Η εξαγωγή γραφικότητας μπορεί να αποβεί μια άκρως προσοδοφόρος επιχείρηση, αρκεί να κατοχυρώσουν την πατέντα.

Οι Ολιβερ Τουίστ

Tου Τακη Θεοδωροπουλου / kathimerini.gr

Στο Λονδίνο υπάρχει μια μερίδα Eλλήνων φοιτητών που περνάει δύσκολες στιγμές. Ζουν σε άσυλα απόρων και για να πληρώσουν τα δίδακτρα, εργάζονται σε ανθρακωρυχεία. Ανθρακωρυχεία δεν υπάρχουν στο Λονδίνο, όμως αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Σημασία έχει ότι τα παιδιά αυτά, που η κακή τους μοίρα τα ανάγκασε να μεταναστεύσουν σ’ αυτήν την άγρια χώρα, φαντάζονται ότι δουλεύουν σε ανθρακωρυχεία. 
Μετά τα γεγονότα του Μαΐου του ’68, η φαντασία έχει καταλάβει την εξουσία, οπότε και αυτό που μετράει δεν είναι τι είσαι, αλλά τι φαντάζεσαι πως είσαι. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το τσαρουχικόν, πως στην Ελλάδα είσαι ό, τι δηλώσεις, έχεις κάθε δικαίωμα να δηλώσεις αδικημένος ακόμη κι αν έχεις την τύχη να προέρχεσαι από μια οικογένεια που σου επιτρέπει να σπουδάζεις στο Λονδίνο. Λεπτομέρειες. 
Ο Ντίκενς, διορατικός, είχε προβλέψει τα βάσανα που θα τραβούσαν δύο αιώνες αργότερα οι Ελληνες φοιτητές στο Λονδίνο. Η διαφορά τους, βέβαια, από τον Ολιβερ Τουίστ είναι ότι αντί να απλώσουν τα χεράκια τους για να ζητήσουν λίγο παραπάνω χυλό, τα παιδιά αυτά έχουν πολιτική συνείδηση. Ξέρουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους και να αμύνονται κάθε φορά που κάποιος πάει να τους κλέψει τα όνειρά τους. 
Κι αν ταλαιπωρούνται τώρα, το κάνουν με την ελπίδα ότι μια μέρα θα επιστρέψουν στην πατρίδα και ως άλλοι Ζάππες και Αβέρωφ θα προσφέρουν στον τόπο όχι μία, αλλά δέκα και δεκαπέντε βίλες «Αμαλία». Εκπαιδευτικά κέντρα, ιδρύματα όπου προάγεται ο πολιτισμός. 
Μπορείτε, λοιπόν, να φαντασθείτε κι εσείς με τη σειρά σας πώς ένιωσαν όλοι αυτοί οι Ολιβερ Τουίστ όταν έμαθαν ότι ο άνθρωπος που έκλεψε τα όνειρά τους επισκέπτεται τον τόπο του μαρτυρίου τους, το πανεπιστήμιο LSE. Αγανακτισμένοι όρμηξαν μέσα στην αίθουσα, ανήρτησαν πανό, μοίρασαν προκηρύξεις στη γλώσσα του Σαίξπηρ και τον κατήγγειλαν ως φασίστα, συνεργάτη της Χρυσής Αυγής και πολλά άλλα που δυσκολεύομαι να αναπαραγάγω. Κι αυτός, ο ανάλγητος, τους παρακολουθούσε χαμογελώντας. Ο κ. Καμίνης έδειξε για μία ακόμη φορά πως διψάει για αίμα. Οπως και οι ακροατές του, που ζητούσαν από τους Ολιβερ Τουίστ να φύγουν και να πάνε στη δουλειά τους, στις υπόγειες στοές των ανθρακωρυχείων δηλαδή. 
Συμπέρασμα: Η εξαγωγή γραφικότητας μπορεί να αποβεί μια άκρως προσοδοφόρος επιχείρηση, αρκεί να φροντίσουν τα παιδιά να κατοχυρώσουν την πατέντα.

Και νέα πολιτική πρόταση σημαίνει μετατροπή της σοβιετικής Ελλάδας σε φιλελεύθερη αστική δημοκρατία

Η Δημοκρατική Αριστερά χρειάζεται νέο πολιτικό σχέδιο
του Λεωνίδα Καστανά/mhmadas.blogspot

Τα δημοσκοπικά ευρήματα δείχνουν ότι η ΔΗΜΑΡ παρουσιάζει μια μικρή κάμψη. Έχει συσπείρωση γύρω στο 50%, και απολαμβάνει υψηλής δημοφιλίας τόσο αυτή όσο και ο Φώτης Κουβέλης. Δεν επωφελείται όμως από τις μετακινήσεις. Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων της επικροτεί τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, υπάρχει ένα 32% που θεωρεί ότι δεν έχει επηρεάσει αισθητά την κυβερνητική πολιτική. Με μια κουβέντα, η ΔΗΜΑΡ συντηρείται αλλά δεν προχωρά. Και η στασιμότητα είναι επικίνδυνη.
Τα δείγματα είναι μεσοβέζικα όπως και η πολιτική της. Ο κόσμος θέλει να την εμπιστευτεί αλλά διστάζει. Οι παραδοσιακοί αριστεροί ψηφοφόροι τη θεωρούν προδοτική και την επιθυμούν ως συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η μεγάλη μερίδα των μεταρρυθμιστών τη θεωρεί άτολμη  και οιονεί μεταρρυθμιστική.

