Οδηγίες για να δεις μέσα από την κάλπη

Σκέψου. Πρώτα με τα σωθικά και μετά με το μυαλό. Τα πρώτα είναι ο εγκέφαλος του σώματος. Το δεύτερο είναι το φίλτρο του ενστίκτου σου.

Άκου τη μουσική που εκπέμπει ο καθένας. Είναι η αισθητική που μεταδίδει στο χώρο, στο σύμπαν. Όχι την εικόνα, την ουσία. Η φινέτσα αντιστοιχεί σε λιγότερες ρυτίδες στο μυαλό. Η κίνηση είναι ο χορός των κυτάρων. Και τελικά, αυτού που λέμε ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Ψάξε το EQ πίσω από το IQ. Όταν υπάρχει βεβαίως...
Στις δύσκολες ώρες, στρέψου στον πολιτισμό. Τα γράμματα και η τέχνη είναι το καταφύγιο για την κρίση. Και για την οικονομική και για την πολιτική. Άκου αυτόν που έχει καλλιέργεια, έχεις ένα προβάδισμα - όχι εγγύηση - εμπιστοσύνης.
Διάβασε τη γλώσσα του σώματος. Την απληστία ή τη σεμνότητα. Το ψώνιο ή τη σοβαρότητα. Προσπάθησε να διακρίνεις το αυτοκαταστροφικό - είναι πάντα κακός σύμβουλος, όπως και τα συμπλέγματα. Άνθρωπος με προφανή και ανυπέρβλητα συμπλέγματα, όπως ο Σαρκοζί, αποκλείεται να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. 
Γύρνα την πλάτη σε όποιον εκπέμπει μαγκιά ή κουτσαβακισμό. Η λαϊκότητα δεν είναι υποχρεωτικό να είναι συνυφασμένη με το αντιαισθητικό - αντιθέτως, πριν μεταλλαχθεί, το λαϊκό ήταν πάντοτε αισθητικό. Η βαρβατίλα προβάλλεται για να κρύβει το κενό περιεχομένου - και την ήσσονα προσπάθεια στον διαρκή αγώνα της ζωής, που λέγεται αυτοβελτίωση. Απόρριψε τη μυρωδιά της. 
Κοίταξε το στόμα. Εκεί φαίνεται η χυδαιότητα ή η βλακεία. Πολλές φορές οι κάμερες το κρύβουν, χρειάζεται κοντινή επαφή. Το χαμόγελο δείχνει το κρυμμένο μίσος ή την επιπολαιότητα. Πάει παρέα με την υποκρισία. Συναντιέται πολύ στα άκρα του πολιτικού φάσματος, αλλά και στους καλυμένους φασίστες.


Σκέψου τη διαπλοκή της οικογένειας. Αποκλείεται να οδηγήσει σε τίποτα λιγότερο από μια μαφιόζικη νοοτροπία. Κοίτα αν τα μάτια χαμογελάνε μαζί με το “ζωγραφισμένο χαμόγελο” ή παραμένουν ανέκφραστα. 
Πρόσεξε το βλέμμα. Δείχνει περισσότερο από όλα την κουτοπονηριά ή την ιδιοτέλεια. Αν είναι ευθύ, μπορεί να είναι και από θράσος. Προσπέρασε αυτόν που μιλάει “εξ ονόματος του λαού”. Βρες αυτόν που πραγματικά ενδιαφέρεται για το δημόσιο συμφέρον.
Κοίταξε την/τον καλά, λίγο πριν αρχίσει να μιλάει. Κοίτα να δεις αν το βλέμμα είναι της απόγνωσης, γιατί έχει συμβιβαστεί θυμόσοφα με την ιδέα οτι θα επικρατήσουν οι πιο λαϊκιστές ή γιατί φοβάται οτι δεν θα ξαναβγεί, χάνοντας τη δόξα και τα προνόμια.
Άκου. Όσο πιο πολλά κλισέ ακούς, τόσο κλείνε τα αυτιά σου. Δυό γενιές πολιτικών γαλουχήθηκαν με την ιδέα οτι πολιτική είναι η δημαγωγία και οι λαϊκισμοί στο μπαλκόνι ή οι ατάκες στην τηλεόραση. Αρνήσου αυτόν που πάει να σε κολακέψει - ή οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα. 
Αν δεν χαιδεύει αυτιά, δώσε σημασία σε αυτόν που μιλάει με ευθύτητα και λίγο. Χωρίς να απλουστεύει μανιχαϊστικά. Και χωρίς να αισθάνεται οτι περπατάει, μόνος αυτός, το μονοπάτι της αλήθειας. 


Ψάξε τον ανιδιοτελή. Τον εκσυγχρονιστή. Αυτόν που είναι διατεθειμένος να συγκρουστεί, να σπάσει αυγά. Αυτόν που έχει καθαρή ματιά και μυαλό που αερίζεται. Ο άνθρωπος που απωθείται από τις νέες τεχνολογίες δεν αγαπά τη διαφάνεια - και δεν πρόκειται ποτέ να εκσυγχρονίσει τη χώρα. Ξέχνα όποια διαβολή σέρνεται ως ανυπόστατη φήμη - έχω ακούσει τα χειρότερα για τους πιο απίθανα έντιμους ανθρώπους.
Θυμήσου οτι οι μέτριοι είναι πάντα περισσότεροι. Το ίδιο και οι εκπρόσωποι τους. Αλλά η αντίληψη οτι ο βουλευτής πρέπει να αντικατοπτρίζει το ακατέργαστο, είναι λάθος. Ανάδειξε αυτόν που ξεχώρισε από την κοινωνική σου ομάδα, αυτόν που εβαλε το λιθαράκι του σε κάτι παραπάνω.
Σκέψου πόσοι από τους ηγέτες που αναδείξαμε αισθάνονται άνετα στο διεθνές περιβάλλον. Φαντάσου πώς θα δεχόσουν εσύ τον επαρχιώτη υπουργό της τριτοκοσμικής χώρας. Οι σπουδές και τα πτυχία δεν εγγυώνται, αλλά ο κοσμοπολίτης σίγουρα θα είναι πιο χρήσιμος για τη χώρα του, από τον εσωστρεφή “που ξέρει τα προβλήματα του λαού”. 
Θυμήσου την επόμενη μέρα της καθημερινότητας. Ξέχνα τη μαγική εικόνα των δημαγωγικών ελπίδων και των επαναστατικών λύσεων. Η διαδικασία θα είναι επίπονη. Άσε την αφέλεια της αποφυγής των ευθυνών και διατήρησε την “αφέλεια” της αισιοδοξίας, που προσδίδει ο κόπος και η επιμονή. 

Αναζήτησε ποιός θα ωφεληθεί, αν ακολουθήσεις την αποχή, το λευκό το άκυρο, όπως και την ψήφο σε κόμμα που δεν θα εκπροσωπηθεί τελικά στη βουλή (ο πρώτος). Δες τις ισορροπίες που μπορεί να προκύψουν, ποιοί θα συγκυβερνήσουν. Σκέψου ποιός θέλεις να τιμωρηθεί, αλλά κυρίως ποιός πρέπει να ενισχυθεί σε κάθε χώρο. Μόνο με τη θετική δράση, αντικαθίσταται το φαύλο. Όχι με την τιμωρία. 
Αναζήτησε την ευαισθησία και τη μετριοπάθεια. Την πραγματική, όχι την πλαστή των λαοπλάνων, των συνωμοσιολόγων και των πατριδοκάπηλων. Διώξε όσους πιο πολλούς μπορείς από το σκηνικό. Ανέβασε όσους πιο πολλούς μπορείς καινούργιους. Δώσε την ευκαιρία, αλλά μόνο αν υπάρχει σοβαρότητα. Μαύρισε τους ευτελείς και τα “talking heads” της σκυλοπόπ τηλεοπτικής αισθητικής. 


Μην αδιαφορήσεις. Οι “ανευθυνίστας” είναι πάρα πολλοί. Και θα πληρώσεις, όσα δεν πληρώνουν αυτοί. 
prokopisdoukas.blogspot

Ούτε ουδετερότητα, ούτε «αντικειμενικό- τητα»

Ανάμεσα στη σημερινή μέρα (4 του Μάη) και την υποχρεωτική ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού που θ΄αρχίσει τη Δευτέρα 7 του Μάη (αν βέβαια προλάβει), παρεμβάλλονται οι εκλογές (6 του Μάη), στις οποίες κατ΄ ανάγκην θα ψηφίσουμε κάποια από τις υπάρχουσες κομματικές προσφορές.


Δεν είμαι πολιτικά ουδέτερος, ούτε το παίζω «αντικειμενικός». Χρόνια τώρα -και ιδίως τα τελευταία δυόμιση- προσπαθώ ν΄ αναδείξω όχι μια πολιτική γραμμή ή ένα κόμμα, αλλά μια γενικότερη άποψη. Η άποψη αυτή έχει συγκεκριμένα οικονομικά, ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, όχι όμως και κομματικά, γιατί οι φορείς της διαχέονται σε διαφορετικά κόμματα και οργανώσεις. Η άποψη αυτή, πολύ σχηματικά, θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί: πολιτική, κοινωνική και οικονομική μεταρρύθμιση, και εντός της Ευρώπης. Το ποιο επίθετο θα βάλει κανείς σε μια τέτοια μεταρρύθμιση είναι δευτερεύον (φιλελέυθερη, σοσιαλδημοκρατική, εκσυγχρονιστική κλπ). Τα σημαντικότερα από τα χαρακτηριστικά αυτά που συγκροτούν μια τέτοια άποψη είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα εξής 20:
• Ευρωπαϊσμός (Ευρωπαϊκή Ένωση, ευρώ). Όχι εθνικισμός, όχι απομόνωση
• Δημοκρατία, πολιτικές ελευθερίες, όχι μονοκομματισμός, όχι (φτιασιδωμένη ή μη) δικτατορία οποιουδήποτε τύπου ή χρώματος
• Λειτουργία του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, άμεση κατάργηση του πελατειακού συστήματος, κατάργηση βουλευτικών προνομίων, μείωση του αριθμού των βουλευτών και της αμοιβής των πολιτικών, κατάργηση του νόμου περί (μη) ευθύνης υπουργών, ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας, μη χρηματοδότηση των κομμάτων κλπ
• Άμεση μείωση του Δημόσιου, κλείσιμο ΔΕΚΟ, «επανίδρυση» του ελληνικού κράτους, κατάργηση των συντεχνιών του δημόσιου τομέα. Τελικά, μικρό και ευέλικτο κράτος
• Επαναφορά των καταργημένων οικολογικών μέτρων και ουσιαστική υιοθέτηση νέων
• Πρωτοβάθμια - δευτεροβάθμια εκπαίδευση αλά Φι(ν)λανδία. Ίδρυση μη δημόσιων πανεπιστημίων. Λειτουργία των νόμων στα δημόσια
• Κατάργηση των συντεχνιών του ιδιωτικού τομέα, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, σπάσιμο των αποστημάτων διαφθοράς μεταξύ δημόσιου - όσων κάνουν μπίζνες μαζί του
• Πάγιο εκλογικό σύστημα, οποιοδήποτε, αλλά πάγιο
• Ανθρώπινα δικαιώματα ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, γλώσσας, φύλου
• Πλήρης χωρισμός της ορθόδοξης εκκλησίας από το κράτος
• Κατάργηση μονιμότητας στο δημόσιο. Πάταξη της διαφθοράς και της μη παραγωγικότητας. Κρίσεις και διαφοροποίηση της αμοιβής κατ΄ άτομο. Επιβράβευση της δημιουργικότητας και πρωτοβουλίας των άξιων δημόσιων υπαλλήλων. Απόλυση πλεοναζόντων υπαλλήλων
• Επιστροφή στην ανάπτυξη με μοχλό τον ιδιωτικό τομέα (υποστήριξη των ιδιωτικών υπαλλήλων και των επιχειρηματιών), γιατί πολύ σύντομα θα πάψει να μπορεί να θρέφει το Δημόσιο
• Φορολογικό σύστημα απλό, που να χωράει σε μια σελίδα και να είναι κατανοητό στον καθένα
• Ενίσχυση μόνο στους αληθινά ανάπηρους, ανήμπορους, άνεργους, ανύπαντρες μητέρες κλπ
• Υλοποίηση των μεταρρυθμιστικών πλευρών που επιβάλλουν τα «Μνημόνια», δηλαδή ακριβώς εκείνων που αποφεύγουν οι κρατούντες, προτιμώντας τις «οριζόντιες περικοπές» σε μισθούς και συντάξεις, τις έκτακτες εισφορές, τους έκτακτους φόρους, τα τέλη στη ΔΕΗ κλπ κλπ
• Ε-governement παντού. Διάλυση της γραφειοκρατίας, εισαγωγή και αξιοποίηση του internet σε όλους τους τομείς
• Χρονική οριοθέτηση των δικαστικών αποφάσεων, με σύστημα επιβράβευσης - τιμωρίας των δικαστών
• Μεγάλη μείωση στρατιωτικών δαπανών. Υιοθέτηση του ρεαλισμού στην εξωτερική πολιτική
• Μη δικαίωση και κολασμός της βίας, ανεξάρτητα αν έχει «αριστερή» η «δεξιά» προέλευση
• Αντίστοιχες συνταγματικές αναθεωρήσεις, όπου απαιτούνται, μόλις μπορέσει να συνέλθει αναθεωρητική Βουλή.


