Ο νέος μαυραγοριτισμός

Το editorial Δεκεμβρίου της "The Athens Review of Books" [via]

Τα στοιχεία των ερευνών της Διεθνούς Διαφάνειας περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και τον λεγόμενο δείκτη δωροδοκίας. Πρόκειται για μια πολύ απλή ερώτηση, η οποία απαντάται από εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό πολιτών παντού στον κόσμο, ακόμα και στις πιο προηγμένες χώρες της Δύσης, ερώτηση από την οποία διαμορφώνεται ο λεγόμενος δείκτης δωροδοκιών (bribery index). Η ερώτηση είναι απλή: Η Διεθνής Διαφάνεια, αφού εξετάζει αν ο ίδιος ο πολίτης ή κάποιος από τους δικούς του ήρθε σε επαφή με μια σειρά από δημόσιους φορείς, κατόπιν ρωτά όσους ήρθαν πράγματι σε επαφή με τον συγκεκριμένο δημόσιο φορέα, αν δωροδόκησαν κάποιον τη χρονιά που πέρασε. Από τη μελέτη του δείκτη δωροδοκιών προκύπτει ότι στην Ελλάδα γίνονται τουλάχιστον 800 χιλιάδες με 1 εκατομμύριο μικρές δωροδοκίες κάθε χρόνο. Σ’ αυτές δεν περιλαμβάνονται προφανώς οι ευαγείς δραστηριότητες της διαφθοράς των ισχυρών και διαπλεκόμενων, που λαμβάνουν πολλαπλές μορφές (εκβιασμοί, μοιρασιές μιζών κ.λπ.) και δεν προσφέρονται για δημοσκοπική «κουβεντούλα».

Το συμπέρασμα που τεκμηριώνεται αμάχητα από τον δείκτη αυτόν είναι σε όλους εμπειρικά γνωστό: Στη χώρα μας κυκλοφόρησε άφθονο μαύρο χρήμα. Δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, που απολάμβαναν αθέμιτα οι εκάστοτε

Σε πρόστιμο οι Έλληνες από το σκοταδισμό της Εκκλησίας

Μαρία Σαχινίδου

Το σύμφωνο συμβίωσης για ετερόφυλα ζευγάρια αποτελεί νόμο του κράτους από το 2008 [Ν.3741/2008 –ΦΕΚ241Α/26-11-2008].
 Πρόκειται για μία συμφωνία μεταξύ δύο ανθρώπων που συμβιώνουν, με την οποία αυτοί ρυθμίζουν ζητήματα περιουσιακά, κληρονομικά, καθώς και θέματα οικογενειακού δικαίου, όπως για παράδειγμα το επώνυμο των τέκνων που θα γεννηθούν κατά τη διάρκεια του συμφώνου.
Είναι λοιπόν ένα συμβόλαιο.
Μια νομική συμφωνία που γίνεται με δημόσιο έγγραφο και λύεται ή με τον ίδιο τρόπο, είτε μονομερώς είτε συμβατικώς ή με το θάνατο ενός εκ των συμβαλλομένων.
Συνεπώς δεν αποτελεί γάμο και βέβαια δεν υποκαθιστά το μυστήριο του γάμου με την έννοια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Κι όμως, παρόλο που το ζήτημα δεν άπτεται των αρμοδιοτήτων της, η Εκκλησία της Ελλάδας αποφάσισε να το εμποδίσει να επεκταθεί και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Σημειώνω ότι το σύμφωνο συμβίωσης εφαρμόζεται σε όλα τα ζευγάρια, ετερόφυλα και μη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αποτελεί θεσμική υποχρέωση της χώρας μας να εναρμονιστεί με τη νομοθεσία αυτή.
Η μη εναρμόνισης μας, θα έχει ως αποτέλεσμα την ικανοποίηση αφενός των

Τα μικρά μυστικά του βάλτου...

Δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο ερώτημα ποιός σκότωσε τον Κένεντι ή αν ζει ο Έλβις Πρίσλεϊ. Μπορούμε, όμως να σας πούμε γιατί οι αγρότες προτιμούν να κάψουν τις σοδειές τους από το να πληρώσουν έστω κι ένα ευρώ φόρο ακινήτων. Γιατί η τρόικα μας "επιτρέπει" να χρηματοδοτούμε το ΤΑΠ ΟΤΕ με μερικά εκατομμύρια τον χρόνο και όχι άλλα ταμεία. Ή ποιός συντηρεί τον χειμερινό τουρισμό στην Ελλάδα. Μην τους πιστεύετε. Δεν σας λένε πάντα την αλήθεια. 
Ναι, σήμερα είπαμε να σας αποκαλύψουμε μικρά μυστικά. Δεν σας υποσχόμαστε μεγάλα πράγματα. Μικρά, τα οποία, όμως, μπορεί να σας κάνουν να βλέπετε τον κόσμο με ένα διαφορετικό μάτι. Μικρές ιστορίες με μικρά μυστικά που κρύβει η κάθε μία. Μην ψάξετε να βρείτε συνοχή μεταξύ τους. Δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από τη διήγηση αυτών των μικρών ιστοριών. Σαν να σας δείχνει κάποιος μερικές φωτογραφίες...