Η ΔΗΜΑΡ έκανε το μεγάλο άλμα και μπήκε στην κυβέρνηση. Έκτοτε όμως δείχνει πολύ συγκαταβατική μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις και  χάνει την ευκαιρία να φύγει μπροστά, να φτιάξει πολιτικά γεγονότα, να κερδίσει νέα ακροατήρια. Σε μια εποχή ιδιαίτερης πολιτικής ρευστότητας, η ΔΗΜΑΡ αρνείται να ιππεύσει τη συγκυρία, να δώσει ρηξικέλευθες απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα, να εκτεθεί με καινοτόμες προτάσεις. Εμμένει στο να μεταφράζει το κάθε πρόβλημα με το αριστερό λεξικό της μεταπολίτευσης, αντιλαμβάνεται ότι χάνει το νόημα,  αλλά δεν τολμά να το πετάξει και να πάρει άλλο. Τη βλέπω ακόμα οχυρωμένη στην ανάγκη σωτηρίας της χώρας για να δικαιολογεί τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, αλλά η ζωή έχει μετατοπίσει αλλού τα επίδικα. Από το «πτώχευση-Ευρώ»  στο «μεταρρύθμιση-ανάπτυξη».
Η ανάγκη μιας νέας πολιτικής πρότασης και μιας νέας προγραμματικής συμφωνίας με τους

Νικόλας Χρηστάκης: ο καθηγητής του Χάρβαρντ που απέδειξε ότι η ευτυχία είναι ιός

Μαρίνα Δημητρέλη/eyedoll.gr
Ζώντας στην Ελλάδα του σήμερα, αισθάνομαι συχνά την ανάγκη να βρω την κατάλληλη οπτική γωνία μέσα από την οποία θα καταφέρω να εξηγήσω τις δυναμικές ιδιότητες που μας οδήγησαν στο σημείο μηδέν.
 Η κατανόηση των αιτιών είναι γόνιμη, με την προοπτική πως δεν είμαστε καταδικασμένοι για πάντα στο ρόλο των άβουλων, κουτοπόνηρων προβάτων της Ευρώπης, αλλά μπορούμε αν το θελήσουμε να υψωθούμε πάνω από τις παθογένειές μας και να κάνουμε επιτέλους ένα βήμα μπροστά.
 Σε αυτή την προσπάθεια κατανόησης και δράσης, θέλω να σας παρουσιάσω μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική, σχετικά με τον τρόπο που λειτουργούν οι κοινωνικές σχέσεις.
Ο Νικόλας Χρηστάκης είναι  ένας Ελληνοαμερικανός καθηγητής στο Χάρβαρντ, όχι τύπου ΓΑΠ, κανονικός επιστήμονας.
Το 2009 το περιοδικό Time τον συμπεριέλαβε στη λίστα των 100 ανθρώπων με τη μεγαλύτερη επιρροή στον πλανήτη.
Ο λόγος αυτής της διάκρισης ήταν η θεωρία του περί κοινωνικών δικτύων.
 Τον είχα δει τυχαία σε μια συνέντευξη στην ΕΡΤ, το 2010.
Πολλοί από εσάς μπορεί να τον έχετε ανακαλύψει, αφού στην Ελλάδα είχε γίνει ο σχετικός ντόρος, ο οποίος για κάποιο περίεργο λόγο ξεχνιέται το πολύ σε μια εβδομάδα.
Εκείνη την εποχή τα ελληνικά ΜΜΕ τον παρουσίαζαν σαν σύμβουλο του Ομπάμα, πράγμα που δεν ήταν αλήθεια.
 Αλλά οι βλαχοτσολιάδες μας εδώ, πιστεύουν πως το να είναι κανείς σύμβουλος του Ομπάμα, είναι σπουδαίο κατόρθωμα.
Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα στον πλανήτη για να ασχοληθεί κανείς.
Κι ο Νικόλας Χρηστάκης, έχει πολύ σοβαρά πράγματα να μας πει.

friday night

10 reasons why I will not miss Chavez

pancho49.blogspot.co.uk

Rest in peace, Hugo Rafael Chávez Frías. As a Venezuelan, I didn't agree with most of your policies and politics, but I do not rejoice in your death and I do respect the pain of your family and supporters.

In 1998, when you campaigned for the presidency -and promised to end corruption- despite my disappointment with the traditional parties, I did not support you because you had led a coup against president Carlos Andres Pérez. I didn't like Pérez, but he was elected by our people and attempting to overthrow him was proof that you did not respect the will of Venezuelans.
I didn't oppose 100% of what you did. I was grateful, for example, that you placed the issue of poverty on the table and you put the spotlight on millions of Venezuelans that until then had been excluded. I knew that the Cuban doctors in the slums were unprepared and unequipped, but I understood that they meant the world to the mother that knocks on their door at 3am. I was also happy of the way most Venezuelans started to care about politics again (some because they supported you; others because they opposed you). The anti-politic feeling we saw in the 90's was precisely what got you elected. And I also kept in mind that a majority of Venezuelans did support you, so you certainly had a right to be in office.