Θα ψηφίσω κόμμα / σταυρώσω πολιτικό πρόσωπο με βάση το βαθμό συμφωνίας προς τα σημεία αυτά.
Δημήτρης Φύσσας /athensvoice.gr

Εκλογική Μελαγχολία

Του Διονύση Γουσέτη/metarrythmisi.wordpress


Πάντα οι εκλογές μου έφερναν μια μελαγχολία. Μου θύμιζαν το stride la vampa από τον Τροβατόρε του Βέρντι, που περιγράφει την άγρια χαρά με την οποία ο όχλος οδηγεί τη μάγισσα στην πυρά. Παλιότερα ήταν οι κουρελαρίες των παράνομων αφισών που αναδεύονταν από το αεράκι στις όψεις των κτιρίων, οι γιγαντιαίες συγκεντρώσεις, οι έξαλλοι οπαδοί με τα συνθήματα και τις σημαίες, τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων, τα ταχυδρομημένα σταυρωμένα ψηφοδέλτια μαζί με ιλουστρασιόν φωτογραφίες του υποψήφιου, ο στόμφος των αρχηγών που μας φενακίζουν με τα «οράματά» τους αντί να αναφέρονται στα προβλήματά μας, οι εξυπνακισμοί τους να «βουλώνουν» θριαμβευτικά ο ένας τον άλλον, το εμπόριο του εθνικισμού και του θρησκευτικού φανατισμού, τα πολύχρωμα βεγγαλικά τη στιγμή που ο αρχηγός χαιρετάει τα πλήθη από την εξέδρα.
Σήμερα πολλά από αυτά έχουν μειωθεί, αλλά το πνεύμα τους παραμένει. Και η μελαγχολία γίνεται μεγαλύτερη γιατί σήμερα ζούμε σε μια χώρα χρεοκοπημένη, με τα φώτα των μαγαζιών που κλείσανε σβηστά, με ζητιάνους να περιφέρονται σαν ζόμπι στους δρόμους και στους κάδους σκουπιδιών, με εγκληματίες να απειλούν την ασφάλειά μας. Σ’ αυτό το πλαίσιο, οι κούφιες εξαγγελίες, η επίδειξη χλιδής και μωρότητας φαντάζουν σαν ένα αποτρόπαια γελοίο τσίρκο. Το ίδιο η ασυδοσία, η περιφρόνηση του νόμου, των θεσμών, των συνανθρώπων.
Τα δυο χρεοκοπημένα κόμματα που μας κυβέρνησαν, άρπαξαν κι άλλες δεκάδες εκατ. για τον προεκλογικό αγώνα τους, φροντίζοντας να νομοθετήσουν το φέσωμα των δανειστών τους. Ωστόσο ζητούν την ψήφο μας για να συμφωνήσουν σε επώδυνα μέτρα, ενώ απέδειξαν ότι είναι ανίκανα να συμφωνήσουν ακόμα και για τόσο απλά πράγματα όσο ένα προεκλογικό debate. Παρ’ όλα αυτά, έρχονται πρώτα στις δημοσκοπήσεις, διότι πουλάνε το δήθεν αντίδοτο στην ακυβερνησία. Το ίδιο ανώριμα συμπεριφέρεται και η «μετριοπαθής» ΔΗΜΑΡ που, σαν πεισματάρικο παιδάκι και αυτή επιμένει ότι ποτέ δεν θα συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ, έχοντας στεγάσει τα απόβλητα του κόμματος αυτού.
Τα ψηφοδέλτια πολλών κομμάτων κοσμούνται με αθλητές και τηλεπαρουσιάστριες, χωρίς οι ψηφοφόροι τους να ενοχλούνται ιδιαίτερα. Η Αλέκα και ο Αλέξης οργανώνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις στην οδό Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη και ο κόσμος δεν διαμαρτύρεται που παραβιάζουν προκλητικά την απαγόρευση του Δήμου. Οι κ.κ. Χρυσοχοΐδης και Βορίδης συγκρούονται για τα κέντρα μεταναστών. Ο πρώτος θέλει να εγκαταστήσει άμεσα μετανάστες για λόγους ψηφοθηρικούς, ο δε δεύτερος διαφωνεί για τους ίδιους λόγους. Ο σύμβουλος του κ. Σαμαρά Φαήλος Κρανιδιώτης συμφώνησε ότι οι παράνομοι μετανάστες θα πρέπει να σταμπάρονται στο σώμα αλά Χίτλερ. Οι οπαδοί του Χίτλερ και οι οπαδοί του Στάλιν διαλαλούν νόμιμα την πραμάτεια τους σε ένα λαό επιλήσμονα των μαρτυρίων που υπέστη και από τους δυο.
Για το τι μας περιμένει την επομένη των εκλογών, λίγη συζήτηση γίνεται. Για μετά τις εκλογές αναβλήθηκαν οι νέες περικοπές συντάξεων, αναδρομικές από το Γενάρη. Η μείωση 10% στα κατώτατα ημερομίσθια το ίδιο. Ο φόρος ακίνητης περιουσίας – ΕΤΑΚ δυο ετών- το ίδιο. Το ειδικό τέλος ακινήτων (που πληρώνεται με το λογαριασμό της ΔΕΗ) το ίδιο. Το τέλος επιτηδεύματος και η «εισφορά αλληλεγγύης» το ίδιο. Για πρώτη χρονιά δεν διανεμήθηκαν ακόμη τα έντυπα των φορολογικών δηλώσεων, επειδή περιέχουν τα δυσάρεστα νέα. Νέα μείωση ελλειμμάτων κατά 11,5 δισ. απαιτείται για τη διετία. Το καλοκαίρι ο τουρισμός αναμένεται μειωμένος. Και όλα αυτά σε ένα δυσμενές ευρωπαϊκό τοπίο, που θα έχει και εδώ αντίκτυπο. Με την παραπάνω ποιότητα των κομμάτων, ο κίνδυνος της οικονομικής άτακτης κατάρρευσης είναι πιθανός, όπως και η έξοδός μας από την Ευρώπη.
Τι αντιπροσωπεύει η ψήφος μας; Την οργή; Το φόβο; Την ελπίδα; Τη νηφάλια σκέψη για το συμφέρον του καθενός; Πόσο το συμφέρον τους καθενός ταυτίζεται με το συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας, όταν η κοινωνία είναι κατακερματισμένη; Η συνήθης εκλογική πρακτική των μέχρι τώρα εκλογέων ήταν η αρνητική ψήφος: ψηφίζουμε το ένα κόμμα του δικομματισμού, όχι επειδή εγκρίνουμε αυτά που λέει, αλλά για να απαλλαγούμε από το άλλο κόμμα του δικομματισμού που μας κυβερνάει. Αυτό το γαϊτανάκι όμως τώρα πια τελείωσε. Τι ψηφίζουμε; Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής του συμφέροντος της κοινωνίας μας; Και πώς θα τον υπερασπίσουμε;
Ένας μόνο μπορεί να είναι ο κοινός παρονομαστής: η παραμονή μας στην Ευρώπη, που καταντήσαμε να μην είναι αυτονόητη αλλά διακύβευμα. Θα τον υπερασπίσουμε αν διαγράψουμε από τις επιλογές μας τα παραπάνω κόμματα με τις παραπάνω συμπεριφορές. Αν διαγράψουμε και εκείνα που εμφανίστηκαν ως διασπάσεις και καρικατούρες των κυβερνώντων κομμάτων. Αν διαγράψουμε κόμματα που οι ηγεσίες τους μοιράζονται την ευθύνη της άθλιας διακυβέρνησης της τελευταίας οκταετίας. Τι μένει ως επιλογή; Μόνο η Δράση-ΦΙΣ του Στέφανου Μάνου.
Η μελαγχολία μου λοιπόν συνίσταται στο ότι η άγρια χαρά του όχλου εμποδίζει τη νηφάλια σκέψη και το μοιραίο συμπέρασμα στην οποία αυτή καταλήγει. Αν αυτό που θα βγει από τις κάλπες είναι αποκρουστικό, δεν θα φταίνε κάποιοι άλλοι!

με το βλέμμα στο αύριο

«…Μάνα μου τι χαλασμός,

Σώπαινε κυρά Δέσποινα!

Γέμισε ο ουρανός!
Σαν γεράκια, σαν αητοί
Κατεβαίνουμε στη γη!
Μες στο αίμα, στη φωτιά,
η 2α πολεμά!
Κύπρος, Θράκη, Κορυτσά,
Ίμβρος, Τένεδος, νησιά,
Πράσινα μπερέ ορμούν
Κι οι εχθροί τα προσκυνούν!
Πατρίδα μου πώς να στο πω,
Μάνα Ελλάδα σ’ αγαπώ!
Θα το πούνε και στα νέα,
Θα σου φέρω εγώ σημαία.
Θα ‘ναι κόκκινη μεγάλη,
θα ‘χει έν’ άστρο ένα φεγγάρι…»,      

γαρουφαήλ(φαήλος) κρανιδιώτης

αγανάκτηση πια...

via

Πόσο απέχει η σημερινή αριστερά από τη δεξιά;

«Μπορεί οι Ευρωπαίοι να λένε ότι είμαστε όλοι Έλληνες, αλλά μάλλον κάποιοι Έλληνες δεν είναι και τόσο Έλληνες. Αυτοί που μας κυβερνούν», δήλωνε στις 20 Φεβρουαρίου ο Αλέξης Τσίπρας για τη συνεδρίαση του Eurogroup σε ένα κρεσέντο εθνικοφροσύνης που τείνουν να θεωρούν ξεπερασμένο ακόμα και οι οπαδοί της παραδοσιακής δεξιάς. Το σχόλιο μάλιστα που συνόδευε τη δήλωση του Προέδρου του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε blog που την αναδημοσίευε ήταν «Ένα μεγάλο μπράβο στον κ. Τσίπρα (…) ο κύριος που σχολιάζει την ανάρτηση αρνητικά δε θα πρέπει μόνο να νιώθει τουρκόσπορος.. ΕΙΝΑΙ!» Υπογραφή :«Ελληνίδα».
Νιώθοντας προφανώς την ιδεολογική του συγγένεια με την Αριστερά όπως εκφράζεται από τα ελληνικά κόμματα, μία μέρα αργότερα από τη δήλωση Τσίπρα ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Αλ. Χρυσανθακόπουλος έλεγε στη Βουλή ότι «αυτό που ενέχει κινδύνους για την χώρα δεν είναι η Αριστερά, αλλά ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός». Αισθανόμενος προφανώς ότι η ρητορική της σημερινής Αριστεράς δεν απειλεί το κόμμα του.


