεγάλης νομισματικής ένωσης στην οποία ανήκουμε (την ζώνη του δολαρίου και την ευρωζώνη).
Κάποια στιγμή μάλιστα βάλαμε και το αρχαίο πλέον Hotel California. Ακούγοντας τον στίχο των
Eagles: “You can check-out any time you like, but you can never leave”,(1) κοιταχτήκαμε. Περιέγραφε απόλυτα την κατάσταση τόσο της Καλιφόρνιας όσο και της Ελλάδας. Ακόμα καλύτερα περιέγραφε το πόσο ανόητη είναι η ταύτιση της τύχης του Μάαστριχτ με την τύχη της Ευρώπης, πόσο επικίνδυνο είναι το δόγμα ότι η λύση του Ευρωπαϊκού προβλήματος είναι η σκληρότερη δημοσιονομική πειθαρχία και η επιβολή μιας νέας Συνθήκης των Βερσαλλιών σε ελλειμματικές χώρες όπως η Ελλάδα. Μια ματιά στην Καλιφόρνια βοηθά να κατανοήσουμε το άτοπο του εγχειρήματος.
Η Καλιφόρνια έχει δημοσιονομικό ετήσιο έλλειμμα της τάξης του 20% ($20 δις με πολιτειακό προϋπολογισμό $100 δις) και μεγάλο συσσωρευμένο χρέος για το οποίο πρέπει να καταβάλει κάθε χρόνο το 6% του προϋπολογισμού σε αποπληρωμές. Για αυτό τον λόγο, ο Economist χαρακτήρισε την Καλιφόρνια αποτυχημένο κράτος (failed state), κάτι που δεν έχει πει ούτε για την Ελλάδα! (Βλ. το τεύχος της 10ης Ιουνίου 2009).
Κι όμως: Η κρίση της Καλιφόρνιας, παρόλο που η Καλιφόρνια είναι από οικονομικής πλευράς πολλαπλάσιας σημασίας σε σχέση με τις υπόλοιπες ΗΠΑ απ' ότι είναι η Ελλάδα σε σχέση με την ΕΕ, δεν έδωσε έναυσμα σε κανένα καιροσκόπο να επιτεθεί στο δολάριο. Ο λόγος προφανής: Ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός και η δυνατότητα της κεντρικής τράπεζας, της Fed, να εκδίδει ομόλογα για την Ένωση συνολικά (δηλαδή να δανείζεται εκ μέρους όλων των πολιτειών). Κανένας πολιτικός στην Ουάσινγκτον δεν σκέφτηκε να πει στον Σβάρτζενεγκερ (να άλλη μια διαφορά με την Ελλάδα...) ότι με την δημοσιονομική απειθαρχία της πολιτείας του οδηγεί την Ένωση στην καταστροφή. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση εισπράττει άμεσα το 60% των φόρων που πληρώνουν οι Καλιφορνέζοι και επιστρέφει στην Κυβέρνηση του Σακραμέντο το 15% αυτών των φόρων υπό την μορφή επιδοτήσεων για την παιδεία, τα δημόσια έργα, την υγεία κλπ.
Αυτή η διαδικασία εξασφαλίζει (α) στην Ένωση (στις ΗΠΑ δηλαδή) ότι τα όποια ελλείμματα των πολιτειών έχουν μηδαμινό αντίκτυπο στην συνολική ευημερία της ζώνης του δολαρίου και (β) στις πολιτείες έναν σημαντικό βαθμό ανεξαρτησίας ως προς την άσκηση εγχώριας κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής.
Εν τέλει, αυτό που προστατεύει τόσο την Καλιφόρνια από την Ουάσινγκτον όσο και την Ουάσινγκτον από την Καλιφόρνια είναι η ένταξη της πολιτείας σε μια ένωση 50 πολιτειών με ισχύ πολύ μεγαλύτερη από το άθροισμα της ισχύος των πολιτειών. Ο πολλαπλασιασμός αυτών των δυνάμεων δεν οφείλεται (ακούτε εκεί στις Βρυξέλλες;) στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς πολιτειών και ομοσπονδίας αλλά στην κοινή διαχείριση του συνολικού χρέους της Ένωσης (πολιτειακού, ομοσπονδιακού και ιδιωτικού). Το χρέος της πολιτείας δεν καταβαραθρώνει την Ένωση και, παράλληλα, το χρέος της Ομοσπονδίας δεν βαραίνει την πολιτεία.
Ένδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι η Καλιφόρνια, παρά το έλλειμμα του 20% και την απαίσια δημόσια εικόνα των δημοσιονομικών της πολιτείας (θυμηθείτε τα σχόλια του Economist) δεν έχει κανένα πρόβλημα να δανείζεται στις αγορές.
Αντίθετα, η Ελλάδα, αν και αποφασισμένη να βάλει βαθειά το νυστέρι για να μαζέψει το έλλειμμά της, δεν καταφέρνει να αποσοβήσει ούτε την δική της κρίση αλλά ούτε και να εμποδίσει με αυτές τις θυσίες την κρίση της ευρωζώνης. Ιδού η ειρωνεία: Η Ελλάδα είναι έτοιμη να κάνει αυτό που θα έλυνε τα προβλήματα της Καλιφόρνιας (αν οι Καλιφορνέζοι ήταν διατεθειμένοι να κάνουν τις ίδιες θυσίες) αλλά όχι της Ελλάδας. Από την άλλη, οι Καλιφορνέζοι έχουν μια σχέση με την δική τους νομισματική ζώνη που, αν ίσχυε στην Ευρώπη, θα έλυνε τα δικά μας προβλήματα.
Το συμπέρασμα είναι απλό. Το γνωρίζετε και χωρίς την σύγκριση Ελλάδας και Καλιφόρνιας. Απλά, η σύγκριση αυτή, παρά τις αδυναμίες της λόγω των μεγάλων διαφορών των 'χωρών' μας, μας βοηθά να ξεδιαλύνουμε κάποια σημαντικά πράγματα τα οποία χάνονται μέσα στην κακοφωνία των συζητήσεων περί δημοσιονομικής πειθαρχίας, μνημονίων, ασφαλιστικού κλπ: Είτε, λοιπόν, η σημερινή κρίση θα οδηγήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είτε στην τριχοτόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε τρεις ζώνες: της ζώνης της Στερλίνας, του Ευρώ και του Μάρκου, όπου η πρώτη θα στραφεί προς το δολάριο, η δεύτερη θα αναβιώσει την Λατινική Ένωση του 19ου αιώνα και η τρίτη θα στρέψει την Γερμανία προς Ανατολάς (δημιουργώντας έναν ζωτικό χώρο από τα κανάλια του Άμστερνταμ και τον Ρήνο μέχρι τις παρυφές της Ουκρανίας, και με απώτατο σημείο αναφοράς την Σαγκάη).
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί για τους λαούς της Ευρώπης είναι η καθυστέρηση, η αναβολή, η επιλογή της μη επιλογής για χρόνια πολλά και αλγεινά. Το δεύτερο χειρότερο είναι η τριχοτόμηση που αναφέραμε παρά πάνω. Η βέλτιστη όμως λύση, και η μόνη που εξασφαλίζει την ειρήνη και την προοπτική μιας γενικευμένης ευημερίας, είναι η ομοσπονδιακή. Αυτή η λύση όμως προϋποθέτει την απόφαση της Γερμανίας να ηγηθεί ενός ομοσπονδιακού προϋπολογισμού που θα αφορά ένα ποσοστό περίπου στο 60% του Ευρωπαϊκού εισοδήματος. Προϋποθέτει, με άλλα λόγια, μια Γερμανία που να μην μπερδεύει την έννοια της ηγεμονίας με εκείνη του αυταρχισμού.
Τι μπορεί να κάνει μια μικρή και απαξιωμένη χώρα όπως η Ελλάδα προς αυτή την κατεύθυνση; Πολλά. Μη ξεχνάμε την μεγάλη συνεισφορά των μικρότερων και περισσότερο χρεωμένων πολιτειών στην ίδρυση της ζώνης του δολαρίου και, αργότερα, της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ. Η Ελλάδα μπορεί νοικοκυρεύοντας τα του οίκου της αλλά και ταυτόχρονα καταδεικνύοντας το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η σημερινή πολιτική της Ένωσης (με την προσήλωση της στον φετιχισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων) να ωθήσει την Ένωση (σε συνεργασία με άλλες χώρες και θεσμούς που σκέφτονται ανάλογα) προς την μόνη λογική της κατάληξη.
