Το διαχρονικό αντιστασιακό ήθος των Ελληνοκυπρίων

Δημήτρης Ψυχογιός/athensvoice.gr

Όπως έγινε και με το Σχέδιο Ανάν που είχε συμφωνηθεί με τους Τουρκοκύπριους στον ΟΗΕ από τον τότε πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο για την επίλυση του Κυπριακού, οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν το σχέδιο για τη διάσωση των τραπεζών που ο πρόεδρός τους Νίκος Αναστασιάδης συμφώνησε με την τρόικα στο Eurogroup.Το 2004 η απόρριψη έγινε με δημοψήφισμα, το εκλογικό σώμα με συντριπτικό ποσοστό 75% συμπαρατάχθηκε στον Τάσσο Παπαδόπουλο που είχε μετανιώσει για τη συμφωνία που είχε υπογράψει και είχε καλέσει με λυγμούς τον λαό να ψηφίσει «βροντερό όχι». Αυτή τη φορά, την Τρίτη 19 Μαρτίου, οι βουλευτές συμπαρατάχθηκαν με τον πρόεδρο της Βουλής όταν τους κάλεσε σε νέο «βροντερό όχι» – ούτε καν οι βουλευτές του κόμματος του κ. Αναστασιάδη δεν ψήφισαν τη συμφωνία. Με 36 ψήφους κατά και 19 αποχές την καταψήφισαν· ο λαός του νησιού είναι ενωμένος, άρα ποτέ νικημένος, όπως φώναζαν και οι διαδηλωτές στους δρόμους.
Και τώρα που γράφω, ο υπουργός Οικονομικών τρέχει στη Μόσχα τα βρει τα 6 δισεκατομμύρια που λείπουν για να σωθεί το τραπεζικό της σύστημα, να μην καταρρεύσουν δηλαδή οι τράπεζες και χάσουν οι καταθέτες τα χρήματά τους. Τα 10 που προσφέρει για τον ίδιο λόγο η ΕΕ και το ΔΝΤ θεωρούνται δεδομένα, κανείς δεν συζητά για αυτά, ήταν υποχρέωση των διεθνών τοκογλύφων να τα δώσουν.
Αυτό που ένωσε τους Ελληνοκύπριους, αλλά και σχεδόν όλους τους αρθρογράφους σε όλον τον κόσμο ενάντια στη συμφωνία Κύπρου-Ευρωζώνης, ήταν

Plan B... Ο Μόσκοβος

του Γιώργου Προκοπάκη via

Πάει, λέει, ο Σαρρής στη Μόσχα να διαπραγματευθεί τρία πράγματα:
1. Τους όρους του δανείου των €2.5 δισ. Ούτως ή άλλως αυτό έπρεπε να γίνει για να βρεθεί η τσόντα μέχρι τα €17 δισ. 
2. Να πείσει τους ορθόδοξους αδελφούς να αγοράσουν τη Λαίκή Τράπεζα (84% συμμετοχή του Δημοσίου - απαιτήσεις αποζημίωσης €800 εκατ, πλέον τόκοι, από Βγενόπουλο). Δεν ξέρω ακριβώς το νούμερο, αλλά εκτιμώ πως για να κρατήσει την τραπεζική της άδεια από το ευρωσύστημα, η Λαϊκή θα χρειάζεται τουλάχιστον €4 δισ. Ήγουν, ή ανακεφαλαιοποίηση από τον νέο ιδιοκτήτη ή κούρεμα υποχρεώσεων και καταθέσεων ή συνδυασμός. 
3. Να συμμετάσχουν στο οικόπεδο "Αφροδίτη" - προφανώς εις αντάλλαγμα των 1 και 2.
Ο Χριστόφιας εκτιμούσε το κοίτασμα σε €80 - €100 δισ. Ας πούμε πως όντως μένει το 35% στο κυπριακό Δημόσιο, το βγάζουν σε 20 χρόνια μετά από 5 χρόνια από σήμερα. Παρούσα αξία της "Αφροδίτης" με 4.5% επιτόκιο €14.6 - €18.3 δισ. Ας υποθέσουμε πως καθαρίζει η Κύπρος με τις συμβατικές δεσμεύσεις με τους Ισραηλινούς και Αμερικανούς. Αυτό σημαίνει πως βάζει συνεταίρο κατά 50% (μπορεί πολύ χειρότερα - στην ανάγκη είναι) στον εθνικό πλούτο. Κι από πάνω, ο ίδιος συνεταίρος ελέγχει το μισό τραπεζικό σύστημα.

Το καλό σενάριο θέλει, τα παραπάνω να λήξουν σε δύο ημέρες (ψηφοφορία στη Βουλή παίζει;) και να τα δεχθεί η ευρωζώνη. Ποιός φαντάζεται πως μπορεί εύκολα να δεχθεί η ευρωζώνη κάτι τέτοιο; Ας πούμε πως το δέχεται.
1. Ο Μόσκοβος πρέπει να βάλει ακόμη περίπου €1.5 δισ ώστε μαζί με τις αποκρατικοποιήσεις (δεν φαντάζομαι να έχει κανείς πρόβλημα μετά την εκποίηση της "Αφροδίτης") για να φτάσει το πακέτο στα €7 δισ. Παίρνει παραπάνω πόντους στην "Αφροδίτη".
2. Η τρόικα βάζει τα €10 δισ και η Κύπρος πορεύεται με ένα ωραίο Μνημόνιο. Στο πρόγραμμα στήριξης που θα τρέξει, θα έχουμε δύο υποστηρικτές, την τρόικα και τη Ρωσία, με τον δεύτερο να είναι εκ των προτέρων διασφαλισμένος.
3. Ποιός φαντάζεται την εξέλιξη σε τρία χρόνια;

Ας πούμε όμως πως η ευρωζώνη δεν θέλει με τίποτε τέτοιου είδους κολλεγιά με τους Ρώσους. Οι εναλλακτικές είναι:
1. Η ευρωζώνη προσφέρει τους ίδιους όρους με τους Ρώσους και για €7 δισ παίρνει τα παραπάνω. Οι Ρώσοι τραβούν τις καταθέσεις και ... τόμπολα!
2. Η προσφορά των €10 δισ αποσύρεται και η χρεοκοπία μένει στη διαπραγμάτευση με τους Ρώσους. Για να μη χρεοκοπήσει η χώρα, οι Ρώσοι έχουν πάρει όλη την "Αφροδίτη", έχουν το σύνολο του τραπεζικού συστήματος υπό τον έλεγχό τους και κρατούν όλο το χρέος της χώρας. Μου φαίνεται πως οι Ρώσοι αγοράζουν μια ολόκληρη χώρα - μικρή μεν, ολόκληρη όμως.
3. Αν οι Ρώσοι δεν επιλέξουν να πάρουν και τα πρόσθετα €10 δισ ... τόμπολα. Αφήνουν με άνεση τη χώρα να χρεοκοπήσει, πλην της Τράπεζάς τους προφανώς η οποία είναι επαρκώς ανακεφαλαιοποιημένη - έχουν και την "Αφροδίτη" καβάντζα. Με τη χρεοκοπία αγοράζουν την υπόλοιπη χώρα για €5 δισ.

Μικρές λεπτομέρειες:
1. Εάν ο Μόσκοβος είναι αποδεκτός από τη Μέρκελ, δεν σημαίνει πως την επομένη θα μπορεί να κάνει "ταρζανιές" με τις τράπεζες.
2. Εάν η Κύπρος βγει από το ευρώ σε οποιοδήποτε σενάριο, η "αξία" της ως πάροχος χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών πέφτει κατακόρυφα. Το ευρώ με τη χαλαρή εποπτεία τραβάει το πονηρό χρήμα.

Μια χαρά θα τα πάει ο Σαρρής στις διαπραγματεύσεις στη Μόσχα. 

Πώς και γιατί η Κύπρος βυθίστηκε στην κρίση

Τα πραγματικά αίτια και οι ευθύνες

Χριστίνα Ιωάννου και Αχιλλέας Αιμιλιανίδης/foreignaffairs.gr


«Αηδιάζοντες και αγανακτούντες και βλέποντες την γενικήν κατάπτωσιν των πολιτευομένων ερωτώμεν αυτούς, μη τυχόν αληθώς πταίει το Έθνος;» Αυτό ήταν το ρητορικό ερώτημα του Χαρίλαου Τρικούπη, όταν στις 29 Ιουνίου 1874 δημοσίευσε στην εφημερίδα «Καιροί» το άρθρο του «Τις πταίει». Το ερώτημα παραμένει διαχρονικό και μπορεί να τεθεί και στην παρούσα τραγική κατάσταση της κυπριακής οικονομίας. Η Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια ανέλαβε την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο του 2008. Το 2007 ήταν ένα έτος με εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης και αξιόλογους μακροοικονομικούς δείκτες, με μοναδική εξαίρεση το ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών. Υπήρξε δημοσιονομικό πλεόνασμα της τάξης του 1.5%, δημόσιο χρέος κάτω του 60% (εξαιρούμενου του ενδοκυβερνητικού), πληθωρισμός 2.2%, ανεργία μόλις 3.9% και κατά κεφαλή εισόδημα στο 92% του μέσου κοινοτικού όρου σε μονάδες αγοραστικής αξίας. Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ παρέμενε σε υψηλά επίπεδα στο 4.4% για το 2007 έναντι 3.8% για το 2006. Πέντε χρόνια μετά, με την λήξη της θητείας του προέδρου Χριστόφια, η κυπριακή οικονομία βρίσκεται στον αναπνευστήρα.

Τα αίτια της κρίσης σε μεγάλο βαθμό οφείλονται στην πολιτική αντιμετώπιση της επερχόμενης οικονομικής κρίσης από την κυπριακή κυβέρνηση. Στην προεκλογική του εκστρατεία το 2008, ο πρόεδρος Χριστόφιας υποσχέθηκε την διενέργεια επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής μέσω κοινωνικών παροχών, η οποία να ανέρχεται σε τρία δισεκατομμύρια ευρώ κατά την διάρκεια της πενταετούς του θητείας (δηλαδή περί τα 600 εκατομμύρια ευρώ ανά έτος), ποσοστό αντίστοιχο του 33.5% του κυπριακού ΑΕΠ. Ο νέος πρόεδρος επέκρινε προεκλογικά την απερχόμενη κυβέρνηση Παπαδόπουλου για ακατανόητη έλλειψη «γενναιοδωρίας» σε κοινωνικές παροχές ως προς την οικονομική της πολιτική και αρνήθηκε ότι

Τι σημαίνει το όχι της Κύπρου.