Ιδιαιτέρως οι συμμαχίες των κομμάτων σε αυτές τις εκλογές απέδειξαν ότι τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Ο αριστερότερα του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Δημαράς συνεργάστηκε με τον δεξιότερα της ΝΔ Πάνο Καμμένο. Ο Δημήτρης Καζάκης του αριστερού ΕΠΑΜ (Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο) συνεργάστηκε με την Δημοκρατική Αναγέννηση του κ. Παπαθεμελή! Ο Πάνος Καμμένος δήλωνε ότι το μόνο κόμμα με το οποίο θα μπορούσε να συνεργαστεί είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέντευξη στο tvxs ανέφερε «εάν εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε» Μία δήλωση που προκάλεσε τα δυσμενή σχόλια ακόμα και βουλευτών του με δεδομένο ότι ένας εκπρόσωπος κόμματος της Αριστεράς, δηλώνει πρόθυμος να συνεργαστεί με ένα κόμμα της Δεξιάς, το οποίο μάλιστα έχει έντονα μάλιστα εθνικιστικά χαρακτηριστικά. Την επομένη, σε ομιλία του στην Λαμία, εμμέσως το επανέλαβε αποδίδοντας μάλιστα την κριτική που δέχτηκε στα διαπλεκόμενα!


Συνολικότερα, τον τελευταίο χρόνο η ρητορική και οι πρακτικές των δύο χώρων δε φαίνεται να απείχαν ιδιαίτερα. Όταν εκπρόσωποι αριστερών κομμάτων κάνουν λόγο για «προδότες» και ζητούν «κρεμάλες» πόσο απέχουν από τον ακροδεξιό ψηφοφόρο; Ή μήπως με αυτές τους τις δηλώσεις νομιμοποιούν την ακροδεξιά ρητορική; 
«Να σταματήσουμε το ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές μας» έγραφε πριν λίγες μέρες σε άρθρο του κ. Χαράλαμπος Αποσκίτης υποψήφιος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες», 
«Ξεπουλάτε την χώρα και εσείς και οι χορηγοί του κόμματός σας» είπε σε συνέντευξη του στον ΑΝΤ1 ο κ. Δημήτρης Καζάκης του ΕΠΑΜ, 
«Δεν νομιμοποιείστε να ξεπουλήσετε τη χώρα» δήλωνε τον Δεκέμβριο στην Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας, 
«Ξεπουλάτε τη χώρα στους Γερμανούς» έλεγε τον Οκτώβριο στην Βουλή ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης


Οι προεκλογικές εκστρατείες των κομμάτων και των υποψηφίων έδωσαν πλούσιο υλικό για την τρανή απόδειξη αυτής της ιδιόμορφης ιδεολογικής σύγχυσης. Δύσκολα μπορούσε να αντιληφθεί κανείς σε ποιο κόμμα ανήκε το τρέιλερ ή το φυλλάδιο αν διάβαζε απλά και μόνο το σύνθημα, ενώ η σύγχυση των όρων Αριστερά και Δεξιά έχει επεκταθεί στις περισσότερες εκφάνσεις του δημόσιου βίου. Όπως εύστοχα παρατηρούσε πρόσφατα η Αγγελική Σπανού σε άρθρο της στην «Μεταρρύθμιση» ζούμε σε μία χώρα που… «θεωρείται δεξιό το μνημόνιο και αριστερή η ΓΕΝΟΠ»…

Κατερίνα Παναγοπούλου/athensvoice.gr

Οι βλαβερές συνέπειες του λαϊκισμού

Tου Πασχου Μανδραβελη

Και άντε να κάνουμε την κ. Αλέκα Παπαρήγα πρωθυπουργό. Υπουργό Οικονομικών έχει κάποιον να μάς προτείνει ο κ. Αλέξης Τσίπρας; Μήπως να είναι ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης έτσι ώστε το ανέκδοτο περί τριετούς στάσης πληρωμών να ολοκληρωθεί;
Μπορεί να φταίει το δημοσκοπικό φούσκωμα των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να είναι και ιδέα μας, αλλά αν κάποιος παρακολουθήσει τον τελευταίο καιρό τον κ. Αλέξη Τσίπρα θα διαπιστώσει αμετροέπεια και ύφος αγέρωχο.
Ολα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει: παίρνει την εντολή και δεν τη δίνει πίσω, ασχέτως με τι υπαγορεύει το Σύνταγμα. Θα καταγγείλει τη Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ: «μας απειλούν ότι θα φύγουμε από το Σένγκεν. Μικρό το κακό λέω, η Δανία έχει φύγει δύο φορές», δήλωσε αγέρωχα στη ΝΕΤ, ξεχνώντας βέβαια ότι για να γυρίσει η Δανία δύο φορές κάποιοι τη δέχθηκαν πίσω δύο φορές.
Θα κηρύξει τριετή αναστολή πληρωμών και οι υπόλοιποι που μάς δανείζουν θα περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες για να μας δώσουν κι ένα επιπλέον χρόνο τράτα. Κι αν δεν το δεχθούν θα ζεσταινόμαστε στο ενδιάμεσο με πετρέλαιο από τον Τσάβες, κι απομένει η εξαγγελία ότι θα γλυκαίνουμε τον πόνο μας με ζάχαρη από τον Κάστρο.


Το πρόβλημα όμως δεν είναι το υπεροπτικό ύφος του κ. Τσίπρα. Μπορούμε και να το δικαιολογήσουμε. Κληρονόμησε μια παλαβή ρητορική από τον μέντορά του, την έκανε πιο ανερμάτιστη και πιθανότατα ο λαός θα τον επιβραβεύσει περισσότερο απ’ όσο ψήφισε τον κ. Αλαβάνο.
Το πρόβλημα -εκτός από τα επικίνδυνα αντισυνταγματικά που προτείνει- είναι ότι συνεχίζει τη μεγάλη παράδοση των Ελλήνων πολιτικών ανδρών να υπόσχεται τα πάντα χωρίς να τα κοστολογεί· να υπόσχεται γεφύρια εκεί που δεν υπάρχουν ποτάμια· να δίνει εύκολες λύσεις σε σύνθετα ζητήματα. Το πρόβλημα στη ρητορική του κ. Τσίπρα είναι ο ανερμάτιστος λαϊκισμός, αυτός που μάς οδήγησε μέχρις εδώ και τώρα μπορεί να μας βουλιάξει τελείως.
Η παθογένεια του λαϊκισμού δεν είναι μόνο ότι προσφέρει απατηλές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Είναι ότι εθίζει τον πληθυσμό στην απλοϊκή ανάλυση, για να καταλήξει τελικώς στη συνωμοσιολογία. Δημιουργεί το έδαφος να νομίζουν οι πολίτες ότι τα προβλήματα λύνονται με τσιτάτα.


Πριν από μερικές μέρες ρωτήθηκε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ «με δεδομένο ότι όλοι όσοι παράνομοι μετανάστες έρχονται στη χώρα δεν έχουν χαρτιά και σπανίως οι πρεσβείες εδώ -και το γνωρίζετε καλά- αναγνωρίζουν ότι οι παράνομοι αυτοί μετανάστες προέρχονται από την δική τους χώρα, πώς σκέπτεστε να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα;» Γ. Καρατζαφέρης: «Θα τους διώξω. Αυτή τη στιγμή μού στοιχίζουν 12 δισ. ευρώ που βγάζουν στη χώρα τους. Οταν έχω 12 δισ. εκτός ελληνικού πορτοφολιού και 27 δισ. ευρώ εκτός ελληνικού πορτοφολιού που είναι τα κέρδη του Lidl, του Carrefour, του Media Markt, του IKEA -όλες οι εισπράξεις από τις αγορές σας- ότι και να πουλάει η Ελλάδα, δεν μπορεί να ελέγξει το έλλειμμα. Εμείς θα βρούμε τον τρόπο και θα τα κόψουμε αυτά...»
«Λαϊκιστικό», θα πουν κάποιοι. Σωστά, αλλά σάμπως η υπόσχεση ότι θα μπαινοβγαίνουμε από τη Συνθήκη Σένγκεν όποτε μάς καπνίσει, ή θα κάνουμε τριετή αναστολή πληρωμών είναι πιο τεκμηριωμένη και πιο σοβαρή;

Ψήφος είναι η ευθύνη της δικής μας αλλαγής

του Χρήστου Χωμενίδη/protagon.gr


Εγώ οικονομολόγος δεν είμαι, ούτε καν παραοικονομολόγος –κατά το παραψυχολόγος- ώστε να βγαίνω δημοσίως και να κάνω εμβριθείς περί spreads και περί psi αναλύσεις. Έχω όμως φίλους και συνομιλητές, παιδιά της πιάτσας και της αγοράς. Εκείνοι με διαβεβαιώνουν ότι η κρίση ξεκίνησε από τις αμερικάνικες φούσκες των ακινήτων κι -αφού πυρπόλησε Ισλανδία και Ιρλανδία- εισήχθη στην Ελλάδα, παρά τη διαβεβαίωση του τότε «τσάρου» Αλογοσκούφη ότι είμαστε «ελαφρά» οικονομία και δεν κινδυνεύουμε. «Αν δηλαδή δεν είχε “σκάσει” η Αμερική, δεν θα’χαμε κλατάρει εμείς;» ρωτάω. «Θεωρητικά θα μπορούσαμε να παρατείνουμε την μπελ-επόκ μας μέχρι το 2020 περίπου» μου απαντούν. «Τότε μοιραία θα κατέρρεαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία…» 
Μέχρι το 2020. Για έντεκα επιπλέον χρόνια! Για σκεφτείτε πώς θα ήταν –σε αυτήν την περίπτωση- σήμερα η Ελλάδα. Θα ζούσαμε ακόμα με μιαν αίσθηση κοινωνικής σιγουριάς και άρα ανεμελιάς. Ο ΓΑΠ θα είχε αποδειχθεί ένας συμπαθητικός πρωθυπουργός (αν έκανε και καμιά γκάφα πότε-πότε, εμείς θα τον συγχωρούσαμε, είτε από αγάπη προς τον πατέρα του είτε από θαυμασμό προς την σπορτίφ πολυπραγμοσύνη του) και θα διεκδικούσε με αξιώσεις την επανεκλογή του. Ο Σαμαράς θα φλέρταρε όχι με την ακροδεξιά αλλά με το κέντρο – θα περιστοιχιζόταν στις συγκεντρώσεις από καλλίπυγες Δαπίτισες κι όχι από βλοσυρούς υπερπατριώτες. Το ΚΚΕ θα έδινε μάχη επιβίωσης. Ο Τσίπρας θα λογιζόταν σαν μια ακίνδυνη χαριτωμενιά, με προνομιακό του ακροατήριο μονάχα τους μετέφηβους και τους πουρόκερς. Ο αντιρατσιστικός αγώνας μας θα δινόταν από πολύ ευνοϊκότερα μετερίζια. Ένας κόσμος που ευημερεί δεν υποκύπτει σε Χρυσές Αυγές. Οι ακροδεξιές του «ανησυχίες» θα καλύπτονταν μια χαρά από το Τηλεάστυ και τον Γεώργιο Καρατζαφέρη να αγορεύει ανάμεσα σε έναν Εσταυρωμένο από πολυέστερ και μια γύψινη προτομή του Μεγαλέξανδρου. Εάν δεν μας είχε χτυπήσει η κρίση, όλοι όσοι είναι –και δικαίως- σήμερα με τα μυαλά στα κάγκελα, που η αγανάκτηση τούς πολιτικοποίησε αιφνίδια μα η έλλειψη σχετικής παιδείας και πείρας τούς παρέσυρε στις πιο απλοϊκές και υστερικές απόψεις, θα συνέχιζαν να παθιάζονται με ό,τι είχαν συνηθίσει: Με το ποδόσφαιρο και με τα σήριαλ, με το αν χώρισε η Μενεγάκη ή αν θα παντρευτεί ο Ρέμος…   