Αλλιώς ο στίχος των Eagles θα ισχύσει για όλους του ευρωπαίους σε παραλλαγή: “You can check-out any time, but why would you bother checking in?”(2)
(1)'Μπορείς να αφήσεις το δωμάτιο όποτε θέλεις αλλά δεν μπορείς ποτέ να φύγεις.'
(2) 'Μπορείς να αφήσεις το δωμάτιο όποτε θέλεις αλλά ποιος ο λόγος να το πάρεις;' "
γιαννης βαρουφακης. protagon.gr
Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010
ριζο ζεις εσυ μας οδηγεις
το 49% των ελληνων αυνανιζονται καθημερινα!!!αποτελεσμα της οικονομικης κρισης και απο το φοβο να μη φερουν στον κοσμο παιδια
φοβερο πρωτοσελιδο.ειναι σιγουρο πως ο ριζος θα αναλυσει ενδελεχως στα μεσημεριανα trash τη μεγαλη αποκαλυψη,εκτος κι αν αναλαβει αυτο το υψιστης σημασιας εργο,η ποντικομαμη ο πυριοχος.
αλλα ευρηματα της ερευνας παροσιαζουν το 99,9% των ελληνων,να αυνανιζονται γενικως και αοριστα.εκ συστασεως του ελληνικου κρατους.
το 30% των ελληνων δεν αυνανιζονται για να γλυτωσουν την τεκνοποιηση.εχουν ηδη παιδια.ενα 20% χρησιμοποιει προφυλακτικα.ενα 50% απο το 20% χρησιμοποιει και σπιραλ.ενα 10% απο αυτους που χρησιμοποιουν και σπιραλ,δυσκολευεται να προμηθευτει απο τα φαρμακεια λογω μη συνταγογραφησης και τελικως συμπεριλαμβανεται στο 49% που αυνανιζεται.λογω του αυνανισμου,εχει δημιουργηθει ενα υβριδικο ον,ο ανθρωπος λεκανη.το ανθρωπος πλακακι ειναι σε πειραματικο σταδιο.οι περισσοτεροι αποφευγουν τα πλακακια.ο ανθρωπος λεκανη λοιπον,ειναι το αντιπροσωπευτικο δειγμα αυτη τη χρονικη στιγμη,στη χωρα μας.
λειτουργει ως σκεπτομενος και ως δεκτης αποβλητων.με την πρωτη του ιδιοτητα,προσπαθει να βγαλει μια ακρη,να ενημερωθει,να καταληξει.με τη δευτερη ομως,συνεχως αυξανουσα στατιστικως,εχει καταληξει να ειναι ο σκουπιδοφαγος του συστηματος.
η μονη λυση για να μειωθει το ποσοστο των αυνανιστων στην ελλαδα,σιγουρα δεν ειναι η αυξηση των μισθων και η επιστροφη στο παραδοσιακο τροπο σωματικης απολαυσεως.αλλωστε δεν υπαρχει σαλιο γενικως,σιγα να μην υπηρχε για διεισδυσεις.
ο μονος τροπος ειναι να προβαλλονται καθε μερα απο την τηλεοραση,η ξενογιαννακοπουλου και ο τζαβαρας.ετσι η καταπιεσμενη libido θα τα παρατησει και θα παει για υπνο.
ουτε σεξ ουτε αυνανισμος.αρκετα γαμη....ε και μαλακιστηκε ο πολυπαθος λαος μας.ας ακολουθησουμε το συνθημα των περασμενων ευρωεκλογων.αποχη τωρα! αλλαξτε σπορ!
τουλαχιστον αλλαξτε χερι να δυσκολεψει η φαση...
πως παιζεται το παιγνιδι της υποβαθμισης
απο greece-salonika.blogspot
Στο διεθνές τραπεζοκεντρικό οικονομικό σύστημα, τα κράτη, μάλλον, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να μάθουν καλά τη διάκριση μεταξύ χρηματιστηριακής και πραγματικής οικονομίας αλλά και τους πολύπλοκους τρόπους που αυτές οι δύο συνδέονται μεταξύ τους.