These are my 10 reasons why I will not miss you:

Κοροϊδέψτε μας λίγο ακόμα - μπορείτε

Το 2010 ξεκίνησε μία έντονη προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Δημοσιονομική προσαρμογή σημαίνει περικοπή δαπανών και αύξηση των εσόδων, κάτι που ήταν σαφώς αναγκαίο όταν μόνο στην διετία 2007-2009, ελέω των "φιλολαϊκών" πολιτικών των κ.κ. Παπαθανασίου και Καραμανλή, τριπλασιάσαμε το έλλειμμα της χώρας. 

Είχε προηγηθεί η κατάργηση της λίστας φαρμάκων, οι 100,000+ προσλήψεις, οι 650 νέοι οργανισμοί, αλόγιστη καταβολή υπερωριών και επιδομάτων, και τόσα άλλα που ακούμε ξανά και ξανά από τους σχολιαστές-πολιτικούς.
Κάθε προσπάθεια παράλληλου εκσυγχρονισμού του κράτους εμποδίστηκε από το πολιτικό προσωπικό που έσπευσε να βαφτίσει τις αναγκαίες αλλαγές “Μνημόνιο”, και να τις πολεμήσει με λύσσα, ή με απραξία (ως μέλη κυβερνήσεων ή διορισμένοι διαχειριστές). Άνοιγμα αγορών, άνοιγμα επαγγελμάτων, μείωση της γραφειοκρατίας, διοικητική αποκέντρωση (μοίρασμα της εξουσίας σε κατώτερες βαθμίδες δηλαδή), πάταξη της διαφθοράς κυρίως με τη χρήση της τεχνολογίας σύμφωνα με δοκιμασμένες καλές πρακτικές του εξωτερικού, αξιολόγηση των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα, και τόσα άλλα σταμάτησαν ως “μνημονιακά” ή “νεοφιλελεύθερα” μέτρα.
Όσο αυτές οι αλλαγές δεν προχωρούσαν η οικονομική δραστηριότητα εν μέσω κρίσης δανεισμού υποχωρούσε, άρα

“Ο Κασιδιάρης αθώος”. Τσίπα δεν έχετε;

Jaquou Utopie/parallhlografos.wordpress

“Νοιώθεις βρώμικος. Τόσες ώρες ανάμεσά τους…”
Για πρώτη φορά στα χρονικά, βουλευτής της Χρυσής Αυγής κάθισε στο εδώλιο κατηγορούμενος… Για συνέργεια σε επίθεση (και με μαχαίρι) και ληστεία… Κακούργημα… Αθωώθηκε γιατί “το δικαστήριο έχει αμφιβολίες” όπως ψέλλισε ο πρόεδρος του δικαστηρίου. Ψέλλισε την ώρα που η κατάμεστη αίθουσα  από μέλη της Χρυσής Αυγής ξαφνικά φάνηκε να… ήρθε ένα βήμα μπροστά. Συντεταγμένα, τρομακτικά προς το μέρος του.
Ψέλλισε ο πρόεδρος την αθώωση του κατηγορουμένου (σ.σ στον οποίο ουδέποτε αναφέρθηκε ως ‘κατηγορούμενο’ αλλά πάντοτε με το επώνυμό του και το ΄’κύριε’).
Ψέλλισε και το σκεπτικό: “Αποδυναμώθηκε η κατάθεση της αυτόπτη μάρτυρα… Δεν επιβεβαιώνεται…”.
Δεν επιβεβαιώθηκε, όμως και το “άλλοθι” του βουλευτή… Λεπτομέρειες… Λεπτομέρειες για μια τρομαγμένη έδρα, λεπτομέρειες για έναν εισαγγελέα που έδειχνε να έχει την πρόταση έτοιμη στο μυαλό του… Λεπτομέρειες…
Λεπτομέρεια ήταν για το δικαστήριο και ο τραυματισμός με μαχαίρι του φοιτητή… “Μόνο μια μικρή… τομή”… Λεπτομέρειες για την ανήθικη “ηθική” τους και η επίθεση στη μάρτυρα σε προσωπικό επίπεδο, με ασέβεια… Τουλάχιστον ασέβεια…
Τα πάντα κρίθηκαν στις… λεπτομέρειες εκεί στη Γ. 100 αίθουσα του εφετείου…Με την διαδικασία να ξεκινάει στις 9, ήδη μιάμιση ώρα πριν η αίθουσα είχε

όλοι εμείς λοιπόν...

"Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης, Καβάφης, Σολωμός, Γκάτσος, Σαπφώ, Μίκης, Μάνος κι εγώ σου δηλώνουμε: Μας χρωστάτε, μωρή μουλαροζαργάνα, δεν χρωστάμε. Αν δεν ήταν οι Έλληνες, Μερκέλα μου, θα ήσουν καπάκι μπίρας"
— Σταμάτης Κραουνάκης
via

Σκοτίστηκα για την Κεντροαριστερά

Από τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΑΛΕΞΑΚΟ/booksjournal.gr

Η τόση συζήτηση για την Κεντροαριστερά δεν είναι αριστερή, αλλά συντεχνιακή: μία εσωστρεφής αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία σαν τον κακό συνδικαλισμό, απολύτως τυπική του ελληνικού Δημοσίου και της ελληνικής πολιτικής σκηνής που το καθορίζει. Αν η Κεντροαριστερά θέλει να πείσει πρωτίστως στο εσωτερικό της ότι προχωράει, θα πρέπει να πράξει. Δεν υπάρχει χώρος ή χρόνος για άλλη συζήτηση.

Ας τολμήσουν να πουν, για παράδειγμα, ότι η αποκέντρωση είναι αδιαπραγμάτευτη και ότι δεν θα δεχτούν καμία μέση λύση σαν αυτές του παρελθόντος, που μοναδικό σκοπό είχαν το να παραμείνουν οι κυβερνητικές καρέκλες αλώβητες να τους περιμένουν σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας.
Ας αποφασίσουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους πραγματικούς νεοφιλελεύθερους, τους κρατιστές, αυτούς που λειτούργησαν με εγωπάθεια σε συνθήκες μονοπωλιακού καρτέλ τις τελευταίες δεκαετίες, κι ας προτείνουν καθαρά τον σωστό σχεδιασμό της αξιολόγησης των δομών πρώτα, και των ανθρώπων του Δημοσίου μετά.

Μην κοροϊδευόμαστε άλλο, οι πραγματικοί νεοφιλελεύθεροι σε αυτή τη χώρα ήταν οι συνδικαλιστές της και όσοι αυτοί εκπροσωπούσαν σε ερμητικά κλειστές αγορές με μοναδικό σκοπό το ατομικό κέρδος, εις βάρος της κοινωνίας. Οι εθνικοί εργολάβοι (μικροί και μεγάλοι) ήταν απλά η φυσική επέκταση του φαινομένου.
Η αγωνία των κεντροαριστερών για επαναπροσδιορισμό είναι παραλυτική, ενώ η εικόνα θυμίζει σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Διασκεδαστικό σαν θέαμα, φτάνει να μην εξαρτώνται τα νοικοκυριά και η ανάπτυξη της χώρας από αυτό.

Πολύ φοβάμαι, ότι όσο εκλέγονται και αμείβονται άνθρωποι ικανοί μόνο για τέτοια θεάματα, τόσο θα συνεχίζει το αργό σπιράλ θανάτου της χώρας. Η κατάληξη είναι δεδομένη, και τότε θα εμφανιστούν πάλι οι ίδιοι, ή τα υποπροϊόντα της όποιας  «νεολαίας», και για μία ακόμα φορά θα πέσουν από τα σύννεφα, ενώ θα προβληματιστούν εκ νέου… για το μέλλον της Κεντροαριστεράς.

Μαζί σας είμαι, αλλά να με συμπαθάτε σύντροφοι. Σκοτίστηκα για «το μέλλον της Κεντροαριστεράς» – προέχει αυτό της χώρας.

Μια πόλη που δεν έσπαγε αυγά

parallaximag
Το κείμενο είναι το editorial του Τεύχους 186

Έχει μια μοναδική ικανότητα η Θεσσαλονίκη τον τελευταίο αιώνα να μπαίνει σε χρονοκάψουλες, να επιστρέφει στους εφιάλτες της, να δαγκώνει τις πληγές της. Παρατημένη, λεηλατημένη, μάνα ανάξιων πολιτικών τέκνων, δεν χορταίνει φαραωνικά σχέδια, μεγάλες υποσχέσεις, μακέτες, εγκαίνια σε έργα που δεν ολοκληρώνονται, πλασματικά μεγαλεία. Λόγια παχιά, έργα ισχνά, όραμα ουδέν. Αυτή την εποχή τρία ζητήματα αποδεικνύουν το λίγο του πράγματος. Ο πεζόδρομος της Αγίας Σοφίας, που σχεδιάστηκε στο πόδι, λειτούργησε πειραματικά χωρίς ποτέ να κατατεθεί μελέτη από πλευράς δήμου, έγινε αντικείμενο έριδας ανάμεσα στη δημοτική αρχή και τον φέρελπι νέο περιφερειάρχη, απαξιώθηκε από όλα τα κόμματα, από τους πολίτες, αποφασίστηκε τελικά από τη δημοτική αρχή να παραμείνει πεζόδρομος αλλά η τελική του ανάπλαση ανήκει στο απώτερο μέλλον.

Έξι χιλιάδες υπογράψαμε, καμιά 1500 μαζευτήκαμε, να διαδηλώσουμε, μερικοί έκαναν και like στο facebook και εκεί εξαντλήθηκε το ενδιαφέρον του κόσμου. Στο άλλο μέγιστο ζήτημα του αρχαίου δρόμου, της περίφημης Μέσης Οδού, του αναπάντεχου δώρου που μας έκανε η Ιστορία και της μοναδικής ευκαιρίας που έχει η πόλη να αποτελέσει στο μέλλον έναν τουριστικό πόλο έλξης χάρη στο μοναδικό εύρημα, τι έχουμε; Την αφόρητη πίεση των εργολάβων, τωρινών και μελλοντικών του έργου, την ευκολία που το άλλοτε δυσκοίλιο KAΣ έβγαλε απόφαση, το νίπτω τας χείρας μου των περισσότερων αρχόντων και φορέων, η αδιαφορία ενός μεγάλου μέρους της πόλης που δεν έχει αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται και το αβέβαιο μέλλον της.