Το ξέρουμε ότι οι αγρότες δεν θέλουν να πληρώσουν φόρους. Το αντίθετο, το να θέλανε να πληρώσουν φόρους, θα ήταν το παράξενο. Ωστόσο, πίσω από την καθολική άρνηση για τον φόρο ακινήτων υπάρχει κάτι που λίγοι μπορούν να φανταστούν: Οι επιδοτήσεις από την ΕΕ! Το θέμα δεν αφορά, ασφαλώς, το σύνολο του αγροτικού κόσμου, αλλά ορισμένα στελέχη του. Στελέχη, όμως, που έχουν και πλούτο και κουβαλάνε αρκετά ψηφουλάκια για τους βουλευτές. Με άλλα λόγια, το ερώτημα που τίθεται επί της ουσίας είναι επί ποίων στρεμμάτων θα πληρώνονται οι φόροι; Επί εκείνων

Δεσμοί αίματος διοικητικών – πανεπιστημιακών

Δημήτρης Φύσσας
Τριακόσιοι δέκα τρεις διοικητικοί, μόνο στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, έχουν το ίδιο επώνυμο με καθηγητές των σχολών του λόγω συγγένειας από αρρενογονία, αποκάλυψε πρόσφατα ο υπουργός παιδείας κ. Κ. Αρβανιτόπουλος. Αν λογαριάσει κανείς και πόσοι δεν έχουν το ίδιο επώνυμο, είτε λόγω θηλυγονίας, είτε λόγω αγχιστείας (εγγόνια από κόρες, γαμπροί, ανίψια κλπ κλπ), καθώς και τις κουμπαριές και τις στενές φιλίες (περιπτώσεις όπου προφανώς απουσιάζει η συνεπωνυμία), γίνεται αντιληπτή η αιτία της «αυθόρμητης» συμπαράστασης πολλών καθηγητών στους διοικητικούς.
Ο υπουργός θύμισε, επίσης, ότι στο ίδιο Πανεπιστήμιο μόνο 12 διοικητικοί υπάλληλοι έχουν προσληφθεί μέσω ΑΣΕΠ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχουν μονιμοποιηθεί με αποφάσεις πρυτανικών αρχών. Και όλα τα Πανεπιστήμια, παγίως, λένε «θέλω κι άλλους», παρόλο που σε τουλάχιστον οκτώ απ΄ αυτά επιχωριάζουν υπεράριθμοι - πολλοί υπεράριθμοι.

Φυσικά, το φαινόμενο δεν αφορά μόνο διοικητικούς. Αφορά και το διδακτικό προσωπικό. Η χειρότερη περίπτωση υπήρξε, βέβαια, το «περίφημο» τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Αθήνας, όπου όλοι σχεδόν,

Ασυγχώρητη επιπολαιότητα

Ανδρέας Πετρουλάκης

Δεν γνωρίζω τίποτα για τις υποτιθέμενες σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με εγχώριες φαρμακοβιομηχανίες ούτε για την καταγγελία ότι ο Υπουργός Υγείας είναι όργανο πολυεθνικών. Δυστυχώς, ο δημόσιος διάλογος συνεχίζει και διεξάγεται όπως τον ξέραμε πάντα, άρα δεν έχουμε δει κανένα στοιχείο μέχρι στιγμής. Προς το παρόν, μου φαίνεται ανεμικό να χρηματίζεται η Αξιωματική Αντιπολίτευση με την τιμή του φτηνού χρόνου ραδιοφωνικής διαφήμισης, και συνωμοσιολογικού επιπέδου τα σενάρια για Υπουργό Υγείας όργανο των Εβραίων.