 Οι επιπτώσεις από ένα όχι της Κυπριακής Βουλής στο νομοσχέδιο για το κούρεμα των καταθέσεων θα είναι αλυσσιδωτές. Θα οδηγήσουν στην χρεοκοπία αλλά και στην έξοδο της Κύπρου από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Οικονομικοί αναλυτές αλλά και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κύπρου στο... διάγγελμά του επισημαίνουν ότι το όχι θα σημάνει πως η Κύπρος δεν θα πάρει οικονομική βοήθεια.
Πολύ απλά χωρίς την επιβολή τέλους στις καταθέσεις τα κράτη μέλη της ευρωζώνης δεν θα παραχωρήσουν δάνειο στη Λευκωσία.
Η ΕΚΤ θα σταματήσει τις μεγάλες ενέσεις ρευστότητας στις κυπριακές τράπεζες. Όταν θα ανοίξουν οι τράπεζες, οι καταθέτες θα ζητήσουν τα χρήματά τους, αλλά οι τράπεζες δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν αφού η ΕΚΤ θα κλείσει κατά πάσα πιθανότητα τη στρόφιγγα της ρευστότητας.

Αυτό θα οδηγήσει αυτόματα σε χρεοκοπία, εκκαθάριση των τραπεζών και πολύ υψηλότερες απώλειες για τους καταθέτες από την επιβολή του συγκεκριμένου τέλους. 
Ακόμα και αν αποφασίσει το κράτος να παρέμβει δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια. 

Ο μόνος τρόπος παρέμβασης θα είναι να εκδώσει το κυπριακό κράτος νέο εθνικό νόμισμα. Που οδηγεί αυτό μαθηματικά; Στην έξοδο από την ευρωζώνη, στην χρεοκοπία των τραπεζών και του κράτους και σε βαθιά μακροχρόνια ύφεση. 
Η χώρα, χωρίς ρευστότητα δεν θα μπορεί να κάνει εισαγωγές σε βασικά αγαθά!

Όσοι έχουν καταθέσεις στην Κύπρο, ντόπιοι και ξένοι, ενώ σήμερα με βάση το σχέδιο κουρέματος χάνουν έως και 10% με το ενδεχόμενο του όχι μπορεί να οδηγηθούν σε απώλεια ακόμα και του 100% των καταθέσεών τους!
πηγη

Πολύ μικρή για να την αφήσουν -πολύ μικρή για να τη σώσουν

Η επιλογή της επιβολής φόρου στις καταθέσεις σε κυπριακές τράπεζες εξέπληξε τους πάντες. Από τον Ιανουάριο ήταν σαφές πως η Κύπρος θα υποχρεωνόταν να συμμετάσχει με πραγματικά χρήματα στο πρόγραμμα της δικής της διάσωσης. Ήταν σαφές επίσης πως ο μόνιμος κίνδυνος της τραπεζικής διόγκωσης δεν ήταν ανεκτός. Την εβδομάδα πριν από το Eurogroup από τα πιο επίσημα χείλη είχε ειπωθεί πολλές φορές πως, παρά το ότι οι ανάγκες του προγράμματος στήριξης είναι περί τα €17 δισ, το πακέτο θα ήταν περί τα €10 δισ. Η Κύπρος δεν είχε πολλές εναλλακτικές να βρει τα €7 δισ που απαιτούνται. Οι αποκρατικοποιήσεις δύσκολα θα αποφέρουν €1.5 δισ, η φορολογία θα βελτιώσει την δημοσιονομική εικόνα, όμως δεν είναι αμέσου αποδόσεως. Έπρεπε λοιπόν τα χρήματα να βρεθούν από τις τράπεζες τις ίδιες, οι οποίες είναι πρακτικώς χρεοκοπημένες. Πού η έκπληξη, λοιπόν;

Κανείς δεν περίμενε πως από όλους τους δανειστές των τραπεζών (και οι καταθέτες, δανειστές είναι) η ζημιά θα περνούσε κατ’ ευθείαν στους τελευταίους στη σειρά. Προστατεύθηκαν οι μέτοχοι και συμβατικοί δανειστές των τραπεζών – αυτοί δηλαδή οι οποίοι τοποθετούνται στις τράπεζες με πλήρη επίγνωση των κινδύνων, προστατεύθηκαν οι κάτοχοι διαφόρων «τραπεζικών προϊόντων», εξ ορισμού μειωμένης εξασφάλισης και κατέπεσε το ταμπού της εγγύησης των μικρών καταθετών, μέχρι €100.000. Η λύση που επελέγη ενέχει κίνδυνο για την Ευρωζώνη και κυρίως για τις χώρες της περιφέρειας που επιχειρούν δημοσιονομική προσαρμογή. Ως φιλοσοφία, είναι αντίθετη με αυτήν του ενοποιημένου τραπεζικού συστήματος προς το οποίο υποτίθεται πορεύεται η Ευρώπη μέχρι το τέλος του έτους. Γιατί λοιπόν η λύση οδηγήθηκε στη γνωστή κατάληξη;
Οι πληροφορίες θέλουν, για πρώτη φορά στην τριετία των μηχανισμών στήριξης, να μην είναι

Χωρίς μυαλό, χωρίς συμμάχους

Νίκος Μπίστης/metarithmisi.gr
Μια βδομάδα πριν τις κυπριακές εκλογές έγραψα ένα άρθρο με τον τίτλο « Προφανώς Αναστασιάδη». Σε αυτό μεταξύ άλλων έγραφα: 
«Έφτασε ( ο Χριστόφιας) στο σημείο να ζητάει την υπογραφή μνημονίου και να αρνούνται οι Ευρωπαίοι. Οι λόγοι είναι πολλοί και κυρίως οικονομικοί. Να θυμίσω , όμως, ότι κάποιοι μας είχαν προειδοποιήσει από την εποχή που ο Παπαδόπουλος εξαπατούσε την διεθνή κοινότητα, γελοιοποιούσε τον Γραμματέα του ΟΗΕ που είχε επενδύσει στο σχέδιο που έφερε το όνομα του, γύριζε υπερήφανα την πλάτη και έκλεινε τα αυτιά του στις προτροπές των ευρωπαίων συμμάχων μας. Μας έλεγαν ότι έχει ο καιρός γυρίσματα και προσέξτε μην βρεθείτε σε θέση αδυναμίας. Τότε η αλαζονική απάντηση που έδινε το παρδαλό εθνικιστικό μπλοκ ήταν : « Τι μπορούν να μας κάνουν; Η Κύπρος μπήκε στην ΕΕ παρά το όχι στο σχέδιο Ανάν. Καμία καταστροφή δεν προέκυψε». Όλα αυτά μέχρι χτες. Όσοι άκουσαν τον υποψήφιο των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών κ. Σταινμπρουκ να μιλάει για την Κύπρο και μπορούν να διαβάσουν πίσω από τις ψυχρές ανακοινώσεις των Ευρωπαίων εταίρων  για την κατάσταση της Κύπρου θα διακρίνουν και το φάντασμα της πρωτοφανούς εξαπάτησης στην οποία προχώρησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος με την ευγενή χορηγία του Δημήτρη Χριστόφια.»
 Δεν είχα κάποια άλλη πληροφόρηση, ούτε μπορούσα βέβαια να προβλέψω τους ευρωπαϊκούς όρους. Για τις αρνητικές πτυχές του μέτρου του κουρέματος των καταθέσεων  για τους μικροκαταθέτες και για τον γενικότερο αρνητικό συμβολισμό , τις συνέπειες για την ευρωζώνη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς

Σχετικά με τα τεκταινόμενα της Κύπρου

Όσοι ζητούσαν να μην γίνει κούρεμα στις καταθέσεις, ζητούσαν κάτι το παράλογο. Εν ολίγοις, ζητούσαν να πληρώσουν την τρύπα στους τραπεζικούς ισολογισμούς των κυπριακών τραπεζών (8 δισ. ευρώ περίπου) οι Ευρωπαίοι, με σκοπό να μην πάρουν καμία χασούρα οι της Κύπρου, ενώ κουρεύτηκαν καταθέτες στην Δανία και μηδενίστηκαν ομολογιούχοι στην Ολλανδία. Ζητούσαν να τα δανειστεί αυτά τα λεφτά η Κύπρος, ουσιαστικά κάνοντας την κυπριακή οικονομία μη βιώσιμη με ένα χρέος 150% του ΑΕΠ, όπου στη συνέχεια αυτό το χρέος θα έπρεπε να κουρευτεί και να πάρει χασούρα ο Ευρωπαίος φορολογούμενος. Τέλος, ζητούσαν να πληρώσουν οι Γερμανοί  για να πάρουν τα λεφτά τους οι Ρώσοι καταθέτες. Με το συμπάθιο, αλλά αυτά που ορισμένοι ζητούσαν δεν είχαν καμία λογική. Όσο αναφορά τον κύριο Πισσαρίδη, σχετικά με το τι έλεγε πριν μερικές μέρες, καλύτερα να μην σχολιάσω να μην στεναχωρήσω τους φίλους στην Κύπρο.
Στα κουρέματα τώρα...
Κατ’ αρχάς είναι υποκριτικό να βαφτίζουμε το κούρεμα, «φόρο επί των καταθέσεων». Θα έπρεπε να χαρακτηριστεί αυτό που πραγματικά είναι, ένα κούρεμα. Δεύτερον, κακώς πειράχτηκαν οι καταθέτες κάτω από 100.000. Θα ‘πρεπε το κούρεμα να το πάρουν μόνο αυτοί που έχουν πάνω από 100.000 και κανένας άλλος. Επίσης, αν κατάλαβα καλά από διάφορα δημοσιεύματα, για κάποιο παράξενο λόγο θα σωθούν οι ομολογιούχοι πρώτης κυριότητας. Αν ισχύει αυτό, είναι έγκλημα.
Το ΔΝΤ (σωστό για άλλη μια φορά) είχε προτείνει να γίνει κούρεμα 40% στις

σεφταλιές

sabotaz33.blogspot
Το δεδομένο: οι  έλληνες εναντιώνομαστε στην πορνεία, στο εμπόριο ναρκωτικών, στο μαύρο χρήμα, στις χώρες κράτη offshore,  στην παιδική εργασία, στο εμπόριο όπλων, στο trafficking, στην μεταφορά χρήματος συμπατριωτών μας στο εξωτερικό εν μέσω κρίσης, στο λαθρεμπόριο,  και σε πολλά ακόμη. Στα λόγια βέβαια. 