Το τρίτο ζήτημα που ανακύπτει από το πουθενά είναι η επαναφορά του άκυρου έργου της υποθαλάσσιας αρτηρίας. Αυτής της αλησμόνητης τρύπας στο νερό, με την οποία είχαμε όλοι την εντύπωση ότι είχαμε ξελασπώσει για πάντα. Τώρα νέες πιέσεις και παλιά συμφέροντα αλλά και νέοι φερέλπιδες πολιτικοί άνδρες την επαναφέρουν ως σωτήρια στον προσκήνιο. Αλίμονο. Αυτή λοιπόν είναι η πόλη μας. Εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση της βουλιάζει ξανά σε ματαιότητες, απλώνεται αμήχανα σε μακρινά προάστια, βλέπει τους δημόσιους χώρους της να ρημάζουν, τις αδόμητες εκτάσεις να μαραζώνουν, τις εναλλακτικές της ανάσες, τη θάλασσά της, τα καραβάκια, το τραμ να μένουν όνειρα θερινής νυχτός και στο τέλος τέλος τον καιρό να περνά εις βάρος μας. Αρχίζω να κουράζομαι. Σε τρία χρόνια θα μπαίνω στα πενήντα και ή θα σπάσουμε επιτέλους αυγά να κάνουμε καμιά ομελέτα ή θα πάμε οριστικά σπίτι μας να πίνουμε τσάγια αναπολώντας περασμένα μεγαλεία...

Αλέξη, αξίζει η Ελλάδα να γίνει Βενεζουέλα;

Κ.Στούπας/capital.gr
Ο Χούγκο Τσάβες ήταν ένας δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί δικτάτορας, παρά το γεγονός πως επεδίωξε παλαιότερα μέσω δημοψηφίσματος ανεπιτυχώς να εκλεγεί ισόβιος πρόεδρος.
Κυβέρνησε τη Βενεζουέλα για 14 χρόνια, κερδίζοντας αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτό αποδεικνύει πόσο δημοφιλής ήταν και παρέμεινε. Σε γενικές γραμμές πολιτεύτηκε στην γραμμή της λατινοαμερικάνικης αριστεράς, που σημαίνει ιδιαίτερα αυξημένη δόση λαϊκισμού και πομπώδους αριστερής ρητορικής, η συνήθης δόση διαφθοράς για χώρα της περιοχής.
Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Τσάβες το εισόδημα των κατοίκων της χώρας αυξήθηκε. Η βελτίωση αυτή όμως δεν οφείλεται  τόσο στην αριστερή διακυβέρνηση με εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων όσο σε εξωγενείς παράγοντες, όπως ήταν η αύξηση της τιμής του πετρελαίου που αποτελεί και το βασικό προϊόν που παράγει και εξάγει η χώρα.  Αν η παραγωγή πετρελαίου δεν είχε εθνικοποιηθεί στη χώρα κατά την περίοδο Τσάβες θα είχαν εισρεύσει περισσότερα χρήματα.

Το ιστορικό
Ο Τσάβες ήρθε στην εξουσία το 1999 και αυτό δεν είναι τυχαίο καθώς είναι η χρονιά που η τιμή του πετρελαίου είχε πέσει στο χαμηλότερο επίπεδο  πολλών δεκαετιών, κοντά στα 10 δολάρια.
Καθώς η χώρα παράγει ουσιαστικά μόνο πετρέλαιο η εξαθλίωση την περίοδο εκείνη  είχε φτάσει σε

Tι έγινε;;;;

Αφωνος! Τι στο διάολο κάναμε τόσα χρόνια; ούτε σαν τον Τερλέγκα; 
Που ακούγαμε πως υπάρχει ως trash φιγούρα της θεσσαλονίκης και ως μορφή του underground σκυλάδικου, κάπου στην αρχή των 90's;
Γιατί δεν πήγαμε κι εμείς σ'αυτό το party;


''Ο Sheikh Hamad bin Khalifa Al-Thani, είναι ένας... βαθύπλουτος άνδρας που οταν βάλει κάτι στο μάτι τίποτα δεν τον εμποδίζει να το αποκτήσει. Εδώ και λίγες μέρες του ανήκουν 6 νησιά του Ιονίου από το σύμπλεγμα των Εχινάδων. 
Ένα από αυτά του το πούλησε ο γνωστός καλλίτεχνης Βασίλης Τερλέγκας ο οποίος είχε αγοράσει το νησί το 1990!

Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο καλλιτέχνης μιλώντας σε δημοσιογράφους, είχε αγοράσει το νησί το 1990 από μια Αμερικανίδα. 
«Δεν σκόπευα να επενδύσω περαιτέρω στο νησί, άλλωστε ποτέ δεν ήμουν Ωνάσης(LOL!!!), ωστόσο τότε οι δουλειές μου πήγαιναν καλά και ήθελα να επενδύσω κάπου» δήλωσε ο δημοφιλής τραγουδιστής και πρόσθεσε: 
«Οι τίτλοι ιδιοκτησίας του μάλιστα είναι γραμμένοι πάνω σε πάπυρο. Η συγκεκριμένη το είχε κληρονομήσει απ’ ό,τι ξέρω από την οικογένειά της, η οποία φαίνεται πως αποτελούσε τους πρώτους ιδιοκτήτες του από το 1824. 
Το είχα δει από φωτογραφίες και λόγω της πολύ χαμηλής του τιμής, που δεν θα ήθελα να σας αποκαλύψω, αποφάσισα να το αγοράσω. 
Από κει και πέρα, το νησί είναι νόμιμο, υπάρχουν όλες οι απαραίτητες άδειες που το πιστοποιούν και πάνω σε αυτό μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις» κατέληξε ο κ. Τερλέγκας.Πρόκειται για το νησάκι Σωρός(φωτογ.) με έκταση 330 στρέμματα. 
Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 31 μέτρα και βρίσκεται δυτικά της Αιτωλοακαρνανίας ενώ διοικητικά ανήκει στον Νομό Κεφαλληνίας.''

η δήλωση στο greece-salonika.blogspot

Ο Καμμένος βράβευσε τα σκυλιά που γαύγισαν την τρόικα!

Σύσσωμη η ηγετική ομάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων τίμησε, σε μια ειδική τελετή, τα αδέσποτα τα οποία - έξω από το υπουργείο Οικονομικών, την περασμένη Κυριακή - ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στους «εντολοδόχους των διεθνών τοκογλύφων»

Αναμνηστικό στιγμιότυπο από την εκδήλωση προς τιμήν των αδέσποτων του υπουργείου Οικονομικών. «Μέχρι τώρα έλεγαν ότι οι Έλληνες πολεμάνε σαν τα σκυλιά. Από σήμερα θα λέμε ότι τα σκυλιά πολεμάνε σαν Έλληνες», είπε ο Πάνος Καμμένος.

Με το μετάλλιο "Κώστας Πρέκας", για την εξόχως ηρωική στάση τους, το αριστείο για τις εξαιρετικές πράξεις που τελέστηκαν εν υπηρεσία, το χρυσό παράσημο του «Νέου Γοργοπόταμου», που θεσπίστηκε από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, φέτος και ισόβια τροφοδοσία σε Friskies, τιμήθηκαν χθες τα αδέσποτα του υπουργείου Οικονομικών για την προσφορά τους στον αντι-μνημονιακό αγώνα, από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Ταυτόχρονα, αποφασίστηκε, από την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, τα συγκεκριμένα σκυλιά να αποκτήσουν καινούρια ονόματα, αφού το «Μαξ» και το «Αζώρ», τους έχουν δοθεί από προσκυνημένους εβραιοσιωνιστές και δεν αρμόζουν σε γνήσια ελληνόψυχα τετράποδα.

Τέλος, κατά τη διάρκεια της συγκινητικής τελετής, συζητήθηκε η πρόταση του Παύλου Χαϊκάλη, ο Λουκάνικος, ο ηγέτης της αντιστασιακής αγέλης, να τοποθετηθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου στην Α’ Αθηνών, ώστε η αντικατοχική φωνή του να ακούγεται συνεχώς μέσα στο Κοινοβούλιο.

Από την πλευρά τους, τα γενναία τετράποδα της Νέας Εθνικής Αντίστασης, δάγκωσαν με χαρά τις άκρες από τα έπιπλα, γαύγισαν (από ευτυχία) όταν τα πλησίασε η Χρυσούλα Γιαταγάνα και δοκίμασαν να αποκτήσουν στενές σχέσεις με το μπατζάκι του Τέρενς Κουίκ.
ΜΟΥΦΑNET

Μεταρρυθμίσεις χωρίς κοινωνία δεν γίνονται

Φώτης Γεωργελές/athensvoice.gr

Edito 426

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είμαι άδικος. Όταν κάθε βδομάδα γκρινιάζω γιατί δεν κάνουμε περισσότερα, πιο γρήγορα, πιο σωστά. Μια χώρα είναι ένα πολύ μεγάλο καράβι, χρειάζεται χρόνο για να στρίψει. Πέρασαν 40 χρόνια σχεδόν ανέμελης μεταπολιτευτικής ευημερίας και τώρα ζητάμε μέσα σε 3 χρόνια, σε συνθήκες πανικού και έκτακτης ανάγκης, να διορθώσουμε όλα τα στραβά που σταδιακά μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.
Δεν γίνεται έτσι, δεν γίνεται εύκολα. Η κοινωνία μας χρειάστηκε χρόνο, όπως χρόνο χρειάζεται κάθε άνθρωπος όταν αντιμετωπίζει μια δύσκολη κατάσταση. Στην αρχή πάντα αρνείσαι την πραγματικότητα, λέμε δεν είναι δυνατόν να μου συμβαίνει εμένα αυτό, δεν είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει κρίση, είναι παραμύθι χωρίς δράκο. Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε. Δεν υπάρχουν χρέη, δεν υπάρχουν ελλείμματα, για τους τόκους γίνεται όλη η φασαρία, να διώξουμε τους κατακτητές. Να αγνοήσουμε, δηλαδή, την πραγματικότητα. Μετά, επειδή η πραγματικότητα είναι επίμονη, περνάς στο δεύτερο στάδιο, αναζητάς έναν ένοχο. Έτσι είναι ο άνθρωπος, δεν μπορεί να αναλάβει μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Με τον έρωτα της ζωής σου να κλειστείς έξω από την πόρτα, σε 30 δευτερόλεπτα θα τσακώνεστε για το ποιος φταίει που δεν πήρε το κλειδί.
Φταίνε οι ξένοι, οι Γερμανοί, οι μετανάστες, οι τοκογλύφοι, φταίνε όλοι που έχουν βάλει στο μάτι το δημόσιο πλούτο της χώρας, αυτόν που πουλάμε και δεν βρίσκουμε αγοραστές. Μετά την άρνηση, την οργή, τη θυματοποίηση, αρχίζεις από