Αυτό που με απασχολεί εμένα είναι η ελαφρότητα σε ένα θέμα κεφαλαιώδους σημασίας. Και επειδή δεν μου αρέσει η τακτική των ίσων αποστάσεων ασφαλείας, λέω ευθέως ότι επικίνδυνα επιπόλαιη θεωρώ τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Για μια ακόμα φορά, κάνοντας αντιπολίτευση αυτοσκοπού, δεν παίρνει υπόψη του ότι η Δημόσια Υγεία είναι υπερβολικά ευαίσθητο θέμα για να σπεκουλάρει.
Είτε του αρέσει είτε όχι (και αν ποτέ γίνει κυβέρνηση θα του αρέσει σίγουρα) η επικράτηση των γενοσήμων στην αγορά του φαρμάκου σε ποσοστό τουλάχιστον διπλάσιο από αυτό που κατέχουν τώρα είναι και αναπόφευκτη και επιβεβλημένη. Και ως αριστερό κόμμα θα έπρεπε πρώτο να την επιζητεί. Και να ρίχνει το βάρος

Ενας πανεπιστημιακός ...όχι εδώ

2.200 συγκλονιστικές λέξεις, γεμάτες τρυφερότητα, δύναμη, κουράγιο και αλήθειες: αυτό ήταν το mail που έστειλε στους φοιτητές του o  Αlexander Coward, λέκτορας Μαθηματικών του Berkley με αφορμή τις απεργίες που σάρωσαν το πανεπιστήμιο. Το e mail του έγινε viral, έφτασε σε χιλιάδες φοιτητές και τελικά και στα μέσα ενημέρωσης.
Στo mail του ξεκινά ενημερώνοντας πως δεν απεργεί και ότι θα δέχεται τους φοιτητές στο γραφείο του. Επισημαίνει πως χωρίς καμία έλλειψη σεβασμού στους απεργούς ο ίδιος δεν θα το κάνει «Οι κοινωνίες στις οποίες οι άνθρωποι υποστηρίζουν αυτό που πιστεύουν είναι καλύτερες από αυτές που δεν το κάνουν. Χωρίς να αποκλείω την πιθανότητα να κάνω λάθος, και έχοντας σίγουρα κάνει λάθος πολιτικές κρίσεις στο παρελθόν, αποφάσισα ότι θα εμφανιστώ κανονικά στο μάθημα και τη συζήτηση αύριο και σας περιμένω εκεί».
 Στη συνέχεια μιλάει για τις αρετές της εκπαίδευσης με ευθύ προσωπικό ύφος σα να μιλά σε κάθε φοιτητή ξεχωριστά:

Αναφανδόν....

Είναι ο Γεωργιάδης απέναντι στους γιατρούς ,στους φαρμακοποιούς, στους φαρμακοβιομήχανους, κατά τα λεγόμενα του υπεύθυνου τομέα υγείας του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Μπασκόζου;

ΜΑΖΊ ΤΟΥ

Γενόσημα...κι εγώ γιατί βρέθηκα να ουρλιάζω για αυτά;

Ερωτήσεις, ερωτήσεις…Έλα ντε, γιατί φωνάζεις για τα
 γενόσημα φάρμακα χωρίς να γνωρίζεις για αυτά ;

 Zyklon B / fridge.gr

...Βρέθηκες να ουρλιάζεις για αυτά σαν μαϊμού που της βάλαν’ νέφτι στον κώλο, διότι άρχισαν όλοι να ουρλιάζουν για αυτά όταν αναφέρθηκαν κάτι ψιλά για πέρασμα νομικής διάταξης που θα υποχρεώνει τον γιατρό να σου γράφει ένα φάρμακο, γράφοντας στην συνταγή όχι το εμπορικό όνομα του σκευάσματος αλλά την δραστική ουσία! Έτσι, θα παίρνεις την συνταγή , θα την δίνεις στον φαρμακοποιό και αυτός είναι που θα διαλέγει κάποιο σκεύασμα που την περιέχει από τα διαθέσιμα που κυκλοφορούν. Τι με αυτό; Ε, παίζουν διάφορα ενδιαφέροντα…
- Θα φέρει τον γιατρό στο “επίπεδό σου” όσον αφορά τις δραστικές ουσίες! Και αυτός όπως και εσύ δεν θα μπορείτε να προφέρετε την φαρμακευτική ουσία, διότι εσύ την βρίσκεις “χημική” και “παράξενη” και ο γιατρός έχει συνηθίσει σε εύηχα εμπορικά ονόματα (ολόκληρη τέχνη το εμπορικό όνομα του φαρμάκου — ονομάζεται μάρκετινγκ). Ο γιατρός θα αναγκαστεί να ξανανοίξει την φαρμακολογία του… Γνωρίζεις πως πολλοί γιατροί δεν θυμούνται τα ονόματα των φαρμακευτικών ουσιών που χορηγούν; Αν νομοθετούσε το μικρό Ζαϊκλόνι, έτσι για να σπάσουμε λίγη πλάκα, θα επέβαλε για ένα μήνα συνταγογράφηση του φαρμάκου με αναγραφή της δραστικής ουσίας κατά πλήρη ονοματολογία IUPAC!