Το καλοκαίρι ο β. δούλεψε ένα μεγάλο έργο στην κύπρο. Την ώρα της αποπληρωμής του έδειξαν την e-banking καταθεση τους σε λογαριασμό του και του έδωσαν και μια σακούλα με  μπανάνες. Μπρος στην ‘έκπληξή του,  τουεξήγησαν ότι κάτω από τις μπανάνες ήταν το υπόλοιπο ποσό της συμφωνίας σε cashερι ‘’μαύρο’’. Στο νησί το χρήμα από το πλυντήριο της χαμηλής φορολογίας (κάτι αντίστοιχο με το ‘’καταπληκτικό’’ σχέδιο σαμαρά για χορήγηση ιθαγένειας σε όποιον κάνει επενδύσεις στην ελλάδα, δηλαδή φέρε χρήμα βρώμικο και σε κάνουμε ελληναρά)  κυκλοφορούσε σε σακούλες μαναβικής και πρόσφερε τα χρόνια της ξενοιασιάς εύκολο πλούτο μέσω δανείων και επενδύσεων. Από πού προέρχονταν τα χρήματα που ξεπλένονταν δεν ενδιέφερε κανέναν. Ανα τον κόσμο υπάρχουν ένα σωρό κράτη offshore δες λιχτεστάιν, άγιος μαρίνος, ελβετία, κύπρος και ο κατάλογος είμαι μακρύς ακόμη. Μόνο που δεν είναι μέλη στο club!!! Και επίσης δεν χρειάζονται δανεικά!! Η κύπρος αποτέλεσε πόλο έλξης για το πλυντήριο λόγω κυρίως της συμμετοχής της στο club του ευρώ. Τα έβαζες στην κύπρο και γινόσουν ευρωπαίος. Αλλιώς μια χαρά είναι τα νησιά κέιμαν πχ. Δεν έφερναν τα λαλάκια τους επειδή τους άρεσαν οι σιεφταλιές. Τα πάρκαραν στην ζώνη του ευρώ.
Επειδή η απόφαση στο εκβιασμένο eurogroup ήταν ομόφωνη  ας πούμε ότι η ΕΕ παίρνει ένα τεράστιο ρίσκο στην σκακιέρα. Εκβιάζει ένα μέλος της βάζοντας χέρι στις καταθέσεις. Στην πραγματικότητα τον εκβιασμό τον κάνει η γερμανία και οι υπόλοιποι εύχονται να μην χάσουμε την μπάλα και το γήπεδο γιατί θα τους πάρει όλους και θα τους σηκώσει. Ναι η γερμανία παίζει πόκερ και θέτει ωμούς εκβιασμούς. Αυτή είναι και η απάντηση της στην απειλή ότι και καλά η ελλάδα - το 2% της  ΕΕ οικονομίας - είχε περιθώρια για τσαμπουκάδες από τον απρίλιο του 2010 έως και στο κοντινό μέλλον. Όπότε ο μπαρουφάκης και οι ψεκασμένοι αυγίτες και χρυσαυγίτες έχουν πια χειροπιαστή την επώδυνη απάντηση. Στο πόκερ όταν είσαι ψάρι δεν παίζεις τα ρέστα σου στους καρχαρίες. Δεν θα πάνε ντούκου.
Επαναλαμβάνω ότι το πρόβλημα στην ΕΕ σχετικά λύνεται εύκολα

Οι αποφασισμένοι ας προχωρούν

Γιώργος Προκοπάκης /Τα Νέα

Αρχές Αυγούστου 2012, όταν οι κ.κ. Βενιζέλος και Κουβέλης είχαν τις τελευταίες φαντασιώσεις περί αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου, ο Πρωθυπουργός κ. Σαμαράς έκανε μια δημόσια δήλωση: «Θα προχωρήσουμε με όσους είναι αποφασισμένοι». Η δήλωση αυτή σήμανε και την αμέριστη υποστήριξή του στον υπουργό Οικονομικών κ. Στουρνάρα. Τη συνέχεια την ξέρουμε: έγινε αυτό που κάθε ελληνική κυβέρνηση όφειλε να είχε κάνει από τον Μάιο του 2010 και μετά - να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να παραμένει το Πρόγραμμα Στήριξης της Ελλάδας σε τροχιά. Η δήλωση του Πρωθυπουργού απευθυνόταν όχι μόνο στους χλιαρούς συνεταίρους της τρικομματικής κυβέρνησης, αλλά και στο εσωτερικό του δικού του κόμματος.
Οκτώ μήνες αργότερα, η δήλωση του Πρωθυπουργού ίσως πρέπει να επαναληφθεί. Να το εννοεί πλήρως, όμως! Οι κ.κ. Βενιζέλος και Κουβέλης είναι εμφανές πως κάνουν αποκλειστικά προσωπική πολιτική. Ο κ. Βενιζέλος, για πολλοστή φορά, επαναφέρει το ζήτημα της μετατόπισης σε υψηλότερο, πολιτικό επίπεδο της όποιας διαπραγμάτευσης παρακάμπτοντας τους μεσαίου επιπέδου τεχνοκράτες, τύπου Τόμσεν. Αντί να στηρίξει πάση δυνάμει τις όποιες διαρθρωτικές αλλαγές δρομολογούνται, θέλει να φαντασιωνόμαστε μαζί του πως

Μαντεμοχώρια

Ένας εργαζόμενος στα μεταλλεία και μια κάτοικος της περιοχής γράφουν...

Του Ισμέτ Αλή-Χότζα*
Τον τελευταίο μήνα ο «πυρετός» του χρυσού «ενθουσιάζει» τα media, μιας και μια πραγματικά μικρή μειοψηφία κατοίκων της βορειοανατολικής Χαλκιδικής προβάλλουν ένα σύνολο αντιδράσεων, με κυριότερο επιχείρημα την καταστροφή του περιβάλλοντος από τις νέες εξορυκτικές διαδικασίες και τα οικονομικά οφέλη που θα προκύψουν από την επένδυση στα μεταλλεία χαλκού-χρυσού της περιοχής Σκουριών.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα επαναφέρουν ακόμα και τους όρους με τους οποίους έγινε η μεταβίβαση των Μεταλλείων Κασσάνδρας προς την ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε. Είναι σημαντικό να γίνει μια αναφορά για την αποκατάσταση της αλήθειας. H TVX (προηγούμενη εταιρεία που είχε τα δικαιώματα εκμετάλλευσης στην περιοχή), πτωχεύοντας άφησε πίσω της χρέη 22 εκ. ευρώ: 16 εκ. ευρώ για μισθούς και δικαιώματα εργαζομένων και 6 εκ. ευρώ για την αποκατάσταση εργολάβων.
Η KINROSS (μητρική της TVX) θα κατέβαλλε 11 εκ. ευρώ και θα «έφευγε», ενώ άλλα 11 εκ. ευρώ θα κατέβαλλε στο νέο επενδυτικό σχήμα. Στην ουσία και στην πράξη, και τα 22 εκ. ευρώ διατέθηκαν μόνο για την πληρωμή

Φοβούνται, ωρέ, τα παλικάρια;

Γιώργος Καρελιάς/protagon.gr
Την ώρα που ο Σαμαράς κατακεραύνωνε «τη βία των δύο άκρων» (Δεξιάς και Αριστεράς), τρεις βουλευτές του χάιδευαν το ένα άκρο (εννοείται το Δεξιό). Για την ακρίβεια, χάιδευαν τη δεξιά χείρα του Κασιδιάρη, με την οποία χαστούκισε την Κανέλλη στον τηλεοπτικό αέρα.
Από τους τρεις βουλευτές της Ν.Δ., που καταψήφισαν την άρση ασυλίας του βουλευτή της Χρυσής Αυγής, οι δυο κατάλαβαν τι έκαναν και ζήτησαν συγγνώμη. Γι’ αυτό και δεν αξίζει καν να ασχοληθούμε μαζί τους. Με τον τρίτο, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Διότι είναι ο γραμματέας της Ν.Δ. Δηλαδή, είναι το πρόσωπο εκείνο στο οποίο ο Σαμαράς έχει αναθέσει το ρόλο να περνάει την κομματική γραμμή. Στην προκειμένη περίπτωση, η γραμμή αυτή έλεγε ότι οι βουλευτές του κυβερνώντος ψηφίζουν υπέρ της άρσης ασυλίας του Κασιδιάρη. Έτσι, ψήφισε η συντριπτική πλειονότητα των βουλευτών. Αλλά ο θεματοφύλακας της γραμμής, την παραβίασε! Και το όνομα αυτού, Μανώλης Κεφαλογιάννης.
Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ, αν ο Κεφαλογιάννης ζητούσε συγγνώμη ή έλεγε ότι έκανε λάθος, όπως οι άλλοι δυο συνάδελφοί του. Όμως, αυτός ο αθεόφοβος πήγε να

Ποια βουλευτής φορούσε πουλόβερ - βελονάκι;

Οh! My God! Tι είναι αυτά που αντικρίζουν καθημερινά οι μακιγιαρισμένοι σε smoky style οφθαλμοί μου; Οι κυρίες του Ελληνικού Κοινοβουλίου παίρνουν θέση μάχης στα πάνελ πρωινών και βραδινών ενημερωτικών εκπομπών. Ντυμένες με outfits τα οποία φαίνεται ότι έχουν επιλέξει με προσοχή. Το αποτέλεσμα σίγουρα απογοητευτικό. Ταγιέρ, πουλόβερ , φορέματα και αξεσουάρ για… κάθε γούστο. Τα περισσότερα από αυτά μοιάζουν σαν να έχουν «πεταχτεί» μέσα από το σεντούκι της πτωχής, πλην τιμίας Φατμαγκιούλ! Τι συνδυασμοί χρωμάτων και υλικών! Οι μπλούζες και ασορτί ζακετάκια μοιάζουν σαν να έχουν πλεχτεί με βελονάκι. Και δεν μιλάμε βέβαια για τα fashionable «βελονάκια» των seventies… Τα περίφημα crochet. 

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κατερίνα Ιγγλέση χάρισε εξαιρετικά μαθήματα στιλ με την ενδυματολογική της επιλογή. 
Καλεσμένη σε βραδινή εκπομπή επέλεξε πουλόβερ σε γκρι αποχρώσεις το οποίο μάλλον θα πρέπει να είχε δανειστεί από την ντουλάπα της μαμάς της.

Ούτε ακόμα αυτή η κ. Παπαρήγα του… πολυαγαπημένου στον ΣΥΡΙΖΑ, Κ.Κ.Ε. δεν θα είχε προχωρήσει σε τέτοιου είδους ενδυματολογικές επιλογές.Το πουλόβερ της κ.Ιγγλέση θα μείνει πραγματικά στην ιστορία. Όπως και το κατσαρό μαλλί το οποίο μόνο οι γνωστές «φυσούνες» των hair dressers μπορούν να δημιουργήσουν.