Εάν δεν μας είχε χτυπήσει η κρίση, θα έμοιαζαν όλοι ηπιότεροι, ανεκτικότεροι και θα ήταν σίγουρα πιο ευτυχείς. Από κάτω ωστόσο –κάτω από την «Πράσινη Αναπτύξη» και την «Ανοιχτή Διακυβέρνηση» του ΓΑΠ-  η σήψη θα προχωρούσε: Οι πολιτευτές των κομμάτων εξουσίας, θα εξακολουθούσαν να ανταλλάσσουν βουλιμικά ρουσφέτια με ψήφους. Ο εσμός των κουστουμάκηδων με τα πούρα και τα Καγιέν θα επέμεναν να δηλώνουν «σύμβουλοι επιχειρήσεων» και να λειτουργούν στην πραγματικότητα ως μεσάζοντες ανάμεσα στους διεφθαρμένους εργολάβους και στο ακόμα πιο διεφθαρμένο κράτος. Λαθρόβια έντυπα θα ευημερούσαν χάρη στην κρατική διαφήμιση. Ο Σύριζα και το ΚΚΕ θα έκλειναν κάθε τόσο τα πανεπιστήμια με μοναδικό αίτημα να μην αλλάξει τίποτα. Τα «ατίθασα νιάτα» θα έχτιζαν καθηγητές μες στα γραφεία τους. Οι μεγαλοσυνδικαλιστές θα απολάμβαναν κάμποσες δωρεάν κρουαζιέρες, πριν αποστρατευθούν απ’τους εργατικούς αγώνες και πάρουν την άγουσα για το Κοινοβούλιο. Η Ελλάδα εν ολίγοις (για να το γράψω ακριβώς όπως το σκέφτομαι) θα ψωλαρμένιζε για καμιά δεκαετία ακόμα χωρίς πυξίδα, δίχως προορισμό…


Καλούμαστε μεθαύριο -τρία σχεδόν χρόνια μετά το εθνικό μας έμφραγμα- στις κάλπες. Έχουμε νωπή ακόμα την ανάμνηση της μπελ-επόκ. Νοιώθουμε καθημερινά στο πετσί μας το τι σημαίνει κοινωνική κατάρρευση, καλπάζουσα ανεργία, ακύρωση και των πιο στοιχειωδών βεβαιοτήτων. Κι όμως, εγώ δεν θα ψηφίσω οργισμένος με το σήμερα. Ούτε νοσταλγώντας το χθες.
Θα ψηφίσω με το νου στους Μικρασιάτες προγόνους μου, που υπέστησαν τη μέγιστη καταστροφή, που βρέθηκαν ξένοι σχεδόν σε ξένο τόπο και ξαναστάθηκαν γοργά στα πόδια τους και πρόκοψαν με μόνα εφόδια τα χέρια τους και το μυαλό τους.
Θα ψηφίσω με το νου στον παππού μου, που αντιμετώπισε τούς ταγματασφαλίτες εκτελεστές του οραματιζόμενος μιαν Αριστερά της συναίνεσης και της αγάπης κι όχι μια «Αριστερά» της εσωστρέφειας και του φθόνου.
Θα ψηφίσω με το νου στους γονείς μου που με έμαθαν ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι, εν τέλει, ζήτημα χρημάτων αλλά ψυχικής συγκρότησης. Και ότι η ελεύθερη σκέψη δεν μπορεί να υποκατασταθεί από μονότονα συνθήματα κι από κούφιες ευχές.
Και θα αφιερώσω την ψήφο μου στην κόρη μου. Της αξίζει να ζήσει σε έναν τόπο, που θα έχει απαλλαγεί επιτέλους από το σύμπλεγμα ανωτεροκατωτερότητας απέναντι στη λαμπρή Αρχαιότητα και στην προηγμένη Δύση. Σε μιαν ανοιχτή κοινωνία του ορθού λόγου, της αλληλεγγύης και μίας σχετικής τουλάχιστον αξιοκρατίας. Σε μιαν Ελλάδα, η οποία ούτε θα φοβάται ούτε θα μισεί. Που δεν θα προσκυνάει ιερά τέρατα και δεν θα ελπίζει σε από μηχανής θεούς. Σε μιαν Ελλάδα, δηλαδή, που θα έχει επανεφεύρει τον εαυτό της.

Μέσα στους καπνούς των λέξεων βαδίζουμε αισίως και ολοταχώς προς το ατύχημα.

Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές της 6ης Μαϊου, στην ενότητα "Ξέρω τι να ψηφίσω;" του tvxs.gr, πρόσωπα των γραμμάτων, της διανόησης και της τέχνης, μιλούν στην Κρυσταλία Πατούλη εκφράζοντας τις απόψεις, τις σκέψεις και τους προβληματισμούς όχι μόνο για την δική τους ψήφο αλλά και την ψήφο του Ελληνικού λαού. Σήμερα απαντά ο συγγραφέας Μάκης Καραγιάννης.
[via]
Με ρωτάτε αν έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω. Για μένα το ερώτημα είναι πιο εύκολο, γιατί ήμουν πάντα ήμουν ένας ενεργός πολίτης της ανανεωτικής αριστεράς. Το κρίσιμο σημείο είναι το νόημα και το διακύβευμα αυτής της ψήφου. Η σημερινή κρίση μοιάζει με οδοστρωτήρα που δεν αφήνει τίποτε όρθιο. Σαρώνει οικονομίες, αντιλήψεις, συναισθήματα  και ανθρώπους. Ο μέσος έλληνας ταπεινωμένος προσπαθεί να καταλάβει τι του συμβαίνει, αλλά βρίσκεται σε μια ιδεολογική και ψυχική  σύγχυση. Η οργή,  ο θυμός και οι θεωρίες συνομωσίες περισσεύουν, αλλά απουσιάζει ο ουσιαστικός διάλογος και τα επιχειρήματα. Γι’ αυτό και η επικαιρότητα μας εκπλήσσει συνεχώς με παράδοξα φαινόμενα. Η εφιαλτική άνοδος της Χρυσής Αυγής  ως πολιτικής έκφρασης που πατάει θριαμβευτικά στην είσοδο της βουλής, αλλά και ως καθημερινής πρακτικής της αυτοδικίας και των αυτόκλητων τιμωρών αποτελεί ένα γοητευτικό πρότυπο για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου.  Ο Δημαράς με τον Καμμένο αγκαλιά!
Τα δυο μεγάλα κόμματα αυτιστικά συνεχίζουν την αγέρωχη ρητορική των υποσχέσεων  και των μαγικών λύσεων πάνω στα ερείπια της χώρας, ενώ η αριστερά βόσκει στους παραδείσους της παλαιολιθικής  σταλινικής εποχής ή στις ανέξοδες καταγγελίες τους συστήματος, απαξιώνοντας να λερώσει τα χέρια της με τη διαχείριση της εξουσίας. Όλα  διαγράφουν ένα σουρεαλιστικό πολιτικό τοπίο και σηματοδοτούν μια ελληνική κοινωνία κατακερματισμένη, ζαλισμένη και οργισμένη που δεν μπορεί να χωνέψει και να επεξεργαστεί, όσα δεν σκέφτηκε τα τριάντα οχτώ χρόνια της μεταπολίτευσης.
Γι’ αυτό και περισσότερο κρίσιμη, ακόμη και από την μάχη της  ψήφου, είναι εκείνη των λέξεων. Είναι αυτές με τις οποίες που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο.  Κρίση είναι η στιγμή κατά την οποία διαπιστώνουμε ότι οι  λέξεις που ξέρουμε ως τώρα δεν εφαρμόζουν πάνω στα πράγματα και απεγνωσμένα προσπαθούμε να τον ορίσουμε από την αρχή. Μέσα από τον θόρυβο της προεκλογικής μάχης αναδεικνύονται, λοιπόν,  οι δυο κύριες και σκληρά αντιμαχόμενες σχολές λέξεων που αποκρυσταλλώνονται στο δίπολο μνημόνιο – αντιμνημόνιο και εκφράζουν τις δυο όψεις της ελληνικής ψυχής που παραμένει αμφίθυμη.
Κυρίαρχη, πιο θορυβώδης, η αντιμνημονιακή μας απειλεί με την «αλήθεια» της. Η φαρέτρα της περιλαμβάνει επιχειρήματα, αλλά και γιαούρτια ή μάρμαρα για τους αντιφρονούντες. Η επιχειρηματολογία της υποδεικνύει με έμφαση τη  διεθνή πλευρά. Επιμένει ότι για όλα φταίνε οι ξένοι. Η παγκοσμιοποίηση και η  κυριαρχία των αγορών. Το αυστηρό γερμανικό πρόσωπο της Μέρκελ με τον τιμωρητικό λόγο και την προτεσταντική ηθική. Η μνημονιακή, περισσότερο ντροπαλή και φοβισμένη, επιμένει στην πιστή τήρηση των μέτρων που θα μας οδηγήσουν πάλι στην ανάπτυξη. Τονίζει τη διαφθορά και τις διαρθρωτικές αλλαγές. Παραβλέπει ότι οι περικοπές εκσφενδονίζονται επί δικαίων και αδίκων, ότι κατεδαφίζονται  οι εργασιακές σχέσεις. Και  η κρίση αγγίζει πια το κόκαλο. Πληθαίνουν οι τραγωδίες.  Οι άνεργοι μετρώνται με εκατομμύρια.
Ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος για να χωρέσει στις δυο καθαρές και απλοϊκές αυτές μορφές σκέψης που μας ταλανίζουν και έχουν μετατρέψει την χώρα σε δυο εμπόλεμα στρατόπεδα. Η κρίση είναι πολύ βαθιά και αναδεικνύει κάποια μόνιμα χαρακτηριστικά και ροπές του ελληνικού βίου. Ασφαλώς έχει τις διεθνείς πλευρές της και οι οριζόντιες περικοπές είναι άδικες. Το γεγονός όμως ότι  επέλεξε πανηγυρικά για να χτυπήσει πρώτη την Ελλάδα, είναι γιατί προϋπήρχαν υποκείμενα νοσήματα και χρόνιες διαρθρωτικές αγκυλώσεις. Κάτω από την επιφάνεια προβάλλει μεγαλοπρεπώς η ελληνική ιδιαιτερότητα για την οποία έχουν μιλήσει μεγάλοι έλληνες στοχαστές όπως ο Κώστας Αξελός, ο Παναγιώτης Κονδύλης, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Στέλιος ο Ράμφος κ. ά. Προβάλλει η χρεοκοπία των μυαλών και των συνειδήσεων. Η Ελλάδα της παρακμής. Η βαθιά θεσμική υπανάπτυξη σε σχέση με τη Δύση.
Η υπέρβαση της κρίσης απαιτεί έναν τρίτο δρόμο που συνθέτει τα χρήσιμα στοιχεία και υπερβαίνει τις δυο μονοδιάστατες σχολές σκέψης. Το σημαντικότερο θέμα που διακυβεύεται στις εκλογές της 6ης Μαΐου, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι αν θα παραμείνουμε μια ευρωπαϊκή χώρα με το αντίστοιχο κεκτημένο, δηλαδή το μεταπολεμικό κράτος πρόνοιας  των τελευταίων πενήντα χρόνων. Όμως δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Νομίζω ότι ανεξάρτητα από την έκβαση τον εκλογών, τα αποτελέσματα δεν μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά πολλά πράγματα. Η πόλωση, ο νέος διχασμός, η έλλειψη μνήμης και αυτοκριτικής, οι κραυγές των δέκα  κομμάτων που διεκδικούν την ψήφος μας, μας εμποδίζουν να καταλάβουμε, να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, να δημιουργήσουμε ένα οργανωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Μέσα στους καπνούς των λέξεων βαδίζουμε αισίως και ολοταχώς προς το ατύχημα.