- Θα αλλάξουν τα πράγματα για τους “φαρμακάδες” (αργκό των γιατρών για τους φαρμακευτικούς αντιπροσώπους). Ναι, πλέον δεν θα μπορείς να κατηγορήσεις τον γιατρό πως σου γράφει το συγκεκριμένο φάρμακο για να έχει όφελος, για να τα αρπάζει από την εταιρεία — με λίγα λόγια δεν θα μπορείς να τον κατηγορήσεις για κάτι που κάνεις και εσύ εκτενώς υπό άλλο πρίσμα (θυμήσου την πολιτική σου παράταξη στο πανεπιστήμιο, τα πάρτι της και τις σημειώσεις που σου έδινε για να πάρει τον ψήφο σου. Θυμήσου το βόλεμα για το οποίο αργότερα πούλησες την

Οι 10 (όχι και τόσο) μεγάλες ρήσεις του Che Guevara

Επιμέλεια- Μετάφραση: Νίκος Αναπούρνης./eyedoll.gr

 Ο Ερνέστο Λιντς, πιο γνωστός με το όνομα  Τσε Γκεβάρα, γεννήθηκε στο Ροζάριο της Αργεντινής από Ιρλανδούς και Αργεντίνους γονείς, το 1928.
Ο Τσε, σημαντική μορφή στην επανάσταση της Κούβας, που πολέμησε για τη δημιουργία κομμουνιστικών επαναστάσεων σε διάφορες χώρες της Νοτίου Αμερικής, είναι το είδωλο των εφήβων και φοιτητών με αριστερή ιδεολογία της Δύσης, λόγω των δημοφιλών του αντικαταναλωτικών ρήσεων.

Η διάσημη φωτογραφία που δείχνει το στραμμένο του πρόσωπό με το μπερέ των ανταρτών κομμουνιστών, έχει γίνει μια από τις πιο διάσημες και εμπορικές φωτογραφίες στην ιστορία, ενώ χρησιμοποιείται παντού, από μπλουζάκια και κούπες του καφέ, ως αφίσες, μέχρι και παρωδία της καμπάνιας του Ομπάμα.

Παρ’ όλα αυτά, ο Τσε δεν ήταν ένας αθώος μαχητής της ελευθερίας.
Γνωστός και ως ο χασάπης της «Λα Καμπάνια» ο Τσε Γκεβάρα είναι γνωστό ότι έδωσε εντολή για την εκτέλεση μερικών εκατοντάδων ανθρώπων, τους οποίους υποπτευόταν ότι πρόδιδαν την κομμουνιστική ιδεολογία.
Συχνά εκτελούσε στρατιώτες και αξιωματικούς του, χωρίς δίκη και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, τους εκτελούσε ο ίδιος.
 Μετά την επιτυχή κατάληψη της Κούβας, ο Τσε Γκεβάρα διέταξε να φυλακίζονται οι ομοφυλόφιλοι, επιζήτησε την

Πολυ εθνικός αχταρμάς

sabotaz33.blogspot
......για μισό λεπτό. Έχουμε χάσει την κοινή λογική κυρίες/κύριοι. Με αφορμή την κατηγορία ενάντια στον Υπουργό Υγείας για εύνοια στις πολυεθνικές εταιρίες φαρμάκων, το οποίο αν κάπως προκύπτει και αληθεύει είναι έγκλημα, θα ήθελα να σταθούμε στο διαχωρισμό εγχώρια-εισαγόμενα προϊόντα και εταιρίες.

Κατ'αρχήν η ελληνική παραγωγή αδιαμφισβήτητα βοηθά το ΑΕΠ, την ανεργία, τις εξαγωγές (συνδέεται με το ΑΕΠ), την ανάπτυξη, τη διαμόρφωση κουλτούρας γιατί παραγωγή δεν είναι μόνο οι τομάτες μα και πχ ο κινηματογράφος, την κοινωνική συνοχή μας και άλλα πολλά καλά. Όμως όμως όμως ..... δεν είναι κατ' ανάγκη βέλτιστο για την οικονομία να καταναλώνονται εγχώρια προϊόντα από ότι εισαγόμενα πάντοτε. Εξηγούμαι αμέσως.
Το ισοζύγιο μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης δύναται σε κάποια προϊόντα να είναι θετικό και σε κάποια άλλα αρνητικό. Στην περίπτωση που είναι θετικό και η σχέση κόστους ποιότητας ανταγωνιστική, τότε προχωράμε στο θέμα "εξαγωγές". Οργανώνεις τις μεταφορές σου, κάνεις όνομα, κάνεις συνεταιρισμούς, έχεις το προϊόν, εξάγεις. Αν είναι αρνητικό τότε εισάγεις από έναν αντίστοιχο που κάνει ως εσύ παραπάνω. Όλο αυτό το ισοζύγιο όσο θετικότερο είναι τόσο το καλύτερο; Λάθος. Με τη λογική αυτή κινδυνεύεις να βρεθείς με

