αλματα,φθορες,αξιοποιησεις,ξεπουληματα και αλλες ιστοριες

δε λεω....καλο το pc.διαβαζεις κατι,δε σου αρεσει,πατας την παυλα επανω δεξια και τελος.φευγεις και πηγαινεις αλλου.αλλα λειπει κατι απο ολη αυτη τη διαδικασια...

σε σχεση με την εφημεριδα,δεν εχεις τη δυνατοτητα να γυρισεις τσατισμενος και δυνατα το φυλλο.με φοντο μια προταση,εναν αφορισμο,ενα σιχτιρισμα.
μεσα σε αυτη τη συγκυρια,ειναι παραξενο και αστειο,να βλεπεις τους οικοδομους ενος συστηματος,να κανουν παρατηρησεις και να μεμφονται τη στατικοτητα του δημιουργηματος τους.
τους κειμενογραφους ενος βιβλιου,να λοιδωρουν τη συγγραφη του.
πολλες φορες δε,χρησιμοποιουν τα επιχειρηματα αυτων που στεκονται απεναντι ως τη δικη τους αληθεια.
σαν τους τυπους που βγαινουν απο ενα παρτυ ιδρωμενοι,χορτασμενοι,κανοντας παραπονα για το κακοβαλμενο σκαλοπατι της εξοδου.
η ελειψη αισθητικης και πραγματικοτητας,φαινεται και απο τα λογιδρια που εκστομιζουν ή δημοσιοποιουν.συνηθως τα γραφει καποιος αλλος.συνηθως εχουν τον ιδιο κορμο.μεσα στη κακοδιαχειρηση των τελευταιων εικοσι,τριαντα,πενηντα χρονων,υψωνουν το αναστημα του μετανοημενου πλην θαρραλεου και λεβεντικου χαρακτηρα,που αναγνωριζει λαθη.
τι θα περιμενε κανεις;μια αναφορα,μια ευχαριστια και να δει τον κυριο να παιρνει το καπελακι του,εξαφανιζομενος σεμνα στην επομενη γωνια.
οχι.σε γελασανε.
η λυση ειναι ο ιδιος.
ενα "οκ.καναμε λαθη,αλλα τωρα ειμαστε πιο δυνατοι",ειναι το συνηθισμενο μοτο.
με καινουργιες προτασεις,που εντελως τυχαια,βρισκοταν στα συρταρια ενος ξεχασμενου και απομονωμενου ανθρωπινου εγκεφαλου.
"την ξεραμε τη λυση,αλλα ο αναδρομος δε μας επετρεψε.μολις εφυγε θα το καναμε,μα καποιος μας φωναξε και το ξεχασαμε.το ειχαμε παντα στο μυαλο μας"
λαϊκιστικα επιχειρηματα του τυπου "εμεις τα λεγαμε και εχουμε τις ταδε λυσεις απο καιρο",απευθυνονται σε στελεχη και ανυποψιαστες νοικοκυρες.προτεινομενες μεθοδολογιες απο το τραπεζι του θεατη.ως πρωταγωνιστες μαλλον ειχαν το προβλημα του τραυλου βασιλια.τουλαχιστον αυτος θα παρει κανα οσκαρ.
αυτο ομως που με ξενιζει περισσοτερο ειναι οταν χρησιμοποιουνται τιτλοι εργων αξιολογων ανθρωπων,ως φοντο μιας υποτιθεμενης νεας αρχης.οταν καποιος επικαλειται "το αλμα "και "τη φθορα" ( καημενε λουκα λελοβα ) ,για να παρουσιαστει ως εκφραστης του αλματος,ενω αντιπροσωπευει τη γενια της φθορας.
σα να στερεψε η πηγη ενα πραγμα και δε βγαζει πια "φωτισμενους" ανδρες και γυναικες.σα να πηγαινεις με τη σταμνα που λεει ο λογος,και σου λενε πως το μονο νερο ειναι εκει.
θα τη σπασω λοιπον.κι ας μη ξαναπιω απο αυτο το νερο.θα την παλεψω.φυλλα θα βαλω να μαζευω τη βροχη,θα τρυπησω τη γη,θα ακολουθησω αλλα ζωα που ψαχνουνε κι αυτα,αλλα απο αυτη την πηγη δε θα ξαναπιω.
περιμενω το νεο gadget,αυτο που γυριζεις τις σελιδες στην οθονη.προφανως για τις πιο απλες κινησεις εχουν αλλαξει τα πραγματα.πρεπει να ξοδευτεις. αλλιως δεν αντεχεται.

respect,anyway...

Δράση και αντίδραση

Η διακήρυξη ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, που γράφτηκε από τον Thomas Jefferson, λέει μεταξύ άλλων:

That whenever any Form of Government becomes destructive of these ends, it is the Right of the People to alter or to abolish it, and to institute new Government, laying its foundation on such principles and organizing its powers in such form, as to them shall seem most likely to effect their Safety and Happiness.

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του.

Όχι δεν είμαι αναρχικός, επαναστάτης η Συριζαίος και δεν είναι αυτό το άρθρο ένα κρυπτογραφημένο επαναστατικό μήνυμα. Φιλελεύθερων αρχών είμαι και ένθερμος υποστηριχτής της πυγμής του νόμου. Αλλά οι νόμοι όπως και οι φόροι, πρέπει να είναι δίκαιοι για να μπορούν να επιβληθούν και να γίνουν δεκτοί από τους πολίτες.

Πόσο δίκαιο άραγε είναι, το ότι η μη πληρωμή διοδίων ξαφνικά έχει γίνει ποινικό αδίκημα με πρόστιμο 200 ευρώ, την ίδια ώρα που ακόμα και πολιτικοί που ομολόγησαν ότι έλαβαν εκατομμύρια ευρώ σε σακούλες, δεν είναι φυλακή και ουδέποτε η δικαιοσύνη ασχολήθηκε μαζί τους;
Για ποιο λόγο θα πρέπει να υπάρχει πανευρωπαϊκή εναρμόνιση φόρων στα καύσιμα; Τα ίδια παίρνει ο Γερμανός ή ο Ολλανδός με τον Έλληνα; Για ποιο λόγο θα πρέπει οι φόροι σε απόλυτους αριθμούς να είναι ίδιοι; Για ποιο λόγο η Ελλάδα να έχει τις υψηλότερες τιμές καύσιμων με τις χαμηλότερες αποδοχές στην ΕΕ;

Πόσο δίκαιο είναι να έχουν μειωθεί οι μισθοί και οι συντάξεις των πάντων εκτός των δικαστών και βουλευτών; Έχουμε άραγε τόση καλή και αποτελεσματική διοικητική κρατική δομή και δικαιοσύνη (στους τελευταίους είμαστε στην αξιολόγηση της δικαιοσύνης) που δικαιούνται όλοι αυτοί να είναι στο απυρόβλητο;
Πριν μερικές μέρες μάθαμε ότι Άγγλος βουλευτής καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή και δικαίωμα εξαγοράς διότι καταχράστηκε ποσό 18.000 λιρών. Στη δε Αμερική οι εν ενεργεία φυλακισμένοι βουλευτές είναι αρκετοί. Πόσο είναι δίκαιο άραγε να σέρνονται στα δικαστήρια ελεύθεροι επαγγελματίες που είναι άνεργοι και δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν τον ΑΟΕΕ, όταν κανένας πολιτικός δεν έχει καταδικαστεί για τίποτα σε αυτή τη χώρα;
Δεν είμαι δικαστής για να επιβάλλω τη δικαιοσύνη. Αυτό μόνο η δικαιοσύνη μπορεί να το κάνει. Αλλά στα μάτια του μέσου πολίτη η δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα είναι άνιση.

Πόσο δημοκρατική είναι η Ελλάδα, τη στιγμή που όποιος εκλεγεί στην εξουσία έχει τη νομοθετική, εκτελεστική και ένα μέρος της δικαστικής εξουσίας στα χέρια του; Ο εκάστοτε εκλεγμένος Έλληνας πρωθυπουργός έχει περισσότερη δύναμη από τον Ιούλιο Καίσαρα ή τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η εκτελεστική εξουσία στην Ελλάδα κάνει ό,τι θέλει, όποτε το θέλει και όπως το θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Η βουλή δεν έχει καμία εξουσία και καμία δικαιοδοσία, πέραν από το να επικυρώνει (αναγκαστικά) τυποποιημένα νομοσχέδια κάποιου γραφειοκράτη που αποφάσισε ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, διότι δεν ξύπνησε καλά εκείνη την ημέρα.
Όχι δεν είμαι υπέρ της μη πληρωμής διοδίων, αλλά επίσης δεν μπορεί η εκάστοτε κυβέρνηση να κάνει του κεφαλιού της σε αυτή τη χώρα. Δεν μπορεί με το έτσι θέλω ο κάθε πολιτικός σε αυτή τη χώρα να ανεβάζει το κόστος διαβίωσης του μέσου πολίτη χωρίς να λογαριάζει κανέναν.
Τα διάφορα κινήματα του “δεν πληρώνω” που ξεφυτρώνουν είναι μια αντίδραση των φορολογούμενων στις φορομπηχτικές μεθόδους της κυβέρνησης. Το ΚΚΕ και ο Σύριζα προσπαθούν χρόνια να παρασύρουν τον μέσο πολίτη στην ανομία, αλλά δεν το κατάφεραν. Το κίνημα του “δεν πληρώνω” μπορεί μεν να έχει την υποστήριξη του φαιοκόκκινου μετώπου, αλλά δεν ξεκίνησε πολιτικά κατευθυνόμενο από εκεί.

Και ας αφήσουμε τα περί τρόικας απ΄ έξω μια στιγμή. Αυτά που περιγράφω εδώ δεν είναι το αποτέλεσμα της τρόικας. Η Ελληνική πολιτεία έχει μια μακράν παράδοση στο να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να λογαριάζει κανέναν. Η αλαζονεία της εκάστοτε πολιτικής παράταξης, που ακούει εις το όνομα του ότι, η παράταξη ξέρει το τι πρέπει να γίνει χωρίς να λογαριάζει κανέναν, είναι αυτό που μας έφερε την τρόικα και τη σημερινή κατάντια.
Το κράτος αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να γίνουν συνταγματικές αλλαγές και θα πρέπει να διαχωριστεί η εκτελεστική από την νομοθετική εξουσία. Θα πρέπει οι πολίτες να έχουν λόγο μέσω των αντιπροσώπων τους και θα πρέπει η βουλή να παίρνει στίγμα από την κοινωνία για το πώς θα πρέπει να νομοθετήσει.
Όπως διαβάσαμε στην εισαγωγή, η διακήρυξη ανεξαρτησίας του 1776 λέει ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να αλλάξουν την εξουσία όταν αυτή δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντα των πολιτών.
Καλό είναι να το λάβουν αυτό υπόψη οι της κυβέρνησης, διότι όπως είδαμε στην περίπτωση της Αιγύπτου, πολλά μπορούν να αλλάξουν σε σύντομο διάστημα και σε ανύποπτο χρόνο.

Γιώργος Καισάριος / market-talk.net

Ουαί τοις ηττημένοις

O ρόλος της Τρόικας στην Ελλάδα είναι διπλός. Ως "μηχανισμός στήριξης", και ως "διπλωματική ομάδα".

Στον πρώτο της ρόλο, η συμπεριφορά και πρακτικές της είναι τεχνοκρατικά μεθοδολογικές και στηρίζονται σε νούμερα και σενάρια, ειναι δηλαδή μια εταιρική συμπεριφορά, κάτι ανάλογο με τον ρόλο μιας εταιρίας που έχει αναλάβει την οικονομική στήριξη, εξυγίανση και εκσυγχρονισμό μιας άλλης προβληματικής εταιρίας.
Στο δεύτερο ρόλο της, η Τρόικα επιδεικνύει μια διπλωματική συμπεριφορά, προσπαθώντας να χωρέσει μέσα στον πρώτο της ρόλο και την προστασία των συμφερόντων των πιστωτών μας, στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει την ικανότητα να κάνει ούτε διαρθρωτικές αλλαγές ως εταιρικός σύμμαχος (που θα μας οφελούσε), ούτε να διαπραγματευτεί διπλωματικά τα ελληνικά συμφέροντα.
Τον τελευταίο καιρό πλήθαιναν οι παροτρύνσεις πολλών αναλυτών να γίνει μια συνολική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που να συμπεριλαμβάνει (1)κάποιες χρονικές επιμηκύνσεις στις πληρωμές, (2)επαναγορά χρέους υψηλότοκων ομολόγων με χαμηλότερα επιτόκια μέσω του επερχόμενου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης (που θα τελειοποιηθεί και θεσμοθετηθεί τον Μάρτιο - το λεγόμενο "γερμανικό κουστούμι"), και (3)να μας χαριστεί κάπου 20 -30% του χρέους ωστε η χώρα να καταστεί βιώσιμη. Ενα τέτοιο "κούρεμα" θα ήταν περίπου της τάξεως των 50 δις ευρώ.
Aφου όμως τώρα ο κ. Παπακων/νου παραδέχεται επίσημα (σελ. 3 - κορυφή) πως υπάρχει η δυνατότητα να "αξιοποιηθεί" δημόσια περιουσία με σκοπό την συνολική είσπραξη 50 δις, ποιός ο λόγος να συζητηθεί ενα "κούρεμα" του ελληνικού χρέους; Εντάξει, η Ελλάδα δεν έχει 50 δις δημόσιας περιουσίας να εκποιήσει άμεσα (πέραν των νησιών και των μνημείων της), άλλωστε δεν έχει ακόμα καταγράψει τίποτα. Εχει όμως 10 δις για τώρα, και οι στόχοι ανασκευάζονται ανάλογα με τις συγκυρίες.
Ανίκανοι διοικητικά και τεχνοκρατικά, οι κυβερνώντες έχουν μέν βυθίσει τη χώρα στην ύφεση χωρίς κανένα ορατό αποτέλεσμα, ανόητοι δε διπλωματικά έχουν θυσιάσει το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους, μέρος του οποίου οι πιστωτές μας θα το εισπράξουν σε "είδος". Για την εν λόγω κίνηση απαιτήθηκε και πολύς "εθελοντισμός".
Το ανθρωπολογικό είδος του κομματάνθρωπου που διαχειρίζεται τη σημερινή κρίση, είναι μετεξέλιξη του κομματικού είδους που διαχειρίστηκε και τα 130 δις των κοινοτικών πακέτων που μας δόθηκαν απο το 1980 και μετά για να αναπτυχθούμε. Μια μέρα, η Ιστορία θα αναγράψει κυνικά, πως ποτέ κανένας λαός δεν πήρε τόσο πολύ χρήμα για να αναπτυχθεί, και δεν κατάφερε τόσο γρήγορα να εκπορνευθεί εξευτελιζόμενος.

http://locus-editorium.blogspot.com/

grammys awards 2011

μια εξαιρετικη βραδια για τα φετινα grammys.αυτο λενε ολοι και μπορειτε να παρετε μια λεπτομερη αναφορα απο το agoodyearfortherobots.blogspot.com
μερικοι απο αυτους που βραβευθηκαν :

Album of the Year: Arcade Fire, The Suburbs

Record of the Year: Lady Antebellum, “Need You Now”

Best New Artist: Esperanza Spalding

Best Pop Collaboration With Vocals: Herbie Hancock, Pink, India.Arie, Seal, Konono No 1, Jeff Beck & Oumou Sangare, “Imagine”

Best Rock Performance By A Duo Or Group With Vocals: The Black Keys, “Tighten Up”

Best Alternative Music Album: The Black Keys, Brothers




αυτοι που μαλλον εκλεψαν την παρασταση,ηταν οι συμμετεχοντες στο folk κομματι.με mumford and sons,στη συνεχεια οι avvet brithers και κλεινουν ολοι μαζι με τον bob dylan.αξιζει να το δεις.