Πάρτε τα λεφτά από τις τράπεζες και τρέξτε;

Κ.Στούπας/capital.gr
Το οικονομικό πρόγραμμα που ανακοίνωσε προχθές ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελεί την επιτομή της μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής σοβιετοποίησης της ελληνικής οικονομίας.  Και ως εκ τούτου ίσως και το κύκνειο άσμα της.
«Όπως σημειώνεται στο πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη θέσπιση ενός φόρου μεγάλης περιουσίας βάσει της συνολικής αξίας του πλούτου κάθε φορολογούμενου. Αυτό στην πράξη, όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα, σημαίνει ότι θα αθροίζεται η αξία των περιουσιακών στοιχείων του φορολογούμενου όπως η κατοχή κτιρίων, οικοπέδων, γαιών, έργων τέχνης, καταθέσεων τραπεζών, επενδυτικών προϊόντων, συμμετοχών κλπ., που βρίσκονται στην Ελλάδα και όσων κάνουν δήλωση στην Ελλάδα και κατέχουν αντίστοιχα περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό». 
Συνήθως στα αστικά καθεστώτα η φορολόγηση με μικρότερους ή μεγαλύτερους συντελεστές αφορά τα παραγόμενα ετήσια εισοδήματα. Η φορολόγηση περιουσιακών στοιχείων που έχουν δημιουργηθεί με εισοδήματα που έχουν φορολογηθεί όταν δημιουργήθηκαν συνιστά δήμευση της περιουσίας και όπου έχει εφαρμοστεί (σε σοβιετικές οικονομίες και φασιστικά καθεστώτα του τρίτου κόσμου) έχει οδηγήσει σε απαράμιλλη εξαθλίωση.
Επί της ουσίας ο κ. Τσίπρας προανήγγειλε μια περισσότερο ολοκληρωμένη και συστηματική δήμευση της

RSN all the people

Guitar: Kostas Zorbas / Artwork: Marios Milky

Ταλιμπάν....

Καθηγητές «προγράφουν» όσους συναδέλφους τους συμμετέχουν στην αξιολόγηση! Σε πρόσφατη συνεδρίαση προέδρων των Ενώσεων Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΕΛΜΕ) της χώρας, οι εκπρόσωποι έξι ΕΛΜΕ από περιοχές της Αττικής πρότειναν να διαγραφούν από την ΟΛΜΕ τα στελέχη εκπαίδευσης που θα συμμετάσχουν στην αξιολόγηση. 
«Οχι στην αυτοαξιολόγηση, την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και των εκπαιδευτικών, δηλαδή την κατηγοριοποίηση σχολείων - μαθητών - εκπαιδευτικών. Κανείς αξιολογητής στην τάξη και στο σχολείο. Διαγραφή από τα σωματεία μας οποιουδήποτε στελέχους εκπαίδευσης εμπλακεί στις διαδικασίες αξιολόγησης. Παρέμβαση σε διευθυντές και σχολικούς συμβούλους με στόχο να εκφραστεί μαζική αντίθεση στον μηχανισμό αξιολόγησης. Τα στελέχη της εκπαίδευσης που με τη στάση τους θα υπονομεύουν τη λειτουργία του σχολείου περνώντας κλίμα αυταρχισμού και χειραγώγησης θα είναι υπόλογα στην εκπαιδευτική κοινότητα», ανέφερε η πρότασή τους.
 Τελικά, η πρόταση στους 81 πήρε 45 ψήφους υπέρ, 3 κατά και 32 λευκά. Ομως δεν υπερψηφίστηκε, καθώς ετέθη θέμα αντιπροσωπευτικότητας των ΕΛΜΕ στη συνεδρίαση.
kathimerini.gr

Η καπηλεία του θανάτου

Δεν νιώθω, εισαγωγικά, καμιά ανάγκη να σας περιγράψω πόσο με συγκλόνισε η τραγωδία των παιδιών της Λάρισας, ούτε να καταθέσω προκαταβολικά τα ρητορικά πιστοποιητικά ευαισθησίας μου, λες και το πόσο άγγιξε τον καθένα μας αποδεικνύεται από την ένταση των λέξεών του. Η πραγματικότητα είναι μία: Αρκετών ανθρώπων η ζωή καταστράφηκε την Πέμπτη και εμείς οι υπόλοιποι παραλύουμε από τη φρίκη των ανθρώπινων, περισσότερο γιατί τα προβάλλουμε στις δικές μας ζωές, για να τα αποσύρουμε σταδιακά στη λήθη - όπως έχουμε κάνει, τόσες φορές, στο παρελθόν. Αυτό που θέλω να περιγράψω είναι το εμπόριο αυτής της φρίκης.