Φιλελέδες, αριστεροί και άλλα μυθικά πλάσματα

Ελληνάκι 
Έπεσε στην αντίληψή μου άρθρο του Αυγουστίνου Ζενάκου στο περιοδικό Unfollow, με τίτλο «Φιλελεύθεροι; Ποιοι φιλελεύθεροι;». Η εισαγωγή του άρθρου πάει ως εξής: «Ας μην γελιόμαστε. Φιλελεύθεροι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Αυτοί που καμώνονται τους φιλελεύθερους μπορεί να πουν λίγα φιλελεύθερα λογάκια για το διάστημα που ηγούνται κάποιου φιλελεύθερου σχηματισμού αλλά αυτό είναι όλο. Δεξιοί είναι, στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη, φασίζουν»
Με σημαία, λοιπόν, αυτή την αυθαίρετη γενίκευση, το κείμενο μπαίνει σε μία κλασσική μανιχαϊστική επιχειρηματολογία για να καταλήξει : «Γι' αυτό η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να διασώσει τα φιλελεύθερα προτάγματα στην Ελλάδα είναι η αριστερά. Όπως άλλωστε έκανε πάντα».

Σκοπός μου δεν είναι να ασκήσω κριτική στο καθεαυτό κείμενο, με το οποίο διαφωνώ άλλωστε, αλλά να θίξω αυτό το λεπτό σημείο που βλέπουμε να ανακυκλώνεται διαρκώς στον δημόσιο λόγο, όχι μόνο μεταξύ αρθρογράφων του ευρύτερου αριστερού χώρου, αλλά και μεταξύ αυτών που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ορθολογιστές, μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι και υποπίπτουν στην ίδια ασπρόμαυρη θεώρηση της πραγματικότητας.
Προσωπικά, πάντα είχα πρόβλημα να μορφοποιήσω το ακριβές προφίλ ενός φιλελεύθερου ανθρώπου. Και αυτό το θολό προφίλ είναι άλλωστε η αιτία που,

Τουρισμός και δημοκρατία

Αρίστος Δοξιάδης 
ένα απόσπασμα από το βιβλίο του «Το αόρατο ρήγμα: θεσμοί και συμπεριφορές στην ελληνική οικονομία»

[…] Σ’ εμάς η φύση έκανε ένα δώρο στη δημοκρατία από τη δεκαετία του 1970 και μετά, όταν αναπτύχθηκε ο μαζικός τουρισμός στη Μεσόγειο. Έχοντας ήδη κατακερματισμένη γαιοκτησία, όταν η γη κοντά στις ακτές άρχισε να γίνεται χρυσοφόρα, πολλές οικογένειες βρέθηκαν μ’ ένα περιουσιακό στοιχείο που μπορούσε να αποφέρει εισόδημα χωρίς παρέμβαση του κράτους, χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς μεγάλες επενδύσεις. Δωμάτια, μικρά ξενοδοχεία, ταβέρνες και μπαράκια, ταξί, καΐκια και πρακτορεία έπιασαν δουλειά. Οι ιδιοκτήτες μπορούσαν να βγάζουν όσα ένας διευθυντής τράπεζας, ένας γιατρός, ένας βουλευτής, χωρίς ν’ ανήκουν σε καμιά ελίτ. Χρειαζόταν προσωπική εργασία, συχνά σκληρή, και ίσως από όλη την οικογένεια, αλλά τίποτε άλλο. Ήταν σαν να έχεις περίπτερο στο Σύνταγμα, χωρίς όμως να χρειαστεί να πάρεις την άδεια με ρουσφέτι.
Ο τουρισμός αποφέρει περίπου 15-18% του ΑΕΠ και προσφέρει δουλειά σε εκατοντάδες χιλιάδες άτομα (κατά μία εκτίμηση, σε 700-800 χιλιάδες, δηλαδή στο 15%-18% του εργατικού δυναμικού). Γι’ αυτό οι σχέσεις παραγωγής και ιδιοκτησίας στον κλάδο επηρεάζουν συνολικά τη συγκρότηση της κοινωνίας. Το ελληνικό μοντέλο τουρισμού (ήλιος, θάλασσα και αρχαιολογικά αξιοθέατα), σε συνδυασμό με την κατακερματισμένη γαιοκτησία, μπορεί να μην ευνοεί τον λεγόμενο «ποιοτικό τουρισμό» (δηλαδή, τα υψηλά έσοδα ανά επισκέπτη), αλλά