Σίβυλλα

Ο επίορκος θα γίνει τίτλος τιμής

 του Γιώργου Κράλογλου / capital.gr

Όταν ακόμη και οι καταδικασμένοι, δολοφόνοι, δεν απολύονται και δεν χάνουν τα μισθολογικά τους δικαιώματα, γιατί είναι κρατικοί και όχι ιδιωτικοί υπάλληλοι ενταγμένοι στην «δύναμη» των 10.000 απατεώνων κρατικών που κοντεύουν να ρίξουν την κυβέρνηση μην ξαφνιαστείτε αν μελλοντικά ονομαστούν αντιστασιακοί πατριώτες. Άλλωστε ήδη αντί απατεώνες αποκαλούνται απλώς επίορκοι.
Εάν μάλιστα τα κόμματα υπολογίσουν ότι οι συγκεκριμένοι απατεώνες μπορούν να προσφέρουν 50-100.000 ψήφους θα ζητηθεί από την κοινωνία να τους αναγνωρίσει ως "κακοποιηθέντα άτομα" της πολιτικής προπαγάνδας και των μέσων ενημέρωσης...
Ο λόγος; 
Στην Ελλάδα δεν έχει καμία σημασία τι λέει η δικαιοσύνη. Αν δουλεύεις στο κράτος και κλέψεις ένοχος είσαι μόνο αν το πουν οι συνδικαλιστές και τα στημένα Πειθαρχικά Συμβούλια. 
Τον δρόμο προς την μαφία και τα γνωστά κουκουλώματα των πειθαρχικών τον στρώνει κατ αρχήν το γνωστό πολιτικό παραμύθι ότι «...δεν μπορούμε να βιαστούμε να τους καταδικάσουμε αφού δεν έχουν ολοκληρωθεί όλες οι Ένορκες Διοικητικές Εξετάσεις ( οι γνωστές αμαρτωλές ΕΔΕ) που δεν είναι τίποτε άλλο από τις έρευνες-μαϊμού που κατά τεκμήριο κάνουν επίσης απατεώνες που τους τσάκωσαν αλλά δεν βρήκαν τίποτε... εναντίον τους. 
Όταν όμως η κρατική μαφία δεν μπορεί να καλύψει το χοντρό παιχνίδι απατεωνιάς στο δημόσιο και φθάνει στο σημείο να

Περιμένουν έναν εμίρη να τους σώσει. Και έρχεται μόνο ο Τσάκας.

edito 427
Φ.Γεωργελές /athensvoice.gr

Λένε ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη ενιαίο ακίνητο για εμπορική αξιοποίηση με μεγαλύτερη αξία από το Ελληνικό. Μπορεί να είναι υπερβολή, αλλά δεν φαίνεται παράλογο μια χώρα, μια χρεοκοπημένη χώρα, να έχει ένα τέτοιο περιουσιακό στοιχείο, μεγαλύτερο από το Μόντε Κάρλο, και 12 χρόνια να μην μπορεί να το αξιοποιήσει; Αξιοποίηση στην Ελλάδα, όμως, σημαίνει ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου. Κάποιοι δήμαρχοι θα διεκδικήσουν ένα κομμάτι, για το καλό των δημοτών τους φυσικά και για να υπερασπίσουν το δημόσιο χώρο και το πράσινο. Κάποιοι υπουργοί θα κόψουν ένα άλλο για να γίνουν δρόμοι, δημόσιες υπηρεσίες θα επεκταθούν στις παλιές εγκαταστάσεις, κάποιοι θα διεκδικήσουν άλλα κομμάτια δικαστικά γιατί τους ανήκαν τον προηγούμενο αιώνα.
Η άλλη προοπτική είναι ο παλιός ελληνικός μύθος. Έρχονται οι σεΐχηδες που μοιράζουν λεφτά. Όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες, ο εμίρης χαρίζει χρυσά ρολόγια σε όποιον του σφίγγει το χέρι. Πόσοι Έλληνες πρωθυπουργοί έχουν πάει τα τελευταία χρόνια στο Κατάρ;
Δεν μπορούν να γίνουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Δεν τις επιτρέπει το οικονομικό μοντέλο. 10 μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις και οι 10 προμηθευτές τους. 10 μονοπώλια με αξία όση όλες οι άλλες επιχειρήσεις μαζί και 10 ολιγάρχες που μπορούν να συναλλάσσονται με την κρατική και την κομματική γραφειοκρατία για να κάνουν δουλειές.
Αυτό το μοντέλο προσπαθούν να επαναλάβουν, γι’ αυτό αναζητούν σεΐχηδες. Αλλά το χρήμα έχει γίνει πια

Συγχαρητήρια " τουριστικοί " εγκέφαλοι ! !

travel.cnn.com
It's good that most travel plans aren't based on tourism slogans, or these places would be in trouble

'You in Greece'
Yes you are -– or more likely, you would have been if you hadn't been put off by this grammar-challenged tourism slogan.

1) If we're already in the country, why are they still trying to attract us? 

2) Is there a problem with tourists wandering across the border from Macedonia who are unsure where they are?

3) This slogan doesn't end here, but extends io, “You in Athens,” “You in Thessaloniki” and the confusing “Youth in Greece."

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΗ ΧΩΡΑ , ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ Ο¨ΤΙ ΚΙ Ο¨ΤΙ !

TERRA INGOGNITA
Αναζητούνται επενδύσεις (και επενδυτές) με τις ακόλουθες προδιαγραφές: 
- Δεν θα ρυπαίνουν. 
- Δεν θα κάνουν θόρυβο. 
- Δεν θα είναι μεγάλες. 
- Δεν θα καταλαμβάνουν χώρο. (αν είναι υπόγειες, ακόμα καλλίτερα) 
- Δεν θα προσδοκούν κέρδος. 
- Δεν θα χρειάζονται τραπεζική χρηματοδότηση. (δεν υπάρχει...) 
- Δεν θα ενοχλούνται από τους υψηλούς φόρους. 
- Θα έχουν την σύμφωνη γνώμη όλων. (τοπικών αρχόντων, συλλόγων, συνδικαλιστικών σωματείων, δημοσιογράφων, αλλά και του τρελλού της γειτονιάς) 
- Θα προσφέρουν υψηλούς μισθούς. 
- Θα δίνουν πολλές θέσεις εργασίας. 
- Θα είναι καινοτόμες και εξωστρεφείς. 
- Θα είναι υπομονετικές (στην επιστροφή του ΦΠΑ π.χ.) και συμπονετικές (στα ζόρια που περνάνε οι πολιτικοί π.χ.). 
- Θα δέχονται ότι οι αριθμοί δεν είναι το παν... 
- Θα βλέπουν μακροπρόθεσμα. (π.χ. την ζωή του "μέλλοντος αιώνος"...) 
- Θα είναι άψογες στην τήρηση των 4.100 νόμων και 130.000 εγκυκλίων του κράτους. 
- Θα κάνουν έμμεση κοινωνική πολιτική (π.χ. δίνοντας "δωράκια" σε όποιον ταλαίπωρο Δ.Υ. τους το ζητήσει. 
- Θα είναι ευγνώμονες, στην απίθανη περίπτωση που εξαναγκαστούν να κλείσουν. 

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι κοιμόμαστε. Εκατομμύρια επενδυτές με αυτές τις προδιαγραφές συνωθούνται στην πόρτα μας, και εμείς τους εμποδίζουμε, τόσα χρόνια. Ευτυχώς τώρα μάλλον ξυπνάμε. Ο μεν πρωθυπουργός τους στρώνει "κόκκινο χαλί", ο δε μελλοντικός εθνάρχης (ακόμα στην αντιπολίτευση) δήλωσε ότι δεν είναι αντίθετος στις επενδύσεις. 
Χρυσή εποχή μας περιμένει...
Aristotelis Aivalioti
planus.pblogs.gr

Ευτυχώς όμως, οι φανφάρες συνήθως αποκαλύπτονται διότι στηρίζονται πάντα σε σαθρά θεμέλια

Το κουβάρι

ellinaki.blogspot

Αν είχαμε τον τρόπο να ανακαλύψουμε αμέσως τις παρανομίες και την ληστεία του δημόσιου χρήματος, και απεικονίζαμε για παράδειγμα τους δημόσιους και ιδιωτικούς οργανισμούς, με συγκεκριμένα άτομα, που εμπλέκονται σε διαπλεκόμενες και παραβατικές συναλλαγές σε ένα διάγραμμα ροής, θα αποτυπώναμε ένα κουβάρι χωρίς ιδιαίτερη συνοχή. Ίσως κάποιος Υπουργός με δυο-τρια έμπιστα άτομα κάτω από αυτόν, που με τη σειρά τους θα είχαν από άλλα δυο-τρία άτομα στις κατάλληλες θέσεις, στις κατάλληλες Δημόσιες Υπηρεσίες που θα κινούσαν τις κατάλληλες διαδικασίες προκειμένου να γίνει η λαμογιά. Σε άλλες περιπτώσεις, ίσως και να μην υπήρχε καν Υπουργός ή υψηλό στέλεχος. Λίγοι υπάλληλοι μόνο, πάλι στις σωστές θέσεις, με νταραβέρια ανάμεσα στο δημόσιο χρήμα και τους ιδίους ή ιδιώτες εκτός Δημοσίου. Και όλη αυτή η σχετικά ξεκάθαρη πυραμιδωτή δομή, γεμάτη μουτζούρες από χιλιάδες μικροδιαπλοκές πολιτών, απαθή βλέμματα μπροστά σε παρανομίες, «φακελάκια», γρηγορόσημα, κλεισίματα ματιών, «έχω-έναν-δικό-μου» και εκμεταλεύσεις νομικών κενών προς πάσα κατεύθυνση.
Αυτό το «κουβάρι» είναι πλέον αποδεκτό στις νεοελληνικές συνειδήσεις μας. Αυτό το «κουβάρι», που δεν ανήκει σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ούτε σε συγκεκριμένο κοινωνικό στρώμα, συνοδεύει την ιστορία του ελληνικού Κράτους από την ίδρυσή του. Μπορεί να έχουμε βρει στη Μεταπολίτευση ένα βολικό κατηγορητήριο για

“Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”

Ένα ανώνυμο κείμενο για την πρόσφατη αθώωση Κασιδιάρη

Τ.Σ.
Την περασμένη εβδομάδα ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης απαλλάχθηκε λόγω αμφιβολιών από την κατηγορία της συνέργειας σε ξυλοδαρμό και κλοπή εναντίον ενός φοιτητή το 2007, στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Η κατηγορία σε βάρος του Κασιδιάρη είχε βασιστεί στη μαρτυρία μίας γυναίκας, που είπε ότι κράτησε τον αριθμό του αυτοκινήτου με το οποίο διέφυγαν οι δράστες. Ήταν το αυτοκίνητο που είχε νοικιάσει τότε ο Ηλίας Κασιδιάρης. Εκείνος υποστήριξε ότι την ώρα και ημέρα της επίθεσης βρισκόταν επίσκεψη σε νοσοκομείο. Μετά την αθώωσή του κυκλοφόρησε το ακόλουθο ανώνυμο κείμενο στο διαδίκτυο:

Είσαι μεταπτυχιακός φοιτητής.
«Βρίσκεσαι στο πανεπιστήμιο. Ένα αυτοκίνητο σταματάει σε ένα σημείο που βρίσκεσαι μόνος. Πέντε φουσκωτοί ξυρισμένοι με ρόπαλα σε τσακίζουν στο ξύλο και σε μαχαιρώνουν στο πόδι. Σου κλέβουν την ταυτότητα για να ξέρουν τη διεύθυνσή σου. Μόνο κριτήριο για την πράξη τους, η εμφάνισή σου. Αποφασίζεις να νικήσεις τον τρόμο και να αντιδράσεις. Μαθαίνεις ότι κάποιος έχει συγκρατήσει τον αριθμό του αυτοκινήτου. Καταθέτεις μήνυση. Η αστυνομία ανακαλύπτει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν “Κασιδιάρη", υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής του 0,5%. Τραβιέσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια από αναβολή σε αναβολή. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, βλέπεις τον τραμπούκο που σε μαχαίρωσε να γίνεται βουλευτής. Τον βλέπεις να ανάγεται σε λαϊκός ήρωας σε μια μερίδα κόσμου. Τη μέρα της δίκης

Η εξαγωγή γραφικότητας μπορεί να αποβεί μια άκρως προσοδοφόρος επιχείρηση, αρκεί να κατοχυρώσουν την πατέντα.

