Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Το Πολιτικό Βαριόμουτρο

Επειδή κάπως μούχλα η σημερινή μέρα σκέφτηκα να διαβάσω μια στατιστική έρευνα –είναι παγκοσμίως γνωστό οτι η στατιστική φτιάχνει τη διάθεση, νομίζω; Κι επειδή πάντα με γοήτευε το και καλά Ευρωπαϊστικό βλαχογκλάμουρ, είπα να διαβάσω αυτή την έρευνα ονόματι ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ 86, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2011, ΣΚΑΪ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, της Public Issue. Έλα να σου δείξω:


Ερώτηση: Η διεθνής ισχύς της χώρας έγινε: α) πιο αδύνατη, β) πιο ισχυρή, γ) παρέμεινε η ίδια, δ) δεν έχω γνώμη;

Παρατήρηση: Πώς είναι δυνατό να χαρακτηριστεί η ισχύς ως αδύνατη ή ισχυρή; Δηλαδή η αδύνατη ισχύς είναι ίσα με όσο πατάει το κουνούπι και η ισχυρή όσο πατάει ο ελέφαντας να πούμε; Προφανώς ο ποιητής θέλει να ρωτήσει (αλλά δεν το κάνει –ακυρώνοντας έτσι την ερώτησή του): η διεθνής θέση της χώρας έγινε πιο ισχυρή, πιο αδύνατη, μια από τα ίδια ή «συγνώμη βιάζομαι»; Επίσης όταν ζητάς από κάποιον να συγκρίνει θα πρέπει να του θέσεις και κάποια χρονικά πλαίσια. Τουτέστιν η ερώτηση θα έπρεπε να τελειώνει σε «από ότι ήταν πριν από Χ χρόνια ή Ψ μήνες ή Ζ τέρμινα».

Φυσικά οι πανέξυπνοι συμμετέχοντες απαντάνε, σε ποσοστό 67%, οτι η διεθνής ισχύς της χώρας έγινε πιο αδύνατη! Φαίνεται πώς όσο χοντραίνει ο Πάγκαλος τόσο αδυνατίζει η ισχύς –σε λίγο θα το βγάλουν και σε τύπο!

Ερώτηση: Τους επόμενους δυο μήνες τι προβλέπετε; Θα γίνουν αρκετές ή λίγες απεργίες και κινητοποιήσεις;

Παρατήρηση: Όταν ρωτάς τον άλλο «τι προβλέπεις» αμέσως τον τοποθετείς στο βάθρο του Πητ Παπαδάκου, της Μύριαμ και του Τζόσουα –κάπου εκεί τέλος πάντων. Άρα του δίνεις τη δυνατότητα να πει παπαριά χωρίς να φοβάται οτι θα του ζητηθεί τεκμηρίωση (όπως στην περίπτωση που αντί για «προβλέπετε» υπήρχε το «νομίζετε», ή το «εκτιμάτε»). Όταν μάλιστα το αποτέλεσμα αυτής της ερώτησης το βαφτίζεις «Προσδοκίες για τις κοινωνικές συγκρούσεις τους προσεχείς μήνες», τότε μπερδεύεις το τραμ με το μπαμ και τη γραβάτα με το κασκόλ. Ή αλλιώς ονομάζεις αυθαίρετα (οιωνεί έστω) «κοινωνική σύγκρουση» την εργασιακή διεκδίκηση.

Για την ιστορία, το 84% των ερωτηθέντων λέει οτι θα γίνουν αρκετές απεργίες τους επόμενους δυο μήνες (και απορώ τι κάπνισε το 11% που λέει οτι θα γίνουν λίγες απεργίες).

Αφήνω στην άκρη τα βαρετά περί ικανοποίησης από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση καθότι τέτοιου τύπου ερωτήσεις είναι άνευ νοήματος. Σα να ρωτάς κάποιον μετά το γάμο «με ποιον κάνετε καλύτερο σεξ; με τον τωρινό σύντροφό σας ή με τον προηγούμενο;» Η σωστή απάντηση είναι σαφέστατα «καλύτερο σεξ θα έκανα με τον Μπραντ Πιτ ή την Αντζελίνα Τζόλι αλλά δεν μου κάθονται». Ανάμεσα στον νυν και στον πρώην, αν ο πρώην έκανε καλύτερο σεξ δεν θα ήταν πρώην κι αν ο νυν έκανε ικανοποιητικό σεξ δεν θα παντρευόμασταν. Προφανή πράγματα δηλαδή –πολιτικά μιλάω. Αφήνω λοιπόν τα προφανή και πάω στις τσαχπινιές:

Ερώτηση: Τι γνώμη έχετε για τις παρακάτω μορφές κυβέρνησης: α) Οικουμενική, β) ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, γ) ΠΑΣΟΚ, δ) ΠΑΣΟΚ –ΣΥΡΙΖΑ, ε) ΝΔ, στ) ΝΔ-ΛΑΟΣ, ζ) Τεχνοκρατών-Ειδικών, η) Άλλο, θ) Χωρίς γνώμη;

Παρατήρηση: Αν και η Οικουμενική παίρνει 21% και η επιλογή Άλλο παίρνει 20% μόνο η Οικουμενική εμφανίζεται στον Πίνακα των Μετρήσεων. Κι απορεί κανείς (εγώ για την ακρίβεια): Πώς γίνεται να υπάρχει απαξίωση του κομματικού συστήματος και ταυτόχρονα να θέλει η (ισχνή έστω) πλειοψηφία μια κυβέρνηση όπου θα συμμετέχουν ΟΛΟΙ οι απαξιωμένοι μαζί; Πώς γίνεται να θεωρούνται λωποδύτες συλλήβδην οι πολιτικοί και η προοπτική κυβέρνησης τεχνοκρατών –ειδικών (άρα μη πολιτικών) να παίρνει μόνο 2%; Κι αυτό το Άλλο με το 20% τι είναι; Κυβέρνηση εξωγήινων; Πού ‘σαι ρε Γιώργη Παπαδόπουλε; Συνασπισμός Γκλέτσου –Ψηνάκη;

Ένα πραγματικά ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας εμφανίζεται από τον συνδυασμό 2 αποτελεσμάτων: αυτού που προκύπτει από την ερώτηση σχετικά με τις πρόωρες εκλογές (56% εκτιμά οτι θα έχουμε πρόωρες) και του άλλου που μετράει την αναγκαιότητα διεξαγωγής εκλογών (το 81% απαντάει οτι δεν χρειάζονται). Σκέφτομαι εγώ:

Όλη αυτή η πολυκαναλική προπαγάνδα περί χούντας του ΠΑΣΟΚ, η οποία χούντα καταλύει το Σύνταγμα κ.λ.π. δεν έχει περάσει στους ερωτώμενους; Αν ναι –γιατί δεν θέλουν να γίνουν εκλογές και να ξεφορτωθούν τη χούντα;

Μήπως όμως τελικά, επειδή ακριβώς έχει περάσει η ιδέα της χούντας, οι ερωτώμενοι αδιαφορούν ουσιαστικά περί της διεξαγωγής εκλογών αφού όλα θα είναι σικέ; Μήπως ακριβώς αυτή η άποψη των ερωτώμενων -οτι αν και δεν θέλουν πρόωρες εκλογές, οι πρόωρες μάλλον θα γίνουν- μήπως αυτό σημαίνει οτι οι ερωτώμενοι έχουν αποδεχτεί την κυριαρχία της χούντας η οποία ορίζει τα πολιτικά πράγματα του τόπου αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών;

Μήπως οι ερωτώμενοι απλά είχαν το φαϊ στη φωτιά κι απάντησαν βιαστικά στις παραπάνω ερωτήσεις;
Ρεζουμέ δεν βγαίνει και οι απορίες θα μπορούσαν να συνεχιστούν αιωνίως. Γι΄αυτό λοιπόν οι συγκεκριμένες ερωτήσεις είναι άχρηστες και περιττές –από τη στιγμή που δεν οδηγούν σε μια ασφαλή υπόθεση.

Υπάρχουν άλλες –τέτοιες –άχρηστες ερωτήσεις;

-Η κλασσική περί «καταλληλότερου» η οποία αποδεδειγμένα πλέον δείχνει το ποιος είναι πρωθυπουργός της χώρας την χρονική στιγμή της έρευνας.

-Η «παράσταση νίκης» η οποία δείχνει ποιο κόμμα κυβερνάει τη συγκεκριμένη στιγμή.

-Η ερώτηση περί «αποχής και ψήφου αποδοκιμασίας» τη στιγμή που δεν γίνονται εκλογές!

Με λίγα λόγια, πρόκειται περί μιας έρευνας της οποίας οι περισσότερες ερωτήσεις δεν οδηγούν σε ασφαλές συμπέρασμα ενώ οι υπόλοιπες ερωτήσεις είναι διατυπωμένες (επιεικώς) λανθασμένα. Και δεν θα είχε μεγάλη σημασία το γεγονός αν δεν επρόκειτο για έρευνα η οποία έγινε με τη στάνταρ μεθοδολογία που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια στη χώρα.