Οι Έλληνες νέοι ψηφίζουν Χρυσή Αυγή; Αλήθεια, εκπλήσσεται κανείς ;

Η μέρα των εκλογών πλησιάζει επικίνδυνα και το νέφος της ιδεολογικής σύγχυσης στέκει σχεδόν στερεοποιημένο πάνω από τις συνειδήσεις των εκλογέων, κυρίως των νέων. Δεν είναι μυστικό πως η παιδεία της ελληνικής νεολαίας σήμερα είναι άμεσα συνυφασμένη με την ποιότητα της καλλιέργειάς της και ισοδύναμη του ουσιαστικού κομματιού της μόρφωσής της. Είναι σαθρή, έρμαιο φθηνών κοινωνικοπολιτικών συγκυριών και πρόωρα γηρασμένη.

Στα προηγούμενα χρόνια της επίπλαστης κοινωνικής ευμάρειας και της αφελούς πολιτικής ξεγνοιασιάς η ιδεολογία αποτελούσε για τον μέσο νεανικό νου βαρετή ηθική πολυτέλεια. Οι περισσότεροι εκλάμβαναν τις πολιτικές εξελίξεις ως αέναο ποτάμι που ρέει με τον ίδιο πάντα τρόπο, ανεξάρτητα από τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση των ρευμάτων του. Απορροφημένοι από τις εμπορικές προεκτάσεις του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι οι νέοι αγνοούσαν ακόμα και τα θεμελιώδη στοιχεία της πολιτικής πραγματικότητας και επέλεγαν να αντιμετωπίσουν τις εκλογές ως ευκαιρία προς επίδειξη του ελληναρίστικου ωχαδερφισμού και της δουλοπρεπούς συμφεροντολογίας που τους κληροδότησαν με υπερηφάνεια οι γονείς τους.

Ξαφνικά, η απότομη αλλαγή του σκηνικού κλόνισε τον

Catastroika: Αγκίτ προπ για wannabe αιώνιους εφήβους

Γράφει ο Γιώργος Στόγιας.

Αν η πολιτική κατάσταση δεν ήταν τόσο κρίσιμη, θα μπορούσαμε να γελάμε ή να αδιαφορούμε με ένα ντοκιμαντέρ σαν αυτό. Επειδή όμως το βλέπει κόσμος, ιδίως νεαρός σε ηλικία, και το περνάει για Απόκρυφο Ευαγγέλιο, επιβάλλεται να το δούμε πιο προσεκτικά.
Καταρχάς,  βαρέθηκα, σε σημείο που το παρακολούθησα σε δόσεις. Αν ήταν έστω περίτεχνα κακό, θα έβρισκα ενδιαφέρον να κρατάω σημειώσεις.
Ξεκινάει παραδοσιακά με λίγη επικαιροποιημένη Αποκάλυψη. Κινούμενα σύννεφα,  ψιλο-trendy  μουσική χιλιαστικών αποχρώσεων  και περιγραφή μύριων δεινών και παθών.  Ο θεατής ανεβαίνει στο βαγονάκι του και μετά δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα, μόνο να μη βγάζει το κεφάλι  του όσο θα κρατάει η κούρσα στο θεματικό πάρκο. Θα επισκεφτεί  χώρες και  γεγονότα  - αποεδαφοποιημένες  και αποιστορικοποιημένα –  ακούγοντας τρομακτικές περιγραφές ληστρικών ιδιωτικοποιήσεων.
Για το Catastroika, σημασία δεν έχει η αποτύπωση της μεγάλης εικόνας αλλά η ενίσχυση του ενός και μοναδικού επιχειρήματος :

παράκρουση λέμε...Νο 2

Bόμβα από ΣΥΡΙΖΑ: Υπονοεί απόπειρα νοθείας - Ζητεί στοιχεία για την Singular


Mε μια επιστολή-βόμβα προς τον υπουργό Εσωτερικών Τάσο Γιαννίτση, ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει ευθέως ζήτημα γνησιότητας του εκλογικού αποτελέσματος και διαδικασιών διεξαγωγής των εκλογών! 
Μετά την Ρωσία που στέλνει παρατηρήτές, μετά τον ΟΑΣΕ του οποίου κλιμάκιο αφίχθηκε εσπευσμένα στην Ελλάδα και είχε συναντήσεις με στελέχη των μικρών κομμάτων, τώρα έρχεται επίσημα ένα κόμμα το οποίο μάλιστα οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν πολύ υψηλά και ζητεί εγγυήσεις και διευκρινίσεις προκειμένου το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής να είναι ανόθευτο. 
συνεχεια εδω
cholomontas.blogspot

Αγία Σοφία και Ανθρώπινη Βλακεία

Δημήτρης Ψυχογιός /athensvoice.gr
...Περισσότερο σίγουρο φαίνεται ότι η βουβή θάλασσα θα τιμωρήσει το ΠαΣοΚ επειδή στα δύο κρίσιμα προηγούμενα χρόνια δεν κατάφερε να επιτύχει όσα υπόσχονται όλοι μαζί οι αντίπαλοί του και θα ανταμείψει τη Νέα Δημοκρατία για την καταστροφική εξαετία Καραμανλή. Και έτσι ο διάδοχός του Αντώνης Σαμαράς θα έχει τη δυνατότητα να υλοποιήσει τα γερασμένα δεξιά οράματά του. Από το να ξαναγίνουν τα σχολεία ιδρύματα εθνικής και ηθικής διαπαιδαγώγησης στον εθνικισμό του 19ου αιώνα ως το να επικρατήσει το «δίκαιο του αίματος» στον προσδιορισμό του ποιος δικαιούται να είναι έλληνας πολίτης, αδιαφορώντας για το ότι η ιδεοληψία αυτή έχει δημιουργήσει ποταμούς αίματος στην Ευρώπη, πρωτίστως στα Βαλκάνια.


Ο Αντώνης Σαμαράς δεν πιστεύει στις διαπραγματεύσεις για κοινό όφελος, μόνο από απειλές καταλαβαίνει: θα μπορέσουμε να επαναδιαπραγματευθούμε τα μνημόνια επισείοντας την απειλή ότι θα κινδυνεύει η Ευρώπη αν εμείς βρεθούμε εκτός ευρώ. Θα πάρουμε κονδύλια και θα

παράκρουση λέμε...

Ο Πάνος Καμμένος υπόσχεται να ... φράξει το δρόμο σε όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας θα ήθελαν – όπως εικάζει- να φύγουν από τη χώρα, για να αποφύγουν την απόδοση ευθυνών.
Μιλώντας στη Θεσσαλονίκη και ανεβάζοντας τους τόνους της πολεμικής εναντίον των δυο μεγάλων κομμάτων, ο αρχηγός των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» προειδοποίησε ότι το μετεκλογικό σκηνικό δεν θα συμπεριλαμβάνει ... διόδους διαφυγής. Είπε συγκεκριμένα:


«Θα είμαστε όλοι στις πύλες εξόδου της χώρας. Κανείς δε θα φύγει ούτε με ελικόπτερο, ούτε με αεροπλάνο. Όλοι θα πληρώσουν το τίμημα που τους αξίζει. Και όλοι θα επιστρέψουν ακόμα και το τελευταίο ευρώ που έχουν κλέψει από την Ελλάδα".
πηγη

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ...GAME OFF : THRONES

Πως μας χρεοκόπησαν και μας εξευτέλισαν

κώστας στούπας/capital.gr

Ο Γουόρεν Μπάφετ λέει να προτιμάς τις μετοχές μιας εταιρείας που θα μπορούσε ακόμη και ένα ηλίθιος να την διοικήσει. Γιατί μια μέρα ενδέχεται να συμβεί και αυτό...
Η Ελλάδα κινδύνεψε με χρεοκοπία το 1985 αλλά και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις την τελευταία στιγμή οι κυβερνώντες «έστριβαν» και το «καράβι» απέφευγε το βράχο και την βύθιση...
Η τρίτη φορά της μεταπολίτευσης αποδείχτηκε και η πιο φαρμακερή. Η αβελτηρία των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου βύθισαν την χώρα.
Στην 6ετία 2004 με 2009 ο «κουρασμένος» κ. Καραμανλής που παριστάνει ακόμη  το σιωπηλό Βούδα, άθροισε 100 δισ. ευρώ ελλειμμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό, εκ των οποίων τα 49,3 δισ. ευρώ ήταν πρωτογενές έλλειμμα.
Η διακυβέρνηση χρεοκοπίας του κ. Καραμανλή ξεκίνησε με την «πατάτα» της απογραφής Αλογοσκούφη και την αναθεώρηση του ΑΕΠ το 2005. Κρίνοντας εκ των υστέρων και εκ του αποτελέσματος και τα δύο έγιναν για να

Αποδέκτες κρατικής διαφήμισης, 2008: Αγανακτισμένοι και νυν αντιμνημονιακοί υποψήφιοι.

Πολλοί φωνάζαμε από τότε για τις απίθανες ανισότητες στην διανομή της Κρατικής Διαφήμισης επί Καραμανλή. Τότε που είχαμε μαύρα μεσάνυχτα για το πόσο υπερχρεωμένη ήταν η χώρα και πώς θα καταλήγαμε μερικά χρόνια αργότερα. 
Τότε που νομίζαμε πως θα συνεχίζαμε να έχουμε λεφτά για πάντα. Και τότε που ένα σωρό βολεμένοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, επιχειρηματίες και μεγαλοπαράγοντες πίστευαν πως θα συνέχιζαν να τρώνε για πάντα με χρυσά (κρατικά) κουτάλια.

Κι έτσι, παρ' ό,τι έχουμε δει πολλές φορές τις λίστες, έχει ενδιαφέρον να τις ξαναδούμε σήμερα, και να διαπιστώσουμε ποια είναι μερικά απ' τα αγανακτισμένα παιδιά του λαού που θέλουν να μας σώσουν - και ποια μπορεί να είναι τα -καθόλου ιδιοτελή (!)- κίνητρά τους.
 Ο καλός δημοσιογράφος Νίκος Αλέπης τα θυμήθηκε και ανέβασε έναν πίνακα του 2008 (αν θυμάμαι καλά, τα προηγούμενα έτη τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα) γράφοντας: 
 Αποδέκτες κρατικής διαφήμισης το 2008 (πηγή: enet.gr). Αγανακτισμένοι αγκιτάτορες και νυν αντιμνημονιακοί υποψήφιοι.

Θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά, πχ.