Οι Ολιβερ Τουίστ

Tου Τακη Θεοδωροπουλου / kathimerini.gr

Στο Λονδίνο υπάρχει μια μερίδα Eλλήνων φοιτητών που περνάει δύσκολες στιγμές. Ζουν σε άσυλα απόρων και για να πληρώσουν τα δίδακτρα, εργάζονται σε ανθρακωρυχεία. Ανθρακωρυχεία δεν υπάρχουν στο Λονδίνο, όμως αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Σημασία έχει ότι τα παιδιά αυτά, που η κακή τους μοίρα τα ανάγκασε να μεταναστεύσουν σ’ αυτήν την άγρια χώρα, φαντάζονται ότι δουλεύουν σε ανθρακωρυχεία. 
Μετά τα γεγονότα του Μαΐου του ’68, η φαντασία έχει καταλάβει την εξουσία, οπότε και αυτό που μετράει δεν είναι τι είσαι, αλλά τι φαντάζεσαι πως είσαι. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το τσαρουχικόν, πως στην Ελλάδα είσαι ό, τι δηλώσεις, έχεις κάθε δικαίωμα να δηλώσεις αδικημένος ακόμη κι αν έχεις την τύχη να προέρχεσαι από μια οικογένεια που σου επιτρέπει να σπουδάζεις στο Λονδίνο. Λεπτομέρειες. 
Ο Ντίκενς, διορατικός, είχε προβλέψει τα βάσανα που θα τραβούσαν δύο αιώνες αργότερα οι Ελληνες φοιτητές στο Λονδίνο. Η διαφορά τους, βέβαια, από τον Ολιβερ Τουίστ είναι ότι αντί να απλώσουν τα χεράκια τους για να ζητήσουν λίγο παραπάνω χυλό, τα παιδιά αυτά έχουν πολιτική συνείδηση. Ξέρουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους και να αμύνονται κάθε φορά που κάποιος πάει να τους κλέψει τα όνειρά τους. 
Κι αν ταλαιπωρούνται τώρα, το κάνουν με την ελπίδα ότι μια μέρα θα επιστρέψουν στην πατρίδα και ως άλλοι Ζάππες και Αβέρωφ θα προσφέρουν στον τόπο όχι μία, αλλά δέκα και δεκαπέντε βίλες «Αμαλία». Εκπαιδευτικά κέντρα, ιδρύματα όπου προάγεται ο πολιτισμός. 
Μπορείτε, λοιπόν, να φαντασθείτε κι εσείς με τη σειρά σας πώς ένιωσαν όλοι αυτοί οι Ολιβερ Τουίστ όταν έμαθαν ότι ο άνθρωπος που έκλεψε τα όνειρά τους επισκέπτεται τον τόπο του μαρτυρίου τους, το πανεπιστήμιο LSE. Αγανακτισμένοι όρμηξαν μέσα στην αίθουσα, ανήρτησαν πανό, μοίρασαν προκηρύξεις στη γλώσσα του Σαίξπηρ και τον κατήγγειλαν ως φασίστα, συνεργάτη της Χρυσής Αυγής και πολλά άλλα που δυσκολεύομαι να αναπαραγάγω. Κι αυτός, ο ανάλγητος, τους παρακολουθούσε χαμογελώντας. Ο κ. Καμίνης έδειξε για μία ακόμη φορά πως διψάει για αίμα. Οπως και οι ακροατές του, που ζητούσαν από τους Ολιβερ Τουίστ να φύγουν και να πάνε στη δουλειά τους, στις υπόγειες στοές των ανθρακωρυχείων δηλαδή. 
Συμπέρασμα: Η εξαγωγή γραφικότητας μπορεί να αποβεί μια άκρως προσοδοφόρος επιχείρηση, αρκεί να φροντίσουν τα παιδιά να κατοχυρώσουν την πατέντα.

Και νέα πολιτική πρόταση σημαίνει μετατροπή της σοβιετικής Ελλάδας σε φιλελεύθερη αστική δημοκρατία

Η Δημοκρατική Αριστερά χρειάζεται νέο πολιτικό σχέδιο
του Λεωνίδα Καστανά/mhmadas.blogspot

Τα δημοσκοπικά ευρήματα δείχνουν ότι η ΔΗΜΑΡ παρουσιάζει μια μικρή κάμψη. Έχει συσπείρωση γύρω στο 50%, και απολαμβάνει υψηλής δημοφιλίας τόσο αυτή όσο και ο Φώτης Κουβέλης. Δεν επωφελείται όμως από τις μετακινήσεις. Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων της επικροτεί τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, υπάρχει ένα 32% που θεωρεί ότι δεν έχει επηρεάσει αισθητά την κυβερνητική πολιτική. Με μια κουβέντα, η ΔΗΜΑΡ συντηρείται αλλά δεν προχωρά. Και η στασιμότητα είναι επικίνδυνη.
Τα δείγματα είναι μεσοβέζικα όπως και η πολιτική της. Ο κόσμος θέλει να την εμπιστευτεί αλλά διστάζει. Οι παραδοσιακοί αριστεροί ψηφοφόροι τη θεωρούν προδοτική και την επιθυμούν ως συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η μεγάλη μερίδα των μεταρρυθμιστών τη θεωρεί άτολμη  και οιονεί μεταρρυθμιστική.

Η ΔΗΜΑΡ έκανε το μεγάλο άλμα και μπήκε στην κυβέρνηση. Έκτοτε όμως δείχνει πολύ συγκαταβατική μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις και  χάνει την ευκαιρία να φύγει μπροστά, να φτιάξει πολιτικά γεγονότα, να κερδίσει νέα ακροατήρια. Σε μια εποχή ιδιαίτερης πολιτικής ρευστότητας, η ΔΗΜΑΡ αρνείται να ιππεύσει τη συγκυρία, να δώσει ρηξικέλευθες απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα, να εκτεθεί με καινοτόμες προτάσεις. Εμμένει στο να μεταφράζει το κάθε πρόβλημα με το αριστερό λεξικό της μεταπολίτευσης, αντιλαμβάνεται ότι χάνει το νόημα,  αλλά δεν τολμά να το πετάξει και να πάρει άλλο. Τη βλέπω ακόμα οχυρωμένη στην ανάγκη σωτηρίας της χώρας για να δικαιολογεί τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση, αλλά η ζωή έχει μετατοπίσει αλλού τα επίδικα. Από το «πτώχευση-Ευρώ»  στο «μεταρρύθμιση-ανάπτυξη».
Η ανάγκη μιας νέας πολιτικής πρότασης και μιας νέας προγραμματικής συμφωνίας με τους

Νικόλας Χρηστάκης: ο καθηγητής του Χάρβαρντ που απέδειξε ότι η ευτυχία είναι ιός

Μαρίνα Δημητρέλη/eyedoll.gr
Ζώντας στην Ελλάδα του σήμερα, αισθάνομαι συχνά την ανάγκη να βρω την κατάλληλη οπτική γωνία μέσα από την οποία θα καταφέρω να εξηγήσω τις δυναμικές ιδιότητες που μας οδήγησαν στο σημείο μηδέν.
 Η κατανόηση των αιτιών είναι γόνιμη, με την προοπτική πως δεν είμαστε καταδικασμένοι για πάντα στο ρόλο των άβουλων, κουτοπόνηρων προβάτων της Ευρώπης, αλλά μπορούμε αν το θελήσουμε να υψωθούμε πάνω από τις παθογένειές μας και να κάνουμε επιτέλους ένα βήμα μπροστά.
 Σε αυτή την προσπάθεια κατανόησης και δράσης, θέλω να σας παρουσιάσω μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική, σχετικά με τον τρόπο που λειτουργούν οι κοινωνικές σχέσεις.
Ο Νικόλας Χρηστάκης είναι  ένας Ελληνοαμερικανός καθηγητής στο Χάρβαρντ, όχι τύπου ΓΑΠ, κανονικός επιστήμονας.
Το 2009 το περιοδικό Time τον συμπεριέλαβε στη λίστα των 100 ανθρώπων με τη μεγαλύτερη επιρροή στον πλανήτη.
Ο λόγος αυτής της διάκρισης ήταν η θεωρία του περί κοινωνικών δικτύων.
 Τον είχα δει τυχαία σε μια συνέντευξη στην ΕΡΤ, το 2010.
Πολλοί από εσάς μπορεί να τον έχετε ανακαλύψει, αφού στην Ελλάδα είχε γίνει ο σχετικός ντόρος, ο οποίος για κάποιο περίεργο λόγο ξεχνιέται το πολύ σε μια εβδομάδα.
Εκείνη την εποχή τα ελληνικά ΜΜΕ τον παρουσίαζαν σαν σύμβουλο του Ομπάμα, πράγμα που δεν ήταν αλήθεια.
 Αλλά οι βλαχοτσολιάδες μας εδώ, πιστεύουν πως το να είναι κανείς σύμβουλος του Ομπάμα, είναι σπουδαίο κατόρθωμα.
Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα στον πλανήτη για να ασχοληθεί κανείς.
Κι ο Νικόλας Χρηστάκης, έχει πολύ σοβαρά πράγματα να μας πει.

friday night

10 reasons why I will not miss Chavez

pancho49.blogspot.co.uk

Rest in peace, Hugo Rafael Chávez Frías. As a Venezuelan, I didn't agree with most of your policies and politics, but I do not rejoice in your death and I do respect the pain of your family and supporters.

In 1998, when you campaigned for the presidency -and promised to end corruption- despite my disappointment with the traditional parties, I did not support you because you had led a coup against president Carlos Andres Pérez. I didn't like Pérez, but he was elected by our people and attempting to overthrow him was proof that you did not respect the will of Venezuelans.
I didn't oppose 100% of what you did. I was grateful, for example, that you placed the issue of poverty on the table and you put the spotlight on millions of Venezuelans that until then had been excluded. I knew that the Cuban doctors in the slums were unprepared and unequipped, but I understood that they meant the world to the mother that knocks on their door at 3am. I was also happy of the way most Venezuelans started to care about politics again (some because they supported you; others because they opposed you). The anti-politic feeling we saw in the 90's was precisely what got you elected. And I also kept in mind that a majority of Venezuelans did support you, so you certainly had a right to be in office.