Η Ελλάδα προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε αυτό το....διφυές σύστημα από ιδρύσεως του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, το 1821 και το πετυχαίνει άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία.
Το μυστικό έγκειται στην αναγνώριση και την κατανόηση των αδυναμιών του συστήματος, ώστε να μπορέσει να γίνει όσο το δυνατόν σωστότερη εκμετάλλευσή τους αλλά και στη συνειδητοποίηση της εγγενούς αδυναμίας των κρατών, τουλάχιστον των περισσότερων εξ αυτών, να κινηθούν εναντίον του είτε να προσπαθήσουν να το παρακάμψουν.
Οσο περισσότερο πλησιάζουμε στο σήμερα τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάπτυξη της χρηματιστηριακής οικονομίας και η επιρροή της στην πραγματική οικονομία. Και όπως και στην μία έτσι και στην άλλη, υπάρχουν μονοπώλια, ολιγοπώλια και καρτέλ, δηλαδή συσσωματώσεις δυνάμεων που προσπαθούν, πάση θυσία, να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.
Η GOLDMAN SACHS , Ο κ. ΜΠΛΑΝΚΦΕΪΝ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ
Μία από τις ναυαρχίδες του διεθνούς τραπεζοκεντρικού συστήματος είναι η Goldman Sachs, εταιρεία η οποία αποτελεί σύμβουλο πολλών κρατών ως προς το πώς θα κινηθούν μέσα στη χρηματιστηριακή οικονομία, με έναν από τους πελάτες της να είναι και η Ελλάδα. Ο διοικητής της Goldman, κ. Λόιντ Μπλάνκφεϊν, είναι στενός φίλος του νυν διοικητή της FED κ. Μπεν Μπερνάνκι, ο οποίος υπήρξε μέντορας και επιβλέπων καθηγητής στη διδακτορική του διατριβή στο Χάρβαρντ, ενώ και οι δύο είναι μέλη της λέσχης Bilderberg. Η δήλωσή του σε συνέντευξη το 2010 πως όταν κερδοσκοπεί «επιτελεί το έργο του Θεού» προκάλεσε ποικίλα σχόλια στα μεγαλύτερα διεθνή ΜΜΕ.
Το 2000 η Ελλάδα με τη βοήθεια της Goldman συμφώνησε σε ένα πρόγραμμα χρηματιστηριακής δανειοδότησης («Αριάδνη»), το οποίο ανανεώθηκε με νέους όρους το 2001 και κατέληξε σε ένα δεύτερο πρόγραμμα («Αίολος») που εξασφάλιζε χρήματα για τη χώρα με αντάλλαγμα την παραχώρηση δικαιωμάτων από τη χρήση αεροδρομίων και τυχερών παιχνιδιών.
Η φύση του χρηματιστηριακού αυτού προϊόντος δανεισμού ήταν τέτοια, που παρουσίαζε τον δανεισμό ως πώληση κάνοντας εφικτή την αποφυγή του συνυπολογισμού του δανείου στα κρατικά έξοδα και επιτρέποντας την εμφάνιση μικρότερου κρατικού ελλείμματος από το πραγματικό. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στη χώρα να παρακάμψει το βασικό κριτήριο του Μάαστριχ για μέγιστο ποσοστό ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ, επιτρέποντας, έτσι, την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ (παρά το γεγονός ότι δεν πληρείτο το δεύτερο κριτήριο ένταξης που έθετε το 60% ως όριο χρέους ως προς ποσοστό του ΑΕΠ, αφού αυτό ξεπερνούσε το 100% στην περίπτωση της Ελλάδας). Παρόμοια προϊόντα χρησιμοποίησε και η Ιταλία και πιθανόν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η συμφωνία Ελλάδας - Goldman ήταν νόμιμη όταν συνήφθη, αλλά ένας ευρωπαϊκός νόμος
Στο διεθνές τραπεζοκεντρικό οικονομικό σύστημα, τα κράτη, μάλλον, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να μάθουν καλά τη διάκριση μεταξύ χρηματιστηριακής και πραγματικής οικονομίας αλλά και τους πολύπλοκους τρόπους που αυτές οι δύο συνδέονται μεταξύ τους. Η Ελλάδα προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε αυτό το....διφυές σύστημα από ιδρύσεως του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, το 1821 και το πετυχαίνει άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία.