Η εργολαβία της «αντίστασης»

Ο καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Γιώργος Κατρούγκαλος γεννήθηκε το 1963. Οταν έπεσε η χούντα ήταν ένδεκα ετών και συνεπώς μπορούμε να συμπεράνουμε με ασφάλεια ότι δεν είχε αντιστασιακή δράση. Δεν ξέρουμε τι θα έκανε αν ήταν μεγαλύτερος· αν δηλαδή θα εκτόξευε και επί δικτατορίας κηρύγματα υπέρ της βίας -όπως κάνει τώρα εκ του ασφαλούς στο δημοκρατικό καθεστώς- αλλά έχουμε ένα δεδομένο: στις δύσκολες για πολιτική ανυπακοή εποχές ήταν -απολύτως δικαιολογημένα- απών.

 Δύο από τους συνομιλητές του στην προχθεσινή συζήτηση περί βίας, που έγινε στο βιβλιοπωλείο «Free Thinking Zone» (20.11.2013), ήταν μεγαλύτεροι και δεν ήταν απόντες στα «μολυβένια χρόνια». Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Σταύρος Τσακυράκης ήταν τότε γραμματέας της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Συνελήφθη από το χουντικό καθεστώς και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψυχογιός ήταν ενεργό μέλος της αντιδικτατορικής οργάνωσης «20 Οκτώβρη», κάτι που το πλήρωσε και στα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας, αφού ανοήτως οι διωκτικές αρχές τον είχαν βάλει στον κατάλογο των υπόπτων για τρομοκρατική δράση. Ηταν τότε που διάφοροι Κλουζό θεωρούσαν ότι όποιος αντιστάθηκε στη χούντα έπρεπε να είναι και τρομοκράτης.
Τα αναφέρουμε όλα αυτά διότι στην προαναφερθείσα συζήτηση περί βίας ακούστηκε ένας κοινότοπος αφορισμός, από εκείνους που οι επαναστατημένοι εκτοξεύουν στους ιδεολογικούς τους αντιπάλους. «Αυτό που ξεχωρίζει εσάς τους τρεις από εμένα», είπε ο κ. Κατρούγκαλος αναφερόμενος στους κ. Τσακυράκη,

είναι το δημόσιο ηλίθιε...

via

μια επίδειξη πελατειακής νοοτροπίας και κράτους κομματικού λάφυρου

Ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικής κλάσης (για όσους μας ψηφίσουν...)

Το story πάει ως εξής: οι μηχανικοί έχουν εκλογές για το ΤΕΕ. Η ΔΚΜ είναι η παράταξη της ΝΔ. Συναντιούνται με τον υπουργό εργασίας Γ.Βρούτση και ως εκ θαύματος φεύγουν με υπόσχεση: 
1. Μείωσης ασφαλιστικών εισφορών (ήδη έχουν παγώσει οι αυξήσεις στο ΤΣΜΕΔΕ-ΕΤΑΑ), και
2. Ελεύθερης επιλογή ασφαλιστικής κλάσης.
Και αυτά μέχρι τέλος του 2013!
Δύο από τα πιο επείγοντα αιτήματα όλων των ελεύθερων επαγγελματιών (τα άλλα είναι η αποποινικοποίηση των οφειλών και η μεταφορά του σημερινού χρέους τους στο τέλος του ασφαλιστικού τους βίου με επιλογές εξαγοράς ή μείωσης αναλογικά της σύνταξης, καθώς και απρόσκοπτη παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους ασφαλισμένους "ανασφάλιστους" και τις οικογένειές τους), ικανοποιούνται προεκλογικά και πελατειακά, για να βοηθήσουν την παράταξη της ΝΔ στο ΤΕΕ.
Καλό για τους συναδέλφους μηχανικούς, έστω και έτσι. 