These are my 10 reasons why I will not miss you:

Κοροϊδέψτε μας λίγο ακόμα - μπορείτε

Το 2010 ξεκίνησε μία έντονη προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Δημοσιονομική προσαρμογή σημαίνει περικοπή δαπανών και αύξηση των εσόδων, κάτι που ήταν σαφώς αναγκαίο όταν μόνο στην διετία 2007-2009, ελέω των "φιλολαϊκών" πολιτικών των κ.κ. Παπαθανασίου και Καραμανλή, τριπλασιάσαμε το έλλειμμα της χώρας. 

Είχε προηγηθεί η κατάργηση της λίστας φαρμάκων, οι 100,000+ προσλήψεις, οι 650 νέοι οργανισμοί, αλόγιστη καταβολή υπερωριών και επιδομάτων, και τόσα άλλα που ακούμε ξανά και ξανά από τους σχολιαστές-πολιτικούς.
Κάθε προσπάθεια παράλληλου εκσυγχρονισμού του κράτους εμποδίστηκε από το πολιτικό προσωπικό που έσπευσε να βαφτίσει τις αναγκαίες αλλαγές “Μνημόνιο”, και να τις πολεμήσει με λύσσα, ή με απραξία (ως μέλη κυβερνήσεων ή διορισμένοι διαχειριστές). Άνοιγμα αγορών, άνοιγμα επαγγελμάτων, μείωση της γραφειοκρατίας, διοικητική αποκέντρωση (μοίρασμα της εξουσίας σε κατώτερες βαθμίδες δηλαδή), πάταξη της διαφθοράς κυρίως με τη χρήση της τεχνολογίας σύμφωνα με δοκιμασμένες καλές πρακτικές του εξωτερικού, αξιολόγηση των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα, και τόσα άλλα σταμάτησαν ως “μνημονιακά” ή “νεοφιλελεύθερα” μέτρα.
Όσο αυτές οι αλλαγές δεν προχωρούσαν η οικονομική δραστηριότητα εν μέσω κρίσης δανεισμού υποχωρούσε, άρα

“Ο Κασιδιάρης αθώος”. Τσίπα δεν έχετε;

Jaquou Utopie/parallhlografos.wordpress

“Νοιώθεις βρώμικος. Τόσες ώρες ανάμεσά τους…”
Για πρώτη φορά στα χρονικά, βουλευτής της Χρυσής Αυγής κάθισε στο εδώλιο κατηγορούμενος… Για συνέργεια σε επίθεση (και με μαχαίρι) και ληστεία… Κακούργημα… Αθωώθηκε γιατί “το δικαστήριο έχει αμφιβολίες” όπως ψέλλισε ο πρόεδρος του δικαστηρίου. Ψέλλισε την ώρα που η κατάμεστη αίθουσα  από μέλη της Χρυσής Αυγής ξαφνικά φάνηκε να… ήρθε ένα βήμα μπροστά. Συντεταγμένα, τρομακτικά προς το μέρος του.
Ψέλλισε ο πρόεδρος την αθώωση του κατηγορουμένου (σ.σ στον οποίο ουδέποτε αναφέρθηκε ως ‘κατηγορούμενο’ αλλά πάντοτε με το επώνυμό του και το ΄’κύριε’).
Ψέλλισε και το σκεπτικό: “Αποδυναμώθηκε η κατάθεση της αυτόπτη μάρτυρα… Δεν επιβεβαιώνεται…”.
Δεν επιβεβαιώθηκε, όμως και το “άλλοθι” του βουλευτή… Λεπτομέρειες… Λεπτομέρειες για μια τρομαγμένη έδρα, λεπτομέρειες για έναν εισαγγελέα που έδειχνε να έχει την πρόταση έτοιμη στο μυαλό του… Λεπτομέρειες…
Λεπτομέρεια ήταν για το δικαστήριο και ο τραυματισμός με μαχαίρι του φοιτητή… “Μόνο μια μικρή… τομή”… Λεπτομέρειες για την ανήθικη “ηθική” τους και η επίθεση στη μάρτυρα σε προσωπικό επίπεδο, με ασέβεια… Τουλάχιστον ασέβεια…
Τα πάντα κρίθηκαν στις… λεπτομέρειες εκεί στη Γ. 100 αίθουσα του εφετείου…Με την διαδικασία να ξεκινάει στις 9, ήδη μιάμιση ώρα πριν η αίθουσα είχε

όλοι εμείς λοιπόν...

"Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης, Καβάφης, Σολωμός, Γκάτσος, Σαπφώ, Μίκης, Μάνος κι εγώ σου δηλώνουμε: Μας χρωστάτε, μωρή μουλαροζαργάνα, δεν χρωστάμε. Αν δεν ήταν οι Έλληνες, Μερκέλα μου, θα ήσουν καπάκι μπίρας"
— Σταμάτης Κραουνάκης
via

Σκοτίστηκα για την Κεντροαριστερά

Από τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΑΛΕΞΑΚΟ/booksjournal.gr

Η τόση συζήτηση για την Κεντροαριστερά δεν είναι αριστερή, αλλά συντεχνιακή: μία εσωστρεφής αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία σαν τον κακό συνδικαλισμό, απολύτως τυπική του ελληνικού Δημοσίου και της ελληνικής πολιτικής σκηνής που το καθορίζει. Αν η Κεντροαριστερά θέλει να πείσει πρωτίστως στο εσωτερικό της ότι προχωράει, θα πρέπει να πράξει. Δεν υπάρχει χώρος ή χρόνος για άλλη συζήτηση.

Ας τολμήσουν να πουν, για παράδειγμα, ότι η αποκέντρωση είναι αδιαπραγμάτευτη και ότι δεν θα δεχτούν καμία μέση λύση σαν αυτές του παρελθόντος, που μοναδικό σκοπό είχαν το να παραμείνουν οι κυβερνητικές καρέκλες αλώβητες να τους περιμένουν σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας.
Ας αποφασίσουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους πραγματικούς νεοφιλελεύθερους, τους κρατιστές, αυτούς που λειτούργησαν με εγωπάθεια σε συνθήκες μονοπωλιακού καρτέλ τις τελευταίες δεκαετίες, κι ας προτείνουν καθαρά τον σωστό σχεδιασμό της αξιολόγησης των δομών πρώτα, και των ανθρώπων του Δημοσίου μετά.

Μην κοροϊδευόμαστε άλλο, οι πραγματικοί νεοφιλελεύθεροι σε αυτή τη χώρα ήταν οι συνδικαλιστές της και όσοι αυτοί εκπροσωπούσαν σε ερμητικά κλειστές αγορές με μοναδικό σκοπό το ατομικό κέρδος, εις βάρος της κοινωνίας. Οι εθνικοί εργολάβοι (μικροί και μεγάλοι) ήταν απλά η φυσική επέκταση του φαινομένου.
Η αγωνία των κεντροαριστερών για επαναπροσδιορισμό είναι παραλυτική, ενώ η εικόνα θυμίζει σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Διασκεδαστικό σαν θέαμα, φτάνει να μην εξαρτώνται τα νοικοκυριά και η ανάπτυξη της χώρας από αυτό.

Πολύ φοβάμαι, ότι όσο εκλέγονται και αμείβονται άνθρωποι ικανοί μόνο για τέτοια θεάματα, τόσο θα συνεχίζει το αργό σπιράλ θανάτου της χώρας. Η κατάληξη είναι δεδομένη, και τότε θα εμφανιστούν πάλι οι ίδιοι, ή τα υποπροϊόντα της όποιας  «νεολαίας», και για μία ακόμα φορά θα πέσουν από τα σύννεφα, ενώ θα προβληματιστούν εκ νέου… για το μέλλον της Κεντροαριστεράς.

Μαζί σας είμαι, αλλά να με συμπαθάτε σύντροφοι. Σκοτίστηκα για «το μέλλον της Κεντροαριστεράς» – προέχει αυτό της χώρας.

Μια πόλη που δεν έσπαγε αυγά

parallaximag
Το κείμενο είναι το editorial του Τεύχους 186

Έχει μια μοναδική ικανότητα η Θεσσαλονίκη τον τελευταίο αιώνα να μπαίνει σε χρονοκάψουλες, να επιστρέφει στους εφιάλτες της, να δαγκώνει τις πληγές της. Παρατημένη, λεηλατημένη, μάνα ανάξιων πολιτικών τέκνων, δεν χορταίνει φαραωνικά σχέδια, μεγάλες υποσχέσεις, μακέτες, εγκαίνια σε έργα που δεν ολοκληρώνονται, πλασματικά μεγαλεία. Λόγια παχιά, έργα ισχνά, όραμα ουδέν. Αυτή την εποχή τρία ζητήματα αποδεικνύουν το λίγο του πράγματος. Ο πεζόδρομος της Αγίας Σοφίας, που σχεδιάστηκε στο πόδι, λειτούργησε πειραματικά χωρίς ποτέ να κατατεθεί μελέτη από πλευράς δήμου, έγινε αντικείμενο έριδας ανάμεσα στη δημοτική αρχή και τον φέρελπι νέο περιφερειάρχη, απαξιώθηκε από όλα τα κόμματα, από τους πολίτες, αποφασίστηκε τελικά από τη δημοτική αρχή να παραμείνει πεζόδρομος αλλά η τελική του ανάπλαση ανήκει στο απώτερο μέλλον.

Έξι χιλιάδες υπογράψαμε, καμιά 1500 μαζευτήκαμε, να διαδηλώσουμε, μερικοί έκαναν και like στο facebook και εκεί εξαντλήθηκε το ενδιαφέρον του κόσμου. Στο άλλο μέγιστο ζήτημα του αρχαίου δρόμου, της περίφημης Μέσης Οδού, του αναπάντεχου δώρου που μας έκανε η Ιστορία και της μοναδικής ευκαιρίας που έχει η πόλη να αποτελέσει στο μέλλον έναν τουριστικό πόλο έλξης χάρη στο μοναδικό εύρημα, τι έχουμε; Την αφόρητη πίεση των εργολάβων, τωρινών και μελλοντικών του έργου, την ευκολία που το άλλοτε δυσκοίλιο KAΣ έβγαλε απόφαση, το νίπτω τας χείρας μου των περισσότερων αρχόντων και φορέων, η αδιαφορία ενός μεγάλου μέρους της πόλης που δεν έχει αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται και το αβέβαιο μέλλον της.