Culture Club – Starman (D.Bowie cover)

παλι με χρονια με καιρους παλι δικα σας θα 'ναι

ειναι λιγο κουτσομπολιστικο αλλα ειναι και σημαδι της πρακτικης που ακολουθουνταν,ακολουθειται,δεν ξερω.
οι δυο γνωστοι τηλεπαρουσιαστες της tv100,συμφωνα με το greece-salonika.blogspot,καταρχην προσεληφθησαν ως υπαλληλοι καθαριοτητας.μετα αποσπαστηκαν στην τηλεοραση του δημου.
ετσι εξηγειται μια απορια που ειχα χρονια.απο που προερχεται ολο αυτο το trash της δημοτικης τηλεορασης θεσσαλονικης.το μικρο "εις υγειαν" της συμπρωτευουσας.
παρουσιαστες δελτιων και τελεταρχες σε εκδηλωσεις της ν.δ.,ο δοκαλης μαλιστα ειχε παρουσιασει και τα αποκαλυπτηρια του κ.καραμανλη.
παντως δεν προκειται να γυρισουν,μετα απο ξεσκαρταρισμα του μπουταρη,πισω στην οργανικη τους θεση.προλαβε ο γκιουλεκας και τους απεσπασε στο γραφειο του.οποιοσδηποτε υποστηριξει πως γυρισαν στην πραγματικη τους θεση,ειναι κακεντρεχης.

Real Estate η Ελλάς

Το ψιλομαρτύρησαν το μυστικό οι Τροϊκάνοι. «Πουλήστε να σωθείτε!». Η κυβέρνηση θύμωσε μεταμεσονύκτια και τους κατακεραύνωσε. Τους πήγε το σκατό στην κάλτσα των Τροϊκάνων. Φημολογείται πως αγόραζαν ξημερώματα με τις ντουζίνες τα king size Pampers σε εφημερεύον φαρμακείο της Ερμού.


Aς το πιάσουμε το νήμα απ’ την αρχή. Άντε να πουλήσουμε. Τι να πουλήσουμε και πόσο; ΑΤΕ και ΤΤ; 800 μύρια και τα δυό ιδρύματα τα εξετίμησε ο Σάλλας. Τιμή ξεφτίλα, αλλά μας βρίσκουν στην ανάγκη. Να βάλουμε και το υπό κατάληψη κτίριο του Ρουτζούνη, που ως διαδίδεται θα το δωρίσει στο κράτος; Πόσα να πιάνει δαύτο; Τρία μύρια, πέντε, δεκαπέντε; Οι μετανάστες που στεγάζει πόσο να κάνουν; Χίλια ευρώ το κεφάλι; Αν τσιμπήσει κανα κορόϊδο ,να άλλα δεκαπέντε μύρια και διακόσια πενήντα χιλιαρικάκια.

ΟΤΕ δεν πουλάμε, γιατί η τιμή που ξεφόρτωσε ο Αλογοσκούφης, στα είκοσι και κάτι, είναι μπιρ παρά. Α, όλα κι όλα! Εμείς τα πασόκια δεν είμαστε δεξιοί να μας πιάνουν Κώτσους. Άσε που έχουμε κι αξιοπρέπεια. «Και τα όρια της αξιοπρέπειάς μας δεν τα διαπραγματευόμαστε με κανέναν».Βγάλαμε και ανακοίνωση γι αυτό.

Η ΔΕΗ έχει ψωμί .Εδώ θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας. Εις αντάλλαγμα θα πρέπει να μας παραχωρήσουν δωρεάν μια ξυλόσομπα κι ένα λυχνάρι ανά κάτοικο. Μπικικίνια δεν θα πάρουμε, αλλά θα μειώσουμε τα έξοδα και θα γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί.

Πάμε τώρα στα ακίνητα-φιλέττα. Υπολογίζεται πως η αξιοποίησή τους θα αποφέρει δύο δις ετησίως. Που σημαίνει πως σε 150 χρόνια πάπαλα το χρέος. Αλλά οι Τροίκάνοι θέλουν μια πενηντάρα μέχρι το 2015! Δεν βγαίνει. Άρα τα πουλάμε .Ιδού και πάλι το κρίσιμο ερώτημα. Πόσο; Όσο μας πει ο επενδυτικός σύμβουλος που θα προσλάβουμε. Αν τώρα οι πιθανοί αγοραστές λακίσουν, μη συμφωνώντας με την προτεινόμενη τιμή πώλησης, θα μας μείνουν τα αποτέτοια τους για να ξοφλήσουμε την αμοιβή του συμβούλου. Έχει και τα ρίσκα του το εθνικό real estate.

Μνημεία μας απαγόρευσαν να πουλήσουμε οι δανειστές. Όχι πως θα είχαμε αντίρρηση, αλλά στήλωσαν τα πόδια.

Μας μένουν κάτι νησάκια, το Πεδίον του Άρεως και το δάσος του Σέϊχ –Σου. Για το τελευταίο αντιδρά ο Ψωμιάδης, ενώ ο Μπουτάρης έκανε λίαν συμφέρουσα πρόταση εκμετάλλευσής του. Με πέντε ευρώ εισιτήριο θα παρακολουθείς κάθε βράδυ πέντε live βιασμούς.

Για το Πεδίον του Άρεως υπάρχει αντίδραση ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, καθώς σε περίπτωση πώλησής του θα πρέπει να πληρώνουν ενοίκιο κάθε φορά που διαδηλώνουν. Κι ο Γιωργάκης αντιδρά σ' αυτό. «Δεν θα ξαναδώσω την ευκαιρία στον Αλέξη να με κάνει πάλι ρόμπα!» φέρεται ειπών.

Απομένουν τα νησάκια(για μεγάλα νησιά δεν το συζητάμε, γιατί εκεί κατοικούν τα κουτορνίθια ψηφοφόροι μας. Εκτός κι αν ενισχυθεί το ντόπιο κίνημα περί αυτοδιάθεσης των Κρητικών, οπότε το ξαναβλέπουμε το πράμα).Τα Ίμια δεν συμφέρουν μιας και θέλουν μερίδιο κι οι Τουρκαλάδες. Το Αβάπτιστο Αρκιών έχει γονείς άθεους ,που αρνούνται το μυστήριο της κολυμπήθρας, οπότε απορρίπτεται. Για το Γλαρονήσι Κυκλάδων ενίσταται η Μπιρμπίλη, καθώς ανήκει στις περιοχές natura. Στην Εσχάτη Θήρας εντοπίστηκε υποθαλάσσιο κοίτασμα πετρελαίου απ’ τον Χαρδαβέλλα, οπότε άκυρο. Για το Κουκονήσι δεν κουβεντιάζουμε καν μιας και περιμένουμε τοκετό της κούκαινας για ν’ αυξηθεί ο πληθυσμός και να φέρει την άνοιξη.Μένει η Φαλκονέρα, αλλά έχει κακή φήμη και δεν πιάνει καλή τιμή.

Πόσα μαζέψαμε τελικά; Κανά δις, τη φουφού μας και καλή καρδιά
 
αλη μπαμπα blog
http://www.mantri.gr/

Ο Θορώ και ο Κωφίδης

Από τις εξαγγελίες του υφυπουργού Υποδομών συμπεραίνει κανείς ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει πως όλη αυτή η ιστορία με τους αντάρτες των διοδίων δεν είναι μόνο "αντικοινωνική συμπεριφορά" κάποιων "τζαμπατζήδων", όπως τους αποκάλεσε ο υπουργός καμιά βδομάδα νωρίτερα. Κάπου υπάρχουν και ορισμένα δίκαια αιτήματα, τα οποία η πολιτική ηγεσία του υπουργείου (δείχνει ότι) αναζητά τρόπο να ικανοποιήσει, επανεξετάζοντας μεταξύ άλλων τις συμβάσεις παραχώρησης που υπέγραψε η προηγούμενη κυβέρνηση με τις κατασκευάστριες κοινοπραξίες.

Το ερώτημα είναι, γιατί έπρεπε να φτάσουν τα πράγματα ως εδώ μέχρι να ασχοληθεί η πολιτική ηγεσία; Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι στο υπουργείο Υποδομών είναι πολύ απασχολημένοι οι άνθρωποι (κάνουν όλη μέρα βουντού μήπως εξαφανιστεί η Μπιρμπίλη), ωστόσο μπορούσαν και όφειλαν να έχουν προβλέψει το κακό και να έχουν κινηθεί για να το προλάβουν. Διότι ναι, υπάρχει πράγματι ένα ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης όταν π.χ. υποχρεώνεις τους μόνιμους κατοίκους κάποιων περιοχών να διέρχονται από δρόμους με διόδια, χωρίς να τους δίνεις την εναλλακτική ενός παράπλευρου δικτύου. Και το πιο εύκολο πράγμα που μπορεί να πάθει ένα δίκαιο αίτημα είναι να ξεχειλώσει, όπως εν προκειμένω το "να μην πληρώνουμε διόδια για τις μετακινήσεις μας εντός ορίων δήμου/νομού εφόσον δεν υπάρχει εναλλακτικό δίκτυο" γρήγορα έγινε "να μην πληρώνουμε διόδια γενικώς". Κι όταν η πολιτική ηγεσία, δια της αδράνειάς της, αφήνει να μπλεχτούν οι δικαίως διαμαρτυρόμενοι με τους τζαμπατζήδες ή τους χαβαλέδες, είναι κομματάκι δύσκολο μετά να ξεχωρίσει την ήρα απ' το στάρι.
Εκτός πια κι αν ο Ρέππας γουστάρει τον τζερτζελέ και τις βαθυστόχαστες κοινωνικοφιλοσοφικές αναλύσεις που μπερδεύουν την ανομία, την τζάμπα μαγκιά, την πολιτική ανυπακοή, τον Σάββα Κωφίδη και τον Θορώ, όλα μαζί κι ανάκατα. Αν είναι έτσι, ΟΚ. Ας συνειδητοποιήσει όμως ότι το μήνυμα που περνάει τελικά στην κοινωνία από όλη αυτήν την ιστορία είναι πως, ακόμα κι αν έχεις ένα δίκαιο αίτημα, ο μόνος τρόπος να κάνεις το κράτος να ασχοληθεί είναι να πουλήσεις τρέλα, να κάνεις σαματά, να εξωθήσεις τα πράγματα στα άκρα. Αν η κυβέρνηση επιθυμεί να διαπαιδαγωγήσει πολιτικά την κοινωνία με αυτή τη λογική, ας έχει κατά νου ότι παίρνει ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι, που δεν υπάρχει περίπτωση να μας βγει σε καλό.

http://xasodikis.blogspot.com/

Ανυπακοή αλά ελληνικά…

Όταν στην επίσημη επίσκεψή του στην Αυστραλία, το 2003, ο πρόεδρος Μπους εκφώνησε ομιλία σε κοινή συνεδρία των δύο νομοθετικών σωμάτων της χώρας, η παράσταση δεν ήταν τόσο απρόσκοπτη όσο φανταζόταν. Κάποια στιγμή, ο γερουσιαστής Μπράουν, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Πρασίνων, σηκώθηκε από το έδρανό του και διέκοψε με έντονο ύφος τον ομιλητή, διαμαρτυρόμενος για την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και την απάνθρωπη μεταχείριση των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο. Ακολούθησε θόρυβος. Ο πρόεδρος της Βουλής επενέβη άμεσα. Με εντολή του, οι υπεύθυνοι ασφαλείας οδήγησαν τον θορυβοποιό βουλευτή έξω από την αίθουσα, ενώ αποβλήθηκε για εικοσιτέσσερις ώρες από τη Βουλή! Ο γερουσιαστής δεν αντιστάθηκε. Διαμαρτυρίες δεν ακούστηκαν. Η ομιλία συνεχίστηκε. Αλλά και η διαμαρτυρία καταγράφηκε...

Ήταν μια μικρή πράξη ανυπακοής: η ανάγκη της προσωπικής διαμαρτυρίας κατίσχυσε του σεβασμού των κοινοβουλευτικών κανόνων περί κόσμιας συμπεριφοράς. Ο γερουσιαστής αφενός μεν εξέφρασε με πάθος την άποψή του, αφετέρου δε υπέστη τις συνέπειες της ανορθόδοξης συμπεριφοράς του. Αποδεχόμενος τις σχετικές κυρώσεις, επιβεβαίωσε άρρητα το σεβασμό του στους κανόνες του κοινοβουλίου. Ανυπακοή και υπακοή συνυπήρξαν στο ίδιο επεισόδιο.

Το αυτοαποκαλούμενο «κίνημα ανυπακοής» στην Ελλάδα έχει τόση σχέση με την πολιτική ανυπακοή σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα όση η θρησκόληπτη μισαλλοδοξία με τη χριστιανική αγάπη. Όσοι βανδαλίζουν τα ακυρωτικά μηχανήματα εισιτηρίων στους σταθμούς του μετρό, όσοι αρνούνται να καταβάλουν διόδια στις εθνικές οδούς, όσοι μηχανεύονται τρόπους να πληρώνονται για τις ημέρες της απεργίας τους, όσοι καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, ή δεν σέβονται δικαστικές αποφάσεις, εγγράφονται λιγότερο στη μακρά δημοκρατική παράδοση της πολιτικής ανυπακοής και περισσότερο στη νεοελληνική παράδοση του ωμού τσαμπουκά – την ιδιοτελή άρνηση υπαγωγής σε κανόνες καθολικής ισχύος. Ένα μακρύ ιστορικό νήμα συνδέει τη σημερινή ανομία με την «αντίσταση» των κοτζαμπάσηδων και των ληστών του 19ου αιώνα στους θεσμούς τους νεοσύστατου ελλαδικού κράτους.

Η πολιτική ανυπακοή απαιτεί προσωπικό θάρρος και εκλεπτυσμένη πολιτική κουλτούρα. Οι πολιτικά ανυπάκουοι, όπως ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή περιβαλλοντικοί ακτιβιστές, δεν παρακάμπτουν τις κυρώσεις. Αντιθέτως, τις επιζητούν. Με την αυταπάρνησή τους κερδίζουν ηθικό κύρος, προκειμένου να επιστήσουν την προσοχή της κοινωνίας σε νόμους που θεωρούν άδικους.

Η παρακμιακή αριστερά, τόσο στη σταλινική όσο και στη ριζοσπαστικά παλιμπαιδίζουσα εκδοχή της, καταγγέλλει την «ποινικοποίηση» της «οργανωμένης ανυπακοής». Δεν αντιλαμβάνεται ότι η ανυπακοή αποκτά έλλογα χαρακτηριστικά, καθίσταται κατανοητή, μόνο όταν εκδηλώνεται στο εσωτερικό μιας κατά νόμον συγκροτημένης πολιτικής κοινότητας. Χωρίς νόμους δεν υφίσταται πολιτική κοινότητα· δίχως κυρώσεις αχρηστεύονται οι νόμοι· χωρίς νόμους δεν έχει καμιά αξία η ανυπακοή.

Τον πολιτικά ανυπάκουο δεν τον ενδιαφέρει απλώς να καταγράψει ναρκισσιστικά τη διαμαρτυρία του, ούτε επιδιώκει ιδιοτελώς να ικανοποιήσει το συμφέρον του, αλλά να καταστήσει διϋποκειμενικά αναγνωρίσιμη τη μη νομιμόφρονα στάση του· τον ενδιαφέρει να επικοινωνήσει με τους συμπολίτες του, προκειμένου να επιφέρει αλλαγή στο νόμο· δεν θέλει να «ιδιάσει» αλλά να «κοινωνήσει». Όπως παρατηρεί ο Τζον Ρολς, η πολιτική ανυπακοή συνιστά πράξη πολιτική στο μέτρο που δεν υπερασπίζεται έναν επιμέρους κώδικα ηθικής, αλλά αναφέρεται στις γενικές αρχές της δικαιοσύνης που, κατ΄ αρχήν, ρυθμίζουν τους θεσμούς της δημοκρατικής κοινωνίας. Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ λ.χ. παραβίασε τους ρατσιστικούς νόμους της Αλαμπάμα στο όνομα των αρχών του Αμερικανικού Συντάγματος.

Η πολιτική ανυπακοή είναι μια δημόσια, ενσυνείδητη, μη βίαιη πράξη. Εγγράφεται πρωτίστως στην επικράτεια του λόγου: εκδηλώνεται δημοσίως και απευθύνεται στους άλλους, πασχίζοντας να τους πείσει ότι ο ανυπάκουος ενδιαφέρεται ειλικρινώς για τις κοινές αξίες που συγκεκριμένοι νόμοι φέρονται να καταπατούν. Η πολιτική ανυπακοή συνιστά άρνηση και κατάφαση συγχρόνως: αρνείται την εφαρμογή ενός συγκεκριμένου νόμου καταφάσκοντας την έννοια του νόμου, αφού ο ανυπάκουος υφίσταται τις συνέπειες της άρνησής του. Όπως γράφει ο Ρολς, «ο νόμος παραβιάζεται, αλλά η πίστη στο νόμο εκφράζεται με τη δημόσια και μη βίαιη φύση της πράξης ανυπακοής, με την προθυμία να αποδεχθεί κανείς τις νόμιμες συνέπειες της συμπεριφοράς του».

Αναδεχόμενος τις κυρώσεις από την ανυπάκουη συμπεριφορά μου μετέχω στην πολιτική κοινότητα, δεν αποκόπτομαι από αυτή. Καταβάλλουμε ένα τίμημα για να πείσουμε τους άλλους, λέει ο Ρολς, ότι οι πράξεις μας αντλούν ηθική νομιμοποίηση από τις πολιτικές αξίες της κοινότητάς μας (ότι, δηλαδή, δεν εξυπηρετούμε απλώς τους εαυτούς μας), αλλά και για να βεβαιωθούμε εμείς οι ίδιοι για την ειλικρίνεια των κινήτρων μας. Παραμένουμε προσδεδεμένοι στον «κοινό λόγο» ακόμα κι όταν αρνούμαστε μια συγκεκριμένη εκφορά του.

Η ιδιοτελής απείθεια στο νόμο είναι ένα από τα πλέον διακριτά γνωρίσματα της νεοελληνικής κοινωνίας. Η απειθαρχία που βλέπουμε γύρω μας είναι καρικατούρα πολιτικής ανυπακοής· κυρίως συνιστά την κορύφωση της ιστορικά εμπεδωμένης παρανομίας σε γενικευμένη ανομία. Το ελλαδικό πρόβλημα είναι συστημικό, και γι αυτό δυσεπίλυτο: με κάποιες εξαιρέσεις, η ιδιοτελής-χειριστική αντίληψη του νόμου χαρακτηρίζει τόσο τους φαύλους πολιτικάντηδες που επί μακρόν κυβέρνησαν τη χώρα (με τα γνωστά αποτελέσματα…), όσο και αυτούς που τους αντιπολιτεύονται· φαύλοι κυβερνήτες και απείθαρχοι πολίτες αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η κατά νόμον συμβίωση αποτελεί ένα απίστευτης σημασίας ιστορικό επίτευγμα όσων κοινωνιών την πέτυχαν. Εμείς, εδώ και διακόσια περίπου χρόνια, ακόμη προσπαθούμε…
 
εναρθρη κραυγη - http://htsoukas.blogspot.com/

Συνδικαλιστές vs Νηφαλιότητα για την Υγεία

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το συνδικαλισμό ως έννοια. Έχω όμως ένα πρόβλημα με πολλούς συνδικαλιστές. Νομίζω ότι σε αρκετές περιπτώσεις παρερμηνεύουν το ρόλο τους και χάνουν το μέτρο. Σε συζήτηση που είχαμε προ 3 μηνών σε ένα τραπέζι με κορυφαίο συνδικαλιστή στη χώρα, μου ανέφερε πως “ο συνδικαλιστής είναι σαν το δικηγόρο του κατηγορούμενου. Ό,τι κι αν έχει κάνει (ή δεν έχει κάνει) αυτός, ο δικηγόρος θα τον υπερασπιστεί”. Άρα, οι συνδικαλιστές είναι οι ‘δικηγόροι’ των εργαζομένων. Ό,τι κάνουν ή δεν κάνουν οι τελευταίοι, οι συνδικαλιστές θα τους υπερασπιστούν. Αναρωτιέμαι: με επιχειρήματα που εξυπηρετούν τον κατηγορούμενο αλλά όχι πάντα και το δίκαιο ή το κοινωνικό συμφέρον; Πολύ ενδιαφέρουσα, αλήθεια, αντίληψη για το ρόλο των συνδικαλιστών. Υπό αυτό το πρίσμα γίνεται απόλυτα κατανοητή η πρόσφατη στάση πολλών ιατρο-συνδικαλιστών.


Τη στιγμή που έξι εκατομμύρια έλληνες απελευθερώθηκαν από τη γραφειοκρατική, αναποτελεσματική και κάποτε διεφθαρμένη αρπάγη των πολυϊατρείων του ΙΚΑ, αυτοί διάλεξαν να υπερασπιστούν το χθες και να τεθούν απέναντι από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και τα συμφέροντά της. Τη στιγμή που (έστω και στο γόνατο) επιχειρείται η πλέον λελογισμένη κίνηση για τον εξορθολογισμό της παροχής πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, ο Ενιαίος Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), κάτι που για τη Γερμανία, τη Δανία και άλλες … ασόβαρες χώρες είναι αυτονόητο, αυτοί επιλέγουν να διαδίδουν αστήρικτες απόψεις για μισθό 700 ευρώ στους γιατρούς που θα συμβληθούν με τον ΕΟΠΥΥ. Γιατί; Γιατί το γράφει το μνημόνιο, ισχυρίζονται. Τι αναφέρει ακριβώς το μνημόνιο; (Χρησιμοποιώ το επίσημο κείμενο στα Αγγλικά για να μην υπάρχουν αμφιβολίες περί τη μετάφραση): ”Government extends the use of capitation payment of physician, currently used by OAEE, to all contracts between social security funds and the doctors they contract.” Capitation payment σημαίνει ‘πληρωμή κατά κεφαλήν’, ήτοι υπάρχει ένα καθορισμένο ετήσιο -συνήθως- ποσό για κάθε ένα ασθενή που σε επιλέγει ως ιατρό του. Ας πούμε, χάριν της συζήτησης, ότι αυτό το ποσό είναι 50 ευρώ. Αν σε επιλέξουν 1.000 ασθενείς, θα εισπράξεις 50.000 ευρώ ως ετήσια αποζημίωση. Αν σε επιλέξουν 100 ασθενείς, θα εισπράξεις 5.000. Το 700 από πού προκύπτει; Μα από το γεγονός ότι οι ιατροί του ΟΑΕΕ πληρώνονται πάνω-κάτω 700 ευρώ το μήνα. Ξεχνούν όμως ότι όχι μόνο οι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ είναι σχετικά λίγοι αλλά και το γεγονός ότι όποιος συνταξιοδοτείται από τον ΟΑΕΕ μεταπίπτει αυτόματα στο ΙΚΑ, άρα το ταμείο αυτό έχει απαλλαγεί από τα κατά πολύ μεγαλύτερα έξοδα υγείας των συνταξιούχων. Είναι επίσης καταγεγραμμένο ότι οι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ πηγαίνουν στον ιατρό λιγότερο από ασφαλισμένους άλλων ταμείων, παρά το γεγονός ότι δεν πληρώνουν (ίσως γιατί τρέχουν προσωπικές επιχειρήσεις; δεν ξέρω). Αν λοιπόν με το τρέχον σύστημα του ΟΑΕΕ ένας γιατρός παίρνει 700 ευρώ το μήνα, όταν θα κληθεί να δει δεκαπλάσιο πληθυσμό, πόσα θα πρέπει να πληρωθεί; Ξεχνούν επίσης οι συνδικαλιστές του κλάδου μου ότι τα 700 ευρώ που πληρώνει ο ΟΑΕΕ αντιστοιχούν σε ένα μικρό μόνο κλάσμα του καθημερινού χρόνου εργασίας του ιατρού και δεν είναι συνολική αντιμισθία. Ξεχνούν ακόμη πως αντιμισθία και ‘πληρωμή κατά κεφαλήν’ είναι δύο διαφορετικές μέθοδοι πληρωμής. Εδώ βέβαια ευθύνη έχουν και αυτοί που ‘πληροφόρησαν’ τους συντάκτες του μνημονίου ότι ο ΟΑΕΕ εφαρμόζει ‘πληρωμή κατά κεφαλήν’, αφού μόνο ως ανέκδοτο μπορεί αυτό να το ισχυριστεί κανείς. Ευθύνη έχουν και αυτοί που μετέφρασαν το κείμενο του μνημονίου στα ελληνικά και απέδωσαν το capitation payment ως ‘αντιμισθία’. Αλλά τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι φουστανελοφόροι ιατρο-συνδικαλιστές που βγαίνουν στα κανάλια και διαδίδουν ασύστολα ψεύδη και κινδυνολογίες για να δικαιολογήσουν τις συνδικαλιστικές τους ιδιότητες. Πρόκειται για τους ίδιους ‘δημοκράτες’ που τολμούν να χαρακτηρίζουν την απεργία, όχι δικαίωμα, αλλά υποχρέωση, που αν δεν τηρήσεις θα υποστείς πειθαρχικό έλεγχο.

Απέναντι σε αυτό το κλίμα πανικού που καλλιεργούν ορισμένοι, θα προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί σας μια νηφάλια σκέψη: θα είναι άραγε ο ΕΟΠΥΥ μια επιτυχία μόνο και μόνο γιατί έτσι το επιθυμεί η κυβέρνηση; Όχι βέβαια. Ο νέος θεσμός θα επιτύχει αν τον πιστέψουν και τον αγκαλιάσουν πρώτα οι γιατροί. Γιατί χωρίς γιατρούς δεν υπάρχει ΕΟΠΥΥ. Και ακόμα και αν τον αγκαλιάσουν οι γιατροί, θα πρέπει να τον αγκαλιάσουν και οι πολίτες γιατί γι αυτούς γίνονται όλα αυτά. Αν οι ασφαλισμένοι δεν πηγαίνουν στους συμβεβλημένους με τον ΕΟΠΥΥ ιατρούς παρά μόνο για να συνταγογραφούν την αγωγή που θα τους συνιστούν άλλοι, εκτός ΕΟΠΥΥ ιατροί, τότε ένα νέο, χειρότερο ΙΚΑ γεννιέται. Γι αυτό είναι ευθύνη της κυβέρνησης και των ασφαλιστικών οργανισμών να επεξεργαστούν και να προτείνουν στον έλληνα ιατρό ένα επιχειρηματικό μοντέλο που θα ικανοποιεί τις λελογισμένες -εν μέσω κρίσης- ανάγκες του, ένα μοντέλο αμοιβής που θα αντιστοιχεί στις σπουδές και τις επενδύσεις που έχει κάνει. Αλλά και ένα μοντέλο που θα είναι σε θέση να καταλάβει ότι οι γιατροί είμαστε τόσο ίδιοι όσο ένας μηχανικός αεροσκαφών με έναν πολιτικό μηχανικό. Εξασκούμε στην πραγματικότητα διαφορετικά επαγγέλματα. Τι σχέση έχει ένας ιδιώτης παθολόγος με έναν καρδιοχειρουργό; Ποιά η ομοιότητα ανάμεσα σε έναν παθολογοανατόμο και έναν επεμβατικό ακτινολόγο; Κάποιοι βλέπουν πολλά χρόνια νοσήματα και προσφέρονται για ‘κατά κεφαλήν πληρωμή’, άλλοι αντιμετωπίζουν κυρίως οξέα περιστατικά που είναι λογικό να αποζημιώνονται ‘κατά περίπτωση’. Ακόμα και στην ίδια ειδικότητα δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Θα εισαχθούν άραγε κριτήρια αξιολόγησης στην επιλογή αυτών που θα συμβληθούν ή όσοι έχουν μπάρμπα στο κομματικό τροφείο θα πιάσουν τα πόστα;

Ό,τι κι αν γίνει, είναι καλό να θυμόμαστε ότι καμία μεταρρύθμιση δεν ευδοκίμησε ποτέ χωρίς τις απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες και συναινέσεις. Καλό είναι επίσης να θυμόμαστε ότι η συνταγή που ταύτιζε το πτυχίο της ιατρικής σχολής (ή της φαρμακευτικής ή της νομικής) με βέβαιο πλουτισμό θα αναθεωρηθεί δραστικά στο εγγύς μέλλον. Οι προσωπικές στρατηγικές ευδοκίμησης πρέπει να συμβαδίζουν με τις ανάγκες της δημόσιας υγείας αλλά και του δημόσιου λογιστικού.

http://mystigma.com/

Ξεκούρδιστη κοινωνία

Ξεκούρδιστη κοινωνία. Κάπως έτσι θα χαρακτήριζε κάποιος ψυχρός παρατηρητής την παρούσα κατάσταση της Ελλάδας. Με αυτή την αμήχανη περιγραφή, η οποία εμπεριέχει τη διάχυτη δυσπιστία, την ανασφάλεια, τη βουβή οργή όλων εναντίον όλων. Και κυρίως τη βραδυπορία: μια κοινωνία που κινείται εξ ανάγκης με απότομες δρασκελιές, βίαια, αλλά χωρίς να γνωρίζει πού πηγαίνει, καρκινοβατώντας, καταβάλλοντας κόπο, αλλά χωρίς προφανή αποτελέσματα.


Οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση, βάσει του Μνημονίου ή βάσει διαπιστωμένων αναγκών, προκαλούν συχνά τη σφοδρή αντίδραση των ομάδων, επαγγελματικών ή άλλων. Η αντίδραση αυτή σπανίως φτάνει σε μια λυσιτελή διαβούλευση· συνήθως κανείς δεν ακούει κανέναν. Κι ακόμη παραπέρα: με τους όρους που διεξάγεται αυτή η διελκυστίνδα, όλος ο υπόλοιπος κόσμος δεν καταλαβαίνει απολύτως τίποτε, τι συζητείται, ποια είναι τα επίδικα, ποιος έχει δίκιο να διαμαρτύρεται, ποιες είναι οι επιπτώσεις σε όλο το κοινωνικό σύνολο κ.ο.κ. Ολη η δημόσια συζήτηση, για θέματα τόσο σοβαρά όσο η υγεία, η ασφάλιση, η παιδεία διεξάγεται σαν υστερικό τοκ-σόου, με ομιλούσες κεφαλές σε παράθυρα.

Σε αυτή τη μοίρα, ασυνεννοησίας και γενικευμένης καχυποψίας, έχουν υποκύψει τον τελευταίο καιρό οι Ελληνες πολίτες. Ζαλισμένοι, εν πλήρει συγχύσει, ακούνε λέξεις, ονόματα, που ναι μεν αφορούν μεγάλα ζητήματα, ζωτικής σημασίας για τον συλλογικό και ατομικό βίο, αλλά όλα ξεζουμισμένα πια από νόημα. Τι συμβαίνει στην Κερατέα; Γιατί μονομαχούν οι νοικοκυραίοι με τα ΜΑΤ, τόσες εβδομάδες τώρα; Είναι ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ; Τι προβλέπεται επιτέλους για την ανακύκλωση σκουπιδιών; Τι συμβαίνει με το μεταναστευτικό; Γιατί ακριβώς κάνουν απεργία πείνας οι 240 στο μέγαρο Υπατία; Ποιος θα μας πει; Τι ακριβώς ζητούν οι γιατροί; Ποια θα είναι η αυριανή μορφή της περίθαλψης; Ωφελούνται οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ; Γιατί κλείνουν τα φαρμακεία; Ποιοι κατευθύνουν τη συνταγογράφηση; Γιατί έχουν διαλυθεί οι συγκοινωνίες και μαζί τους ο αστικός βίος; Πώς θα συμβάλλει το ακριβό κόμιστρο στη βελτίωση των δημόσιων μεταφορών; Γιατί τα διόδια είναι από τα ακριβότερα στην Ευρώπη, χωρίς όμως ανάλογη ποιότητα οδικού δικτύου; Γιατί επανέρχεται ο αναχρονιστικός θεσμός του μοναδικού καθηγητικού συγγράμματος στα πανεπιστήμια;

Αυτά είναι μερικά από τα, πράγματι καυτά, ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία σήμερα, αλλά πώς; Μεμονωμένα, αποσπασματικά, διάσπαρτα. Ολα χάνονται μέσα σε ασυνάρτητες φωνασκίες τηλεπαράθυρων, στον πληθωρισμένο ασύντακτο λόγο μαζικών email και μπλογκ, στις μερικότητες και στις αποσιωπήσεις των πολιτικών, σε κουβέντες καφενείου. Ολα μένουν χωρίς νόημα. Και ο βίος χωρίς νόημα, με πολίτες ξεκούρδιστους, καρκινοβατούντες, οργίλους, εν συγχύσει. Και ο κόσμος αλλάζει ερήμην μας.

http://vlemma.wordpress.com/

Disco Vampire – Blend Mishkin feat. BNC

lemmy + kronenbourg

αν εχεις σοβαρη διαφημιστικη εταιρια,παιρνεις τον lemmy σε ενα παλιο γαλλικο μπαρ.εκει αυτος παιζει το ace of spades σε ενα αργο ρυθμο,το παντρευεις με μια αργη και γλυκια ροη της μπυρας και οριστε, εγινε.

ἠ τον αγαπας ή δεν τον αντεχεις

Συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, μουσικός, ηθοποιός. Αλλιώς o ένας και

μοναδικός Γούντι Άλεν, που έγινε 73 ετών. Κι αν ο ίδιος δεν θέλει να παραμείνει
αθάνατος μέσα από τη δουλειά του (γιατί προτιμά απλά τη λύση να μην πεθάνει), έχει
καταφέρει να πει μερικές από τις καλύτερες ατάκες στην ιστορία.

Για το Σεξ

«Αν είναι το σεξ βρώμικο; Μόνο αν γίνεται σωστά»
«Το σεξ είναι ότι πιο διασκεδαστικό πράγμα έχω κάνει ποτέ, χωρίς καν να γελάσω»
«Μην κατακρίνετε τον αυνανισμό. Είναι σεξ με κάποιον που αγαπώ».
«Το σεξ χωρίς αγάπη είναι μια άδεια εμπειρία. Αλλά από όλες τις άδειες εμπειρίες είναι μακράν η καλύτερη»
«Το σεξ ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα είναι κάτι καταπληκτικό, αν φυσικά μπεις ανάμεσα στον κατάλληλο άντρα και την κατάλληλη γυναίκα».
«Η σεξουαλική μου ζωή είναι μια καταστροφή. Την τελευταία φορά που ήμουν μέσα σε μια γυναίκα ήταν όταν επισκέφτηκα το Άγαλμα της Ελευθερίας.»
«Η αγάπη είναι η απάντηση, αλλά όσο περιμένεις για απαντήσεις, το σεξ θέτει μερικά πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα».
«Είμαι τόσο καλός εραστής, επειδή κάνω αρκετή ατομική προπόνηση».
«Αν είσαι bisexual αυτομάτως διπλασιάζεις τις πιθανότητες σου να κάνεις σεξ το βράδυ του Σαββάτου».
«Το σεξ ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι κάτι πανέμορφο. Ανάμεσα σε πέντε ανθρώπους είναι φανταστικό».
«Πούλησα σημειώσεις τις σεξουαλικής μου ζωής σε έναν εκδοτικό οίκο. Τελικά θα τις κάνουν επιτραπέζιο παιχνίδι».

Για τον θάνατο

«Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω, απλά δεν θέλω να είμαι εκεί όταν συμβεί»
«Ο θάνατος είναι κληρονομικός»
«Δεν θέλω να φτάσω στην αθανασία μέσω της δουλειάς μου. Θέλω να φτάσω εκεί απλά χωρίς να πεθάνω».

Για την εκπαίδευση

«Με έδιωξαν από το κολέγιο γιατί κόπηκα στο τεστ μεταφυσικής: κοίταξα μες στην ψυχή του διπλανού μου».
«Τα προβλήματα μου άρχισαν από νωρίς.Μικρός πήγα σε σχολείο για δασκάλους με ειδικές ανάγκες».

Αυτοσαρκασμός

«Το μόνο που έχω μετανιώσει στη ζωή μου είναι ότι δεν είμαι κάποιος άλλος»
«Με έκοψαν από την ομάδα σκακιού, λόγω του ύψους μου»

Για την οικογένεια του

«Όταν οι γονείς μου κατάλαβαν ότι με είχαν απαγάγει έδρασαν αμέσως: έβαλαν ενοικιαστήριο στο δωμάτιο μου»
«Είμαι πολύ περήφανος για το χρυσό μου ρολόι. Ο παππούς μου μου το πούλησε στο νεκροκρέβατο του».
«Η μοναδική στιγμή που είχα ταυτόχρονο οργασμό με τη γυναίκα μου ήταν όταν ο δικαστής υπέγραψε τα χαρτιά διαζυγίου».
«Οι γονείς μου δεν με συμπαθούσαν. Όταν ήμουν μικρός μου έβαλαν ένα αρκουδάκι στην κούνια μου. Ζωντανό».

Διάφορες

«Τις προάλλες κάποιος έπεσε πάνω μου με το αυτοκίνητο και εγώ του είπα «να είναι καρπερός και να αναπαραχθεί».Βέβαια δεν χρησιμοποίησα αυτές ακριβώς τις λέξεις».
«Έκανα μαθήματα για γρήγορη ανάγνωση, κοιτώντας απλά το κέντρο της σελίδας. Μου πήρε 20 λεπτά να διαβάσω το «Πόλεμος και Ειρήνη». Μιλάει για τη Ρωσία».
«Μόνο να μου έστελνε ο Θεός ένα σημάδι! Ας πούμε μια μεγάλη κατάθεση στον τραπεζικό μου λογαριασμό στην Ελβετία».
«Λένε ότι οι καλοί κοιμούνται πιο ήσυχα το βράδυ από τους κακούς. Ναι αλλά οι κακοί διασκεδάζουν περισσότερο τις ώρες που είναι ξύπνιοι».
«Το 94.5% όλων των στατιστικών ερευνών είναι φτιαχτές»
«Κι αν όλα είναι μια ψευδαίσθηση και τίποτα δεν υπάρχει τελικά; Τότε σε αυτή την περίπτωση πλήρωσα πολλά για το χαλί μου».
«Γιατί να χαλάσεις μια καλή ιστορία λέγοντας την αλήθεια;»

αυτα και μια ενδιαφερουσα συνεντευξη του woody στον ακη καπρανο,στο http://www.movieworld.gr/

Τράπεζες: "Ρυθμίστε ό,τι μπορείτε"

Η τραγική κατάσταση που περιβάλλει τις ελληνικές επιχειρήσεις, ως προς τις χρηματοροές (cashflow), αποτυπώνεται με τον, πλέον, ξεκάθαρο τρόπο στα στοιχεία. Σε μηνιαία βάση, σύμφωνα με πληροφορίες, 7.000 εταιρείες αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες και τα χρέη τους ζητώντας από τις τράπεζες να προχωρήσουν σε άμεσες αναδιαρθρώσεις δανείων.
Με βάση τα στοιχεία που έχουν στα χέρια τους τα αρμόδια τμήματα των τραπεζών το 90% των επιχειρήσεων – πλην ορισμένων από τους κλάδους των εξαγωγικών, της ναυτιλίας, του τουρισμού και της ενέργειας – αντιμετωπίζει, ήδη, τεράστιο πρόβλημα έλλειψης ρευστότητας.


Σε... αναδιαρθρώσεις προχωρούν όμως και τα ελληνικά νοικοκυριά: «Εδώ σε μηνιαία βάση φθάνουν στο γκισέ των τραπεζών 5.000 ιδιώτες οι οποίοι ζητούν ρύθμιση χρεών και το μέσο χρέος τους ανέρχεται σε 30.000 όσον αφορά τα καταναλωτικά και 100.000 ευρώ τα στεγαστικά», αναφέρουν χαρακτηριστικά.
Στο «τσουνάμι» των κόκκινων δανείων οι τράπεζες απαντούν με αναδιαρθρώσεις- εξπρές. Μόνο εντός του 2010 αναδιάρθρωσαν 250.000 δάνεια επιχειρήσεων και 50.000 δάνεια ιδιωτών. Η δε, εντολή που έχει δοθεί στα δίκτυα είναι «ρυθμίστε ό,τι μπορείτε» εκτός βέβαια των περιπτώσεων που η κάθε τράπεζα διαθέτει ισχυρές- πρώτες- εξασφαλίσεις.
Οι αναδιαρθρώσεις περιλαμβάνουν επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων, μείωση της μηνιαίας δόσης έως και 50% αλλά και υψηλότερα spread στο επιτόκιο και αλμυρά upfront fees ενώ δεν λείπουν και εξαιρετικά σκληροί όροι όπως η δυνατότητα δέσμευσης εισπράξεων από factoring κα.
Προειδοποιούν δε ότι όσο βαθαίνει η ύφεση τόσο κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα ο επιχειρηματικός ιστός της χώρας. «Οι τράπεζες από την πλευρά τους οφείλουν να αντιληφθούν τα προβλήματα των επιχειρήσεων και να μετατρέψουν τα έως και πρόσφατα τμήματα επενδυτικής τραπεζικής σε τμήματα εξυγιαντικής τραπεζικής», τονίζει κορυφαίος στέλεχος τράπεζας


euro2day.gr

ο vintage τζουμας

«Από τη μία τους έχουν στην απ' έξω γιατί είναι κουλτουριάρηδες και στα δύσκολα τους λένε, γιατί δεν μιλάτε; Τους παροπλίζεις και μετά τι περιμένεις να πουν, όταν το πράγμα έχει γυρίσει ανάποδα; Δεν είναι ότι ξέφυγε λίγο. Είναι όλοι εναντίον όλων. Πρώτη φορά βέβαια είδα στην Ελλάδα, σε παρουσιάσεις βιβλίων ή σε θεατρικές παραστάσεις, να κάθονται πολιτικοί και να είναι αγκαλιά με τους καλλιτέχνες. Στη Νέα Υόρκη, όσοι καλλιτέχνες γνώριζα ήταν απολιτίκ και είπα "επιτέλους". Κάνουν μόνο τη δουλειά τους. Καμία συναλλαγή με αυτό τον κόσμο. Εδώ πώς διάολο έγινε πρώτο τραπέζι πίστα ο καλλιτέχνης με τον πολιτικό; Ευτυχώς, όσο πάει ξεκαθαρίζει αυτό το τοπίο, γιατί αυτή η περιβόητη κρίση είναι και ένας επαναπροσδιορισμός. Είναι μια ευκαιρία να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους».


«Έχει ένα στοιχείο μπανάλ να μιλάς για τα ένσημα. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που καλώς έχουν, αλλά δεν είναι να ασχολείσαι με αυτά. Όταν δεν έχεις ασχοληθεί ποτέ με αυτό το πράγμα που λέγεται χρήμα ή ιδιοκτησία και απλά θέλεις να κάνεις χρήση πραγμάτων σε αυτήν τη ζωή. Μια ζωή έτσι πήγε το πράγμα. Δεν μπορώ να αρχίσω εγώ, διεκδικώντας αυτά που θεωρώ αυτονόητα. Με βγάζει έξω από μια καθημερινότητα που έχω φτιάξει για να αντιμετωπίζω αυτό το πράγμα που λέγεται λεηλασία του χρόνου. Ένας σιγαστήρας που μου επιτρέπει να κάθομαι να κάνω εκπομπή, που με έβαλε και κάθισα τρία χρόνια και έγραψα αυτά τα βιβλία και που έπαιζα παλιά στο θέατρο ».


«Μου έλεγε η Λήδα Πρωτοψάλτη, «δεν σε ενδιαφέρει να έχεις κάτι δικό σου;». Όχι, ποτέ! Δεν θέλω να βάλω έννοιες στο κεφάλι μου για τίποτε, δεν θέλω να κάνω καμιά θυσία για τίποτε. Θέλω να ζήσω όσο γίνεται πιο ελεύθερα. Πέρασα από πολλά γκέτο που θα μπορούσα να έχω σκλαβωθεί. Ναρκωτικά, αλκοόλ, ηδονοθηρία. Δεν κόλλησα. Ενώ νόμιζα ότι μεγαλώνοντας θα είχα αγιάσει, χωρίς θεό, όπως οι ήρωες του Μπέκετ. Σε πληροφορώ ότι δεν συμβαίνει αυτό γιατί οι επιθυμίες δεν έχουν υποχωρήσει. Κύματα επιθυμιών. Ένα κορμί που έχει κάτι που μου αρέσει με ωθεί να φτιάξω αμέσως σενάρια που δεν στέκουν πια. Θυμάμαι μια φορά μια υπέροχη κοπέλα στο Δουβλίνο που μου είπε "πως από τότε που έχουμε απελευθερωθεί, αγαπητέ, δεν ανταποκρινόμαστε πια στα αρσενικά σενάρια". Λέω, "ναι, το καταλαβαίνω αυτό. Αφού κάνετε έρευνα για τη διατροφική αλυσίδα και την επίδρασή της στη ζωή των ανθρώπων στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, ενώ έχετε τα φόντα να είστε στριπτιζέζ"».


ολη η συνεντευξη του κ.τζουμα στον σ.διοσκουριδη στη lifo εδω

Ετσι άρπαζαν τις επιδοτήσεις τα λαμόγια

"Το απίστευτο σκάνδαλο που αποδεικνύει ποιοι τα έφαγαν βρίσκεται τώρα στον εισαγγελέα

Κτηνοτρόφοι από το Μονοφάτσι, ορισμένοι εκ των οποίων είναι και αγροτοσυνεταιριστές, δήλωσαν ως δικές τους περιουσίες άλλων στο Οροπέδιο Λασιθίου για να συνεχίσουν να εισπράττουν παχυλές και βέβαια παράνομες επιδοτήσεις.
Οι κάτοικοι του Οροπεδίου που δεν είχαν ιδέα για όλα αυτά και σχεδόν…τυχαία έμαθαν το σκάνδαλο, απευθύνθηκαν μέσω του δήμου τους στην Εισαγγελία Λασιθίου και κατέστησαν σαφές ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσουν μέχρι να ξεκαθαριστεί πλήρως το ιδιοκτησιακό καθεστώς και να βρουν το δίκιο τους.
Ανάλογη περίπτωση εκκρεμεί δικαστικά και στην περιοχή του Ομαλού.
Τα στοιχεία των κτηνοτρόφων που δήλωσαν στην εφορία μέσω του εντύπου Ε9 περιουσίες άλλων (μόνο στο…χάρτη τις έχουν δει), είναι γνωστά στις αρμόδιες αρχές. Οι δηλώσεις έγιναν μέσω των Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών που ανήκουν οι συγκεκριμένοι κτηνοτρόφοι, από τις οποίες αναμένεται να αναζητηθούν απαντήσεις."
το παραπανω κειμενο το αντιγραφω απο το market-talk.net

μπορω ομως με βεβαιοτητα να σου πω,πως το ιδιο εγινε και εδω και ας μην ειναι κρητη αλλα χαλκιδικη.υπαρχει περιπτωση που με σιγουρια γνωριζω,πως κτηνοτροφος δηλωσε παρανομα εκταση αλλου ιδιοκτητη,ως δικη του.ο ιδιοκτητης οταν πηγε να λαβει την επιδοτηση του,ανακαλυψε πως ηταν μειωμενη κατα 2/3 της πραγματικης.σε σχετικη ερευνα του, ανακαλυψε πως η υπολοιπη εκταση (οχι μικρη),ειχε δηλωθει απο τον κτηνοτροφο,ο οποιος ειχε παρει ηδη την επιδοτηση.
σε σχετικη ερωτηση προς τον "αρμοδιο" υπαλληλο,πηρε την απαντηση πως ο ιδιος δεν μπορουσε να κανει κατι περισσοτερο.
δηλαδη,ο οποιοσδηποτε θα μπορουσε να δηλωσει οτιδηποτε χωρις κανενα ελεγχο.
και προφανως να βρισκεται αναμεσα στο ανωνυμο πληθος που φωναζει "φερτε πισω τα κλεμμενα".
και ο υπαλληλος να κουνα συγκαταβατικα το κεφαλι και να βριζει το συστημα.

You won't find it down there, Columbus

ειχα κανει μια αναφορα τον περασμενο μαϊο στην cult φυσιογνωμια της tura santana.
πηγη εμπνευσης για τον tarantino στους γυναικειους χαρακτηρες του kill bill.
βγαλμενη απο cult b-movies,οπως το "Faster, Pussycat! Kill! Kill!",στο πολο της varla μιας δυναμικης γυναικας που δε δισταζε να τα βαλει και με αντρες.
σε σκηνη της ταινιας :
ενας νεαρος υπαλληλος βενζιναδικου πιστευει στο "seeing America first"
η varla απαντα : "You won't find it down there, Columbus!"
η varla εφυγε να τη βρει σε ηλικια 73 χρονων.

το χασμα μεταξυ πλουσιων και φτωχων ειναι το 8ο θαυμα του κοσμου

σε μια συνεντευξη τυπου, η επιτροπη παγκοσμιας κληρονομιας,αναγνωρισε επισημα ως το  "ογδοο θαυμα του κοσμου",το χασμα μεταξυ πλουσιων και φτωχων.χαρακτηριζεται δε,ως το πιο κολοσιαιο και ανθεκτικο απο ολες τις δημιουργιες της ανθρωποτητας.
ο προεδρος της επιτροπης,Henri Jean-Baptiste,ανεφερε πως "απο ολες τις επικες κατασκευες,τιποτε δεν ειναι πιο εκπληκτικο και επιβλητικο απο αυτο το χασμα.ειναι μια τρομακτικη και συνεχως διογκωμενη
ιστορια χιλιετιων που μας γεμιζει με καταπληξη και ταπεινοτητα.
χαρη στην προσεκτικη συντηρηση δια μεσω των αιωνων,το υπεροχο αυτο λειψανο σωζεται αθικτο,διαχεοντας σε καθε νεα γενια μια αισθηση δεους."
το μεγαλο χασμα του πλουτου,το οποιο εκτεινεται στο μεγαλυτερο μερος του πλανητη,προσελκυει εκατομμυρια επισκεπτες καθε χρονο,πολλοι απο τους οποιους βρισκουν το μεγεθος του τοσο εντυπωσιακο  που δυσκολευονται να το συλλαβουν ως σκεψη.το μεγαλο αυτο μεγεθος ειναι ορατο ακομα και απο απομακρυσμενες τοποθεσιες οπως η ανατολικη ευρωπη,η κινα,η αφρικη,η βραζιλια ακομη και απο 50 πολιτειες τηων η.π.α.
"τα αυθεντικα επτα θαυματα του κοσμου στεκονται χλωμα μπροστα σε αυτο",ειπε το μελος της παγκοσμιας επιτροπης,Edwin MacAlister."ενα εκπληκτικο κατορθωμα της ανθρωπινης μηχανικης,που σκιαζει το σινικο τειχος,τις πυραμιδες της γκιζας.ακομη και το φυλετικο προβλημα."
συμφωνα με τους ανθρωπολογους,ανυπολογιστος αριθμος εκατομμυριων δουλων και δουλοπαροικων μοχθησαν για να ολοκληρωσουν αυτο το χασμα.τα αρχεια δειχνουν πως πανω απο 10.000 χρονια περασαν απο τοτε που ξεκινησαν το εργο αυτο,οταν για πρωτη φορα,οι τοπικες ελιτ,επεισαν τα αντικειμενα- ανθρωπους πως μια τετοια κατασκευη ηταν θελημα θεου,πεποιθηση που ακομη και σημερα ειναι ευρεως διαδεδομενη.
αν και οι ιστορικοι τετοιες θεωριες τις εχουν  διαψευσει,αυτη η θεωρια συνεχισει να υπαρχει αναμεσα σε πολλους.
αν και πολλοι εχουν προσπαθησει να διασχισουν το χασμα μεταξυ πλουσιων και φτωχων,τα στοιχεια δειχνουν πως μονο ενα μικρο μερος τα καταφερε ενω πολλοι εχουν πεθανει στην προσπαθεια.
η επισημη αναγνωριση του ογδου θαυματος εγινε πριν 50 χρονια,οταν λαοφιλη κινηματα μιλησαν για το κλεισιμο του χασματος.ομως,ενας αριθμος απο αφοσιωμενους πολιτικους και βιομηχανους,αρχισαν περι του 1980 την αποκατασταση και επεκταση της παλιας δομης της κοινωνιας. 
ο ceo της goldman sachs,Lloyd Blankfein,λεει :
ειναι σοκαριστικο.μετα απο ολα αυτα που εχουμε περασει τα τελευταια χρονια,δεν υπαρχει μεγαλυτερο προνομιο απο το να το κοιτας να μεγαλωνει μερα με τη μερα.μπορει να υπαρχουν μερικοι αρνητες που υποστηριζουν πως εαν γινει πιο φαρδυ και μεγαλο,θα καταρρευσει και θα παρασυρει εκατομμυρια απο κατω του,αλλα εγω ειμαι προθυμος να παρω αυτο το ρισκο.
ουτως ή αλλως κατι μου λεει πως τελικα εγω "θα τη βγαλω καθαρη"

http://www.theonion.com/

ειναι η φωνη της ευρωπαϊκης συνειδησης ο ντανι;

μα, πως τα λεει ο daniel......

7/2: Ημέρα κατά του Φόβου

Δεκάδες έλληνες bloggers ανέλαβαν την πρωτοβουλία να γράψουν ενάντια στο Φόβο, και δημιούργησαν ένα κοινό blog (http://grfear.blogspot.com/) όπου δημοσιεύονται τα κείμενά τους, παράλληλα με έργα άλλων δημιουργών και ανθρώπων του πνεύματος και των τεχνών.

O «Δον Συριζόνε» των διοδίων, επιθεωρεί

Αν όπως λένε, ο δρόμος προς την κόλαση, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, τότε και ο δρόμος προς το «καπέλωμα» ενός αυθόρμητου κινήματος είναι στρωμένος με εμφανίσεις συμπαράστασης.


Κάνοντας δηλαδή μια εμφάνιση δίπλα στο πλακάτ που αναφέρεται στους πολιτικούς (και γενικώς στους «κακούς») στον τρίτο πληθυντικό («Αφού δεν τους αντέχεις, γιατί τους ανέχεσαι;») στην πραγματικότητα βγάζει αυθαίρετα τον εαυτό του από τον στόχο των διαμαρτυριών και εντέχνως τον φέρνει από τη μεριά των διαμαρτυρομένων. Σα να αναρωτιέται δηλαδή και ο ίδιος γιατί ανέχεται τους πολιτικούς, αφού δεν τους αντέχει. Προφανώς ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν εξωκοινοβουλευτικο ξωτικό.

Μόνο που στην πραγματικότητα, κάνει ακριβώς αυτό που κατηγορεί: Παίρνει κάτι φρέσκο, μια αυθόρμητη διαμαρτυρία και προσπαθεί να την κάνει κομματικό «καύσιμο». Εντάσσοντάς την δηλαδή μέσα στους μηχανισμούς, την απαξιώνει. Την κάνει από πολιτική διαμαρτυρία, μικροπολιτικό τσαμπουκά «Συριζικού ρυθμού». Δηλαδή γενικευμένη επίθεση γκρίνιας που μεταφράζεται ως «δεν με νοιάζει, εγώ θέλω όλα να είναι δωρεάν από το κράτος και δικό του πρόβλημα πού θα τα βρεί».

Τώρα που το κίνημα «Δεν Πληρώνω-Δεν Πληρώνω» μπήκε κάτω από την «φτερούγα» του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι μετανάστες, σχεδόν περιμένει να ακούσει κανείς τις πρώτες διαφωνίες των «συνιστοσών», σχετικά με το αν τα πλακάτ πρέπει να έχουν και τρίτο χρώμα ή για το αν είναι σωστότερο οι μπάρες να μένουν διαρκώς σηκωμένες ή να ανεβοκατεβαίνουν.

http://www.nikos-zachariadis.org/

H Δέλτα εναντίον της Greenpeace

Η ΔΕΛΤΑ απαιτεί την απόσυρση του Οδηγού Καταναλωτών για τα μεταλλαγμένα στα ζωικά προϊόντα, καταθέτοντας αίτημα για ασφαλιστικά μέτρα

Για την πρόσφατη έκδοση του Οδηγού Καταναλωτών, η ΔΕΛΤΑ προσκόμισε για το γάλα της τις απαραίτητες γραπτές εγγυήσεις και αναλύσεις για τη μη χρήση μεταλλαγμένων στις ζωοτροφές. Ωστόσο και ενώ είχε δεσμευτεί πως θα έχει σήμανση στη συσκευασία του τελικού της προϊόντος από το Μάιο του 2010, δεν το έχει πράξει μέχρι σήμερα. Με βάση λοιπόν τα κριτήρια αξιολόγησης που ισχύουν για όλες τις εταιρίες, τα οποία είναι και τα ίδια κριτήρια βάσει των οποίων είχε αριστεύσει στην περασμένη έκδοση του Οδηγού, παρουσίασε σημαντική πτώση στη βαθμολογία. Η βαθμολογία και τα κριτήρια είναι γνωστά σε όλες τις εταιρείες από την αρχή και κάθε εταιρεία έχει δικαίωμα να αποφασίσει αν θέλει να συμμετέχει. Παρ’ όλα αυτά η σημερινή της βαθμολογία, ώθησε τη ΔΕΛΤΑ στο να κινηθεί νομικά εναντίον της Greenpeace, ζητώντας την απόσυρση του Οδηγού.
Τη Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου εκδικάζεται η προσωρινή διαταγή των ασφαλιστικών μέτρων. Αν η ΔΕΛΤΑ πετύχει το στόχο της, ο Οδηγός Καταναλωτών ενδέχεται να αποσυρθεί από την ηλεκτρονική μας σελίδα και να αποτελεί σύντομα συλλεκτική έκδοση!
Για να μπορέσεις να προστατεύσεις λοιπόν αυτόν τον Οδηγό Καταναλωτών από...εξαφάνιση, προώθησέ το αρχείο χαμηλής ανάλυσης όπου μπορείς και ανέβασέ το ακόμη και σε άλλες ιστοσελίδες ή blogs, γιατί τη Δευτέρα μπορεί να μην υπάρχει στην ιστοσελίδα μας!


from GreenpeaceGreece on Vimeo.

Δύο αντίρροπες πολιτικές τάσεις στην ελληνική κοινωνία

Έρευνα του Πάντειου Πανεπιστημίου για την κρίση: Δύο αντίρροπες πολιτικές τάσεις στην ελληνική κοινωνία

Tην πρόσληψη της οικονομικής κρίσης και τη σύνδεσή της με ιδεολογικές και πολιτικές πρακτικές ερεύνησε το Εργαστήριο Κοινωνικής και Πειραματικής Ψυχολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου. Η έρευνα κατέδειξε ότι η κοινωνία είναι διχασμένη σε δύο επίπεδα –σε επίπεδο γενεών, με κορύφωση το ασφαλιστικό, και σε κοινωνικό και ταξικό επίπεδο– για τα οποία «δεν υπάρχει σαφής και συγκροτημένη εναλλακτική λύση», όπως σχολίασε ο επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, Σάββας Ρομπόλης.


Βάσει της έρευνας, εντοπίζονται δύο τάσεις στην πρόσληψη της οικονομικής κρίσης, με διαφορετική πολιτική ταυτότητα, διαφορετική αξιακή, εργασιακή, ιδεολογική ταυτότητα και διαφορετικές κοινωνικές λογικές. Αυτές οι δύο τάσεις ταυτοποιούν διαφορετικά τον αδύναμο κρίκο της ελληνικής κοινωνίας, παραπέμπουν σε διαφορετική αίσθηση της προσωπικής ευαλωτότητας και οδηγούν σε διαφορετικές μορφές πολιτικής συμμετοχής.

Όπως εξήγησαν οι ερευνητές, η πρώτη από αυτές τις τάσεις προχωρά σε μια συμβιβασμένη και διαπιστωτική προσέγγιση της οικονομικής κρίσης. Ιδεολογικά, κυριαρχεί στο χώρο του Κέντρου, της Δεξιάς και της Άκρα Δεξιάς και θεωρεί πως για τη διαφθορά στην ελληνική κοινωνία ευθύνονται οι πολίτες. Την υποστηρίζουν άτομα με χαμηλή ευαλωτότητα επιβίωσης, που ανήκουν στο εργασιακά λιγότερο ενεργό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού. Αυτοί πριμοδοτούν το συντηρητισμό και τον ατομικισμό και αισθάνονται κοντά σε χώρες που ενσαρκώνουν τη δυτική οικονομική κυριαρχία, δικαιολογούν το σύστημα, είναι υπέρ της υψηλής κοινωνικής κυριαρχίας, έχουν χαμηλό μειονοκεντρισμό, ενώ συμμετέχουν σε κόμματα και συνδικάτα.

Η δεύτερη τάση αποτελεί μια κριτική και καταγγελτική προσέγγιση της οικονομικής κρίσης. Ιδεολογικά κυριαρχεί στο χώρο της Αριστεράς και της Άκρας Αριστεράς, θεωρεί πως για τη διαφθορά της ελληνικής κοινωνίας ευθύνονται οι πολιτικοί ενώ την υποστηρίζουν άτομα με υψηλή ευαλωτότητα επιβίωσης, που ανήκουν στο εργασιακά περισσότερο ενεργό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού. Αυτοί πριμοδοτούν την αυθυπέρβαση, αισθάνονται κοντά σε χώρες της νέας παγκοσμιοποίησης, ταυτίζονται με «χώρες της κρίσης», καθώς και βαλκανικές και μεσογειακές χώρες. Τέλος, δεν δικαιολογούν το σύστημα, είναι υπέρ της χαμηλής κοινωνικής κυριαρχίας, και έχουν υψηλό μειονοκεντρισμό –δηλαδή πριμοδοτούν τη μη πλειοψηφία. Όσοι εντάσσονται στην τάση αυτή, δημοσιοποιούν την πολιτική τους έκφραση και εκδηλώνουν κινηματική συμπεριφορά.

Η διεθνής οικονομική κρίση και η έξοδος από αυτή

Πρώτο άξονα διερεύνησης αποτέλεσαν τα αίτια της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες θεώρησαν βασικότερη αιτία της την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος, με δεύτερη δημοφιλέστερη απάντηση τη δολιότητα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Αναφορικά με τους υπεύθυνους της ελληνικής οικονομικής κρίσης, οι ερωτηθέντες καλούνταν να επιλέξουν ανάμεσα στο διεθνή παράγοντα (Ε.Ε., Η.Π.Α., παγκοσμιοποίηση, χρηματοπιστωτικοί οίκοι), το μεγάλο κεφάλαιο (εργοδότες και τράπεζες), τα λαϊκά και «ακραία» στρώματα (ακρο-αριστεροί, μετανάστες, εργαζόμενοι) και την «ελληνικότητά» μας (ελληνικό κράτος, ελληνική νοοτροπία, προηγούμενες κυβερνήσεις) –με την τελευταία να συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό υπαιτιότητας.
Ως προς τους τρόπους διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων τάχθηκε υπέρ του δημοσιονομικού εξορθολογισμού και της ανάπτυξης, δηλαδή την παροχή κινήτρων στον επιχειρησιακό κόσμο, τα ελεγκτικά μέτρα που θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή και τη μείωση της σπατάλης των δημόσιων υπηρεσιών. Άλλοι τρόποι αντιμετώπισης, όπως η φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και η ενίσχυση του κράτους-πρόνοιας, θεωρήθηκαν λιγότερο αποτελεσματικοί από τους συμμετέχοντες.

Τέλος, στην ερώτηση πότε θα βγούμε από την οικονομική κρίση, το 50,4% απάντησε από το 2020 και μετά.

Ομφαλοσκοπώντας

Η ευθύνη για τη διαφθορά στην ελληνική κοινωνία αποδόθηκε από το 78,5% των ερωτηθέντων στους πολιτικούς. Μόνο το 21,5% εξ αυτών θεωρεί υπεύθυνους για τη διαφθορά τους πολίτες.
Στην αυτοτοποθέτηση των ερωτηθέντων στην πολιτική κλίμακα, το 33,14% δήλωσε ότι πρόσκειται στο κέντρο, το 26,93% στην αριστερά, το 13,25% απόλυτα αριστερά, το 12,32% δεξιά, το 4,67% απόλυτα δεξιά και το 9,69% αρνήθηκε να δηλώσει πολιτική προτίμηση.

Όπως εξήγησαν οι ερευνητές, οι απόψεις αυτών που δήλωσαν να έχουν κεντρώες πολιτικές πεποιθήσεις ταυτίζονταν συστηματικά με αυτών της δεξιάς. Πιο συγκεκριμένα, αυτές οι συμπορευόμενες ομάδες υποστηρίζουν ότι οι πολίτες ευθύνονται για την πολιτική και οικονομική παρακμή των ευρωπαϊκών κοινωνιών, τάσσονται υπέρ της ανοχής της ελαστικής εργασίας και θεωρούν υπαίτιους της οικονομικής κρίσης τα λαϊκά και «ακραία» στρώματα, ενώ δεν κρατούν κριτική στάση απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Όσοι πρόσκεινται στη δεξιά υποστήριξαν την ευθυδικία, ενώ όσοι τάσσονταν υπέρ αριστερών ιδεών υπογράμμισαν τη σημασία της ισότητας και της ανάγκης. Δηλαδή, υποστήριξαν ότι οι παροχές πρέπει να είναι ίσες για όλους και για όλα τα κράτη, και ανάλογες των αναγκών του καθενός και του κάθε κράτους αντίστοιχα.

Σε επίπεδο αξιολόγησης των αξιών, πιο δημοφιλής ήταν η αξία της καλής προαίρεσης και τελευταία στην κλίμακα αξιολόγησης ήρθε η συμμόρφωση. Υψηλότερης σημασίας για αυτούς που φέρονται να αποδέχονται περισσότερο το υπάρχον σύστημα είναι η αξία της εξουσίας, η επίτευξη των στόχων και η ασφάλεια. Στους συμμετέχοντες που συγκλίνουν με τις αριστερές αντιλήψεις υπερτερεί η καλή προαίρεση, η οικουμενικότητα και η αυτοστόχευση, δηλαδή η ανεξαρτησία και η δημιουργικότητα.

Στην ομάδα των αριστερών πεποιθήσεων περιλαμβάνονταν οικονομικά ενεργοί πολίτες. Αντίθετα, στην ομάδα με τις δεξιές αντιλήψεις εντάσσονταν οικονομικά ανενεργοί πολίτες, δηλαδή κυρίως συνταξιούχοι και φοιτητές. Οι ερευνητές σχολίασαν την εντυπωσιακή παρουσία των φοιτητών στη λιγότερο καταγγελτική ομάδα, λέγοντας ότι στους φοιτητές παρατηρήθηκε το φαινόμενο ναι μεν να βλέπουν το μέλλον δύσκολο, αλλά να μην αντιδρούν άμεσα στο παρόν.

Στην αίσθηση εγγύτητας με άλλους λαούς, οι ερωτηθέντες αισθάνονται πιο κοντά με τις χώρες της
Μεσογείου, τις Ορθόδοξες και με τις χώρες της κρίσης, ενώ τη μεγαλύτερη απόσταση νιώθουν με τις μη δυτικές αναπτυσσόμενες χώρες. Όσον αφορά στην εμπιστοσύνη σε επιμέρους τομείς, τη μεγαλύτερη αξιοπιστία απολαμβάνει η Γαλλία με πολύ υψηλά ποσοστά να σημειώνονται στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας. Στην τεχνολογία προϊόντων, αντίθετα, υπερέχουν η Γερμανία και η Ιαπωνία.
Στον προσανατολισμό της κοινωνικής κυριαρχίας, η αποδοχή και η ενδεχόμενη επιδίωξη των κοινωνικών ανισοτήτων υποστηρίχθηκε από το 9% των ερωτηθέντων ενώ το 91% ψήφισε κατά αυτών.
Τέλος, στην ερώτηση «Σε τι κοινωνία ζούμε;», υψηλότερα ποσοστά συγκέντρωσε η κοινωνία της διακινδύνευσης, ενώ άλλες επιλογές ήταν η πλουραλιστική κοινωνία πολλαπλών δυνατοτήτων, γνώσης και ευκαιριών, καθώς και η κοινωνία συμμόρφωσης, παρακμής και καταστολής.

Ο Σάββας Ρομπόλης, σχολιάζοντας τα ευρήματα της έρευνας, διέκρινε μια γενικευμένη απαισιοδοξία, ανεξαρτήτου σκεπτικού. Επισήμανε την παρουσία των φοιτητών στην πλευρά των πιο συμβιβασμένων ατόμων και υπογράμμισε ότι «Η κοινωνία είναι διχασμένη σε δύο επίπεδα. Σε επίπεδο γενεών, με κορύφωση το ασφαλιστικό και σε κοινωνικό και ταξικό επίπεδο». Τέλος, διευκρίνισε ότι «η κρίση είναι πολυπαραγοντική και στις δύο ομάδες. Και στους δύο πόλους, αυτό που μπορούμε ξεκάθαρα να διακρίνουμε είναι ότι δεν υπάρχει σαφής και συγκροτημένη εναλλακτική λύση».

Η ταυτότητα της έρευνας

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από το Εργαστήριο Κοινωνικής και Πειραματικής Ψυχολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου, και συγκεκριμένα από την ερευνητική ομάδα των Στάμου Παπαστάμου, Γεράσιμου Προδρομίτη και Ξένιας Χρυσοχόου, με την αρωγή φοιτητών και φοιτητριών. Διεξήχθη από τις 14 Νοέμβρη έως τις 9 Δεκέμβρη 2010 στο Λεκανοπέδιο Αττικής, ανάμεσα σε 1.177 άνδρες και γυναίκες, 18 ετών και άνω, με τη μέθοδο των συνεντεύξεων με ερωτηματολόγια κλειστών απαντήσεων.

http://www.tvxs.gr/

noam chomsky για το προβλημα στη μεση ανατολη

ειναι μια συνεντευξη του noam chomsky στην  ann goodman του democracynow.org
στο πρωτο μερος γινεται αναφορα στη διασυνδεση της πολεμικης βιομηχανιας των η.π.α. και της εξωτερικης πολιτικης της,οσο αφορα την μεση ανατολη και το καθεστως Mubarak



στο δευτερο μερος μιλα για την "καμπανια του μισους" εναντια στις η.π.α. και το μπλοκαρισμα των δημοκρατικων και προοδευτικων εξελιξεων.



στο τριτο μερος παρουσιαζεται η αναμιξη του wikileaks στις εξελιξεις και η υποστηριξη της αμερικης στο ριζοσπαστικο ισλαμισμο.



εδω ο chomsky υποστηριζει πως ο φοβος για την οργανωση muslim brotherhood ειναι ουσιαστικα φοβος για δημοκρατια στην μεση ανατολη.



μερος 5ο και μερος 6ο.

Έγκλημα στον Νείλο

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η κατάσταση στην Αίγυπτο είναι απόλυτα ρευστή και κανείς δεν γνωρίζει πώς τελικά θα εξελιχθεί.

Για μια ολόκληρη βδομάδα εκατοντάδες χιλιάδες Αιγυπτίων πολιτών σε όλες τις μεγάλες πόλεις (Κάιρο, Αλεξάνδρεια, Σουέζ, κ.ά.) κατέβηκαν στους δρόμους με αίτημα την αποχώρηση του Χόσνι Μουμπάρακ από την εξουσία, και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας. Μετά από τριάντα χρόνια αυταρχικής διακυβέρνησης της χώρας. Η αστυνομία, φανερή και μυστική, το βασικότερο στήριγμα του Μουμπάρακ στην εξουσία όλα αυτά τα χρόνια, απάντησε με βίαιη καταστολή που είχε ως αποτέλεσμα τριακόσιους νεκρούς και πολύ περισσότερους τραυματίες.

Κορυφαία στιγμή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, η συγκέντρωση πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτών στην κεντρική πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου την Τετάρτη. Συγκέντρωση παλλόμενη από συνθήματα αλλά απόλυτα ειρηνική, με περιφρούρηση από τους ίδιους τους διαδηλωτές για την αποφυγή ανάμειξης ταραχοποιών στοιχείων. Σκηνές συμφιλίωσης στρατού-πολιτών. Άντρες, γυναίκες και παιδιά. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Με την οργή ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους αλλά και την ελπίδα ότι κάτι καινούργιο θα ανατείλει. Όλοι περίμεναν ότι μέχρι το βράδυ, μπροστά στη λαϊκή κατακραυγή, ο Χόσνι Μουμπάρακ θα ανακοίνωνε την παραίτησή του.

Και ήρθε η διάψευση. Ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, βάζοντας λάδι στη φωτιά, ανακοίνωσε ότι θα παραμείνει στη θέση του μέχρι τη λήξη της θητείας του τον Σεπτέμβρη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά την επομένη έστειλε ομάδες «υποστηρικτών» του, βασικά αστυνομικούς με πολιτικά, να διαδηλώσουν την «πίστη» τους στο πρόσωπό του με ρόπαλα, πέτρες και κοκτέηλ μολότωφ εναντίον των ειρηνικών διαδηλωτών της πλατείας. Χάος... Άλλος ένας νεκρός και εκατοντάδες τραυματίες. Στόχος βέβαια η πρόκληση φόβου στους πολίτες και η δημιουργία αντανακλαστικών αποδοχής της πρότασης παραμονής του στην εξουσία ως ενναλλακτικής έναντι του χάους και γιατί όχι του εμφυλίου διχασμού. Γνωστές και πολυδοκιμασμένες πρακτικές με απώτερο στόχο την ακύρωση στην ουσία των βασικών μεταρρυθμίσεων που ζητά στη μεγάλη του πλειοψηφία ο αιγυπτιακός λαός. Το σκηνικό της αυθόρμητης παραίτησης του Χόσνι Μουμπάρακ το βράδυ της Τρίτης, παραήταν ωραίο για να είναι αληθινό.
Είναι κρίμα όμως, πραγματικά κρίμα να προδοθούν για μια ακόμα φορά οι προσδοκίες αυτού του λαού. Ενός λαού φτωχού, αλλά περήφανου. Ενός λαού κληρονόμου μεγάλης και ένδοξης ιστορίας. Ένας λαού με ήπιο χαρακτήρα. Αν στο δρόμο σκουντήξεις ή ακόμα χτυπήσεις, ακόμα και σοβαρά, άθελά σου κάποιον περαστικό, εκείνος αντί να σου ζητήσει τα ρέστα, θα σου πεί αυθόρμητα «μααλές» δηλαδή, δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτα.

Ο πρώτος ηγέτης της σύγχρονης Αιγύπτου που αποκατέστησε το αίσθημα περηφάνειας του πάμπτωχου αιγυπτιακού λαού και ειδικώτερα του αιγύπτιου αγρότη, του φελάχου, ήταν ο Νάσερ με τη σοσιαλιστική επανάστασή του το 1952 με την οποία έδιωξε το διεφθαρμένο και στηριζόμενο από τους αγγλογάλλους καθεστώς του βασιλιά Φαρούκ. Γρήγορα όμως ο Νάσερ μετέτρεψε το καθεστώς του σε αστυνομοκρατούμενη δικτατορία. Η αστυνομία και ειδικώτερα η μυστική, έγιναν κράτος εν κράτει. Η κατάσταση αυτή δεν άλλαξε με τους διαδόχους του Νάσερ, Σαντάτ και Μουμπάρακ. Αντίθετα επί Μουμπάρακ η αστυνομοκρατία, οι διωγμοί, οι φυλακίσεις και η αυθαιρεσία του καθεστώτος, έφτασαν στο απόγειό τους.
Θα προσέξατε ότι στις διαδηλώσεις της πλατείας Ταχρίρ τα συνθήματα που ακούγονταν ήταν συνθήματα για δημοκρατική διακυβέρνηση, ελευθερία του τύπου και της έκφρασης, ελεύθερες εκλογές. Κανένα σύνθημα δεν ακούστηκε υπέρ της εγκαθίδρυσης ισλαμικής δημοκρατίας ή άλλων ακραίων καταστάσεων. Με την πόλωση όμως που φαίνεται να εγκαινιάζεται από την άρνηση του Μουμπάρακ να εγκαταλείψει άμεσα και ειρηνικά την εξουσία πολύ φοβάμαι ότι οι ακραίες μουσουλμανικές πολιτικές δυνάμεις, γιατί βέβαια υπάρχουν και αυτές, θα ενισχυθούν, με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον μιας εξέργεσης που ξεκίνησε ειρηνικά και που είχε σαν στόχο τη μετατροπή της Αιγύπτου σε ένα δημοκρατικό καθεστώς.
Στο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι, Έγκλημα στο Νείλο (1937), το ζητούμενο είναι η αποκάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου. Εδώ η ταυτότητα του ενόχου είναι από την αρχή γνωστή. Μένει να δούμε πότε και ο ίδιος θα το αποδεχτεί.

του Αλέκου Λασκαράτου / protagon.gr

Beautiful Mistake

Love your trouble next to
this mistaken choice
Don't repent and have no doubt
You lost a chance
You've not failed
No solution
means there is nothing to think
Life like a perfect dream
Stars with no sky to fit

Η απόλυσή σου, το ψωμί μου

"Θα απεργήσεις αύριο τελικά;" Τον ρώτησα χωρίς να τον κοιτάζω. Με το βλέμμα στερεωμένο κάπου άλλου. Όπως μαθαίνουν, μέρα τη μέρα, να (μην) κοιτάζονται οι άνθρωποι που ορκίστηκαν αιώνια πίστη και αφοσίωση. Aφοσιωμένοι σε κάποια οθόνη, πιστοί στη ρουτίνα τους. Αλλά ας μη μιλάμε για έρωτα και σχέσεις. Έχουμε πόλεμο κάθε λογής. Δε ταιριάζει στην περίσταση.


"Ναι". Μια ευπρεπής απάντηση σε μέρες εργασιακού θρίλλερ. Μια άρτια απάντηση σε ερώτηση ολικής αγνοίας. Καθολικής άγνοιας, όπως φάνηκε. Κάποτε έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Κι ενώ ο άντρας μου δε πολέμησε στο μέτωπο, σαν τον παππού, τρέμει το φυλλοκάρδι μου μην μού 'ρθει μια μέρα λαβωμένος. Μην μού 'ρθει μέρα. Γιατί συνήθως έρχεται νύχτα στο σπίτι μας. Μη γυρίσει κουρέλι από μια αιφνιδιαστική απόλυση. Όπως εκείνοι οι 6 συνάδελφοί του που απολύθηκαν λίγο πριν το μεσημεριανό. Τους ζήτησε ο μάνατζερ ιδιαιτέρως. Τους ανακοίνωσε ότι απολύονται. Μετά μάζευαν τα μικροαντικείμενά τους απ' το γραφείο. Ένα τον ήξερε. Έτσι μου είπε. Ο άντρας μου. Που σηκώνεται κάθε πρωί να πάει στα χαρακώματα του ιδιωτικού τομέα, αντί να μείνει σπίτι να κάνουμε έρωτα. Και αν κάναμε έρωτα, δε θα κάναμε πόλεμο. Έχει ήδη ειπωθεί. Αλλά δεν είμαστε γραφικοί να αναπαράγουμε αντιπολεμικά σλογκανάκια των 60s. Εδώ όλα κυλούν ομαλά. Μια κρίση είναι. Πώς κάνεις έτσι; Και η Αίγυπτος δεν είναι Βιετνάμ. Και οι ΗΠΑ δεν είναι δαίμονας, διάολε. Πώς δε το βλέπεις;

"Είσαι σίγουρος;" Εγώ δεν είμαι σίγουρη. Αυτός είναι. Θα απεργήσει. Αφού έγινε συνέλευση. Από τους 3.500 εργαζομένους, συμμετείχαν και ψήφισαν κάπου 600. Καμιά δεκαπενταριά καταψήφισαν την πρόταση του σωματείου για απεργία.Όμως το 1/6 του συνόλου των εργαζομένων ήταν ήδη πλειοψηφία. Στη συνέλευση. Και έτσι αποφασίστηκε η 48ωρη, στην οποία αν δε συμμετείχες ήσουν απεργοσπάστης. Αλλά ούτε αυτή η ευκαιρία σου δινόταν, αφού το σωματείο θα έβαζε λουκέτα στις κεντρικές εισόδους. Λουκέτα και γιουχαϊσματα.

"Ναι." Ο άντρας μου, έχει μάθει σκοποβολή, εκεί στα χαρακώματα. Για δες τον τώρα που μου δείχνει πώς οπλίζει τις αντιστάσεις του. Ένα "ναι" μικρό σα σφαίρα.

"Και δε φοβάσαι μην είσαι στους 100 που θα απολύσουν;" Η απεργία είχε οργανωθεί μετά την απόλυση των έξι και πριν την επικείμενη απόλυση των εκατό. Έτσι νόμιζα. Εκατό στους τρεισήμισι χιλιάδες δεν ειναι λίγοι; Πες το και θα σου ανοίξω το κεφάλι με ένα ναι.

"Δε θα είμαι." Απόψε αυτή η σιγουριά του έχει μακρύνει πολύ τα γένια του, έχει αγριέψει την έκφρασή του, του έχει φορέσει διαγώνια στο στέρνο ζώνη με φυσίγγια και το όπλο παρά πόδας. Ίδιος ο παππούς. Επιτέλους.

"Πώς είσαι τόσο σίγουρος;" Τον σιγοντάρω. Και τον κοιτάω. Αναζητώ το βλέμμα του. Δεν τον αμφισβητώ. Δεν τον προκαλώ. Συνοδεύω σα δεύτερη φωνή την τόλμη του ως την έξοδό της. Θέλω να τον δω να εκτελεί. Να εκτελεί το χρέος του προς τους συναδέλφους, όχι μόνο προς τα αφεντικά.

"Τους απέλυσαν ήδη".

Και τότε άρχισε αυτό το αιμάτινο πολυβόλο που έχω αριστερά στο στήθος να πυροβολεί κατά ριπές. Λύτρωση. Δεν ήμαστε εμείς στους εκατό. Επιβιώσαμε. Ντροπή για τη λύτρωση. Και αμέσως λύπη. Βαθιά. Δακρύζω και για τα δυο. Που σκοτώθηκε ο γιος του γείτονα, όχι ο δικός μου. Πόσο εκτός εποχής είναι αυτός ο συναισθηματισμός μου. Να θυμηθώ να τον χαρίσω σαν παλιό ρούχο σε κάποιο φιλανθρωπικό μπαζάρ. Για τους εκατό που μάζεψαν τα πράγματά τους μέρα μεσημέρι και γύρισαν σπίτι ηττημένοι. Για τα συνάδελφα σκυλιά που κυνηγούσαμε μαζί ένα ψευτοκόκκαλο, και που τα κλώτσησαν έξω, πώς μπορώ να πω η απόλυσή σου, το ψωμί μου;
http://niemandsrose-niemandsrose.blogspot.com/

Άσυλο

Η σχέση μου με το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι σχεδόν ανύπαρκτη από τον καιρό που πήρα πτυχίο και ξεκουμπίστηκα. Η γνώμη μου για τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν είναι πολύ καλή. Βεβαίως, όπως εγραψε κάπου ο Τάλως, τα πανεπιστήμιά μας είναι αυτά που θέλει η ελληνική κοινωνία, γι' αυτό είναι έτσι: βρώμικα, υποεξοπλισμένα, σκόρπια, σκορπισμένα σε πολίσματα, κωμοπόλεις και επίνεια. Τα πανεπιστήμιά μας όντως κλυδωνίζονται μεταξύ στυγνής καθηγητοκρατίας και της άθλιας αυθαιρεσίας τσανακογλειφτών και χαβαλέδων· για τις νεολαίες μιλάω: κομματόδουλα κωλόπαιδα και αριβίστες που προσδοκούν την κομματική ή πελατειακή εξαργύρωση της συμβολής τους στη συμπόρευση του ελληνικού πανεπιστημίου με τις αθλιότερες και πιο ατελέσφορες και αντιπαραγωγικές υπηρεσίες (ναι, "υπηρεσίες") του ελληνικού κράτους.


Ωστόσο, τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν παύουν να είναι πανεπιστήμια. Παρά τις βδέλλες-νεολαίες και τα καθήκια-καθηγητές και το αμήχανο (όταν δεν αποφασίζει να δράσει καταστροφικά) κράτος, υπάρχουν σοβαρά τμήματα, σοβαρές σχολές και σοβαρά πανεπιστήμια (το ΕΜΠ είναι λ.χ. ένα από αυτά). Κι ενώ η ελληνική κοινωνία έχει εν πολλοίς καταφέρει να φτιάξει τα πανεπιστήμια που θέλει, δηλαδή ιδρύματα που παράγουν πτυχιούχους προς απασχόληση χωρίς όμως να ζορίζουν τα καημένα τα παιδιά, επιμένω, δεν παύουν να είναι πανεπιστήμια. Ένα από τα πράγματα που διακρίνει τα πανεπιστήμια από άλλα ιδρύματα, ακαδημαϊκά μπουζουξίδικα και μπουτίκ πτυχίων (σαν αυτά που ονειρεύονται πολλοί) είναι και η ακαδημαϊκή ελευθερία και η προάσπισή της. Το άσυλο προστατεύει την ακαδημαϊκή ελευθερία από την κρατική εξουσία, τον βασικό εχθρό της. Ένας άλλος εχθρός της είναι η Πανσπουδαστική και τα συναφή της -- θυμάστε λ.χ. την υπόθεση "σωστή σκέψη"; Αυτά όμως είναι ενδοπανεπιστημιακές υποθέσεις, και οι απόπειρές τους να φιμώσουν την ελεύθερη έκφραση εμπίπτουν στις αρμοδιότητες των πειθαρχικών συμβουλίων (χάχαχαχαχα).

Το άσυλο λοιπόν προστατεύει την ακαδημαϊκή ελευθερία από την κρατική εξουσία. Και πάει για κατάργηση. Γιατί; Γιατί, λέει, έχει γίνει αντικείμενο κατάχρησης. Ενδιαφέρον επιχείρημα, ας το δεχτούμε: όντως, με το που μπήκαν οι μαύροι βρωμιάρηδες στη Νομική (αντί, λ.χ., για τα ξεχαρβαλωμένα αμφιθέατρα του Παντείου, το αλωμένο κτίριο της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ, τα ΤΕΙ ανά την επικράτεια) ξάφνου αντιληφθήκαμε ότι το άσυλο έγινε αντικείμενο κατάχρησης. Όμως αν καταργούσαμε ό,τι έχει γίνει αντικείμενο κατάχρησης ή αυθαιρεσίας στον δημόσιο βίο, -- την Αστυνομία, το σωφρονιστικό σύστημα, τις αναθέσεις έργων του Δημοσίου, τις προμήθειες του Στρατού κτλ. -- τι θα γινόταν; Δε θέλω να το σκέφτομαι.

Θα ήταν τιμιότερο όσοι επιδιώκουν και (δεδομένης της Παλινόρθωσης του Αυταρχισμού στην Ελλάδα) θα καταφέρουν να καταργηθεί το άσυλο, να πουν ευθαρσώς: είμαστε εχθροί της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Όπως, π.χ., θα ζητήσουν μαζικές απελάσεις μεταναστών (δυστυχως ατελέσφορες εδώ και 20 χρόνια που έχουμε μετανάστες) και την επαναφορά της θανατικής ποινής όταν κάποιος πεινασμένος σφάξει αποτροπιαστικά κάποια εξαθλιωμένη γριούλα συνταξιούχο.

Και βέβαια, όπως είπε ο Κύριος, του υιού του ανθρώπου του μέλλεται να παραδοθεί, πλην όμως αλίμονο σε αυτόν που θα τον παραδώσει. Αλίμονο στις πανεπιστημιακές αρχές που δεν θέλησαν να ενοχλήσουν κανένα παιδί και καμμία παράταξη και δεν κίνησαν πειθαρχικά κατά βανδάλων και τέτοιων. Αλίμονο στις νεολαίες που απαξίωσαν το άσυλο, το ευτέλισαν ή το υπονόμευσαν. Όλοι αυτοί παρέλαβαν πανεπιστήμια, έστω κουτσά, και θα παραδώσουν ανθυποκολλέγια. Μέχρι να έρθουν επιτέλους τα κανονικά κολλέγια, με ορθομαρμαρώσεις άθικτες, τουαλέτες καθαρές, βιβλιοθήκες σπονσοραρισμένες από την ιδιωτική πρωτοβουλία και τις ανάγκες της, αμφιθέατρα όπου τα συνθήματα θα τιμωρούνται με χρηματικά πρόστιμα.

http://sraosha2.blogspot.com/

Ατσαλάκωτος.

Την είχα απέναντι μου χτες. Κοιτούσε το ανοιχτό παράθυρο. Έξω συννεφιά και πεσμένα φύλλα. Είπε, νομίζω θέλω να σου πω μια ιστορία για ένα παλιό μου φίλο, τον Γ:

Χτες

Δεν μπορούσες να τον πεις ωραίο, είχε όμως παράστημα και καταπληκτικά πόδια, σπάνιο για άντρα. Θυμάμαι να τον χαζεύω όπως τα σταύρωνε στην παραλία. Εγώ ξέκλεβα ματιές και εκείνος με τη σειρά του κάτι θα κοίταγε κρυφά, μια και ήμασταν ώρα αμίλητοι.
Όταν βγαίναμε τα βράδια, ξεχώριζε. Παράστημα και ωραία ρούχα, μια ιδέα πρωτοποριακής κομψότητας, όχι κάτι το εκκεντρικό, αλλά εντυπωσιακά διαλεγμένα. Στεκόταν ευθυτενής μέσα στα πλήθη, πιο κει και ‘γω, χωρίς να είμαι δικιά του, ψιθύριζα μια προσωπική κομψότητα. Οι υπόλοιποι, τόσο λίγοι μπροστά μας. Περπατούσε πρώτος, αγέρωχα, ατσαλάκωτος. Εγώ ακολουθούσα.

Στην παραλία

Ένα βράδυ με πήρε να φάμε σε ένα τραπέζι πάνω στην άμμο. Δίπλα έσκαγε κύμα και πάνω στην παραλία πυρσοί αναμμένοι. Ήταν κάποια χρόνια έξω ήδη, δουλεύοντας σα σκυλί για μια πολυεθνική που του έπινε το αίμα, χωρίς πολλά λεφτά, χωρίς χρόνο για ιδιωτική ζωή. Μου μίλαγε για την κοπέλα που είχε τότε και πως αυτή τον άδειασε, κρατώντας ένα κουτί στο χέρι. Το έσπρωξε προς τη μεριά μου. Πάρτο, τι να το κάνω εγώ, είπε. Έτσι απέκτησα το δακτυλίδι με το μαργαριτάρι, ένα βράδυ απ’ αυτά που όλα είναι περίεργα, όλα είναι σωστά, όλα είναι μπερδεμένα, όλα τα λάθος πρόσωπα, η άγνοια του τι είμαστε εμείς, φίλοι ή άντρας και γυναίκα, πόσο με έχουν πονέσει, πόσο με ακούς, πόσο σε ξέρω.

Μεξικό

Την άνοιξη θα πήγαινε στο Μεξικό. Θα τράβαγα κάποια στιγμή και γω, φορώντας το δακτυλίδι . Το είχα σκεφτεί καλά, θα τ’ άφηνα όλα πίσω μου για λίγο, ακόμα και τον άλλον, τον φίλο του. Θα τα άφηνα όλα για να του κάνω παρέα, πάνω σε παραλίες και σε θάλασσες. Ζέστη, κάψα και σιέστα.
Το πρόγραμμα άλλαξε και το Μεξικό ακυρώθηκε. Μείναμε στα ξερά λόγια.

Πεζοδρόμια

Πάνω στην τρίτη τεκίλα έκανε μια παύση.
Ξέρεις, ποτέ δεν πατάω τον αρμό των πλακών του πεζοδρομίου και πάντα μετράω τα βήματα μου. Ύστερα καμιά φορά τα βράδια ακούω μια φωνή. Παύση.
Εγώ παγωμένη.
Να σου πω την αλήθεια όχι, όχι μόνο μια φωνή, σπανιότερα βλέπω και μια αποκρουστική φάτσα, σα μάσκα, μπροστά μου, να με κατηγορεί, να με αποκαλεί μαλάκα. Να με τσαλακώνει. Φτου σου ρε μαλάκα, μου ουρλιάζει.
Εγώ παγωμένη και χωρίς ανάσα.
Μια αποκρουστική φάτσα να τον τσαλακώνει.
Μια αποκρουστική φάτσα να τον τσαλακώνει.
Μια αποκρουστική φάτσα να τον τσαλακώνει.-

http://gasireu.blogspot.com/

The Sound of Everything: Ο τρελός του χωριού

-Ελενάκι, να σε πάρω εγώ σε λίγο;

-Σε τράπεζα ή σε εφορία είσαι μωρέ πάλι;

-Έφτασε η σειρά μου, σε κλείνω, μου απαντά, αφήνοντας να του ξεφύγει ένα συνωμοτικό γελάκι, ο Γιάννης Ηλιόπουλος, ο ιθύνων νους, ο ιδιοκτήτης της The Sound Of Everything. Μιας ανεξάρτητης ελληνικής δισκογραφικής εταιρίας που κλείνει φέτος τα εφτά χρόνια λειτουργίας της με σπουδαίες και ετερόκλητες κυκλοφορίες από τη νέα γενιά των Ελλήνων παραγωγών της ευρύτερης ηλεκτρονικής σκηνής σε όλες της τις εκφράσεις. Κάποιοι από αυτούς θα παίξουν μουσική στο γενέθλιο πάρτυ της εταιρίας, την Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου στο Κέντρο Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος". Το protagon.gr θα βρίσκεται εκεί γιατί γουστάρει τους Έλληνες δημιουργούς, τους ψάχνει και τους παρακολουθεί.

Αυτή τη φορά, κατ' εξαίρεση, το θέμα μας δεν είναι οι καλλιτέχνες, αλλά όλοι οι “Ηλιόπουλοι” που δουλεύουν, αγωνιούν και έχουν ευθύνη για αυτούς. Κι αλίμονο σε όποιον καλλιτέχνη τολμήσει να γκρινιάξει ότι του κλέβω τη δόξα. Αν το κάνει θα του θυμίσω πως πίσω από όλα βρίσκεται ένας Γιάννης Ηλιόπουλος. Στην προκειμένη περίπτωση ο Γιάννης τους. Ο άνθρωπος τους. Αυτός που τους λύνει τα προβλήματα, αυτός που φροντίζει για αυτούς πριν τους ίδιους, αυτός που νοιάζεται πρώτα από όλα για το πως νιώθουν και μετά για τα υπόλοιπα. Αυτός που δεν τους αφήνει να καταλάβουν το καθημερινό του άγχος να βρει χορηγίες, να μαζέψει -φέρνοντας πάνω κάτω την Αθήνα με τη βέσπα του- όσα του χρωστούν και με τη σειρά του να πληρώσει επιταγές. Αυτός που με πείσμα και μέθοδο παρά τις δυσκολίες, τους προωθεί αποτελεσματικά στις ξένες αγορές. Ο Γιάννης τους, που απαντά αδιαμαρτύρητα στα συνεχή τηλεφωνήματα τους, ησυχάζοντας τις ανασφάλειες τους και τονώνοντας την αυτοπεποίθησή τους. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές πως την παλεύει. Σπανίως όμως τον βγάζουν από τα ρούχα του. «Αυτή είναι η δουλειά τους, να με τρελαίνουν, καταρχήν με τη μουσική τους και στη συνέχεια με τα καπρίτσια τους, αυτοί να με πρήζουν κι εγώ να τους απαντώ:αγάπη, αγάπη, αγάπη». Αυτή είναι η απάντηση του στη μόνιμη προτροπή μου «ρε Γιάννη, βάλε και κανένα όριο». Τους καμαρώνει, χαίρεται πιο πολύ από αυτούς στα live, αυτούς θέλει μπροστά, στα φώτα κι όχι τον εαυτό του. Κι ο ίδιος ψοφάει για τη μουσική αλλά έχει αποφασίσει από ποιο πόστο και με ποια φιλοσοφία θα την υπηρετεί. Και το κάνει συνειδητά και με την ψυχή του. Αλλιώς, θα αξιοποιούσε διαφορετικά τις επίπονες και μακροχρόνιες σπουδές του στο Λονδίνο στη Βιολογία και τα Οικονομικά και δεν θα έψαχνε σαν ρακοσυλλέκτης σπάνια βινύλια μπόσα νόβα σε όλα τα ξεχασμένα δισκάδικα του Ρίο Ντε Τζανέιρο, ούτε θα κυνηγούσε τον Ζαν Μισέλ Ζαρ στις ευρωπαϊκές περιοδείες, ούτε τελικά θα άκουγε με τόσο ενθουσιασμό και λαχτάρα κάθε νέο ντέμο που φτάνει στην εταιρία.

Θυμάμαι ακόμη τι μου είπε την ημέρα που γνωριστήκαμε. «Οι άνθρωποι των υπόλοιπων δισκογραφικών με βλέπουν σαν τον τρελό του χωριού. Αλλά δεν με πειράζει, το διασκεδάζω». Από τότε μου έχει δώσει ουκ ολίγες αφορμές να τον βλέπω κι εγώ έτσι. Για αυτό ακριβώς, είναι πια και δικός μου άνθρωπος.
Χρόνια Πολλά και Καλή διασκέδαση!
Έλενα Παπαδημητρίου /protagon.gr



http://www.thesoundofeverything.com/