Οι υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες (ΟΑΕΕ, ΟΓΑ) που δεν έχουν ισχυρά συνδικάτα και εκλογές, τι κάνουν;
Και βέβαια: 
Πόσο πιστευτός μπορεί να γίνει ο υπουργός που αρνείται αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις στον ΟΑΕΕ; 
Δεν είναι ακόμη μια επίδειξη πελατειακής νοοτροπίας και κράτους κομματικού λάφυρου; 
Κι αν μπορεί στο ΤΣΜΕΔΕ γιατί δεν μπορεί στον ΟΑΕΕ; Δεν είμαστε ίσοι στα

Η άνοδος και η πτώση του προστατευτισμού των επαγγελμάτων

Μπιλλίνης Γιώργος / marketnews.gr

Το ελληνικό κράτος έχει ως γνωστόν οικοδομηθεί στη βάση της πελατειακής λογικής. Τρείς είναι οι ομάδες των συνήθων πελατών του πολιτικού μας συστήματος, οι οποίες απολαμβάνουν τη μέριμνα και τη φροντίδα του. Κατά σειρά οι κρατικοί υπάλληλοι, στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα, μεγάλη μερίδα μεταξύ των επιχειρηματιών που έχουν δοσοληψίες με το κράτος και τα μέλη των προνομιούχων προστατευμένων συντεχνιών.
Εδώ θα ασχοληθούμε με τη τρίτη κατηγορία, με τα κλειστά επαγγέλματα. Ουσιαστικά πρόκειται για τη προστασία μεγάλης κλίμακας επαγγελμάτων του ιδιωτικού τομέα, μέσω διοικητικών περιορισμών, που ρυθμίζουν (βλέπε δυσχεραίνουν ή αποτρέπουν) την είσοδο νέων στο επάγγελμα, θέτουν χωρικούς και χρονικούς περιορισμούς στην άσκηση τους, υποχρεωτικές κατώτατες αμοιβές για κάθε παροχή υπηρεσίας, σύνδεση των αμοιβών με πλασματικά "αντικειμενικά" τιμολόγια, υποχρεωτική επιβολή - λήψη υπηρεσιών προς/από τους πολίτες, χωρίς να αιτιολογείται η χρησιμότητα της, προκειμένου να εξασφαλίζεται επαγγελματική "ύλη" και επιθυμητό ύψος απολαβών.

Το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος αισθάνθηκε την ανάγκη να "εξασφαλίσει" όλους εκείνους που συνέβαλαν ποικιλοτρόπως στην επικράτηση και παγίωση του. Όσους δεν κατάφερε να τους εντάξει στην ισόβια κρατική σίτιση, τους χορήγησε άδειες, οι οποίες τους έδιναν τη δυνατότητα να ασκούν κάποιο επάγγελμα για να βιοπορίζονται.
Χωρίς την πολυπόθητη άδεια δεν επιτρεπόταν η άσκηση του επαγγέλματος. Και επειδή σε συνθήκες ανταγωνισμού ο βιοπορισμός δεν ήταν/είναι εύκολη

Μουτζαχεντίν κατά Τατσόπουλου

Λαθρόβιος Απάχης 

Πολλά γράφηκαν και ειπώθηκαν για την επίθεση που δέχθηκε ο Χαντζόπουλος από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αυγή, με αφορμή το σκίτσο του. Δεν θα σταθώ σε αυτό. Θα πω μόνο ότι το πρόβλημα με το χιούμορ είναι ότι έχει συνήθως στόχο κάποιον που είναι σε κακή διάθεση. Έτσι όχι μόνο αδυνατεί να το εκτιμήσει αλλά το θεωρεί και επικίνδυνο. 

Όμως για μια ακόμη φορά μου έκανε εντύπωση η θέση του Πέτρου Τατσόπουλου που πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα του κόμματος του αντιμετώπισε την κατάσταση με την κοινή λογική. Κάτι που φαίνεται ότι έχουν απολέσει κάποιοι στην Κουμουνδούρου μαζί με το χιούμορ τους. Γιατί κοινή λογική και χιούμορ είναι το ίδιο πράγμα που απλά κινείται κάθε φορά με διαφορετική ταχύτητα. Η αίσθηση του χιούμορ δεν είναι τίποτα άλλο από την κοινή λογική που αντί να περπατά... χορεύει.
Ο Τατσόπουλος είπε απλά το αυτονόητο. Με τα λεγόμενά του απέδειξε ότι η Αριστερά είναι στάση ζωής. Και πάνω απ' όλα προϋποθέτει ανοιχτό μυαλό μακριά από κομματικές γραμμές και υποταγή. Από κει και μετά έπιασαν δουλειά οι μουτζαχεντίν του κόμματος. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που εισηγήθηκαν να τον

Τόμσεν βγάλτους από την "πρίζα" να γελάσουμε...