Το τρίτο ζήτημα που ανακύπτει από το πουθενά είναι η επαναφορά του άκυρου έργου της υποθαλάσσιας αρτηρίας. Αυτής της αλησμόνητης τρύπας στο νερό, με την οποία είχαμε όλοι την εντύπωση ότι είχαμε ξελασπώσει για πάντα. Τώρα νέες πιέσεις και παλιά συμφέροντα αλλά και νέοι φερέλπιδες πολιτικοί άνδρες την επαναφέρουν ως σωτήρια στον προσκήνιο. Αλίμονο. Αυτή λοιπόν είναι η πόλη μας. Εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση της βουλιάζει ξανά σε ματαιότητες, απλώνεται αμήχανα σε μακρινά προάστια, βλέπει τους δημόσιους χώρους της να ρημάζουν, τις αδόμητες εκτάσεις να μαραζώνουν, τις εναλλακτικές της ανάσες, τη θάλασσά της, τα καραβάκια, το τραμ να μένουν όνειρα θερινής νυχτός και στο τέλος τέλος τον καιρό να περνά εις βάρος μας. Αρχίζω να κουράζομαι. Σε τρία χρόνια θα μπαίνω στα πενήντα και ή θα σπάσουμε επιτέλους αυγά να κάνουμε καμιά ομελέτα ή θα πάμε οριστικά σπίτι μας να πίνουμε τσάγια αναπολώντας περασμένα μεγαλεία...

Αλέξη, αξίζει η Ελλάδα να γίνει Βενεζουέλα;

Κ.Στούπας/capital.gr
Ο Χούγκο Τσάβες ήταν ένας δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεωρηθεί δικτάτορας, παρά το γεγονός πως επεδίωξε παλαιότερα μέσω δημοψηφίσματος ανεπιτυχώς να εκλεγεί ισόβιος πρόεδρος.
Κυβέρνησε τη Βενεζουέλα για 14 χρόνια, κερδίζοντας αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Αυτό αποδεικνύει πόσο δημοφιλής ήταν και παρέμεινε. Σε γενικές γραμμές πολιτεύτηκε στην γραμμή της λατινοαμερικάνικης αριστεράς, που σημαίνει ιδιαίτερα αυξημένη δόση λαϊκισμού και πομπώδους αριστερής ρητορικής, η συνήθης δόση διαφθοράς για χώρα της περιοχής.
Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Τσάβες το εισόδημα των κατοίκων της χώρας αυξήθηκε. Η βελτίωση αυτή όμως δεν οφείλεται  τόσο στην αριστερή διακυβέρνηση με εθνικοποιήσεις επιχειρήσεων όσο σε εξωγενείς παράγοντες, όπως ήταν η αύξηση της τιμής του πετρελαίου που αποτελεί και το βασικό προϊόν που παράγει και εξάγει η χώρα.  Αν η παραγωγή πετρελαίου δεν είχε εθνικοποιηθεί στη χώρα κατά την περίοδο Τσάβες θα είχαν εισρεύσει περισσότερα χρήματα.

Το ιστορικό
Ο Τσάβες ήρθε στην εξουσία το 1999 και αυτό δεν είναι τυχαίο καθώς είναι η χρονιά που η τιμή του πετρελαίου είχε πέσει στο χαμηλότερο επίπεδο  πολλών δεκαετιών, κοντά στα 10 δολάρια.
Καθώς η χώρα παράγει ουσιαστικά μόνο πετρέλαιο η εξαθλίωση την περίοδο εκείνη  είχε φτάσει σε

Tι έγινε;;;;

Αφωνος! Τι στο διάολο κάναμε τόσα χρόνια; ούτε σαν τον Τερλέγκα; 
Που ακούγαμε πως υπάρχει ως trash φιγούρα της θεσσαλονίκης και ως μορφή του underground σκυλάδικου, κάπου στην αρχή των 90's;
Γιατί δεν πήγαμε κι εμείς σ'αυτό το party;


''Ο Sheikh Hamad bin Khalifa Al-Thani, είναι ένας... βαθύπλουτος άνδρας που οταν βάλει κάτι στο μάτι τίποτα δεν τον εμποδίζει να το αποκτήσει. Εδώ και λίγες μέρες του ανήκουν 6 νησιά του Ιονίου από το σύμπλεγμα των Εχινάδων. 
Ένα από αυτά του το πούλησε ο γνωστός καλλίτεχνης Βασίλης Τερλέγκας ο οποίος είχε αγοράσει το νησί το 1990!

Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο καλλιτέχνης μιλώντας σε δημοσιογράφους, είχε αγοράσει το νησί το 1990 από μια Αμερικανίδα. 
«Δεν σκόπευα να επενδύσω περαιτέρω στο νησί, άλλωστε ποτέ δεν ήμουν Ωνάσης(LOL!!!), ωστόσο τότε οι δουλειές μου πήγαιναν καλά και ήθελα να επενδύσω κάπου» δήλωσε ο δημοφιλής τραγουδιστής και πρόσθεσε: 
«Οι τίτλοι ιδιοκτησίας του μάλιστα είναι γραμμένοι πάνω σε πάπυρο. Η συγκεκριμένη το είχε κληρονομήσει απ’ ό,τι ξέρω από την οικογένειά της, η οποία φαίνεται πως αποτελούσε τους πρώτους ιδιοκτήτες του από το 1824. 
Το είχα δει από φωτογραφίες και λόγω της πολύ χαμηλής του τιμής, που δεν θα ήθελα να σας αποκαλύψω, αποφάσισα να το αγοράσω. 
Από κει και πέρα, το νησί είναι νόμιμο, υπάρχουν όλες οι απαραίτητες άδειες που το πιστοποιούν και πάνω σε αυτό μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις» κατέληξε ο κ. Τερλέγκας.Πρόκειται για το νησάκι Σωρός(φωτογ.) με έκταση 330 στρέμματα. 
Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 31 μέτρα και βρίσκεται δυτικά της Αιτωλοακαρνανίας ενώ διοικητικά ανήκει στον Νομό Κεφαλληνίας.''

η δήλωση στο greece-salonika.blogspot

Ο Καμμένος βράβευσε τα σκυλιά που γαύγισαν την τρόικα!

Σύσσωμη η ηγετική ομάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων τίμησε, σε μια ειδική τελετή, τα αδέσποτα τα οποία - έξω από το υπουργείο Οικονομικών, την περασμένη Κυριακή - ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στους «εντολοδόχους των διεθνών τοκογλύφων»

Αναμνηστικό στιγμιότυπο από την εκδήλωση προς τιμήν των αδέσποτων του υπουργείου Οικονομικών. «Μέχρι τώρα έλεγαν ότι οι Έλληνες πολεμάνε σαν τα σκυλιά. Από σήμερα θα λέμε ότι τα σκυλιά πολεμάνε σαν Έλληνες», είπε ο Πάνος Καμμένος.

Με το μετάλλιο "Κώστας Πρέκας", για την εξόχως ηρωική στάση τους, το αριστείο για τις εξαιρετικές πράξεις που τελέστηκαν εν υπηρεσία, το χρυσό παράσημο του «Νέου Γοργοπόταμου», που θεσπίστηκε από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, φέτος και ισόβια τροφοδοσία σε Friskies, τιμήθηκαν χθες τα αδέσποτα του υπουργείου Οικονομικών για την προσφορά τους στον αντι-μνημονιακό αγώνα, από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Ταυτόχρονα, αποφασίστηκε, από την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, τα συγκεκριμένα σκυλιά να αποκτήσουν καινούρια ονόματα, αφού το «Μαξ» και το «Αζώρ», τους έχουν δοθεί από προσκυνημένους εβραιοσιωνιστές και δεν αρμόζουν σε γνήσια ελληνόψυχα τετράποδα.

Τέλος, κατά τη διάρκεια της συγκινητικής τελετής, συζητήθηκε η πρόταση του Παύλου Χαϊκάλη, ο Λουκάνικος, ο ηγέτης της αντιστασιακής αγέλης, να τοποθετηθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου στην Α’ Αθηνών, ώστε η αντικατοχική φωνή του να ακούγεται συνεχώς μέσα στο Κοινοβούλιο.

Από την πλευρά τους, τα γενναία τετράποδα της Νέας Εθνικής Αντίστασης, δάγκωσαν με χαρά τις άκρες από τα έπιπλα, γαύγισαν (από ευτυχία) όταν τα πλησίασε η Χρυσούλα Γιαταγάνα και δοκίμασαν να αποκτήσουν στενές σχέσεις με το μπατζάκι του Τέρενς Κουίκ.
ΜΟΥΦΑNET

Μεταρρυθμίσεις χωρίς κοινωνία δεν γίνονται

Φώτης Γεωργελές/athensvoice.gr

Edito 426

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είμαι άδικος. Όταν κάθε βδομάδα γκρινιάζω γιατί δεν κάνουμε περισσότερα, πιο γρήγορα, πιο σωστά. Μια χώρα είναι ένα πολύ μεγάλο καράβι, χρειάζεται χρόνο για να στρίψει. Πέρασαν 40 χρόνια σχεδόν ανέμελης μεταπολιτευτικής ευημερίας και τώρα ζητάμε μέσα σε 3 χρόνια, σε συνθήκες πανικού και έκτακτης ανάγκης, να διορθώσουμε όλα τα στραβά που σταδιακά μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.
Δεν γίνεται έτσι, δεν γίνεται εύκολα. Η κοινωνία μας χρειάστηκε χρόνο, όπως χρόνο χρειάζεται κάθε άνθρωπος όταν αντιμετωπίζει μια δύσκολη κατάσταση. Στην αρχή πάντα αρνείσαι την πραγματικότητα, λέμε δεν είναι δυνατόν να μου συμβαίνει εμένα αυτό, δεν είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει κρίση, είναι παραμύθι χωρίς δράκο. Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε. Δεν υπάρχουν χρέη, δεν υπάρχουν ελλείμματα, για τους τόκους γίνεται όλη η φασαρία, να διώξουμε τους κατακτητές. Να αγνοήσουμε, δηλαδή, την πραγματικότητα. Μετά, επειδή η πραγματικότητα είναι επίμονη, περνάς στο δεύτερο στάδιο, αναζητάς έναν ένοχο. Έτσι είναι ο άνθρωπος, δεν μπορεί να αναλάβει μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Με τον έρωτα της ζωής σου να κλειστείς έξω από την πόρτα, σε 30 δευτερόλεπτα θα τσακώνεστε για το ποιος φταίει που δεν πήρε το κλειδί.
Φταίνε οι ξένοι, οι Γερμανοί, οι μετανάστες, οι τοκογλύφοι, φταίνε όλοι που έχουν βάλει στο μάτι το δημόσιο πλούτο της χώρας, αυτόν που πουλάμε και δεν βρίσκουμε αγοραστές. Μετά την άρνηση, την οργή, τη θυματοποίηση, αρχίζεις από

Πάρτε τα λεφτά από τις τράπεζες και τρέξτε;