Το μυστικό έγκειται στην αναγνώριση και την κατανόηση των αδυναμιών του συστήματος, ώστε να μπορέσει να γίνει όσο το δυνατόν σωστότερη εκμετάλλευσή τους αλλά και στη συνειδητοποίηση της εγγενούς αδυναμίας των κρατών, τουλάχιστον των περισσότερων εξ αυτών, να κινηθούν εναντίον του είτε να προσπαθήσουν να το παρακάμψουν.
Οσο περισσότερο πλησιάζουμε στο σήμερα τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάπτυξη της χρηματιστηριακής οικονομίας και η επιρροή της στην πραγματική οικονομία. Και όπως και στην μία έτσι και στην άλλη, υπάρχουν μονοπώλια, ολιγοπώλια και καρτέλ, δηλαδή συσσωματώσεις δυνάμεων που προσπαθούν, πάση θυσία, να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.
Η GOLDMAN SACHS , Ο κ. ΜΠΛΑΝΚΦΕΪΝ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ
Μία από τις ναυαρχίδες του διεθνούς τραπεζοκεντρικού συστήματος είναι η Goldman Sachs, εταιρεία η οποία αποτελεί σύμβουλο πολλών κρατών ως προς το πώς θα κινηθούν μέσα στη χρηματιστηριακή οικονομία, με έναν από τους πελάτες της να είναι και η Ελλάδα. Ο διοικητής της Goldman, κ. Λόιντ Μπλάνκφεϊν, είναι στενός φίλος του νυν διοικητή της FED κ. Μπεν Μπερνάνκι, ο οποίος υπήρξε μέντορας και επιβλέπων καθηγητής στη διδακτορική του διατριβή στο Χάρβαρντ, ενώ και οι δύο είναι μέλη της λέσχης Bilderberg. Η δήλωσή του σε συνέντευξη το 2010 πως όταν κερδοσκοπεί «επιτελεί το έργο του Θεού» προκάλεσε ποικίλα σχόλια στα μεγαλύτερα διεθνή ΜΜΕ.
Το 2000 η Ελλάδα με τη βοήθεια της Goldman συμφώνησε σε ένα πρόγραμμα χρηματιστηριακής δανειοδότησης («Αριάδνη»), το οποίο ανανεώθηκε με νέους όρους το 2001 και κατέληξε σε ένα δεύτερο πρόγραμμα («Αίολος») που εξασφάλιζε χρήματα για τη χώρα με αντάλλαγμα την παραχώρηση δικαιωμάτων από τη χρήση αεροδρομίων και τυχερών παιχνιδιών.
Η φύση του χρηματιστηριακού αυτού προϊόντος δανεισμού ήταν τέτοια, που παρουσίαζε τον δανεισμό ως πώληση κάνοντας εφικτή την αποφυγή του συνυπολογισμού του δανείου στα κρατικά έξοδα και επιτρέποντας την εμφάνιση μικρότερου κρατικού ελλείμματος από το πραγματικό. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στη χώρα να παρακάμψει το βασικό κριτήριο του Μάαστριχ για μέγιστο ποσοστό ελλείμματος στο 3% του ΑΕΠ, επιτρέποντας, έτσι, την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ (παρά το γεγονός ότι δεν πληρείτο το δεύτερο κριτήριο ένταξης που έθετε το 60% ως όριο χρέους ως προς ποσοστό του ΑΕΠ, αφού αυτό ξεπερνούσε το 100% στην περίπτωση της Ελλάδας). Παρόμοια προϊόντα χρησιμοποίησε και η Ιταλία και πιθανόν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η συμφωνία Ελλάδας - Goldman ήταν νόμιμη όταν συνήφθη, αλλά ένας ευρωπαϊκός νόμος
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
τα απονερα και το κρισ κραφτ
με το που συνηλθα σκεφτηκα απο που προερχεται ολη αυτη η βλαχο-lifestyle διαθεση του λαου μας.ψαχνοντας βρηκα τον τελειο στοχο.κυριες και κυριοι,σας παρουσιαζω μεσω του vapsomalliades.blogspot την ιστορια του π.κωστοπουλου.αυτος που τωρα βρηκε θεση επιτελους σε ενα talent-show,αντιστοιχο της αισθητικης του.