Η μεταρρυθμιστικός-ανανεωτικός λόγος θα κάνει τη διαφορά

Λίγα 24ωρα πριν τις εκλογές, τις πιο κρίσιμες από τη μεταπολίτευση, πολλοί ψηφοφόροι του λεγόμενου κεντρώου χώρου ή μάλλον καλύτερα ενός χώρου που θέλει να ακούει ψύχραιμες και ρεαλιστικές φωνές, προσπαθούν να αποφασίσουν που θα ρίξουν την ψήφο τους. Είναι οι ψηφοφόροι που δε γοητεύονται από το δίπολο μηνομονιακή-αντιμνημονιακή ψήφος αλλά από την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις, απαραίτητες για έξοδο της χώρα από την κρίση.
Δε λείπουν βέβαια τα κόμματα που μιλούν για μεταρρυθμίσεις πέρα από τα δύο «μεγάλα» τα οποία πληρώνουν τη αδιάλειπτη νομή της εξουσίας και τη δεινή κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Δε φαίνεται όμως αυτά τα «μικρά» κόμματα να αποκομίζουν σημαντικά εκλογικά οφέλη.
Από την άλλη, το αντιμνημονιακό μέτωπο με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει την προτίμηση του εκλογικού σώματος φέρνοντας σε αμηχανία τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Οι λόγοι είναι πολλοί: ο πατριωτικός-συναισθηματικός λόγος του κ. Τσίπρα, η απόδοση ευθυνών αποκλειστικά και μόνο στον «άλλο», στον ξένο (Τρόικα), η ριζοσπαστικοποίηση των επιχειρημάτων του, το προεκλογικό πυροτέχνημα της ενότητας της Αριστεράς, η σαφής και ξεκάθαρη επιθυμία του να αναλάβει την εξουσία κλπ. ελκύουν τους πολίτες που είναι έτοιμοι να γαντζωθούν σε ο,τιδήποτε ακούγεται απλό, ξεκάθαρο, τιμωρητικό.
Στο σημείο που έχουμε φτάσει οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις (απ’ όπου κι αν προέρχονται) πρέπει να πουν τα πράγματα με τα’ όνομά τους. Δε χρειάζεται να κάνουν εκπτώσεις στο δημόσιο λόγο τους για μικροκομματικούς καιροσκοπισμούς. Είναι σημαντικό να χτίσουν δεσμούς εμπιστοσύνης με τους πολίτες και να τους εξασφαλίσουν το αίσθημα της ελπίδας στη μνημονιακή εποχή που ζούμε.
Όσοι κραυγάζουν κατά των μεταρρυθμίσεων έχουν βρει τη βολική λύση του Μνημονίου που υποτίθεται ότι τις υπαγορεύει. Κι αυτό ακριβώς πρέπει να γίνει κατανοητό στους ψηφοφόρους: η Ελλάδα έφτασε στην εξαθλίωση όχι επειδή μας επιβλήθηκε το Μνημόνιο αλλά γιατί τόσα χρόνια κλείναμε τα μάτια στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.
Ας τολμήσουν λοιπόν όσοι προβάλλονται ως μεταρρυθμιστές να μιλήσουν για τ’ αυτονόητα.
feleki.wordpress

Nα θυμώσουμε με τους "θυμωμένους"...

prokopisdoukas.blogspot


Διέσχιζα τη Σαρρή, όταν ένα τζιπ ήρθε καταπάνω μου, ανάποδα στο δρόμο. Κοκάλωσα, όπως και το αυτοκίνητο. «Πού πάτε;» τόλμησα να πω και έδειξα το απαγορευτικό σήμα, ακριβώς μπροστά μας. Ο οδηγός, τυπικός εκπρόσωπος της γενιάς του Πολυτεχνείου, με αισθητική «ο φαλακρός με τις μπούκλες», άνοιξε το παράθυρο και «επιχειρηματολόγησε», επί λέξει: «Για στάσου, γιατί είμαι κι εγώ Έλληνας πολίτης - και μάλλον σοβαρός, θα έλεγα (sic). Πώς το βλέπεις (εξαιρετική φραστική προσέγγιση); Να κάνω οοόλη τη βόλτα, για να πάω λίγα μέτρα πιο κάτω;». «Όχι, να παραβιάζει όποιος θέλει ελεύθερα τα σήματα...», απάντησα. Ήθελα να του πω κι άλλα, για το πώς, νοοτροπίες που δίδαξε η γενιά του, σαν κι αυτή που ξεδίπλωσε, έπαιξαν σοβαρό ρόλο στην αμεριμνησία αυτής της κοινωνίας και κατ' επέκταση οδήγησαν στην κρίση, αλλά δεν με άφησε. Έφυγε θυμωμένος, να μην πω «αγανακτισμένος».
Το τελευταίο δεκαήμερο της προεκλογικής περιόδου έδειξε, με δύο κινήσεις, πόσο ρηχά οδεύουμε στο αυτοκαταστροφικό μας Ματ. Και οι δύο, με κοινό παρανομαστή τους «θυμωμένους».


Η πρώτη ήταν η πλήρης και επίσημη μετατόπιση της Νέας Δημοκρατίας από το κέντρο του πολιτικού φάσματος, που το εκχώρησε όλο, στους αδύναμους να το εκμεταλλευτούν, αντιπάλους. Ο Αντώνης Σαμαράς, θορυβημένος από την απώλεια ψήφων προς τα (ακρο)δεξιά του, όρισε την ατζέντα, όπως ακριβώς θα έκανε ο Σαρκοζί για να αντιμετωπίσει τη Λεπέν: Μετανάστες, κουκούλες, ασφάλεια, αστυνομία, μισθοί στρατιωτικών. Μη διστάζοντας να παραπλανήσει ενσυνείδητα, εξαγγέλλοντας την

brunch

Η καλοσύνη των ξένων

Η εισδοχή του Αλέξη Τσίπρα στην δημόσια ζωή υπήρξε εντυπωσιακή. Πριν καλά-καλά  προλάβει να ζεστάνει την καρέκλα του αρχηγού πρόλαβε να ζεστάνει τα σπίτια μας λύνοντας το πρόβλημα της θέρμανσης με το πετρέλαιο του Τσάβες. Ότι ο ίδιος ο Τσάβες δεν το γνώριζε πρόκειται για λεπτομέρεια που διογκώνουν οι εχθροί του αρχηγού.
Στη συνέχεια έλυσε το δανειακό πρόβλημα της χώρας με αγορά ομολόγων του ελληνικού δημοσίου από τους Ρώσους (που το είχαν αρνηθεί στον Γιώργο γιατί δεν είχαν πληροφορηθεί προφανώς την εξαγγελία του Αλέξη) και τους Κινέζους, οι οποίοι όντως τον επιβεβαίωσαν εκδηλώνοντάς το ενδιαφέρον τους να αγοράσουν κάποτε στο μέλλον ομόλογα αξίας 5-6 εκατομμυρίων (σε σύνολο χρέους καμμιάς τρακοσαριάς). Αυτά πάντως ελάχιστη σημασία έχουν γιατί, άσχετα με το τι πιστεύουν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, ο Μίκης Θεοδωράκης, που ο λόγος του είναι νόμος για όλους μας, πιστεύει ότι θα αγοράσουν όλο το χρέος.


Σε κάθε περίπτωση, ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να βάλουμε τους Ρωσοκινέζους να

Tι υπερασπιζόμαστε με τη ψήφο μας

Φαίνεται πως οι εκλογές θα κριθούν πάνω στο νήμα, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Η ρευστότητα, πλησιάζοντας προς την Κυριακή, αναζητά να διοχετευθεί σε κάποια κοίτη. Ελλείψει πρόσφατων δημοσιευμένων δημοσκοπικών στοιχείων ένα τμήμα του εκλογικού σώματος δείχνει να εφησυχάζει, εξαντλώντας την εκλογική του παρέμβαση στο θυμό και στο «μαύρο». Σε αυτό το περιβάλλον υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να αιφνιδιαστούμε ως κοινωνία από μια ραγδαία άνοδο των πολιτικών άκρων. Υπάρχει κίνδυνος ο αντικοινοβουλευτισμός, η πατριδοκαπηλία, ο έξαλλος λαϊκισμός και οι δυνάμεις της βίας να έχουν το «πάνω χέρι» μετά τις εκλογές.
Μπροστά σε αυτή τη συνθήκη δημοκράτες, αριστεροί και φιλελεύθεροι υπερασπιζόμαστε με την ψήφο μας:


Την ευρωπαϊκή Ελλάδα: Η σημερινή κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μη δικαιολογεί καμιά έξαρση αισιοδοξία και να τη χαρακτηρίζουν πολλές απογοητεύσεις. Όμως μέσα σε αυτόν τον άλλοτε μικρό αστερισμό κατάφεραν αυτοί που ήσαν κάποτε στρατιωτικοί αντίπαλοι σήμερα να είναι εταίροι οι οποίοι συζητούν για μια πολιτική ένωση, αναζητούν μια υπερεθνική ταυτότητα και αντιλαμβάνονται, έστω και με αργούς ρυθμούς, πως η ευημερία τους εξαρτάται όχι από εθνικές οικονομικές πολιτικές αλλά από συνεργασία και συντονισμένη δράση.

"Οι χώρες δεν κυβερνιούνται με πικετοφορίες"

συνέντευξη της ακτιβίστριας στην "ppol" και τον Νίκο Ράπτη
Νίκος Ράπτης (ΝΡ): Έχεις γνωρίσει και προσωπικά επιθέσεις από την άκρα δεξιά ή από υπερεθνικιστικούς κύκλους. Σήμερα φαίνεται πως η άκρα δεξιά εμφανίζει πολύ μεγάλη άνοδο και μπορεί και τρεις συνιστώσες του χώρου αυτού, και η «χρυσή αυγή» (ΧΑ) και οι «ανεξάρτητοι Έλληνες» (ΑΝΕΛ) και ο «λαϊκός ορθόδοξος συναγερμός» (ΛΑΟΣ) να εκπροσωπηθούν στη βουλή με πολύ μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη. Έχεις κάποιο σχόλιο για αυτό το φαινόμενο;

Αφροδίτη Αλ Σάλεχ (ΑΑΣ): Το θέμα δεν είναι η «άνοδος της άκρας δεξιάς» per se. Το θέμα είναι η κυριαρχία του λαϊκισμού, της δημαγωγίας, των σεναρίων συνωμοσίας, της βίας... Είναι λογικό όταν αυξάνει η βία και η δημαγωγία, να την καρπώνεται η άκρα δεξιά, που είναι και ο πιο αυθεντικός εκπρόσωπός της. Στην αριστερά, αλλά ακόμα και στον αναρχικό χώρο, υπάρχει αυτό που αποκαλείται διανόηση. Οι ψηφοφόροι είναι σκεπτόμενοι. Το ζήτημα λοιπόν είναι ότι η αριστερά έπεσε στην παγίδα του λαϊκισμού και της δημαγωγίας, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει γόνιμο έδαφος για την εκκόλαψη της πιο σκληρής ακροδεξιάς. Αυτή τη στιγμή, ποια είναι η διαφορά στη ρητορική μεταξύ του Καμμένου και του Τσίπρα και -ποια η ομοιότητα μεταξύ Τσίπρα και Κύρκου; Καμία και στα δύο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φράση του Αλέξη Τσίπρα ότι οι υπουργοί του μνημονίου δεν είναι Έλληνες! Δεν έχει ειπωθεί ποτέ κάτι αντίστοιχο από ηγέτη της αριστεράς. Και σημειώνω πως δεν αναφέρομαι στο σύνολο των ανθρώπων που τοποθετούνται στην αριστερά (σε αυτούς ανήκω άλλωστε), αλλά στην σημερινή ηγεσία της.
 «Tι είναι αυτό που έχει κάνει τον πολίτη να αποστρέφει το βλέμμα του από τους θεσμούς και να στρέφεται προς άλλα σχήματα; Τι είναι αυτό που κάνει τον πολίτη να προτιμά, όχι την αστυνομία η οποία είναι θεσμοθετημένη, αλλά κάποιες συμμορίες;»

ΝΡ: Θα 'λεγες το ίδιο και για τη ΧΑ ή τον ΛΑΟΣ;
 ΑΑΣ: Όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου είχα γράψει -και δέχθηκα πολλές επιθέσεις για αυτό- πως δεν είναι φασισμός η είσοδος του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση, καθώς η δημοκρατία εξημερώνει, και πως το πρόβλημα που θα υπάρξει είναι πως οι αυθεντικοί οπαδοί της ακροδεξιάς και οι νοσταλγοί της χούντας θα μετακινηθούν από το ΛΑΟΣ στη ΧΑ. Όπερ και εγένετο. Αν η ΧΑ μπει στη βουλή δύο τινά θα συμβούν: ή θα λειτουργήσει συντεταγμένα και θα μειωθεί η δύναμή της με αποτέλεσμα να μετακινηθούν οι ψηφοφόροι της προς άλλα σχήματα ακόμα πιο σκληρά, ή θα υπονομεύσει τους θεσμούς. Εκτιμώ πως θα γίνει το δεύτερο, μια και πήραν μάθημα από την εκλογική κατάρρευση του ΛΑΟΣ. Γι' αυτό και πρέπει να σταματήσουμε την είσοδο της ΧΑ στη βουλή.