Με πόση ευκολία οι θάνατοι χρεώθηκαν στο μνημόνιο, τη Μέρκελ, την κυβέρνηση - κάποιοι πιο παραστατικοί είπαν ότι ο Στουρνάρας είναι ο ηθικός αυτουργός των θανάτων. Με την ίδια ακριβώς ευκολία που - αυτόματα, και χωρίς καμιά παραπάνω γνώση και εμβάθυνση - χρεώνονται στην τρόικα 3.000 αυτοκτονίες. Αν δεν το έχετε καταλάβει, έχουμε

Είμαστε ένα κίνημα που κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει....

Μια γνωστή ομιλία, διαχρονική, προς πάσα χρήση απο "πατριώτες", "αριστερούς", εθνικόφρονες, εκφραστές του "λαού".
Ποιός είναι ο ομιλών;

“ Οι αντίπαλοί μας μας κατηγορούν, και ειδικά εμένα προσωπικά, ότι δεν είμαστε συναινετικοί, ότι είμαστε εριστικοί. Λένε ότι αρνούμαστε το διάλογο με τα άλλα κόμματα. Λένε ότι δεν είμαστε δημοκρατικοί, ότι θέλουμε να τα διαλύσουμε όλα (...) Πρέπει να παραδεχθώ το εξής- αυτοί οι κύριοι έχουν δίκιο. Εμείς δεν είμαστε ανεκτικοί. Έχουμε ένα στόχο, να καθαρίσουμε τη βουλή από αυτά τα κόμματα. Οι αγρότες, οι εργάτες, οι έμποροι, η μεσαία τάξη, όλοι είναι μάρτυρες...αυτοί όμως

Σπάσατε και το «Φλοράλ» στα Εξάρχεια «σπάστε» κι άλλο τον αναρχισμό (αντέχει!!)........

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο απ τό Αναρχικό - Ελευθεριακό Κίνημα
erozer2000@yahoo.gr


«Πρέπει να κερδίσουμε τον χαμενο καιρό, πρέπει να αναθεωρήσουμε τη μεταφυσική μας αλαζονεία που δεν φέρνει στον κόσμο καμία ζεστασιά,πρέπει να μάθουμε να δουλεύουμε μερα - νύχτα για να καταφέρουμε να ζήσουμε μαζί με τους ανθρώπους σαν ανθρωποι,νά γίνουμε ελεύθεροι και να κανουμε και τους άλλους ελεύθερους,πρέπει - επιμενω παντα σε αυτο το σημείο - να κυριεύσουμε την εποχή με τις ιδέες μας»
Μιχαήλ Μπακούνιν

(Επανέρχομαι κι "επαναλαμβανομαι" όσο ο αναρχικός χώρος δεν μιλά για τα σημαντικότερα και τα αυτονόητα.....Αισιοδοξώ απαισιόδοξα πώς το "μηνυμα" πού στέλνω χρόνια δεν θα ταξιδεύει για παντα στο άγνωστο με βάρκα μια τρύπια ελπίδα.....να ελπίζω?)

Το καφέ "Φλοράλ" (πού τα τελευταία χρόνια ανανεώθηκε ως χώρος με βιβλιοπωλείο, μουσικές,πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις) έχει ιστορία όσο τα Εξάρχεια,από το 1936 λειτουργεί στο ισόγειο της γνωστής 5όροφης "μπλε πολυκατοικίας" πού ολοκλήρωσε το 1933 ο αρχιτέκτονας Κυριακούλης Παναγιωτακος, στην γωνιά Αραχώβης και Θεμιστοκλέους.
Σε αυτή την "μπλε γωνιά",στο πάνω μερος τής πλατείας Εξαρχείων,έχει μείνει ως "σταθμός" ένα μεγάλο μέρος τής μνήμης μας.
Εκεί κολλήθηκαν χιλιάδες αφίσσες, μοιράσθηκαν άλλες τοσες προκηρύξεις, έπεσαν δεκάδες χημικά και δακρυγόνα, άν βάλεις το αυτί σου στους τοίχους τής γωνιάς αυτής θα "ακούσεις" τα πάντα από τραγούδια,συζητήσεις και συνθήματα μέχρι σειρήνες περιπολικών και ποδοβολητα πάνω - κάτω των ΜΑΤ, αν κοιταξεις καλά θα δεις σκιές να τρέχουν, σκιές να χορεύουν γύρω από φωτιές......
Από τα τραπεζάκια τού "Φλοράλ" ποιος δεν πέρασε από το μετερίζι τής γνώσης,τού θεάτρου,τής διανόησης,των γραμμάτων και τής τέχνης,τής ζύμωσης με το "διαφορετικό" στις