Κώστας Στούπας
Οι Αμερικάνοι όπως και οι άλλοι κουτόφραγκοι της Δύσης, δεν κάνουν αυτό που πρέπει για την διατήρηση της ισχύος των ενόπλων τους δυνάμεων.
Αντί να κρατικοποιήσουν π.χ. τη Λοκχιντ Μάρτιν που αντιμετωπίζει προβλήματα την αφήνουν να κάνει απολύσεις προσωπικού  προκειμένου να ανταπεξέλθει της δύσκολης συγκυρίας.

Κατά το ρεπορτάζ λοιπόν, η Λοκχιντ,  η  μεγαλύτερη εταιρεία του τομέα της άμυνας σε διεθνές επίπεδο, ανακοίνωσε πως  σχεδιάζει να μειώσει κατά 4.000 τον αριθμό των εργαζομένων της και να κλείσει εργοστάσια σε διάφορες αμερικανικές πολιτείες, στο πλαίσιο της προσπάθειάς της να μειώσει τα λειτουργικά της κόστη εν μέσω της μείωσης των στρατιωτικών δαπανών του αμερικανικού κράτους. 

Η Λόκχιντ λοιπόν η οποία κατασκευάζει μεταξύ άλλων μαχητικά αεροσκάφη όπως το F-35, έχει μειώσει ήδη το προσωπικό της κατά 30.000 πρόσωπα από το 2008 και απασχολεί σήμερα 116.000 ανθρώπους σε διεθνές επίπεδο...
Αυτά είναι για τα χαζοαμερικανάκια που δεν γνωρίζουν τη σημασία της ύπαρξης κρατικής αμυντικής βιομηχανίας, πόσο μάλλον που αφήνουν και τις ιδιωτικές να κάνουν απολύσεις, ψηφοφόρων και εν δυνάμει ψηφοφόρων.
Αντιθέτως η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου που ξέρει τη

Σαράντα χρόνια παρεξήγηση

Άννα Δαμιανίδη

Σαράντα χρόνια στρογγυλά, δεν λέω, είναι κάτι. Μια ολόκληρη ζωή. Αλλά δεν έχει σημασία, και δέκα χρόνια μετά, το '83 ας πούμε, όταν έλεγα σε νεώτερους φίλους μου ότι δεν έπρεπε να μας ζηλεύουν που "είχαμε ζήσει το Πολυτεχνείο", ότι αυτοί ήταν πολύ πιο τυχεροί γιατί πρόλαβαν να περάσουν φοιτητικά χρόνια χωρίς χούντα, ότι περνούσαμε άσχημα στην επταετία, ότι θα ήθελα πολύ να μην έχω ζήσει κανένα Πολυτεχνείο, αλλά να νιώθω πιο ελεύθερη στην εφηβεία και στη νεανική ηλικία μου, δεν με πίστευαν.

Τη θυμάμαι αυτή τη συζήτηση γιατί με είχε ξαφνιάσει. Γινόταν με νεαρούς μουσικούς, δέκα χρόνια μικρότερους από μένα. Ήμουν τριάντα κι ήταν είκοσι, είχα μείνει κατάπληκτη που μου έλεγαν ότι ήμουν τυχερή που είχα αντισταθεί στη χούντα! Ίσως είχαν φανταστεί μια αντιστασιακή ζωή, όχι μια ζωή φοβισμένη, γεμάτη θυμό που δεν βρίσκει διέξοδο, με πολλή υποταγή και ανοχή αυθαιρεσιών, πολλή καχυποψία και πνευματική φτώχεια, πολλή μοναξιά και επιφύλαξη, σαν αυτή που είχαμε ζήσει για εφτά χρόνια. Δεν ξέρω τι είχαν φανταστεί. Υπήρχε μια τεράστια παρεξήγηση ήδη.
Φοβάμαι πως αν ξαναπώ τα ίδια πράγματα, τώρα, σαράντα χρόνια μετά, πάλι στου κουφού την πόρτα θα τα λέω. Με ξεκουφαίνουν κλαψιάρικα τραγούδια στα

Μια ερώτηση...

Με σοσιαλιστή Ομπάμα και Τexas Game on γιατί η πορεία πηγαίνει ακόμα στην Αμερικάνικη πρεσβεία; Στη Γερμανική της πρέπει να πηγαίνει. Ο απόλυτος εχθρός και πηγή όλων των δεινών του λαού άλλαξε , ας αλλάξει και το δρομολόγιο.
via