ΝΡ: Πού οφείλεται η αύξηση της ΧΑ;
 Οι ευθύνες επιμερίζονται. Κλασσικά έχουν ευθύνη τα MME. Είναι εντυπωσιακή η κάλυψη που προσφέρουν στην ΧΑ. Δεν έχει καμία σημασία το γεγονός ότι είναι αρνητική. Από τη στιγμή που γράφονται άρθρα και γίνονται ρεπορτάζ σε μεγάλες εφημερίδες και κανάλια, η ΧΑ νομιμοποιείται. Να σας θυμίσω το πρωτοσέλιδο της «χέραλντ τρίμπιουν» την Μεγάλη Παρασκευή; Περιφέρεται δε και ένα απίστευτο σχήμα: η ΧΑ ανεβαίνει επειδή υπάρχουν μετανάστες και οικονομική κρίση. Μάλιστα. Και ο Χίτλερ (Hitler) ανέβηκε στην εξουσία επειδή υπήρχαν εβραίοι και οικονομική κρίση. Και; Τι σημαίνει αυτό; Νομιμοποιείται να δρα όπως δρα επειδή υπάρχουν μετανάστες;
 Ευθύνες βέβαια έχει και το κράτος. Τα αντανακλαστικά της πολιτείας ήταν ανύπαρκτα. Την ημέρα που Μιχαλολιάκος χαιρέτισε ναζιστικά μέσα στο δημαρχείο Αθηνών έπρεπε να σημάνει και το πολιτικό του τέλος. Αντιθέτως ακούγαμε τηλεοπτικές συζητήσεις για το πόσες μοίρες ήταν ο χαιρετισμός του Μιχαλολιάκου και πώς ήταν διαφορετικό από αυτόν του Χίτλερ και των ναζί κ.τ.λ. Είμαστε σοβαροί; Για να μην μιλήσουμε για το πογκρόμ, όχι μόνο κατά μεταναστών, αλλά και οποιουδήποτε δεν ταιριάζει στα φρονήματά τους.
 Θέλετε να μιλήσουμε και για την απουσία του κράτους; Όταν νιώθεις αβοήθητος από τους θεσμούς, στρέφεσαι σε μορφές αυτοοργάνωσης. Όλα αυτά τα μορφώματα είναι μορφές αυτοοργάνωσης. Αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνο όταν εγκαταλείπουμε το χώρο των θεσμών και του κράτους και καταφεύγουμε στις συμμορίες... Η Ελλάδα αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση από τον Β' παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό βέβαια δεν είναι δικαιολογία για τα μειωμένα αντανακλαστικά του κράτους στην προστασία των ευάλωτων ομάδων. Το 2010 είχαμε καταθέσει ένα πλήρες σχέδιο για την προστασία των ευάλωτων ομάδων και την αναβάθμιση του κέντρου της Αθήνας εν καιρώ κρίσης. Σε κάποιους δεν άρεσε και θάφτηκε. Κι έπειτα εκχωρήσαμε το κοινωνικό κράτος και την ασφάλεια σε ΜΚΟ και συμμορίες. Κι από το καλοκαίρι του 2011 ένα μεγάλο μέρος της κυβέρνησης (όχι όλοι) κέρωσε και παρακολουθούσε τις διαπραγματεύσεις του υπουργού οικονομικών. Φωνάζαμε κάποιοι τότε ότι πολλά από τα «κοινωνικά παντοπωλεία» είναι της ΧΑ. Δεν μας πίστευαν. Ορίστε τα χάλια μας.

«Όταν επανεμφανίζεται το όνομα Γεωργαλάς δια μέσου Πάνου Καμμένου, ως επικοινωνιακός του σύμβουλος και κειμενογράφος του και δεν ανατριχιάζει το πανελλήνιο, τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά»
 Αλλά και η ανομία τρέφει αυτά τα φαινόμενα. Στα χαρακώματα της Κερατέας δεν «πολεμούσαν» μαζί «χρυσαυγίτες» και οπαδοί της άκρας αριστεράς; Στο κίνημα των αγανακτισμένων δεν υπήρχε μια

το καλύτερο προεκλογικό spot

Εκλογική Δημοσίευση

Καλά, επειδή πήρες φόρα, σε βλέπω, μη νομίζεις ούτε πως θα γράψω τι θα ψηφίσω, ούτε θα σου γράψω τι θα ψηφίσεις εσύ. Έτσι για να ξηγιόμαστε, (Ναι έχω αποφασίσει)
(Για να μην είμαστε τελείως μυστήριοι: Δεν πρόκειται να ψηφίσω κανέναν από αυτούς που μοιράστηκαν το πλιάτσικο των 7.7 εκατομμυρίων για "έρευνα")
Θέλω να ψιλοκράξω αυτά τα τραγελαφικά που γίνονται τριγύρω, αν και όπως πολύ σοφά (μερικές φορές με αυτοεκπλήσσω) είπα πριν λίγες μέρες στον τουήτα  "γίνονται τόσα πολλά που χιουμορραγώ".
Είπα και εγώ που λες έτσι, για να μην είμαι πολύ κακεντρεχής, να σταχυολογήσω (τι λεξιλόγιο ο τρισυπόστατος, μιλάω και μουσκεύουν 2 ηπείρους παραπέρα) μερικά σιβιά υποψήφιων -νέων κυρίως- βουλευτώνε να δω τι παίζει ρε παιδί μου.
Μαλάκα μου, άμα δεν τα δεις, δε μπορείς να φανταστείς πόσοι ευφημισμοί υπάρχουν για το "δεν έχω δουλέψει ποτέ".


"Έχει ασχοληθεί με τα ναυτιλιακά και τη διοίκηση επιχειρήσεων".
Τί έχει ασχοληθεί ρε πόμολο; Ασχολία είναι το πλέξιμο. Το βιτρό. Η κατασκευή "έργων τέχνης" από σάψαλα που βρίσκεις στην παραλία το καλοκαίρι.
Άκου "ασχολήθηκε με τα ναυτιλιακά".  Να έχεις κοχόνες και να πεις "πέρασα 2 φορές από το γραφείο του μπαμπά και σήκωνα τα τηλέφωνα την ώρα που είχε πάει για κατούρημα. Μετά μου κοψε μια επιταγή και την εξαργύρωσα στο λογιστήριο." Έχει και πτυχίο -ΠΡΟΦΑΝΩΣ- σε διοίκηση επιχειρήσεων (Εμ Μπι Έϊ γιδοβοσκοί). Μιλάμε έχω έναν ερεθισμό που θα κανε τον Εμπειρίκο να ξαναγράψει το Μέγα Ανατολικό, να τον κάνει 39 τόμους και να τους αφιερώσει σε μένα.
Άκου "Ασχολήθηκε".
Ο άλλος έχει "ασχοληθεί" με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ναι πήρες πτυχίο από το ΑνθυποΤΕΙ Ανωτέρας Απόξεσης Λυμάτων και Αποβλήτων με έμφαση στα Οικιστικά (βοηθός βοθρατζή) στα 22 και ως εκ του θαύματος καπάκι με το πτυχίο βρήκες θέση "συμβούλου" στο δήμο στον οποίο ήταν δήμαρχος ο κολλητός του πατέρα σου. Μετά που βγήκε νομαρχιακός σύμβουλος "ασχολήθηκες" με την τοπική αυτοδιοίκηση σε πιο κεντρικό επίπεδο. High Level που λέμε. Από παράγοντας του κώλου στις ντόπιες καφετέριες, έγινες πιο μεγάλος παράγοντας στις καφετέριες της νομαρχίας.
"Ασχολήθηκα" ενεργά με τα κοινά από τα φοιτητικά μου χρόνια (κόλλαγα αφίσες και το παιζα μούρη στους πρωτοετείς στο τραπεζάκι της σχολής). Αμέσως μετά την αποφοίτησή μου διορίστηκα εντελώς αξιοκρατικά στο δημόσιο χωρίς ΑΣΕΠ και τα τελευταία αυτά 10 χρόνια, "ασχολούμαι" με το να προσποιούμαι πως βάζω βαρυσήμαντες σφραγίδες και υπογραφές σε προκηρύξεις. (Μη γελάς πικρά εσύ ο ψηφοφόρος των "μικρών", καναδυό ήρωες του 97-98 ενάντια στον Αρσένη, τέτοιο βιογραφικό έχουν. Αλλά τους εξαφάνισαν εντελώς τυχαία, μη γίνουμε και ρόμπες)


Δεν έχουν δουλέψει μέρα κανονικά οι ερίφηδες. Εκτός τι να πω, άμα δεν γράφονται τα βιογραφικά έτσι όπως τα γράφω εγώ ρε παιδί μου. Σε εμένα άμα δεις (που δεν είμαι και ο εργατικότερος νέος όλων των εποχών, ο πατέρας μου τεμπέλη με ανεβάζει, μοσχάρι με κατεβάζει) το τσιβί μου, λέει  π.χ
Από τότενες μέχρι τότενες τα ξυνα εκεί. Μετά τα ξυνα εκεί. Παραμετά τα ξυνα δώθε, τώρα τα ξύνω κείθε.
Όχι "ασχολούμαι με τις θετικές επιστήμες από το 1995".
Τώρα που το σκέφτομαι..
ρε μαλάκα μου, έχω μεγαλύτερο βιογραφικό από τουλάχιστον τους μισούς τρακόσους. ΟΚ είναι και μερικοί που έχουν δουλέψει επί 20ετίες.
Συνδικαλιστές.
Μη γελά ρε, ξέρεις τι σκληρή δουλειά είναι; Ανατσουτσούρωσε η επιδερμίς μου τώρα που στο λέω. Τους λυπάται η ψυχή μου. Ξέρεις τι τάλαντο θέλει να "ασχολείσαι" με τα συνδικαλιστικά κοινά και να ουρλιάζεις παπαργιές στις συνελεύσεις του σωματείου; Αν μη τι άλλο θέλει στομάχι.
Θυμάμαι από τότε που δούλευα στη φάμπρικα.
Και η Φώφη π.χ. Στην εθνική τράπεζα. 30 χρόνια.
Ασχολήθηκε και αυτή.
Και η Αννούλα. 'Αλλες περγαμηνές από κει. Επαγγελματικές, δε λέω. Τρελλές περγαμηνές. Τόσες περγαμηνές που άμα ζούσε ο μακαρίτης ο Ραμσής ο Πέμπτος (να τον αναπαύει ο Χόρους; ο Σέθ; Ο Όσιρις; δε θυμάμαι τώρα τι προτιμούσε), θα την είχε διορίσει υπερνομάρχη Θηβών,Λούξορ και Ασσουάν.  Και αυτή "ασχολήθηκε".  Αξιοκρατικά, δε λέω. Όλος ο κόσμος το ξέρει. Εγώ θα βγω να πω κάτι;
Και θα βγει λοιπόν τώρα αυτός ο ανεπάγγελτος (που δεν ήταν μόνο ο πρωταθλητής PS3 Νοτιοανατολικής Ευρώπης, είναι ΠΟΛΛΟΙ - ναι και "δικοί" σου. Όχι μόνο οι γνωστοί άχρηστοι.)
Πάντως να σου πω, αν ήμουν πολιτικός και κατέβαινα τώρα στις εκλογές, θα φρόντιζα το cv μου -οκ ΑΝ υπήρχε- να ήταν όσο πιο λεπτομερές μπορεί να γίνει.
Από πότε μέχρι πότε δούλεψα και που και ως τι. Αυτό να σου πω την αλήθεια δεν το χω δει παρά μόνο σε κανα δυό -και πάλι βράστα.