Κ.Στούπας/capital.gr
Το οικονομικό πρόγραμμα που ανακοίνωσε προχθές ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελεί την επιτομή της μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής σοβιετοποίησης της ελληνικής οικονομίας.  Και ως εκ τούτου ίσως και το κύκνειο άσμα της.
«Όπως σημειώνεται στο πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη θέσπιση ενός φόρου μεγάλης περιουσίας βάσει της συνολικής αξίας του πλούτου κάθε φορολογούμενου. Αυτό στην πράξη, όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα, σημαίνει ότι θα αθροίζεται η αξία των περιουσιακών στοιχείων του φορολογούμενου όπως η κατοχή κτιρίων, οικοπέδων, γαιών, έργων τέχνης, καταθέσεων τραπεζών, επενδυτικών προϊόντων, συμμετοχών κλπ., που βρίσκονται στην Ελλάδα και όσων κάνουν δήλωση στην Ελλάδα και κατέχουν αντίστοιχα περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό». 
Συνήθως στα αστικά καθεστώτα η φορολόγηση με μικρότερους ή μεγαλύτερους συντελεστές αφορά τα παραγόμενα ετήσια εισοδήματα. Η φορολόγηση περιουσιακών στοιχείων που έχουν δημιουργηθεί με εισοδήματα που έχουν φορολογηθεί όταν δημιουργήθηκαν συνιστά δήμευση της περιουσίας και όπου έχει εφαρμοστεί (σε σοβιετικές οικονομίες και φασιστικά καθεστώτα του τρίτου κόσμου) έχει οδηγήσει σε απαράμιλλη εξαθλίωση.
Επί της ουσίας ο κ. Τσίπρας προανήγγειλε μια περισσότερο ολοκληρωμένη και συστηματική δήμευση της

RSN all the people

Guitar: Kostas Zorbas / Artwork: Marios Milky

Ταλιμπάν....

Καθηγητές «προγράφουν» όσους συναδέλφους τους συμμετέχουν στην αξιολόγηση! Σε πρόσφατη συνεδρίαση προέδρων των Ενώσεων Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΕΛΜΕ) της χώρας, οι εκπρόσωποι έξι ΕΛΜΕ από περιοχές της Αττικής πρότειναν να διαγραφούν από την ΟΛΜΕ τα στελέχη εκπαίδευσης που θα συμμετάσχουν στην αξιολόγηση. 
«Οχι στην αυτοαξιολόγηση, την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και των εκπαιδευτικών, δηλαδή την κατηγοριοποίηση σχολείων - μαθητών - εκπαιδευτικών. Κανείς αξιολογητής στην τάξη και στο σχολείο. Διαγραφή από τα σωματεία μας οποιουδήποτε στελέχους εκπαίδευσης εμπλακεί στις διαδικασίες αξιολόγησης. Παρέμβαση σε διευθυντές και σχολικούς συμβούλους με στόχο να εκφραστεί μαζική αντίθεση στον μηχανισμό αξιολόγησης. Τα στελέχη της εκπαίδευσης που με τη στάση τους θα υπονομεύουν τη λειτουργία του σχολείου περνώντας κλίμα αυταρχισμού και χειραγώγησης θα είναι υπόλογα στην εκπαιδευτική κοινότητα», ανέφερε η πρότασή τους.
 Τελικά, η πρόταση στους 81 πήρε 45 ψήφους υπέρ, 3 κατά και 32 λευκά. Ομως δεν υπερψηφίστηκε, καθώς ετέθη θέμα αντιπροσωπευτικότητας των ΕΛΜΕ στη συνεδρίαση.
kathimerini.gr

Η καπηλεία του θανάτου

Δεν νιώθω, εισαγωγικά, καμιά ανάγκη να σας περιγράψω πόσο με συγκλόνισε η τραγωδία των παιδιών της Λάρισας, ούτε να καταθέσω προκαταβολικά τα ρητορικά πιστοποιητικά ευαισθησίας μου, λες και το πόσο άγγιξε τον καθένα μας αποδεικνύεται από την ένταση των λέξεών του. Η πραγματικότητα είναι μία: Αρκετών ανθρώπων η ζωή καταστράφηκε την Πέμπτη και εμείς οι υπόλοιποι παραλύουμε από τη φρίκη των ανθρώπινων, περισσότερο γιατί τα προβάλλουμε στις δικές μας ζωές, για να τα αποσύρουμε σταδιακά στη λήθη - όπως έχουμε κάνει, τόσες φορές, στο παρελθόν. Αυτό που θέλω να περιγράψω είναι το εμπόριο αυτής της φρίκης.

Με πόση ευκολία οι θάνατοι χρεώθηκαν στο μνημόνιο, τη Μέρκελ, την κυβέρνηση - κάποιοι πιο παραστατικοί είπαν ότι ο Στουρνάρας είναι ο ηθικός αυτουργός των θανάτων. Με την ίδια ακριβώς ευκολία που - αυτόματα, και χωρίς καμιά παραπάνω γνώση και εμβάθυνση - χρεώνονται στην τρόικα 3.000 αυτοκτονίες. Αν δεν το έχετε καταλάβει, έχουμε

Είμαστε ένα κίνημα που κανείς δεν μπορεί να μας σταματήσει....

Μια γνωστή ομιλία, διαχρονική, προς πάσα χρήση απο "πατριώτες", "αριστερούς", εθνικόφρονες, εκφραστές του "λαού".
Ποιός είναι ο ομιλών;

“ Οι αντίπαλοί μας μας κατηγορούν, και ειδικά εμένα προσωπικά, ότι δεν είμαστε συναινετικοί, ότι είμαστε εριστικοί. Λένε ότι αρνούμαστε το διάλογο με τα άλλα κόμματα. Λένε ότι δεν είμαστε δημοκρατικοί, ότι θέλουμε να τα διαλύσουμε όλα (...) Πρέπει να παραδεχθώ το εξής- αυτοί οι κύριοι έχουν δίκιο. Εμείς δεν είμαστε ανεκτικοί. Έχουμε ένα στόχο, να καθαρίσουμε τη βουλή από αυτά τα κόμματα. Οι αγρότες, οι εργάτες, οι έμποροι, η μεσαία τάξη, όλοι είναι μάρτυρες...αυτοί όμως

Σπάσατε και το «Φλοράλ» στα Εξάρχεια «σπάστε» κι άλλο τον αναρχισμό (αντέχει!!)........

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
μεμονωμένο άτομο απ τό Αναρχικό - Ελευθεριακό Κίνημα
erozer2000@yahoo.gr


«Πρέπει να κερδίσουμε τον χαμενο καιρό, πρέπει να αναθεωρήσουμε τη μεταφυσική μας αλαζονεία που δεν φέρνει στον κόσμο καμία ζεστασιά,πρέπει να μάθουμε να δουλεύουμε μερα - νύχτα για να καταφέρουμε να ζήσουμε μαζί με τους ανθρώπους σαν ανθρωποι,νά γίνουμε ελεύθεροι και να κανουμε και τους άλλους ελεύθερους,πρέπει - επιμενω παντα σε αυτο το σημείο - να κυριεύσουμε την εποχή με τις ιδέες μας»
Μιχαήλ Μπακούνιν

(Επανέρχομαι κι "επαναλαμβανομαι" όσο ο αναρχικός χώρος δεν μιλά για τα σημαντικότερα και τα αυτονόητα.....Αισιοδοξώ απαισιόδοξα πώς το "μηνυμα" πού στέλνω χρόνια δεν θα ταξιδεύει για παντα στο άγνωστο με βάρκα μια τρύπια ελπίδα.....να ελπίζω?)

Το καφέ "Φλοράλ" (πού τα τελευταία χρόνια ανανεώθηκε ως χώρος με βιβλιοπωλείο, μουσικές,πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις) έχει ιστορία όσο τα Εξάρχεια,από το 1936 λειτουργεί στο ισόγειο της γνωστής 5όροφης "μπλε πολυκατοικίας" πού ολοκλήρωσε το 1933 ο αρχιτέκτονας Κυριακούλης Παναγιωτακος, στην γωνιά Αραχώβης και Θεμιστοκλέους.
Σε αυτή την "μπλε γωνιά",στο πάνω μερος τής πλατείας Εξαρχείων,έχει μείνει ως "σταθμός" ένα μεγάλο μέρος τής μνήμης μας.
Εκεί κολλήθηκαν χιλιάδες αφίσσες, μοιράσθηκαν άλλες τοσες προκηρύξεις, έπεσαν δεκάδες χημικά και δακρυγόνα, άν βάλεις το αυτί σου στους τοίχους τής γωνιάς αυτής θα "ακούσεις" τα πάντα από τραγούδια,συζητήσεις και συνθήματα μέχρι σειρήνες περιπολικών και ποδοβολητα πάνω - κάτω των ΜΑΤ, αν κοιταξεις καλά θα δεις σκιές να τρέχουν, σκιές να χορεύουν γύρω από φωτιές......
Από τα τραπεζάκια τού "Φλοράλ" ποιος δεν πέρασε από το μετερίζι τής γνώσης,τού θεάτρου,τής διανόησης,των γραμμάτων και τής τέχνης,τής ζύμωσης με το "διαφορετικό" στις

Ένα δυστύχημα στην Αφρική

Πριν από σαράντα χρόνια, στο Πανεπιστήμιο, παρακολούθησα ένα μάθημα για τα πολιτικά συστήματα στην Αφρική. Θυμάμαι ακόμα το περιστατικό που μας διηγήθηκε ο καθηγητής, αριστερός Αμερικανός - ο οποίος ζούσε απο κοντά τις χώρες που μελετούσε.
Σε έναν σιδηρόδρομο σκοτώθηκε ο μηχανοδηγός από έκρηξη λέβητα, που προήλθε είτε από κακή συντήρηση, είτε από κακό χειρισμό. Το δυστύχημα συγκλόνισε τους εργαζόμενους και το χωριό του οδηγού. Ένας τοπικός ηγέτης θέλησε να αξιοποιήσει το συμβάν για να τους ξεσηκώσει ενάντια στην εταιρία των σιδηροδρόμων. Δεν ήθελε, όμως, να εμπλακεί σε συζήτηση αν ο σιδηρόδρομος πρέπει να υπάρχει ή όχι, ούτε για τη συντήρηση και την ασφάλεια στις μηχανές. Αυτά ήταν σύνθετα θέματα και δεν θα μπορούσαν να συνεγείρουν τον κόσμο.
Προτίμησε, λοιπόν, να διαδώσει την εξής εκδοχή: ότι ο προϊστάμενος της εταιρίας σκότωσε τον οδηγό χτυπώντας τον με βαριοπούλα στο κεφάλι. Και, φυσικά, με αυτό τον τρόπο, η αγκιτάτσια ήταν πολύ αποτελεσματική.

Με τέτοιους τρόπους κατάφεραν να πάρουν την εξουσία και τον έλεγχο των σιδηροδρόμων αρκετά κινήματα στην Αφρική. Δεν κατάφεραν, όμως, να μειώσουν τα εργατικά δυστυχήματα. 

Αρίστος Δοξιάδης/protagon.gr