" Ο μικρός Πέτρος ήταν ένα τυπικό παιδί της ελληνικής επαρχίας. Γεννημένος σε μια ταπεινή οικογένεια του μόχθου στην περιοχή του Βόλου, η οποία δύσκολα τα έφερνε βόλτα. Ο πατέρας επαγγελματίας του βολάν (σε γκρι χρώμα τότε), η μητέρα κατά βάσιν οικιακά. Δύσκολα έβγαινε το μεροκάματο και αυτό στοίχιζε στον μικρό Πέτρο, του οποίου η ψυχή εφλέγετο για τα μεγάλα, τα πολυτελή και τα υψηλά… Η λαϊκή του καταγωγή τον στοίχειωνε. «Εγώ είμαι για μεγάλα πράγματα» έλεγε και ξανάλεγε από μέσα του ο ακαλαίσθητος και χονδροειδής στους τρόπους έφηβος, επιχειρώντας να γίνει δεκτός στον «καλό κόσμο» της θεσσαλικής πόλεως για αρχή – και μετά βλέπουμε… Εντελώς άξεστος και ακαλλιέργητος, τριγύριζε με μακριά μαλλιά (είχε τότε τρίχα μπόλικη και θυσανωτή) στενό τζιν και μαύρο σκαρπίνι με λευκή αθλητική κάλτσα δώθε–κείθε, βαρώντας μυίγες της θεσσαλικής πόλεως.
Ασχολήθηκε και με το γουότερ πόλο (για να το γράψουμε στην ελληνοαγγλική / ελληνοχωριάτικη version που καταλαβαίνει καλύτερα ο Πέτρος…) με στόχο τη σχετική φιγούρα στα κορίτσια. Ο αγροίκος χαρακτήρας του ταίριαζε με τη βαθύτερη σκληρότητα (κάτω από το νερό) του συγκεκριμένου αθλήματος. Η εφηβεία του συνέπεσε με τη δημιουργία και γιγάντωση του κύματος της «Αλλαγής» και ο Πέτρος βρήκε επιτέλους αυτό που εξέφραζε τις μύχιες επιθυμίες του, την πραγματική του ιδιοσυστασία, αλλά και το όχημα για να του προσδώσει μια κάποια οντότητα, αφού βίωνε την επαρχιώτικη καταγωγή του ως άχθος και επιθυμούσε να ξεχωρίσει. Το ΠΑΣΟΚ των καταφρονεμένων που γυάλιζε, όμως, το μάτι τους για εξουσία ταίριαζε γάντι στους πόθους του φιλόδοξου και συμπλεγματικού Πέτρου...
Ξεκωλώθηκε, λοιπόν, στην αφισοκόλληση εκεί, στους κακοτράχαλους δρόμους και δρομίσκους του Βόλου, αντιμετωπίζοντας τον «Μεγάλο» σαν Θεό. «Έτσι θέλω να γίνω κι εγώ, σαν τον Ανδρέα» έλεγε και ξανάλεγε, φαντασιωνόμενος μεγαλεία, παράτες και λιλιά. Παρακολουθούσε τις μεγάλες συγκεντρώσεις της εποχής στην ασπρόμαυρη τηλεόραση Telefunken της οικογένειας και φαντασιωνόταν τον εαυτό του στη θέση του ομιλητή να τον επευφημούν οι μάζες...
Επίσης, πίεζε φορτικά τη μητέρα του να «αποκαθηλώσει» τον πίνακα του «γέρου με το τσιμπούκι» από το σαλονάκι και να τον αντικαταστήσει με κορνιζαρισμένη αφίσα του Ανδρέα με το τσιμπούκι…
Έντονος ο πόθος της αναγνώρισης για τον νεαρό Πέτρο, έντονο βέβαια και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που τον κατέτρυχε. Το ατόφιο λαϊκό ρεύμα που