Και να σου πω υποψήφιε, όχι, το ότι ήσουν ένα κομματικό στέλεχος από 15 χρονών, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ. ΔΕΝ έχεις τις ίδιες εμπειρίες με εμένα, ΔΕΝ έχεις  παρόμοια ζωή με εμένα,ΔΕΝ είχες ΠΟΤΕ σου καν τους ίδιους στόχους με εμένα. Γιατί εσύ από τα 15 ήξερες ότι θα γίνεις "ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ" για να μας "σώσεις" -ανεξαρτήτως πολιτικής προελεύσεως-. Το μόνο που ξέρεις να αναμασάς είναι πως θα σώσεις "τα όνειρά μας", αλλά τι να σώσεις ρε ζαβό;
Αφού δεν έχουμε ονειρευτεί ποτέ τα ίδια!
estarian.blogspot

για να πιάσεις καλά το μάη...

RadioActivities 56 by Cuchyfritos on Mixcloud

Το νέο κοινωνικό ζήτημα, το Μνημόνιο και ο ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς

Μάνος Ματσαγγάνης
Ένας από τους δημοφιλέστερους μύθους που πλανώνται στη δημόσια συζήτηση, παρουσιάζει το κοινωνικό κράτος ως απλό θύμα της κρίσης. Η πραγματικότητα – όπως συχνά συμβαίνει – είναι κάπως πιο μπερδεμένη.


Παρά τη φιλολογία για «συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους διεθνώς», στην Ευρωπαϊκή Ένωση η κοινωνική δαπάνη αυξήθηκε εν μέσω κρίσης, από 27% του ΑΕΠ το 2008 σε 30% το 2010. Βλέπετε, το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος μπορεί να έχει διάφορα προβλήματα, αλλά τη βασική δουλειά του την κάνει καλά. Λειτουργεί με αυτοματισμούς: καθώς λόγω ανεργίας ή μείωσης μισθών τα εισοδήματα των ατόμων και των οικογενειών πέφτουν, τα κοινωνικά επιδόματα τα συμπληρώνουν (ιδίως τα χαμηλότερα). Τίθεται δηλ. σε λειτουργία ένα «κοινωνικό αμορτισέρ», που απορροφά εν μέρει τους κραδασμούς – ή, αν προτιμάτε, ένα δίχτυ ασφαλείας που επιτρέπει στα θύματα της κρίσης να πέσουν στα μαλακά (σχετικά πάντοτε).


Στην Ελλάδα, όπως δείχνουν οι πρωτοφανείς εικόνες ανέχειας και στέρησης που βλέπουμε με τα μάτια μας καθημερινά, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Ούτε μπορούσε να συμβεί. Το σύστημα κοινωνικής προστασίας δεν έκανε για μια τέτοια δουλειά: ήταν ανέτοιμο και ακατάλληλο για την αντιμετώπιση των κοινωνικών συνεπειών της κρίσης. Έκανε βέβαια (και κάνει) άλλες δουλειές. Μπορεί να μην προστάτευε τους φτωχούς και τους άνεργους, αλλά υποστήριζε τις συντάξεις και την περίθαλψη εύπορων ομάδων με καλές διασυνδέσεις. Αναδιένεμε πόρους και δικαιώματα, αλλά από την ανάποδη: από τα χαμηλά εισοδήματα στα υψηλότερα.


Θα πω σε λίγο ποιο κατά τη γνώμη μου είναι το πρόβλημα. Πρώτα, όμως, να πω ποιο δεν είναι το πρόβλημα. Η κοινωνική πολιτική στην Ελλάδα έχει πάρα πολλές αδυναμίες, κάτι όμως από το οποίο σίγουρα δεν πάσχει, είναι η έλλειψη πόρων. Η κοινωνική δαπάνη την τελευταία δεκαετία συνέκλινε προς τον Ευρωπαϊκό μ.ό. Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, το 2009 (δηλ. τις παραμονές της σημερινής κρίσης) έφτασε το 29% του ΑΕΠ, στέλνοντας την Ελλάδα στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας όσον αφορά τη δαπάνη. Συνεπώς, ο λόγος που το σύστημα κοινωνικής προστασίας στη χώρα μας δείχνει ανήμπορο να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές συνέπειες της κρίσης, δεν είναι ότι είναι «φτωχό». Κάθε άλλο.


Τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα όσον αφορά τη δαπάνη για συντάξεις. Όχι μόνο αυτή είχε ήδη φτάσει στο

Μεταρρυθμιστές, τώρα!

Το τέταρτο και τελευταίο άρθρο της σειράς του Αρίστου Δοξιάδη για τις μεταρρυθμίσεις./protagon.gr


«Μα καλά, έγραψες τρία κείμενα για μεταρρυθμίσεις, δέκα μέρες πριν τις εκλογές; Ποιός ενδιαφέρεται για μεταρρυθμίσεις τώρα; Αυτό νομίζεις ότι παίζει την Κυριακή; Εδώ δεν ξέρουμε αν θα έχουμε κυβέρνηση, αν θα φαλιρίσουν τράπεζες, αν θα υπάρχουν φάρμακα, αν θα μείνουμε στο ευρώ, αν θα καεί η Αθήνα, και εσύ γράφεις για το ταμείο των δημοσιογράφων; Κανένας δεν ψηφίζει πρόγραμμα σε αυτές τις εκλογές»  είπε μια φίλη.
Έχει, σχεδόν, δίκιο. Οι περισσότεροι δεν ψηφίζουν πρόγραμμα. Ίσως ούτε καν κυβέρνηση. Πρώτη φορά θα ψηφίσουν για άλλους λόγους – οργή, απόρριψη, μεταφυσική ελπίδα, και άλλα.  Κι όμως, οι μεταρρυθμίσεις θα έχουν καίρια σημασία, ήδη από τις 7 Μαΐου.
Αν βγει μια σχετικά σταθερή συγκυβέρνηση, θα πρέπει να ξεκινήσει γρήγορα και αποφασιστικά κάποιες μεταρρυθμίσεις. Τις χρειαζόμαστε, με ή χωρίς τρόικα, γιατί χωρίς αυτές η οικονομία δεν θα ορθοποδήσει.  Αλλά και πρέπει να τις προχωρήσουμε γρήγορα, γιατί μόνο έτσι διατηρούμε την αξιοπιστία μας με τους εταίρους για να συνεχίσουν να καλύπτουν τα ελλείμματά μας. Αλλιώς, άτακτη χρεωκοπία, με όλους τους κινδύνους.
Αν δεν βγει κυβέρνηση, θα ξαναμπούμε σε φάση εκλογών (και όχι εκτροπών, ελπίζω). Η μόνη ελπίδα τότε για τη δημοκρατία και την ανόρθωση θα είναι να αφήσουν οι πολίτες στην άκρη την οργή, και να ψηφίσουν θετικά: δηλαδή, να απαντήσουν στο ερώτημα, τι θέλουμε να κάνει η (τότε) επόμενη κυβέρνηση. Οπότε, οι μεταρρυθμίσεις και οι μεταρρυθμιστές θα πρέπει να είναι στο κέντρο του διαλόγου. Δεν πρέπει να έχουν εξαφανιστεί μέσα στο κύμα του θυμού.


Οι πιο συνεπείς μεταρρυθμιστικές φωνές αυτή την εποχή βρίσκονται

«Αυτοί είναι οι γνωστοί - άγνωστοι χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής»

H «Χρυσή Αυγή» ξιφουλκεί εναντίον των «Γερμανών τοκογλύφων» όντας «γερμανόπληκτη» και κατακεραυνώνει το πολιτικό  σύστημα, έχοντας πάρει λεφτά από άλλα κόμματα! Αυτά προκύπτουν από βιβλίο που έγραψε  ένα πρώην στέλεχός, κορυφαίο μάλιστα, της οργάνωσης του Νίκου Μιχαλολιάκου.
Μέχρι το 2002 ο, Χάρης  Κουσουμβρής ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της «Χρυσής Αυγής»- ο τρίτος τη τάξει και ταμίας της. Τότε αποχώρησε, θυμωμένος τόσο από ορισμένους κανόνες λειτουργίας της οργάνωσης, όπως ήταν η απαίτηση για τυφλή υποταγή στον αρχηγό, όσο και από το καθαρά ναζιστικό- όχι απλώς φιλογερμανικό- πνεύμα που τη χαρακτήριζαν.


Μεταξύ άλλων, ο  κ. Κουσουμβρής τονίζει ότι η μελέτη κειμένων του Χίτλερ και του Γκέμπελς ήταν όρος εκ των ων ουκ άνευ για να γίνουν αποδεκτά τα νέα μέλη. Το ίδιο φυσικά ίσχυσε για τον ίδιο, ο οποίος εντάχθηκε στη «Χρυσή Αυγή» το 1990, σε ηλικία 17 ετών, μαζί με τον αδελφό του Σωκράτη.


«Κάποιοι μας έδιναν λεφτά- τα δικά μας δεν έφθαναν»
Άκρως ενδιαφέροντα είναι όσα αναφέρει  ο συγγραφέας για τους άδηλους πόρους της οργάνωσης. Τονίζει συγκεκριμένα:
«Ως ταμίας, είχα τη δυνατότητα να γνωρίζω ότι στο ταμείο δεν είχαμε ποτέ περισσότερα από 300-400 ευρώ. Με τα χρήματα αυτά δεν συντηρείται οργάνωση. Ποιος την ενίσχυε, δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Ξέρω όμως ότι το προεκλογικό μας υλικό για τις ευρωεκλογές είχε έρθει με δελτίο αποστολής από τα γραφεία μεγάλου κόμματος...».
Σκιαγραφώντας με εντονότερα χρώματα αυτήν την εικόνα ... εξωτερικών συνεργασιών, ο συγγραφέας προσθέτει πως κάποτε ο «αρχηγός» τον είχε στείλει, με άλλους, να συνοδεύσουν σε εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ πολιτικό πρόσωπο που τον είχε καλέσει βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
Στο βιβλίο τονίζεται ακόμη: