Αν περιμένεις από ένα τέτοιο καθεστώς για να σωθείς, τότε σου έχω άσχημα νέα

Michael Theodosiadis
Θεωρώ τελείως ηλίθιο, πέρα για πέρα, να βαφτίζει κάποιος το σύγχρονο καθεστώς χούντα. Όχι δεν ζούμε σε χούντα αλλά σε ένα καθεστώς αυστηρά ολιγαρχικό. Ας μην πέφτουμε στην παγίδα της υπερβολής. Αν πραγματικά θέλεις να δεις τί είναι μια χούντα, κάνε μια βόλτα σε χώρες όπως η Βόρεια Κορέα, η Κούβα, το Ιράν, την Σαουδική Αραβία, την Λιβύη. Δες εκεί τί θα πει κρατικός έλεγχος. Το να αναπαράγουμε ότι ακούμε στους Λαζόπουλους στους Τράγκες και σε κάθε κάκιστου πολιτικά επιπέδου πολιτική δεν είναι και ότι καλύτερο. Έχουν υπάρξει βασανισμοί σε αστυνομικά τμήματα, έχει η αστυνομία κάνει χρήση βίας σε διαδηλωτές και αντιφρονούντες; Σαφέστατα ναι. Αυτό, όμως, δεν εξισώνει την ολιγαρχία με τη στρατιωτική δικτατορία. Αυτό αποκαλείται: αποτυχημένο κράτος (failed state)

ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ….ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΟΤΕ ΖΟΥΣΑΝΕ ΚΑΛΥΕΤΡΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ…..ΤΟΤΕ??? ‘Η ΣΗΜΕΡΑ???
Δεν νομίζω ότι οι δύο αυτές εποχές μπορούν να συγκριθούν έτσι απλά. Όπως λες, έχουμε να κάνουμε με διαφορετικά δεδομένα και όχι μάλιστα σε εθνικό αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Πλέον δεν έχεις ψυχρό πόλεμο, δεν έχεις ΕΣΣΔ, έχεις Ισλαμικό φονταμενταλισμό, έχεις Νεοφιλελευθερισμό, αλλά ΔΕΝ έχεις το γνωστό δίπολο ΕΣΣΔ -ΗΠΑ. Έχεις, επίσης, και μια οικονομική κρίση η οποία είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ, μια

Δεν...

Δεν θέλω Ταλιμπάν στη χώρα μου: ούτε Χριστιανούς, ούτε Μουσουλμάνους. Ούτε μητροπολίτες, ούτε μουφτήδες. Ούτε Μπαοκτσήδες, ούτε Ολυμπιακούς. Δεν θέλω διαιρέσεις. Δεν θέλω εμφύλιους. Δεν θέλω να είμαστε ένα κατακερματισμένο έθνος υπανάπτυκτων που μόνο μέσα από συγκρούσεις αποκτούν ταυτότητα. 

Θάνος Τζήμερος απο εδω

Το Ποτάμι που ακούει: Αρίστος Δοξιάδης

Η εκτόνωση των αποχαυνωμένων πρωτευόντων

1) το άθλημα που γεννήθηκε στα γήπεδα του Ήττον κα της Οξφόρδης και που γαλούχησε την ηγετική τάξη της αυτοκρατορικής Αγγλίας δεν έχει καμία σχέση με το θέαμα που παρουσιάζουν στην χώρα μας 25 σώβρακα που κυνηγάνε αέρα κοπανιστό σ'ένα πετσάκι προκαλώντας την εκτόνωση της καταπιεσμένης λίμπιντο αποχαυνωμένων πρωτευόντων.

2) Η διατήρηση και ο έλεγχος ομάδων φανατισμένων οπαδών αποτελεί την πραγματική απόδοση κεφαλαίου του κάθε "προέδρου" είτε πρόκειται για τον ΑΟ Βαρδουκλκάνας είτε για "μεγάλη" ομάδα. Αυτό έλεγε και ο περίφημος Μυς-ο-αθλητικός λέγοντας ότι και η τελευταία επαρχιακή ομάδα μπορεί να μην εκλέγει πρωθυπουργό αλλά σίγουρα βγάζει τοπικό δήμαρχο. Τότε ο κος Σημίτης εξελέγετο στην Α Πειραιώς.

3) Οι άμεσοι παράγοντες του θεάματος: παίκτες, προπονητές, διαιτητές γνωρίζουν πως πληρώνωνται για να είναι βορά στα ένστικτα της μάζας των θεατών και των επιθυμιών τους. Ακριβώς όπως κάθε εκδιδόμενο άτομο. Επισημαίνω εδώ άρθρο  περί τον κον Σχορτσιανίτη όπου κατά τον σχολιαστή σας έπρεπε να ανέχεται την εξύβριση των παιδιών του χάριν του τραπεζικού λογαριασμού του. Το ίδιο να κάνουν και τα άλλα ανδράποδα του "προέδρου" που ρίχνονται στο πιάτο συγνώμη στο γήπεδο του φιλοθεάμονος κοινού(κοινό= ότι κοινοί τον άνθρωπο κατά το ευαγγέλιο).

Άρα 
α) Η Τούμπα λειτούργησε, ως ώφειλε, ως χώρος εκτόνωσης και κάθαρσης "ψυχών τε και σωμάτων" μέρες πού'ναι. Όλοι το ξέρανε και το αποδέχονται διαχρονικά. Γιατί να τιμωρηθεί;
β) οι πρόεδροι έκαναν ταμείο και συσπείρωσαν τα οπαδικά φουσάτα τους
γ) οι άμεσοι παράγοντες του θεάματος έκαναν αυτό για το οποίο πληρώνωνται γιατί να τιμωρηθούν;
δ) οι θεατές εκτονωμένοι θα γυρίσουν πίσω στην καθημερινότητα τους λιγότερο επιρρεπείς σε βίαιες εκδηλώσεις κατά του κράτους της θρησκείας και της οικογένειας. Εσάς τι σας χαλάει;

Δεν έχει σημασία απο εδω

Προσκυνούμε σώβρακα και φανέλες!

Θανάσης Μαυρίδης

Ζούμε σε μία καταπληκτική χώρα. Που αλλού θα συνέβαιναν αυτά που συμβαίνουν εδώ; Κατηγορούμενοι για τα στημένα του ποδοσφαίρου και άλλοι παράγοντες της στρογγυλής θεάς διεκδικούν την εκλογή τους στις αυτοδιοικητικές εκλογές! Και το πιο αστείο; Θα βγουν και μάλιστα με τα τσαρούχια! Ετοιμαστείτε για γλέντια. Να σας απαγορεύουν την είσοδο σε μία πόλη γιατί δεν προσκηνύσατε τον μπλε παπαγάλο, το σύμβολο της ομάδας. Σε μία αστεία χώρα, συμβαίνουν αστεία πράγματα. Κι έπειτα μας φταίει η Μέρκελ...

Σε λίγο καιρό δεν θα έχουμε κόμματα, αλλά στην θέση τους ποδοσφαιρικές ομάδες. Θα κατεβαίνουν στην επικράτεια ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ για να διεκδικούν την ψήφο του ελληνικού λαού. Φέρτε στο μυαλό σας  την εικόνα από το βράδυ των εκλογών: «Έλαβαν:  Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς 51%. Ο πρόεδρος της ομάδας κ. Μαρινάκης είναι ο νέος πρωθυπουργός της χώρας»! Η κάμερα απομακρύνεται από τον παρουσιαστή, τον οποίο τον πνίγουν χιλιάδες κόκκινα χαρτάκια και την ίδια ώρα ακούγεται ο ύμνος του Ολυμπιακού.  Κι έπειτα  βγαίνουν στον δρόμο οι οπαδοί του ΟΣΦΠ με κόκκινες σημαίες.  Όχι δεν είναι κομμουνιστές. Είναι  οι εργάτες

tweet

Eίναι δυνατόν να μην πιστεύεις ότι ο Θεός δίνει φωτιά αποκλειστικά σε μας; Μα που ζούμε;

Μεσήλικας πτυχιούχος Έλληνας γκασταρμπάιτερ πλένει πιάτα

Άγης Βερούτης 
Σε μια οικονομία που οι μισοί απολαμβάνουν τον παραγόμενο πλούτο από τους κόπους των υπόλοιπων μισών, η αστάθειά της είναι προγραμματισμένη μέσα στη δομή του οικονομικού συστήματος. Όταν όμως το 80% ζει από τον πλούτο που παράγει το 20%, τότε η συντριπτική κατάρρευση με κρότο είναι βεβαιότητα.

Με 3.000.000 συνταξιούχων, 900.000 δημοσίων υπαλλήλων, 2.000.000 ανέργων, 1.500.000 ανήλικων, 1.500.000 οικονομικά ανενεργών πολιτών και μόνο 2.000.000 απασχολούμενων στην παραγωγική οικονομία, είναι αναπόφευκτη η συντριβή.

Μου έγραψε κάποιος αναγνώστης μου πριν λίγες μέρες, με αφορμή ένα παλαιότερο άρθρο (Φόροι 71% στους ελεύθερους επαγγελματίες των 2.000 ευρώ) ότι ήμουν κατ’ αυτόν πολύ επιεικής στους υπολογισμούς μου. Ο συγκεκριμένος λέει πως είναι 48 ετών και εργάζεται εδώ και αρκετά χρόνια ως ασφαλιστής. Έχει προγραμματίσει να κάνει στις επόμενες ημέρες διακοπή επαγγέλματος.
Ο λόγος, όπως μου εξηγεί, είναι ότι ενώ πλέον έχει μικτά έσοδα μόνο(!) 20.000 ευρώ το χρόνο, πρέπει να πληρώνει: 
- 5.400 ευρώ ετησίως αυτασφάλιση ΟΑΕΕ (27%), 
- 3.796 ευρώ φόρο εισοδήματος 26% σε ό,τι μένει μετά τις εισφορές συν
- 2.087 ευρώ προκαταβολή 55% επόμενου έτους 14,3%, 
- 1.000 ευρώ τέλος επιτηδεύματος (5%), 
- 800 ευρώ τέλη κυκλοφορίας και “φόρο πολυτελείας” στο πενταετίας αμάξι του που χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά του 
-  800 ευρώ χαράτσι στο διαμέρισμά του,
σύνολο 13.883 ευρώ ή 70% άμεσους φόρους.
Από τα 6.100 ευρώ που του απομένουν χρειάζεται

Η ακροδεξιά επέλαση στο Διαδίκτυο

Πάσχος Μανδραβέλης

Ο δηλωμένος χρυσαυγίτης στο περίπτερο της Κυψέλης είχε «άποψη» για όλα: για τα φωνήεντα που μας κλέβουν οι ξένοι· για τον βρώμικο ρόλο της Μαρίας Ρεπούση· για το παγκόσμιο εβραϊκό σύστημα που κάπως διαπλεκόταν με τον Κίσινγκερ και είχε βασικό στόχο την καταστροφή του ελληνικού πολιτισμού· για τα δάνεια των Ρώσων που δεν μας άφησαν να πάρουμε οι Ευρωπαίοι· για τους προδότες πολιτικούς που έκαναν την Ελλάδα υπερχρεωμένη και υποτελή. Για κάθε πρόβλημα είχε μία συνωμοσία και μία τακτική, που θα τη βαφτίζαμε «υπερσυνδεσμοποίηση». Ως γνωστόν, στο Διαδίκτυο τα κείμενα έχουν κάποιες λέξεις-συνδέσμους με άλλα κείμενα (hyperlinks, υπερσυνδέσμους) που είτε επιτρέπουν την εμβάθυνση σε κάποιες πτυχές του κειμένου ή συνήθως παρασέρνουν τον μη συστηματικό αναγνώστη με αποτέλεσμα να μη διαβάσει ποτέ κάποιο κείμενο ολόκληρο. Το χειρότερο είναι ότι μπορεί να χαθεί στον ωκεανό των πληροφοριών: από υπερσύνδεσμο σε υπερσύνδεσμο μπορεί κάποιος να ξεκινήσει από την ελληνική οικονομία και πολύ γρήγορα να καταλήξει στα «υπερόπλα των Ρώσων». Κάπως έτσι γινόταν και η συζήτηση με τον δηλωμένο χρυσαυγίτη της Κυψέλης. Λέξη με λέξη, είχαν μπερδευτεί όλα. Και μάλιστα με αναλογία 30% πραγματικά γεγονότα ως βάση, 70% φαντασιοκοπίες ως εποικοδόμημα. Στην αμφισβήτηση των τελευταίων υπήρχε μία ερώτηση «καλά, Ιντερνετ δεν έχεις εσύ; Δεν διαβάζεις τίποτε;».
Για όλα τα παραδοσιακά media, που επίσης βρίσκονται στο Διαδίκτυο, είχε από μια κακή κουβέντα: τα ελληνικά ήταν της διαπλοκής, το BBC ήταν όργανο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, οι New York Times του εβραϊκού κ.ο.κ. Αντ’ αυτών αράδιαζε –εν είδει συμβουλής– τα ονόματα κάποιων περίεργων blog και

Ωχ!

Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, σχολιάζοντας την επιστροφή της χώρας στις αγορές, δήλωσε ότι «ξαναγινόμαστε η Ελλάδα που ξέρουμε».

Kalo kouragio.


via

Η δικαίωση των Λαφαζανιστών

Στέφανος Κασιμάτης
Δεν σας διέφυγε, είμαι βέβαιος, ότι από χθες το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει υποστεί μια απότομη μετάλλαξη. Οχι μόνον προεξοφλεί την επιτυχή έξοδο της χώρας στις αγορές, αλλά απορρίπτει κιόλας αυτό που εκ των προτέρων προεξοφλεί. Διάφοροι παράγοντες του κόμματος που επαγγέλλεται την εκπροσώπηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς αναπτύσσουν ευφραδώς τις θέσεις τους για τη σημερινή έκδοση ελληνικού ομολόγου και τα όσα μας λένε συνοψίζονται στο εξής: Εντάξει, θα καταφέρει να δανειστεί η κυβέρνηση (αποφεύγουν να λένε «η χώρα»...), αλλά δεν πρόκειται για τίποτε σπουδαίο. Δανείζονται με 5% και βάλε, ενώ μέχρι τώρα δανειζόμασταν (δεν τολμούν να πουν «από τους τοκογλύφους»...) με 1,5%. Επομένως, μπιγκ ντιλ, που θα έλεγε με προσποιητή deep South προφορά ο συμπρόεδρος Αλέξιος Τσίπρας.

Οι άνθρωποι ξεπέρασαν τον εαυτό τους στην υποκρισία - και μπράβο τους, που θα έλεγαν οι Βουλαρίνος και Νικολάου. Ξαφνικά οι Τσιπριστές-Λαφαζανιστές νοσταλγούν εκείνους που μέχρι πρότινος τους κατήγγελλαν ως «τοκογλύφους». Τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δηλαδή, οι οποίοι δανείζονταν ακριβά για να μας δανείζουν φθηνά. (Θυμίζω ότι μόνο η Γερμανία και η Αυστρία μας δανείζουν με κέρδος της τάξεως του 0,05 % ή λιγότερο, ενώ όλοι οι άλλοι μας δανείζουν με δική τους ζημία - εξ ου και η δυσκολία να εγκριθούν οι δανειοδοτήσεις προς την Ελλάδα από τα εθνικά Κοινοβούλια). Τρελαθήκαμε τελείως; Εμείς, όχι - για εκείνους, δεν ξέρω. Το γεγονός, πάντως, είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται αντιμέτωπη με το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί στην πολιτική: τη

To ιστορικό της εξόδου στις αγορές!

Dr.money
H Ρωσία με τις μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές χρειάσθηκε πάνω από 10 χρόνια για να επανέλθει στις διεθνείς αγορές μετά τη χρεοκοπία τον Αύγουστο του 1998.
Η Ρωσία πούλησε πάλι κρατικά ομόλογα εκφρασμένα σε δολάρια σε ξένους επενδυτές το καλοκαίρι του 2010.
Η Αργεντινή, η οποία χρεοκόπησε το 2001, δεν έχει επανέλθει ακόμη στις διεθνείς αγορές, αν και κάποιες μεγάλες εταιρείες της εξέδωσαν ομόλογα τα προηγούμενα χρόνια.

Όμως, η Ελλάδα, που φλέρταρε με έξοδο από το ευρώ το καλοκαίρι του 2012 και προχώρησε στη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους ύψους 200 δισ. ευρώ, στην Ιστορία νωρίτερα την ίδια χρονιά ετοιμάζεται να δανεισθεί ξανά.
Όσο συμβολική κι αν είναι η κίνηση αφού το ποσό είναι σχετικά μικρό της τάξης των 2 - 3 δισ. ευρώ, δεν παύει να είναι σημαντική.
Αποδεικνύει αφενός ότι η Ελλάδα κερδίζει ξανά την εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών και αφετέρου ότι οι αγορές έχουν βραχεία μνήμη.

Όμως, η ιστορία της εξόδου της χώρας στις αγορές δεν ξεκινά τώρα.
Η Goldman Sachs πρότεινε στην Ελλάδα να εκδώσει ομόλογα την περίοδο

Και που 'σαι...

Dim. Papadimoulis @papadimoulis

Δανείζονται με 5%,αντί για το ισχύον 1,5%, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος. ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κάνουν την πιο ακριβή εκλογική καμπάνια, με δημόσιο χρήμα!

Σφυρίξτε κάποιος του Παπαδημούλη πως το 1,5% έχει μνημόνιο...

FOMO: "Ο φόβος μην χάσεις τι συμβαίνει"

Έλενα Κρητικού
“Ο φόβος μην χάσεις το τι συμβαίνει” αντιπροσωπεύει σήμερα, την τάση που έχουν γεννήσει τα social media, και κυρίως το Facebook. Η λέξη FOMO (Fear Of Missing Out) με λίγα λόγια, χαρακτηρίζει την συνήθεια να “κατασκοπεύουμε” εικονικά, τις ζωές των άλλων, και να αποδεικνύουμε πως και εμείς περνάμε το ίδιο καλά, κάνοντας παρόμοιες αναρτήσεις. Κάθε ποτό, κάθε γεύμα, κάθε έξοδος είναι γεγονότα που πρέπει να “ποστάρονται”, αλλά και να γίνονται αντιληπτά. Αν δεν “μοιραστούμε” μία εμπειρία στο Facebook, το Twitter ή το Instagram, την έχουμε ζήσει άραγε, πραγματικά σήμερα;

Το νέο σύνδρομο “FOMO” περιγράφει το αίσθημα άγχους, ανεπάρκειας ή ακόμα, και ενόχλησης που προκαλείται από το να παρακολουθεί κανείς, σε πραγματικό χρόνο, τις “συναρπαστικές” δραστηριότητες των φίλων και των γνωστών του. Ο καθηγητής Ψυχολογίας, Dan Ariely, περιγράφει τον όρο, πολύ εύστοχα, στους New York Times: “Νιώθουμε συχνά σαν όλοι οι υπόλοιποι να είναι κάπου και να περνούν τέλεια και εμείς να είμαστε με την μύτη κολλημένη στο τζάμι, κλεισμένοι απ' έξω. Στους ανασφαλείς ανθρώπους αυτό εντείνει περισσότερο την ανασφάλεια- αν είναι αρκετά ενδιαφέροντες, αρκετά cool, αρκετά δημοφιλείς”.
Μία σκηνή από την καθημερινότητα στον “δικτυωμένο” κόσμο, θα μπορούσε να περιγραφεί με απλό τρόπο. Ανοίγοντας το Facebook, μία από τις πολλές αναρτήσεις που εμφανίζονται στην οθόνη, μπορεί να γράφει: “Η Μαρία είναι στον Ονειρόκοσμο, feeling happy” και τότε κι εμείς πάση θυσία, πρέπει να

Την Ταχιάου βρε Σταύρο;;;;

"Προσωπικά, έχω την τύχη το έργο να είναι «το μωρό» του αδερφού μου, καθώς εκείνος ως αντιδήμαρχος Αρχιτεκτονικού, 10 χρόνια πριν, είχε παλέψει σκληρά...
 ... βγαίνω να πάω να χαζέψω ευτυχισμένα πρόσωπα στο «μωρό» του αδερφού μου."
02/12/2013
Οι θεσσαλονικείς οφείλουν το άγαλμα στην οικογένεια Ταχιάου για την προφορά στην πόλη ή ακόμα και τη μετονομασία της παραλιακής σε "ταχύ-ουάου πεζόδρομο".

Αλλο μαργαριτάρι.Αναλύει ο motorcycleboy

 "Το έτος είναι 2012. Πρόσεξε –όχι 1962, όχι 1972, ούτε 1982 –αλλά 2012! Το άρθρο δεν είναι από την ΕΣΤΙΑ, δεν είναι από την ΑΚΡΟΠΟΛΗ, δεν είναι από εκπομπή κοινωνικού προβληματισμού της πρώιμης Πασοκικής κρατικής τηλεόρασης με τη Σεμίνα Διγενή! Είναι από μια σελίδα που πλασάρεται σαν προοδευτική, ανοιχτόμυαλη, μια σελίδα που φιλοξενεί «ιστορίες για να σκεφτόμαστε διαφορετικά» -το protagon.gr Η ποιήτρια του άρθρου ονομάζεται Χριστίνα Ταχιάου (ταχύ άου!)
Η ποιήτρια διηγείται με γλαφυρό τρόπο μια ιστορία η οποία θα είχε όλα τα φόντα να γυριστεί ταινία από τον Δαλιανίδη –αν ο συχωρεμένος δεν μας είχε αφήσει χρόνους. Τουτέστιν, την επισκέπτεται ένα πρωινό, όχι «η Παναγιά μου» αλλά μια φίλη της φοιτήτρια, εικοσάρα, γκομενάρα και ημιαπασχολούμενη. Ας δώσουμε τον ρόλο στη ενζενί (του ’80) Σοφία Αλιμπέρτη –έτσι για να το προσωποποιήσουμε κάπως το ζήτημα. Η φοιτήτρια έρχεται από μια νύχτα κραιπάλης και ανομολόγητων οργίων –από ένα πάρτυ με μπάφους δηλαδή! Γράφει η ποιήτρια Ταχιάου (λέω να δώσουμε τον ρόλο της στην Κούλα Αγαγιώτου που ειδικευόταν σε τέτοιες ερμηνείες):
«Ήξερα ότι ήθελε σχόλιο για το «πάρτι μετους μπάφους». Της ζήτησα λίγο περισσότερες λεπτομέρειες και σύντομα μου είπε κάτι ανατριχιαστικό: ότι σχεδόν όλοι όσοι κάνει παρέα έχουν πάρε δώσε, μικρό ή μεγάλο, με χασίς.»
Η συγκεκριμένη αποστροφή μού θύμισε στίχους του Καββαδία: «Εγώ γλυκά τού χάριζα και λάμες ξυραφιών/ και του ΄λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει». Λόγω της ανατριχίλας –κατάλαβες; Δηλαδή, σε μια χώρα που οδεύει γοργά προς

Βαρέθηκα τις φλυαρίες ηλικιωμένων

 Λεωνίδας Καστανάς
 Είδα και συνεχίζω να βλέπω το ΠΟΤΑΜΙ με συμπάθεια και ενδιαφέρον.  Τίμησα από τους πρώτους την απόφαση του Σταύρου Θεοδωράκη να κάνει το βήμα και να βγει μπροστά. Ενθουσιάστηκα με την νέα γενιά που το αγκάλιασε. Ακούω από παντού την πρόθεση πολλών φίλων να το ψηφίσει και γουστάρω. Ελπίζω στην οργάνωσή του και στην στέρεη εγκατάσταση αυτού στην πολιτική σκηνή. Αλλά αναμένω και τόλμη. Παρέμβαση στα καθημερινά με θάρρος και παρρησία. Διατύπωση κρυστάλλινων θέσεων για τα μικρά και τα μεγάλα που μας ταλανίζουν. Στο νέο δεν αξίζουν οι υπεκφυγές ούτε οι φυγομαχίες. Γιατί δεν πήρε θέση στο Πολυνομοσχέδιο που περιλάμβανε κάποιες απαντήσεις σε χρόνια ερωτήματα του ελληνικού κράτους; Η πολυσυλλεκτικότητα  δεν προϋποθέτει αμφισημία. Το πάθημα της ΔΗΜΑΡ δεν πρέπει να διαφεύγει των συντελεστών του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Στη φάση που βρισκόμαστε πρέπει να πούμε τα πράγματά με το όνομά τους. Γιατί είναι συμφέρον όλων να γίνει η χώρα αυτή σύγχρονη και ευρωπαϊκή. Οι στρεβλώσεις που κάλυπταν ομάδες, συντεχνίες και άνομα συμφέροντα είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να

Trailers

Οπωσδήποτε:



review από screen junkies

Η υποχρέωση στον σκασμό

Σε όλο τον δυτικό κόσμο έχει κατοχυρωθεί το δικαίωμα του λόγου. Στην Ελλάδα έχει κατοχυρωθεί η υποχρέωση στον σκασμό. Το υπενθυμίζουν οι ακροδεξιοί σε ό,τι αφορά τους εθνικά ευαίσθητους μύθους: ο κ. Νίκος Δήμου είχε μια πρόσφατη εμπειρία, όπου η υποχρέωση στον σκασμό πήγαζε από το «δικαίωμα» των παιδιών στην ανώδυνη Ιστορία. Το ασκούν οι ακροαριστεροί που μπουκάρουν σε εκδηλώσεις και ζητούν από κάποιους να μην ομιλούν διότι «δεν δικαιούνται». Από τον μεσαίο χώρο, η υποχρέωση στον σκασμό απευθύνεται συγκυβερνητικώς μόνο στον κ. Γιώργο Παπανδρέου. Το απαίτησε ρητώς η διαχρονικώς αντίπαλή του (ως βουλευτής της Ν.Δ.) Φωτεινή Πιπιλή, το ζήτησε η, ευνοημένη από τον ίδιο, υπουργός Εύη Χριστοφιλοπούλου. Η αλήθεια είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός μιλάει πολύ ή έστω μιλάει περισσότερο από τον προκάτοχό του Κώστα Καραμανλή. Ομως, όσα λέει δεν κρίνονται ως περιεχόμενο· ζυγίζονται σύμφωνα με τις εικαζόμενες προθέσεις του. Σύμφωνα με μία θεωρία, που διακινούν πρωτίστως τα καφενεία των οκτώ, ο κ. Παπανδρέου κάτι θέλει· είτε να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, είτε να κάνει νέο κόμμα, είτε –τέλος πάντων– κάτι ιδιοτελές. Συνεπώς «δεν δικαιούται διά να ομιλεί» και, προπαντός, να αναρωτηθεί

Αντιπολίτευση....

laskaratos
Απέναντι σε μια πάρα πολύ κακή δεξιά πολιτική ηγεσία έχουμε μια πολύ κακή αριστερή Αντιπολίτευση η οποία συγκάλυπτε (με εξαίρεση μια χωρίς συνέχεια δήλωση Δρίτσα) τον προκλητικό τρόπο διορισμού του γιού Μπαλτάκου, την αντιπολίτευση που χειροκροτεί ξεδιάντροπα στη Βουλή τον ακροδεξιό Πολύδωρα, αντί να τον ελέγξει για το διορισμό της κόρης του, την αντιπολίτευση που έχει για συναγωνίστρια τη Ραχήλ Μακρή, η οποία φωνάζει για τους αθώους Χρυσαυγίτες που δικάζονται, την αντιπολίτευση που βουλευτής της, ο Στάθης Παναγούλης, δηλώνει πως συνομιλεί με όλους τους βουλευτές της Χ.Α. την αντιπολίτευση που ο αρχηγός της συναντιέται, και μάλιστα συχνά, με τον προταθέντα ως “υπηρεσιακό” πρωθυπουργό από τη Χ.Α. τον Β.Μαρκεζίνη, την αντιπολίτευση που θεωρεί σύμμαχό της τον Π.Καμμένο, την αντιπολίτευση που ο αρχηγός της και βουλευτές της συνεντευξιάζονται φιλικά με το πλυντήριο της Χ.Α. το δημοσιογράφο Τράγκα, την αντιπολίτευση που ενώ ο αρχηγός της δηλώνει με κάθε ευκαιρία πως εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη (δήλωσε που έκανε και αμέσως μετά τη μη προφυλάκιση των Κασιδιάρη-Παναγιώταρου), έκανε το κορόιδο και δεν πήγαινε

Η ηθική της ανηθικότητας

Γιάννης Φιλιππόπουλος
Εντάξει. Ανήκουμε σε μια χώρα που ο λαός της είναι βαθιά συντηρητικός, αδιάλειπτα ανεπίκαιρος, προσκολλημένος αρρωστημένα στο παρελθόν του και ανατρέφει μία εθνική υπερηφάνεια αγνώστου πατρός. Όλα αυτά είναι γνωστά, τουλάχιστον σε όσους έχουν την τύχη ή την ατυχία να ζουν σε έναν πραγματικά ευλογημένο τόπο, με πολύ ιδιαίτερους ωστόσο ιθαγενείς.

Τα χαρακτηριστικά αυτά δεν ξεχωρίζουν συγκεκριμένες ομάδες ή χώρους, είναι απόλυτα αταξικά και  επομένως διακριτά σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού ιστού. Σαν μια πανδημία δηλαδή που εξαπλώνεται γρήγορα και απειλεί το σύνολο του πληθυσμού.
Το κυρίαρχο ιδίωμα όμως που στεγάζει σχεδόν όλες τις συμπεριφορές μας, έχει να κάνει με την ευρεία έννοια της ηθικής και την ιδιαίτερη σχέση που έχουμε μαζί της. Από αυτή πηγάζει και εκπορεύεται (ή εκπορνεύεται) κάθε αξιακή απογραφή της εθνικής μας συνείδησης. Είναι η σημαία που σηκώνουμε κάθε φορά προκειμένου να αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε μας ξεβολεύει ή εν πάση περιπτώσει οτιδήποτε αδυνατούμε να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε. Το καλύτερο καταφύγιο όπως

Η πολυψηφία κερδάει

Κάτι τέτοιο πιστεύαμε στο δημοτικό: ότι Δημοκρατία είναι η αρχή της πλειοψηφίας. Και μερικοί την «πλειοψηφία» τη λέγαμε «πολυψηφία» και το «κερδίζει» το λέγαμε «κερδάει». Κι έτσι λοιπόν, ψηφίζαμε δημοκρατικότατα για διάφορα πράγματα, όπως π.χ. αν η μπάλα πέρασε τη γραμμή του αυτοσχέδιου τέρματος ή όχι (βέβαια, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, δεν καταλήγαμε ούτε με την αρχή της «πολυψηφίας», αφού οι ομάδες συνήθως ήταν ισοδύναμες, συνεπώς το δημοψήφισμα έβγαζε αποτέλεσμα πενήντα-πενήντα· το θέμα τελικά λυνόταν με «μπενάλντυ» ή/και γενική σύρραξη των παικτών των δύο ομάδων).

Το νεαρόν της ηλικίας δικαιολογούσε απολύτως τη σύγχυση: δεν γνωρίζαμε ακόμη ότι η δημοκρατία δεν ταυτίζεται με την αρχή της πλειοψηφίας, η οποία είναι ένα εργαλείο της — βασικό εργαλείο, βέβαια, εκ των ουκ άνευ, πάντως εργαλείο. Δεν γνωρίζαμε ότι η ίδια η δημοκρατία (η αστική, κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική) δεν είναι (αποκλειστικά ή κυρίως) ένα απολίτικο και απρόσωπο εργαλειακό σύστημα διαχείρισης των κοινών αλλά έχει και βασικές αρχές και ιδεολογικό περιεχόμενο. Αγνοούσαμε ότι τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα ανήκουν αξιωματικά στο περιεχόμενο της δημοκρατίας, έχουν απόλυτη και όχι σχετική αξία και, συνεπώς, δεν υπόκεινται στην αρχή της πλειοψηφίας.
Πολύ πρόσφατα, ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων Άρης Σπηλιωτόπουλος δήλωσε

Πάει και αυτός, ευτυχώς!

Μια μικρή παρένθεση στην ...Μπαλτακιάδα, για να μην περάσει απαρατήρητο αυτό που συνέβη προχτές.

Κλαίει το Στρασβούργο, οδύρονται οι Βρυξέλλες. Ο Μπαρόζο, ο Ρεν, ο Γιούνκερ και άλλοι επιφανείς ευρωπαίοι, είναι εξοργισμένοι με τον Σαμαρά, που αρνήθηκε να χρίσει υποψήφιο ευρωβουλευτή τον τρισμέγιστο Ψωμιάδη.

Το ίδιο οργισμένοι, φαντάζομαι, θα είναι ο Παπαδάκης κι ο Αυτιάς, που δεν θα έχουν την ευκαιρία να ακούνε τις εμβριθείς αναλύσεις του Ζορό για τα χάλια της Ευρώπης. Τώρα πρέπει να βρουν άλλες δικαιολογίες για να μας τον μοστράρουν στα πρωϊνάδικά τους.
Δεν ξέρω αν είναι εξοργισμένος ο Παναγιότατος Θεσσαλονίκης Ανθιμος και αν θα κάνει την ύστατη προσπάθεια υπέρ του θεοσεβέσταστου Παναγιώτη. Τι διάβολο, θεοσεβής είναι και ο Σαμαράς, πώς γίνεται να του πάει κόντρα;
Τέλος, περισσότερο εξοργισμένος πρέπει να είναι ο

Και έβρασαν οι ιπποπόταμοι στις γούρνες τους

sabotaz33.blogspot

Για τις ευρωεκλογές του απριλίου, 50+ μέρες πριν δεν ξέρουμε ούτε πόσους σταυρούς μπορούμε να βάλουμε, και βέβαια ούτε καν έχει ακόμη ψηφιστεί ο νέος εκλογικός νόμος. Αλίμονο, οι σαμαροβενιζέλοι είναι συνεπείς στις προκλογικές μπούρδες τους.
Τον απρίλιο του 2009 το ψηφοδέλτιο που είχα ρίξει στην κάλπη είχε σχεδόν άγνωστα σε εμένα πρόσωπα, αλλά με πολλά ένσημα και γνώσεις και πολλά κιλά μυαλό στο κεφάλι τους. Το ψηφοδέλτιο κόντρα στη συνήθεια της εποχής δεν είχε ούτε ηθοποιούς, ούτε τραγουδιστές, ούτε αθλητές, ούτε celebrities της «διάνοησης» ή των media-μαιδανών.
Την ίδια αμέριμνη εποχή ο playstation-πρωθυπουργός κατακεραύνωντας, ως συνήθως ρητορικά, τις επικρίσεις για τα χάλια της ελληνικής οικονομίας έβγαζε στον αέρα το διαφημιστικό μήνυμα με τα πράσινα παπαγαλάκια και όπου διαφήμιζε τη «θωρακισμένη» μας οικονομία και το καταπληκτικό μέλλον που μας περίμενε. Από κοντά συναινούσε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και εκείνης της κυβέρνησης κος πρετεντέρης, που έγραφε «το θεωρημα του παπαγάλου» όπου και κατέληγε «ότι το σποτ της νδ λέει την αλήθεια, αλλά μόνο ένα μέρος της αλήθειας». Η θωρακισμένη οικονομία είχε βαρέσει χρεοκοπία ήδη και τελικά εκείνο τα πρασινο παπαγαλάκι σε όλα όσα είχε προφητέψει έχει πέσει μέσα «με σύμμαχο εσένα». Τι θυμήθηκα τώρα ε;
Στις εκλογές του απρίλη o πιο ανίκανος αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης όλων των εποχών θα πανηγυρίζει αν καταφέρει να

Μα αφού είναι τόσο fuckin’ καλά όλα όσα κάναμε, γιατί είναι τόσο fuckin’ dead;

Φώτης Γεωργελές
Μια φορά, στην αρχή της περιπέτειας, είχαν ζητήσει από το protagon να απαντήσω στο ερώτημα, ποιες είναι οι 10 πρώτες προτάσεις για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Μου ’πεσε πάλι στα χέρια αυτό το κείμενο τώρα τελευταία και εκείνο που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν τόσο ότι απ’ αυτές τις 10 προτάσεις τίποτα, εννοείται, δεν έχει συμβεί. Αλλά ότι τότε, μέσα στο κλίμα της αγανάκτησης και της οργής, ξεκίναγα με την εξής «δοσιλογική» πρόταση: Παρ’ όλο που πιστεύω ότι εμείς, ξέροντας τη χώρα μας, είμαστε οι καταλληλότεροι να πούμε τι φταίει και πώς διορθώνεται, έχω έντονη την επιθυμία να αρχίσω με την προκλητική πρόταση, να κάνουμε ό,τι μας λένε. Γιατί μάντευα το έργο που θα ακολουθήσει. Πελατειακό κράτος, κομματοκρατία, συντεχνιακά συμφέροντα, media του λαϊκισμού, θα δημιουργήσουν την ατμόσφαιρα της παράνοιας, την ψεύτικη αντίθεση λαός εναντίον ξένων και θα κρύψουν τα προφανή: Αφού όλοι ξέρουμε ότι οι υπόλοιπες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται σε καλύτερη θέση από μας, αφού εμείς χρεοκοπήσαμε, ας αρχίσουμε από τα στοιχειώδη. Ας κάνουμε ό,τι έχουν ήδη κάνει αυτοί εδώ και δεκαετίες, στη φορολογία, το ασφαλιστικό, τις αγορές, τους κανόνες εργασίας.
Τέσσερα χρόνια υπερασπιζόμαστε κάθε ελληνική «εξαίρεση», κάθε πατέντα, κάθε ντόπια ευρεσιτεχνία, εναντίον όλων των «κακών» του κόσμου που θέλουν να μας

Τι ψηφίστηκε για τις τράπεζες και η "πολιτική αλητεία" του Βαγγέλη

Πολίτης

Τι ψηφίστηκε για τις τράπεζες
Το 2011 το δημόσιο έσωσε τις τράπεζες για τα θαλασσοδάνεια/διακοποδάνεια τους, και έλαβε έναντι μετοχές. Το ζήτημα των μετοχών, ίσως, ήταν αυτό που ξεχείλισε το ποτήρι της τραπεζικής και μηντιακής διαπλοκής το 2011 που απαίτησαν την ανατροπή Παπανδρέου. 
Η διαφωνία ήταν πως ο τότε Πρωθυπουργός επέμενε πως ενόψει PSi οι μετοχές έπρεπε να είναι "κοινές", ούτως ώστε να υπάρχουν τα αναμενόμενα δικαιώματα του (κρατικού πλέον) μεγαλομετόχου και να πωληθούν σε τιμή αγοράς όταν οι τράπεζες ανακάμψουν μέσα από αναγκαστικές συγχωνεύσεις και εξυγιάνσεις στα χαρτοφυλάκια τους.
Ο κ. Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών Παπαδήμου επιχείρησε να πείσει για "προνομιούχες μετοχές" (μειωμένων δικαιωμάτων έναντι των κοινών), αλλά δεν κατάφερε να πείσει την τότε κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2012 ψηφίστηκε το PSi με την δέσμευση ότι οι μετοχές θα ήταν κοινές. Η σχετική σελίδα έλειπε από τον προϋπολογισμό λόγω "τεχνικής δυσκολίας". 
Ακολούθησε μία μακρά και αδιαφανής πορεία, συμπεριλαμβανομένης της ανάστασης της Τράπεζας Πειραιώς μετά την περιπέτεια της Κύπρου, και φτάσαμε

Γιατί Ακούμε Μουσική; Δαρβίνος Εναντίον James Brown

 Γελωτοποιός
«Δεδομένου ότι ούτε η απόλαυση ούτε η ικανότητα παραγωγής της μουσικής είναι χρήσιμες -έστω και στο παραμικρό- για τον άνθρωπο, πρέπει να καταχωριστούν μεταξύ των πλέον μυστηριωδών από τις δεξιότητες με τις οποίες είναι προικισμένος» 
 Κάρολος Δαρβίνος, Καταγωγή του Ανθρώπου

«Τόσο οικείος, αυτός ο Σοπέν, που νομίζω ότι η ψυχή του θα έπρεπε να ανασταίνεται μόνο ανάμεσα σε φίλους»
T.S. Elliot, Portrait of a lady
~~{}~~

Ο επιστήμονας και ο ποιητής. Ποιος από τους δύο κατανοεί καλύτερα την ανθρώπινη φύση; Χαμογελάω καθώς κάνω αυτήν την ερώτηση. Σαν εξωγήινος που αντιμετωπίζει συγκαταβατικά το ανθρώπινο είδος.

Ο Άρθουρ Κλαρκ, στο «Τέλος της Παιδικής Ηλικίας», επινόησε ένα εξωγήινο είδος, τους «Επικυρίαρχους». (Η επιστημονική φαντασία είναι το αμάλγαμα επιστήμης και τέχνης;)
Οι Επικυρίαρχοι είναι εκνευριστικά εγκεφαλικοί, με τεχνολογία πολύ πιο προηγμένη από τη δική μας, και… άμουσοι.
Επισκέπτονται τον πλανήτη μας για να κατανοήσουν αυτό ακριβώς το οξύμωρο των ανθρώπων που προβλημάτιζε και τον Δαρβίνο: Το πάθος τους και την εμμονή τους για κάτι «άχρηστο», όπως η μουσική.
Πρεσβευτές τους παρευρίσκονται σε μια συναυλία. Σαν τελειώνει

Ιστορία λαδορίγανη

themotorcycleboy.blogspot
Εντάξει –αφού το είδα κι αυτό, μπορώ να αποδημήσω σε τόπους χλοερούς πλήρης εμπειριών… Δηλαδή, βγήκε ο παντογνώστης Νίκος Δήμου και έκανε ένα άρθρο περί των ιστορικά τεκμηριωμένων θεμάτων για την επανάσταση του 1821 που διδάσκονται λανθασμένα στα σχολεία (γνωστά πράγματα σε όποιον έχει διαβάσει ελάχιστη ιστορία –για τη στάση του επίσημου κλήρου απέναντι στην επανάσταση, για τις θηριωδίες των Ελλήνων στην Άλωση της Τριπολιτσάς τις οποίες είχε εκθειάσει μέχρι κι ο Κασσιδιάρης, για το οτι η ανεξαρτησία κερδήθηκε λόγω της παρέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων –γνωστά και προφανή όλα αυτά). Βγήκε μετά ο Γκιουλέκας (Έλληνας είναι αυτός –όχι εκπρόσωπος της Αλβανικής μειονότητας) και τον κατακεραύνωσε όπως μόνο ένας Γκιουλέκας μπορεί να κατακεραυνώνει. Βγήκαν σχολιαστές στις ειδήσεις, βγήκαν διάφοροι –πέτυχε την ποθητή δημοσιότητα ο κύριος Δήμου και καλά έκανε στην τελική… Τι δηλαδή –μόνο η Ρεπούση; Γιατί όχι και οι νέοι πολιτικοί άνδρες σαν τον Νίκο Δήμου!

Αυτό το σήριαλ παίζεται κάθε επέτειο, όταν δεν υπάρχει άλλο πιασάρικο θέμα –καμιά έκπληξη ως εδώ. Έλα όμως στη θέση μου (αλλά φέρε και τη δική σου καρέκλα –μη στριμωχτούμε στη δική μου) όταν είδα σήμερα οτι περί του θέματος αρθρογράφησε ο μέγας Ηλίας Μαμαλάκης! Ναι! Ο σεφ! Περί της ελληνικής ιστορίας και του τρόπου που πρέπει αυτή να διδάσκεται στα σχολεία αρθρογράφησε, όχι περί μπακαλιάρου σκορδαλιάς –έτσι; Και στα πλαίσια της πολυφωνίας, το άρθρο του δημοσιεύτηκε στους Πρωταγωνιστές που τους πήρε το Ποτάμι! Σε διαβεβαιώνω πώς ούτε αυτό θα με απασχολούσε ιδιαίτερα αν δεν

Τελευταία σελίδα

Μετά θάνατον, ο Κωστής Παπαγιώργης, προσφέρει στους wannabe αναγνώστες του έργου του, λιγοστές συνεντεύξεις όπου ομιλεί μεταξύ άλλων για τον Όμηρο, τον Достое́вский και τον Heidegger. Αναφέρθηκε στους εστέτ της δυστυχίας χωρίς να εξαιρεί τον εαυτό του, μέχρι που αποσκίρτησε επιτυχώς απ’τις σκιές των φιλοσόφων, για την απώλεια, την μισανθρωπία αλλά και το άχθος της σκιάς των συγγραφέων-κάτι σαν ετρουσκική γλυπτική στις τολμηρές φούγκες της ζωής, προσθέτω εγώ- που στοιχειώνουν την καθημερινή ζωή του αναγνώστη. Σε μία χώρα που εξακολουθεί ν’ασχολείται με το κομμένο κεφάλι του Βελουχιώτη, τα τσιφτετέλια αναρχοφασιστών, μεταξύ μαρτυρικού πονήματος και βεβιασμένου φρονήματος άεργου τρόμου για την εξέδρα που εξυμνεί την εκμηδένιση, τον φόβο και την μέθη του αβέβαιου, αδυνατώ να μην συμφωνήσω με τον Στέλιο Ράμφο όταν ορθώς επιχειρηματολογεί ότι οι Ρωμιοί επέλεξαν το τουρκικό σαρίκι από την παπική τιάρα. Η μοιρολατρία νίκησε κι ο χρόνος σταμάτησε με ορθόδοξο ρουστίκ κομπολόι.

Η ευκαιρία για την δυτική σκέψη χάθηκε, όταν από την σύνοδο του Bari μέχρι και την σύνοδο της Φλωρεντίας επί Πάπα Ευγένιου Δ’, οι επαΐοντες ούρλιαζαν σε γυναικωνίτες και στασίδια για το επάρατο δυτικό πέλος στα νοητικά σαλόνια. Δεν εντυπωσιάζει εξάλλου το ορθόδοξο χριστιανικό γινάτι που μπορεί μεν να

Οι εθνικοί επέτειοι του μίσους στο ελληνικό σχολείο

του Λεωνίδα Καστανά

Γιατί άραγε οι δυο μεγάλες εθνικοί επέτειοι γιορτάζουν την έναρξη των πολέμων και όχι τη λήξη τους; Στην περίπτωση της 25ης Μαρτίου γιορτάζουμε το ξεσηκωμό των γρεκών ραγιάδων ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά αποσιωπούμε τελείως το τέλος αυτής της ιστορικής περιόδου που είναι η ίδρυση της Ελληνικής Πολιτείας στα 1828, δηλαδή της 1ης Ελληνικής Δημοκρατίας. Στην άλλη περίπτωση αυτής του 1940, γιορτάζουμε το ΌΧΙ στους Ιταλούς εισβολείς ενώ η κατάληξη είναι και πάλι νικηφόρα για τους Έλληνες. Ήττα των δυνάμεων κατοχής και απελευθέρωση. Κανείς μαθητής δεν γνωρίζει κάτι για την απελευθέρωση της Αθήνας από τους ΝΑΖΙ (Οκτώβρης 1944), αλλά και τις παγκόσμιες εξελίξεις που την προκάλεσαν. Οι Έλληνες γνωρίζουν τα πάντα για τις ενάρξεις των πολέμων που τους αφορούν, αλλά ελάχιστα για το τέλος αυτών και τις αιτίες του.

Η μεταπολιτευτική Ελλάδα έχει μοιράσει τις δυο μεγάλες επετείους ακριβοδίκαια στους δύο πυλώνες του πολιτικού συστήματος. Η 25η Μαρτίου ανήκει στη Δεξιά. Έχει καλό «ελληνικό» Βυζάντιο και κακούς Τούρκους, έχει σφαγές και κρεμασμένο Πατριάρχη, έχει κρυφό σκολειό και εκκλησίες που κάηκαν, έχει Ζάλογγο  και μπόλικο προαιώνιο μίσος. Κανείς δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να εξηγήσει στους πολίτες αυτής της χώρας και κυρίως στους νέους πως ζούσαν οι

25.03.14

 H μνήμη θα πιάσει τόπο, αν έχει κάτι να διδάξει για σήμερα. Αν έχει να δώσει κάποια τροφή για πολιτική σκέψη στον σύγχρονο άνθρωπο που βασανίζεται σε μια κομματοκρατούμενη κοινωνία δημαγωγίας και λαϊκισμού. Αλλιώς είναι να μπερδεύεις στο μυαλό σου, από μικρός, φαντάσματα, είδωλα και δοξασίες κι αλλιώς είναι να βάζεις τα πράγματα σε μια τάξη και να βλέπεις κατάματα την πραγματικότητα. Υπάρχει δηλαδή σοβαρό ενδεχόμενο, αν μιλούσαμε περισσότερο στα σχολεία για τη σκέψη των ηρώων και όχι για τους πολέμους τους, να μην είχαμε σήμερα δεξιούς θρησκόληπτους, αριστερούς  φαντασμένους, «επαίτες» ψεκασμένους και ένα σωρό άλλους, που ζουν με οράματα και σιχαίνονται πάντα τον διπλανό τους.

Μετά από τόσα χρόνια συνεχίζουμε να λέμε τα ίδια ψέματα και να μπερδεύουμε στις συνειδήσεις των νέων τον Ρήγα με τον Μέσι. Έχουμε ανάγκη από περισσότερη καθαρή σκέψη και πιο δυνατές πολιτικές συνειδήσεις. Δεν φτάνει να κουνάμε μόνο τα σημαιάκια. Μπουχτήσαμε  από οπαδούς. Ας αποφασίσουμε κάποτε να φτιάξουμε πολίτες


Ανδρέας Ζαμπούκας /protagon.gr

Ας κάνουμε λοιπόν κάτι αριστερό

Ανδρέας Ε. Παπαδόπουλος
Ο Πάσχος Μανδραβέλης είναι από τους παρεμβατικότερους αρθρογράφους που έχει η χώρα. Καταρτισμένος, με σταθερή και γενναία άποψη που δεν τη στρογγυλεύει, παρʼ όλα αυτά συγκαταλέγεται στους δημοσιογράφους που έχουν δεχτεί τις περισσότερες επιθέσεις, όχι μόνο λεκτικές, ενώ το Διαδίκτυο βρίθει προσβλητικών αναφορών εναντίον του. Χθες, λέει, όταν μίλαγε σε εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας τού έσπασαν το αυτοκίνητο έξαλλοι που δρουν στο όνομα της Αριστεράς. Πρέπει να πούμε ξεκάθαρα σε αυτούς τους ανθρώπους ότι ντροπιάζουν την Αριστερά. Οτι δεν δικαιούνται να σπάνε αυτοκίνητα, να διαλύουν εκδηλώσεις, να κάνουν face control στα πανεπιστήμια στο όνομα της Αριστεράς. Αυτό δεν είναι Αριστερά. Είναι «κόκκινος φασισμός». Είμαι βέβαιος ότι οι ίδιοι άνθρωποι δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα αν το πανεπιστήμιο επισκέπτονταν, π.χ., στελέχη των ΑΝΕΛ ή δημοσιογράφοι που σήμερα υποδύονται τους αντιμνημονιακούς λαϊκούς αγωνιστές. Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει την πλειονότητα αυτών των αριστερών να δείχνουν «ανοχή» σε

Ο λαός

το κορίτσι του διπλανού portal 

Συγνώμη κύριε, ποιος είστε;

... Διαβάζω πόστς στο facebook, ερευνώ την μπλογκόσφαιρα, μελετώ τουή στο Τουήτα, με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω τέλος πάντων και πάλι καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Ο λαός είναι σκέτο βόδι. Προσοχή: όχι αρνί, βόδι. Γιατί δεν είναι αθώος, ένα αγνό θύμα των περιστάσεων, μια παραπλανημένη παρθένος κορασίς. Ένα βόδι είναι που τρώει χαλαρά κουτόχορτο επειδή τρομάζει και με τη σκέψη μόνο να διακινδυνεύσει κάτι, έστω μια τρίχα από την καούκα του για να βελτιώσει λιγάκι, μια μέρα έστω από τη θλιβερή ζωή του. Οπότε προτιμά απλώς να κοιμάται και να ελπίζει, κατά προτίμηση στο τελείως ανέλπιδο.
Ο λαός αυτός δεν ξερνάει όταν ακούει το ίδιο πρόσωπο να λέει πρώτα τη φράση «Ο λαός θα μιλήσει» όταν περιμένει την ψήφο του και ο «λαός θα πάρει το αίμα του πίσω» όταν μαυριστεί. Όχι μόνο δεν ξερνάει, αλλά ούτε καν ψελλίζει το αυτονόητο: Ρε μαλάκα, ο λαός σε μαύρισε, πώς θα πάρει το αίμα του πίσω; Το πολύ πολύ να πάρει

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό!

Οι Παναγιώτης Σγουρίδης, Γιάννης Δημαράς, Νότης Μαριάς πήγαν στους ΑΝΕΛ

Ο Θεόδωρος Κατσανέβας στο Κόμμα της Δραχμής

Οι Αριάδνη Αγάτσα, Χρυσάνθη Γάλλου στη ΝΔ

Ο Στέφανος Τζουμάκας έκανε Νέο Σοσιαλιστικό κόμμα

Οι Χάρης Καστανίδης, Παναγιώτης Παναγιώτου, Στέφανος Μανίκας, Μαριλένα Κοππά, Θανάσης Οικονόμου, Βασίλης Οικονόμου, Νίκος Χριστοδουλάκης, Γιάννης Αμοιρίδης, Ηλίας Θεοδωρίδης, Γιώργος Θωμάς, Λουδοβίκος Κουρτίδης, Αργύρης Λαφαζάνης, Μάνος Μπεγλίτης, Μάρκος Μπόλαρης, Γιάννης Νικολάου, Μηνάς Σταυρακάκης, Αντρέας Τριανταφυλλόπουλος στη ΔΗΜΑΡ

Μαζί με τους Οδυσσέα Βουδούρη, Πάρι Μουτσινά, Γιάννη Μιχελογιαννάκη, οι οποίοι ακολούθως έφυγαν από ΔΗΜΑΡ και πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ

Όπου συνάντησαν τους Αλέξη Μητρόπουλο, Σοφία Σακοράφα, Δημήτρη Τσουκαλά, Λούκα Κατσέλη, Θεοδώρα Τζάκρη, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου , Νίκο Κοτζιά, Θάνο Μικρούτσικο, Παναγιώτη Κουρουπλή, Στάθη Παναγούλη, Μανώλη Γλέζο, Κρίτωνα Αρσένη, Αντώνη Κοτσακά, Βαγγέλη Χωραφά, Γιώργο Ραπτόπουλο, Νίκο Φωτόπουλο, Θέμη Μπαλασόπουλο, Νίνα Κασιμάτη, Χρήστο Κοκκινοβασίλη, Νίκο Μαδεμλή, Δημήτρη Πιπεργιά, Δημήτρη Σακελλάρη, Μαρία Ζερβάκη

Το ΠΑΣΟΚ είναι «τοξικό», όλοι το λένε. Οι βουλευτές του πάλι, φαίνεται πως όχι.

Αν όλοι αυτοί, τώρα, όχι μόνο ανήκουν σε άλλα κόμματα αλλά είναι και «λαϊκοί αγωνιστές», τότε το «κακό» ΠΑΣΟΚ ποιο ήταν, η επιγραφή στη Χ. Τρικούπη;

Μάριος Γεωργίου/athensvoice.gr

ΔΕΝ...

Δεν θα τολμήσω να ανοίξω επιχείρηση στην Ελλάδα (ξανά), με ίδιες εισφορές πάνω από 50€/μήνα. Να δουλέψω θέλω, όχι να γίνω μεγαλομέτοχος των νοσοκομείων, ούτε το φορτωμένο γαϊδούρι της αγοράς.

Δεν θα τολμήσω να ανοίξω επιχείρηση στην Ελλάδα (ξανά), με υποχρεωτικές συνδρομές στα επιμελητήρια. Να δουλέψω θέλω, όχι να γίνω θύμα του κάθε πικραμένου.

Δεν θα τολμήσω να ανοίξω επιχείρηση στην Ελλάδα (ξανά), γνωρίζοντας την ύπαρξη του τέλους επιτηδεύματος. Να δουλέψω θέλω, όχι να γίνω το παιδί της καρπαζιάς. Έχω αξιοπρέπεια.

Δεν θα τολμήσω να ανοίξω επιχείρηση στην Ελλάδα (ξανά), με εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές προς εργαζόμενους πάνω από 20% του μισθού. Να δουλέψω θέλω, όχι να γίνω εισφοροκουβαλητής του ΙΚΑ.

Δεν θα τολμήσω να ανοίξω επιχείρηση στην Ελλάδα (ξανά), με υφιστάμενες 50+ λογιστικές δηλώσεις ανά μήνα. Να δουλέψω θέλω, όχι να γίνω λογιστής.

Δεν θα τολμήσω να ανοίξω επιχείρηση στην Ελλάδα (ξανά), με την υφιστάμενη γραφειοκρατία. Να δουλέψω θέλω, όχι να γίνω μπαλάκι των συμβολαιογράφων/ δικηγόρων/ λογιστών/ δημ.υπηρεσιών.

Δεν θα ζήσω σαν κατάδικος. Προτιμώ να απαρνηθώ τον ήλιο της πατρίδας μου.

παπαηλιου από εδώ

Το «μαγαζάκι της τρόικας»

Πάσχος Μανδραβέλης

Ωραία τα είπε ο υφυπουργός Μεταφορών Μιχάλης Παπαδόπουλος. Μιλώντας στον ραδιοσταθμό 9,84 μας πληροφόρησε ότι «η τρόικα... είναι ένα γωνιακό μαγαζάκι που όποιος περνάει αφήνει κάτι, και έρχεται μετά η τρόικα και λέει: Α, κάντε και αυτό! Σας στέλνω ένα mail και έχουμε και αυτή την εκκρεμότητα».

Μόνο που μας πληροφόρησε λειψά. Δεν μας είπε την ακριβή διεύθυνση από αυτό το «γωνιακό μαγαζάκι» διότι έχουμε κι εμείς οι ιδιώτες φορολογούμενοι να «περάσουμε για να αφήσουμε» κάποια πράγματα. Εχουμε να τους πούμε ότι η κυβέρνηση στην οποία είναι υφυπουργός ο κ. Παπαδόπουλος μας τάραξε στους φόρους για να συντηρεί το αχανές πελατειακό κράτος. Να τους μιλήσουμε για τα χαράτσια που γίνονται ακριβές παρελάσεις και διορισμοί ημετέρων αποτυχόντων βουλευτών σε κρατικούς οργανισμούς. Δεν ξέρουμε αν είναι στην αρμοδιότητά της, αλλά έχουμε να της πούμε για την ανατροπή των μεταρρυθμίσεων στην ανώτατη παιδεία κι ότι έκλεισαν τα πανεπιστήμια για ένα εξάμηνο. Για την προσπάθεια να

Εξωκοινοβουλευτική κεντροαριστερά

Προκόπης Δούκας

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στον Σταύρο Θεοδωράκη και στο εγχείρημα του: Ναρκισσισμό, προχειρότητα, θολό προγραμματικό στίγμα (μέχρι στιγμής τουλάχιστον). Ωστόσο, υπήρξαν τόσο υπερβολικές και κομπλεξικές αντιδράσεις, με τη συνήθη απόπειρα διαστροφής που χαρακτηρίζουν τις δυνάμεις του λαϊκισμού (κυρίως της αριστεράς), που φρόντισαν σχεδόν να δικαιώσουν το τόλμημα, πριν ακόμα κριθεί. Στο κάτω-κάτω, μακράν αγνότερος και ικανότερος είναι ο Θεοδωράκης από τουλάχιστον το 95% του πολιτικού μας προσωπικού. Η πανικόβλητη προσπάθεια a priori αποδόμησης είναι τόσο αστεία, όσο αστεία είναι η απόπειρα να «χρεωθεί» ο Καμίνης από τους ανθυποψηφίους του στο «μνημόνιο» και αποκλειστικά στο ΠΑΣΟΚ (ενώ είναι τοις πάσι γνωστό ότι προτάθηκε από τη ΔΗΜΑΡ και υποστηρίχθηκε από όλες τις δυνάμεις του χώρου, μέχρι τη Δράση).

Ο Θεοδωράκης δεν είναι φυσικά ο Μπέπε Γκρίλο της Ελλάδας, αυτός ο τίτλος μάλλον θα άρμοζε στον Λάκη Λαζόπουλο. Ούτε είναι το «μακρύ χέρι του συστήματος», όπως συνωμοσιολογικά αρέσκεται στο να διαπιστώνει η πέραν της ΔΗΜΑΡ αριστερά, όταν δεν μπορεί να ερμηνεύσει τα φαινόμενα ή δεν βολεύεται με την προφανή ερμηνεία τους. Ακόμα περισσότερο δεν είναι ένας Τζήμερος ή θαυμαστής της Χρυσής Αυγής, καθώς δεν έχει καμία σχέση με ακραίες ή φασιστικές ιδεολογίες. Ο Θεοδωράκης μπορεί να καταφεύγει σε ένα λόγο που μπορεί να

Για τους 58

Ο τοξικός μας υπερσυναισθηματισμός

 Σώτη Τριανταφύλλου

Ο τρόπος με τον οποίον διαχειριζόμαστε τις κρίσεις –προσωπικές και κοινωνικές: από τη χρεοκοπία μας κι από τις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, μέχρι τις πυρκαγιές και τους σεισμούς– καταδεικνύει την εγκατάλειψη της λογικής μπροστά στο σαρωτικό κύμα του συναισθηματισμού. Σχετικά πρόσφατη εκδήλωση τοξικού συναισθηματισμού ήταν η συλλογική αντίδραση στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου που πήρε διαστάσεις εθνικής τραγωδίας: ένα γεγονός που μαρτυρούσε την ύπαρξη ψυχασθενών στην αστυνομία, τη μη εφαρμογή των νόμιμων διαδικασιών (π.χ. σύλληψη για εξύβριση αρχής), καθώς και μια πλευρά της νεανικής κουλτούρας, την αψηφησιά των οργάνων της τάξης. Το γεγονός κατέληξε σε ένα είδος επετείου του «λαϊκού κινήματος» με υψηλούς δραματικούς τόνους. Όσα επακολούθησαν είναι γνωστά: ο λαός διψάει για αίμα –επιλεκτικά: περιέργως, τα θύματα της αριστερής βίας δεν είναι θύματα– είτε πρόκειται για παράπλευρη απώλεια, είτε για αποτέλεσμα προβοκάτσιας.

Επειδή έχω εργαστεί για περισσότερα από είκοσι χρόνια σε μη προνομιακά εκπαιδευτικά ιδρύματα –ΙΕΚ, τεχνικές και καλλιτεχνικές σχολές, αμερικανικά λύκεια της εσώτερης πόλης, περιφερειακά πανεπιστήμια– έχω υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας της σύγχρονης παιδείας που εμπνέεται από συναισθηματισμό και όχι από λογική. Και πιστεύω ότι η υπερσυναισθηματική στάση έναντι των «παιδιών» αποτελεί, στην πραγματικότητα, συστατικό ενός εκρηκτικού μείγματος από αμέλεια, περιφρόνηση και βία. Μέρος της είναι, εξάλλου, η αντιμετώπιση των πολιτών ως

Ο Μπάμπης και η Σούλα: Κορυφαίο ξεκαρδιστικό Cult διήγημα στην εφημερίδα "Αυγή"!

Εκεί που οι δυστυχείς νομίζαμε ότι τα έχουμε διαβάσει όλα με το μυθικό πλέον  "κάτι από Λένιν στο Mall",  έρχεται μια ανυπέρβλητη λογοτεχνική αφήγηση, απευθείας από τις κορυφαίες στιγμές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού (άντε και σουρεαλισμού),  "Ο Μπάμπης και η Σούλα" και μας αποτελειώνει. Που δημοσιεύθηκε αυτό το αριστούργημα; Στην Αυγή! Την εφημερίδα που τίμησαν κάποτε με την γραφή τους  οι κορυφαίοι λογοτέχνες και αρθρογράφοι. Εντάξει, να δεχθούμε ότι η "αγανακτισμένη" εποχή δεν παράγει "πένες", αλλά τι φταέι και ο φουκαράς ο Ριζοσπάστης να μείνει χωρίς θέματα;

Ολόκληρο το...λογοτεχνικό πόνημα:

Ο Μπάμπης είμαι, αλουμινάς στο επάγγελμα... Τώρα, ένεκα η κρίση και η ανεργία, δουλεύω οδηγός σε ταξί... Δεκατέσσερις ώρες δουλειά, για δέκα με είκοσι ευρώ μεροκάματο! Στις καλές, γιατί καμιά φορά μπαίνω και μέσα... Τα είχα με τη Σούλα, που είχε "είδη προικός" και το 'κλεισε το μαγαζί, γιατί γάμοι δεν γίνονται πια... Με τη Σούλα χώρισα γιατί μου βγήκε ηλίθια και μνημονιακή... - Αυτός ο πιτσιρικάς -για τον Τσίπρα το 'λεγε -θα μας καταστρέψει... - Γιατί, καταστραμμένοι δεν είμαστε, της απαντούσα... - Αυτός θα μας βγάλει απ' το ευρώ, τσίριζε, λες και είχε μπει κατσαρίδα στο σουτιέν της... - Έχεις δίκιο, μωρό μου, της απάντησα για να την καλοπιάσω. Έχεις να μου δώσεις είκοσι ευρώ; - Πού να τα βρω, ρε Μπάμπη, αφού είμαι

Όσο δεν αλλάζει το σύστημα, το παιχνίδι είναι μηδενικού αθροίσματος

Φώτης Γεωργελές
Είχαμε από την αρχή να αντιμετωπίσουμε τρία παραμύθια, τρεις ελληνικούς μύθους να ξεπεράσουμε για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Ο πρώτος ήταν η ολοκληρωτική άρνηση της πραγματικότητας: δεν υπάρχει κρίση, είναι παραμύθι χωρίς δράκο. Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε. Είναι κόλπο των τοκογλύφων να πάρουν τα λεφτά μας, των ξένων να πάρουν την Ακρόπολη, των Ευρωπαίων που μας ζηλεύουν γιατί είμαστε ατίθασοι και περνάμε καλά. Σήμερα κανένας απατεώνας δεν λέει τέτοια πράγματα, εκτός από κάποιους ξεχασμένους ψεκασμένους. Σήμερα όλοι ξέρουμε ότι το κράτος μας ξόδευε 24 δις περισσότερα από τα έσοδά του, τα οποία σταμάτησαν να μας δανείζουν. Κανείς δεν μιλάει για χούντες και δυνάμεις κατοχής και προδότες. Ακόμα και η αντιπολίτευση ζητάει «μη δανειακή χρηματοδότηση», 4 χρόνια δηλαδή μετά, ύστερα από τόσες οδυνηρές περικοπές, ζητάμε ακόμα λεφτά, χρειαζόμαστε ακόμα λεφτά για να ζήσουμε. Σκέψου πόση βοήθεια χρειαζόμαστε στην αρχή από τους εταίρους μας. Τότε, αναρωτιέμαι, γιατί αιματοκυλιστήκαμε τόσο μεταξύ μας; Και άραγε, αναρωτιέμαι ακόμα, θα ζητήσει ποτέ κανείς συγνώμη για όλη αυτή την παράνοια που διέλυσε την κοινωνία μας και καθυστέρησε τόσα χρόνια την προσπάθεια εξόδου από την κρίση;

Όμως η παράνοια της «συνωμοσίας εναντίον μας» ήταν το παραμύθι για να χτιστεί ο δεύτερος μύθος, ο «αγώνας ενάντια στη λιτότητα». Τώρα, 4 χρόνια μετά, ξέρουμε τι σήμαινε. Το έλλειμμα σχεδόν εκμηδενίστηκε πια, μειώθηκε κατά 25% το εθνικό προϊόν. Όμως δεν χάσαμε όλοι 25%. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι έγιναν άνεργοι, έχασαν τα πάντα. Εκατοντάδες χιλιάδες πληρώνονται έναντι, όταν υπάρχουν λεφτά στο ταμείο, με 500 ευρώ. Εκατοντάδες χιλιάδες δεν έχουν πια ασφάλιση, έκλεισαν τα μαγαζιά, τις επιχειρήσεις τους, δεν έχουν να πληρώσουν τα ταμεία, είναι στο έλεος του θεού. Κάποιοι έχασαν τα πάντα για να χάσουν οι άλλοι όσο το δυνατόν λιγότερα. Ο αγώνας ενάντια στη λιτότητα ήταν εξαρχής παραπειστικός. Όταν δεν σου δανείζουν και έχεις έλλειμμα, τότε από κάπου θα

ο κόμης Λάκουλας

Τάσος Θεοδωρόπουλος

Κάθε λαός έχει ή μάλλον δημιουργεί την ιστορία που του αξίζει. Και τη συντηρεί στη μνήμη του ανάλογα. Ατέλειωτα χρόνια μετά την έναρξη των πολυδάπανων ανακαινίσεων του (με όσα χρήματα αυτό συνεπάγεται ότι δαπανήθηκαν), το πιο αριστοκρατικό θέατρο της Ελλάδας άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό ανακοινώνοντας το φιλόδοξο του πρόγραμμα συν μερικές παραστάσεις έκπληξη (έτσι για να υπάρχει και ένα σασπένς).
Μυστήριο που λύθηκε χτες, με την ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση από το χώρο του, τηςεπιστροφής του «Αλ Τσαντίρι» με τον Λάκη Λαζόπουλο.

Μια «μαγική» (για όλους τους λάθος λόγους) μουσικοθεατρική παράσταση αναψυκτηρίου, που με μοναδικό τρόπο, όπως μόνο ο Λαζόπουλος ξέρει και μπορεί, ένωνε την κοινωνική αγανάκτηση με το χάιδεμα του μικροαστού και το πολιτικό σχόλιο με την τηλεοπτική σάτιρα για Κινέζους που βρέθηκαν με ένα μπουκάλι και ένα αγκίστρι στον πρωκτό τους (μεταξύ άλλων). Ένα πραγματικό υπερθέαμα λαϊκισμού και ισοπέδωσης κάθε διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στο υπογάστριο χιούμορ και το άλλοθι εξυπνάδας, για μαζική κατανάλωση με γκαζόζες και σάμαλι.

Όλα αυτά, σε ένα ιστορικό νεοκλασικό κτίριο του 1895 που σχεδίασε ο Ιωάννης Λαζαρίμος εμπνευσμένος από τη γερμανική σχολή και τον Ερνέστο Τσίλερ, από τη σκηνή του οποίου για πάνω από έναν αιώνα, πέρασε η ιστορία όλου του ελληνικού θεάτρου.
Την ίδια ώρα, στο κέντρο της Αθήνας και το ιστορικό Rex που μεταποιήθηκε σε σκυλάδικο (με τις ευλογίες της Μελίνας), ο

"Kalosorises Aleko sti souidiki vouli"

Η Ελλάδα είναι ακόμα πολύ πίσω στα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα. Είναι πολύ μπροστά όμως στην υποκρισία. Της είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτεί την πολυπολιτισμικότητά της, της είναι εύκολο όμως να τη χρησiμοποιεί για να κάνει φτηνά τη δουλειά της. (leo)

Ο φίλος μας Αντώνης Χατζής θυμάται

Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες αγωνιούν τις τελευταίες εβδομάδες. Θα περάσει ο νέος νόμος που θα ρυθμίζει το θέμα της ιθαγένειας των μεταναστών που, χρόνια τώρα ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα; Θα αποκτήσουν τα παιδιά της δεύτερης γενιάς μια πατρίδα; Θα αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου, έστω στις τοπικές εκλογές, ώστε να συμμετέχουν στα κοινά, να καθορίζουν, μέχρι ένα σημείο βέβαια τη ζωή τους;
Στη μνήμη μου έρχεται η εποχή, που κι εγώ μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας, που ζούσαμε στις χώρες της δυτικής Ευρώπης, μετανάστες της δεκαετίας το ’60, φυγάδες της επταετίας της χούντας, ζούσαμε τέτοιες μέρες.
Τριάντα πέντε χρόνια πριν, το 1975, στη Σουηδία, τη χώρα που είχα βρει άσυλο μαζί με περίπου 18.000 Έλληνες μετανάστες-εργάτες, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να δοθεί δικαίωμα ψήφου στις εκλογές για την Τοπική αυτοδιοίκηση, στους περίπου 800.000 ξένους και παράλληλα να απλοποιήσει τη

Γιατί όχι τον Πάσχο;

Κώστας Γιαννακίδης 

Ο Πάσχος Μανδραβέλης θα ήταν ένας ιδανικός αντικαταστάτης του Θεόδωρου Καρυπίδη. Είναι και αυτός δημοσιογράφος από την Κοζάνη, ενώ απολαμβάνει μεγαλύτερης αναγνωρισιμότητας, υποθέτω και εκτίμησης, ανά το πανελλήνιο. Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υποστήριζε ποτέ την υποψηφιότητα του Πάσχου. Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει αντιμνημονιακούς υποψηφίους. Βέβαια ο Καρυπίδης μας θύμισε ότι η έννοια του «αντιμνημονιακού» είναι τόσο συγκεκριμένη, όσο και η έννοια του «γαύρου». Αντιμνημονιακοί είναι οι αριστεροί, είναι οι ψεκασμένοι, είναι και οι χρυσαυγίτες. Ο Μανδραβέλης δεν κατατάσσεται σε αυτούς. Όμως, είλικρινά, θα ήθελα κάποιος να μου περιγράψει τον σωστό αντιμνημονιακό. Του κερατά, η χώρα έχει χωριστεί σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς και εμείς δεν ξέρουμε τι ρούχα φοράνε, που συχνάζουν, τι τρώνε-τα βασικά που έκανε και το ΚΛΙΚ. Αλλά πάνω από όλα, δεν ξέρουμε τι ακριβώς σκέφτονται.

Τι πιστεύει ο αντιμνημονιακός; Και μέχρι πού φτάνει η γραμμή της σκέψης του; Εντάξει, σκίζει τα μνημόνια και τα καταργεί με ένα άρθρο. Παρακάτω η διαδρομή

Είναι λίγο ουτοπικό να πιστεύει κάποιος ότι μια τέτοια χώρα μπορεί να έχει δυτικοευρωπαϊκό φορολογικό σύστημα για να χρηματοδοτεί ένα τριτοκοσμικό κράτος και τους δανειστές

dr.Money

Aγρότες: Τα πήραν σχεδόν όλα κι έμειναν στα μπλόκα!

Έτυχε χθες να έχουμε μακράς διάρκειας συζήτηση με πρέσβη βορειοευρωπαϊκής χώρας της Ε.Ε. για τρέχοντα ζητήματα της οικονομικής και πολιτικής επικαιρότητας.
Ένα από τα θέματα που έθιξε ήταν οι αντιδράσεις των αγροτών στα σχέδια της κυβέρνησης για τη φορολόγησή τους.
Όπως είναι φυσικό, το άτομο αδυνατούσε να πιστέψει ότι μια ομάδα μπορεί να κλείνει δρόμους με βασικό αίτημα την προνομιακή φορολόγηση ή καλύτερα τη μη φορολόγησή της και οι πολιτικές δυνάμεις μαζί με την κοινωνία να την ανέχονται.
Έχοντας πληροφορηθεί ότι το 70% περίπου της αποζημίωσης των βουλευτών είναι αφορολόγητο και οι δικαστές ζητάνε ανάλογη μεταχείριση ενώ εξαιρούν εαυτούς από τις όποιες περικοπές, ο διπλωμάτης σήκωσε γελώντας τα χέρια ψηλά, όπως κάνουμε όταν παραιτούμαστε από κάτι, και ψέλλισε:
«Είναι απίστευτο!».
Ακόμη δεν είχε ανακοινωθεί η νέα υποχώρηση της κυβέρνησης στα αιτήματα των αγροτών, που κατέληξε στην κατάργηση των βιβλίων εσόδων-εξόδων για εισόδημα κάτω των 15.000 ευρώ, στη μη αναφορά στις επιδοτήσεις των 5.000 ευρώ κ.τ.λ.
Ούτε είχε γίνει γνωστή η τοποθέτηση του Βαγγέλη Αποστόλου, βουλευτή Ευβοίας του ΣΥΡΙΖΑ και Συντονιστή της ΕΕΚΕ, για

Η θάλασσα και το αλάτι

Ηλίας Κανέλλης

Από τη σκοπιά τους έχουν δίκιο η Μάνια Μπαρσέφσκι και ο Πάνος Λάμπρου, τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που χθες (όπως τις προάλλες και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης) αντέδρασαν έντονα για την επιλογή του κόμματός τους να στηρίξει στις αυτοδιοικητικές εκλογές, μεταξύ άλλων, τον δημοσιογράφο Θεόδωρο Καρυπίδη ως υποψήφιο Δυτικής Μακεδονίας. Εξίσου δίκιο έχουν από ανάλογη σκοπιά και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Κοζάνης που διαφώνησαν έντονα με τη συγκεκριμένη επιλογή, ο Παναγιώτης Τσιαρτσιανίδης, π.χ., ο οποίος τονίζει ότι «η αντιμνημονιακή ρητορεία χωρίς ταξικό πρόσημο δεν φτάνει». Ο Θεόδωρος Καρυπίδης, όντως, είναι «αντιμνημονιακός». Αντιμνημονιακοί ήταν και οι Αγανακτισμένοι του 2011, αντιμνημονιακοί ήταν και αυτοί που μπήκαν στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου την ίδια χρονιά για να κυνηγήσουν «τους πολιτικούς του Μνημονίου που είχαν υπογράψει τον περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας μας» (ανάμεσά τους και τον Οδυσσέα Βουδούρη στην Καλαμάτα). Η «αντιμνημονιακή ταυτότητα» ήταν αρκετή για να προβάλλει ως μελλοντικός κυβερνητικός εταίρος το κόμμα της αρχαϊκής Δεξιάς της συνωμοσιολογίας που πολιτεύεται υπό το ψευδώνυμο Ανεξάρτητοι Ελληνες. Ή για να αποκτήσει πολιτική εκπροσώπηση και ευρύ κοινωνικό έρεισμα ο νεοναζιστικός λόγος της Χρυσής Αυγής. Τουλάχιστον αυτό το τελευταίο, οι αναλύσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα περίμενε κανείς να το έχουν υπολογίσει.

Δεν το υπολόγισαν. Αναζητώντας υψηλά ποσοστά στις αυτοδιοικητικές εκλογές, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (που παραμένει κόμμα της αγανάκτησης και της άρνησης) έκανε τους υπολογισμούς της, επιλέγοντας σε ορισμένες περιφέρειες να επενδύσει στη γενικώς και αορίστως αντιμνημονιακή ρητορική και στους εκπροσώπους της. Κάπως έτσι επελέγη και ο κ. Καρυπίδης - ένας δημοσιογράφος που έχει δώσει πάσες στη ρητορική του καλεσμένου του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη, που κόπτεται στον λογαριασμό του στο facebook για τα νοσοκομεία που ανήκουν στους Ελληνες και όχι στους «λαθρομετανάστες» (μα είναι δυνατόν υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιεί αυτή την ορολογία;) και θεωρεί ότι δεν έγινε και τίποτα «που η Χρυσή Αυγή μπήκε στη στενή», έτσι κι αλλιώς το πολίτευμά μας είναι η «δημ(ι)οκρατία». Γιʼ αυτό, σε άλλη ανάρτηση, σημειώνει: «Μέσα σʼ αυτό το "χειροπιαστό σκοτάδι της πικρής σκλαβιάς" υπάρχουν Ελληνες που δεν είναι ραγιάδες. Σύντομα θα εκφραστούν και θα σας επιστρέψουν τις κατευθυνόμενες ιδεοληψίες».

Το πιθανότερο είναι, μετά τις αντιδράσεις, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Καρυπίδης θα πάρουν διαζύγιο. Ο θόρυβος, ωστόσο, που ξεσήκωσε το μικρό αυτό επεισόδιο δείχνει ότι το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπορεί να συνεχίζει να πολιτεύεται ψαρεύοντας απλώς οπαδούς και ψηφοφόρους στον χυλό της καταγγελίας.

Δεν το είπε ο Ζίζεκ, αλλά ισχύει ότι όποιος κατουρά στη θάλασσα το βρίσκει στʼ αλάτι.

 Τα Νέα

Το αόρατο ρήγμα και οι ορατές μας πλάνες

γενικότερες σκέψεις με αφορμή το βιβλίο του Αρίστου Δοξιάδη «Το Αόρατο Ρήγμα» εκδ. Ίκαρος

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Το βιβλίο του Αρίστου Δοξιάδη, «Το Αόρατο Ρήγμα» ξαναβάζει τους πραγματικούς ανθρώπους μέσα στην οικονομική ανάλυση. Το κάνει αυτό σε τρεις διαστάσεις. Πρώτον, είναι γραμμένο για ανθρώπους. Δεύτερον, επαναφέρει το ρόλο των ανθρώπων μέσα στη λειτουργία των θεσμών. Και τρίτον, χρησιμοποιεί την οικονομική ανάλυση για να δημιουργεί πολιτικές γέφυρες ανάμεσα σε ανθρώπους.

Η πρώτη παρατήρηση είναι ένα καλό βιβλίο στα οικονομικά μπορεί να διαβάζεται ευχάριστα. Αυτό το βιβλίο φέρνει μια φρεσκάδα στην οικονομική βιβλιογραφία. Φέρνει κάτι που μεταμορφώνει βαρετές τεχνικότητες για ειδικούς σε ανάγνωσμα για το ευρύ κοινό. Για να λέμε την αλήθεια, η συνηθισμένη αφήγηση περί τα οικονομικά έχει κάτι το κουραστικό, που για τους μη-ειδικούς μπορεί να θεωρηθεί μέχρι και απεχθές. Τα «καλά οικονομικά βιβλία» είναι αυτά που αφού τα τελειώσεις χαίρεσαι που τα έχεις διαβάσει (και τα έχεις βάλει στο ράφι με ανακούφιση). Στην καλύτερη περίπτωση. Επειδή υπάρχουν και οι κακές περιπτώσεις.

Το βιβλίο το έχω διαβάσει (και βιαστικά και προσεκτικά) αλλά, επίσης, το έχω δοκιμάσει (του έχω κάνει πραγματικό test drive) με δύο κατηγορίες ανθρώπων:

Η απίστευτη «αντιμνημονιακή» απάτη

Σακελλάρης Σκουμπουρδής
Παρουσιάσαμε στο «Είναι το μνημόνιο, ηλίθιε!» την «επανάσταση των δικαστών», ή αλλιώς ελληνική επιχείρηση «καθαρά χέρια». Χτες μάθαμε για την αναδιάρθρωση στην Αστυνομία, το σύστημα Άτλας στο ασφαλιστικό, τα e-παράβολα. Γίνοται ακόμα και με το ζόρι κάποιες μεταρρυθμίσεις… Δείξαμε ότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της πίεσης που το μνημόνιο ασκεί στο «πεντάστερο» πελατειακό παρακράτος, ΣΤΟ Σύστημα, που πνίγει και διαλύει το έθνος. Δείξαμε επίσης, γιατί το μνημόνιο, παρά τις εύλογες όπως θα δούμε αποτυχίες του, ήταν μια σπάνια περίπτωση win win situation, όπου όλες οι πλευρές κερδίζουν.

Εδώ θα ολοκληρώσουμε την κουβέντα περί του ποια είναι η απίστευτη «αντιμνημονιακή» απάτη. Εξηγήσαμε πως ό, τι καλό συμβαίνει τώρα στον τόπο είναι προϊόν της πίεσης του μνημονίου και ό, τι κακό μας συμβαίνει είναι προϊόν της άρνησής μας να υπηρετήσουμε τις επιταγές του. Γιατί, λοιπόν, απέτυχε το μνημόνιο;

Χωρίς κανείς να είναι οικονομολόγος και να έχει εμβριθώς εγκύψει στην ουσία της φιλολογίας περί των «πολλαπλασιαστών» (θυμάστε, κυριαρχούσαν πρόσφατα στο καθ’ ημάς εθνικό καφενείο), μπορεί να καταλάβει. Ποιο είναι το ζητούμενο τελικά; Προφανώς, το πώς να μειώσεις την απώλεια πλούτου λόγω των περικοπών που φέρνει η λιτότητα, όταν εφαρμόζεται ένα μνημόνιο εκλογίκευσης μιας υπό χρεωκοπία οικονομίας. Δηλαδή, πώς ο λόγος της μείωσης του ΑΕΠ προς την μείωση των ελλειμμάτων να πλησιάζει τη μονάδα. Με άλλα λόγια, πώς να