Προκύπτει έτσι το διπλό ερώτημα:

1. Σε τι αποσκοπούν αυτού του τύπου οι έρευνες; Στην αποτύπωση ή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης;
2. Υπήρχε περίπτωση να κατατεθεί το σχέδιο της συγκεκριμένης έρευνας σαν εργασία στο μάθημα της Στατιστικής σε πανεπιστημιακή σχολή και ο φοιτητής που κατέθεσε τέτοιο έκτρωμα να περάσει το μάθημα;

http://themotorcycleboy.blogspot.com/

Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

Η αντανάκλαση του φόβου στις ταινίες προσεχώς

Θα ήταν λογικό να αναρωτηθούμε πώς η τρέχουσα βαθύτατη και εντονότατη ηθική και οικονομική κρίση απορροφάται από το σινεμά. Αν ο κινηματογράφος λειτουργεί ως ένα είδος αμορτισέρ για ν΄ «απορροφάει» τους κοινωνικούς και ιδεολογικούς κραδασμούς, τότε μετατρέπεται σ΄ ένα μηχανισμό ομαδικής ύπνωσης και υποβολής. Αν εμφανίζεται «αγωνιστικός», κάποιοι τον κατηγορούν για σοσιαλιστικό ρεαλισμό.


Βασικά θεωρώ πως ποτέ άλλοτε (ούτε και ιστορικά) είχαμε βρεθεί σε τέτοια στενωπό. Μόνον που τις δικές μας σύγχρονες «Θερμοπύλες» δεν τις φυλάσσουν 30 γενναίοι, αλλά ένα κενό. Μια «τρύπα» στην πλάτη, μια ανοιχτή δίοδος για τα πάντα. Ως εκ τούτου, έχουμε και το σινεμά που μας αξίζει.

Βέβαια, το «Ζητείται ψεύτης» του Ιεροκλή Μιχαηλίδη μιλάει με τον εύστοχο τρόπο του για το ναυάγιο των πολιτικών, που προσάραξαν και το σκάφος της .. πολιτικής.

Πως το κάνουν

Ο διεθνής κινηματογράφος προσεγγίζει την κρίση αλλιώς: ως κρίση ιδεών, έρωτα, οικολογική, ταυτότητας, οικογένειας, πίστης, αξιοπρέπειας, εμπιστοσύνης, φιλίας.

Οι καλύτεροι των καλύτερων λένε επιτέλους την αλήθεια. Γίναμε τόσο παχύδερμα από την (τεχνητή) ευδαιμονία του (άκριτου) υπερκαταναλωτισμού ώστε δεν μπορούμε πλέον να νιώσουμε τίποτα.

Εδώ και τώρα ο Αντονιόνι δικαιώνεται διά του δικού του τρόπου ερμηνείας της αποπροσωποποίησης.

Οι ταινίες που θα φθάσουν τον επόμενο μήνα θα μας πουν το ίδιο πράγμα μυθοπλαστικά. Το εκφέρει ευθέως ο Ντάρεν Αρονόφσκι στον «Μαύρο κύκνο» (από 27/1).

Πώς να ασχοληθείς με την τέχνη, όταν καν δεν γνωρίζεις τη φυλετικότητά σου, την ουσιαστική ταυτότητά σου. Το εκφράζει ο «Τουρίστας» (από 13/ 1), που καθορίζει πως για να νιώσεις τον πραγματικό έρωτα, επείγεται να διχαστείς, να σκηνοθετήσεις την απώλεια, να μεταμφιεστείς σε άλλο.

Το φωνάζουν οι Τζόελ και Ίθαν Κοέν στο «Truegrit» (από 17/ 2). Για να ενηλικιωθείς, απαιτείται πολλαπλή απώλεια όλων των σημαινόντων του «πατέρα» και ταυτόχρονα βαθύτατη αναζήτησή του, παντοτινή εξάρτηση με το χαμένο βλέμμα του.

Ήταν κάποτε

Το υπαινίσσεται ο Ολιβιέ Ασαγιάς στον «Carlos» (από 3/2), όταν διά των εικόνων του μυθιστορηματοποιεί τα «γεγονότα» και τα ανάγει σε χαμένη και ζωογόνα αύρα εποχής.

Το ψιθυρίζει το «Rabbithole», όπου η Νικόλ Κίντμαν ξαναβρίσκει το χαμένο γιο μέσα από την ορμή του άλλου εφήβου.

Το επιχειρεί το «Winter’ sbone», όπου και πάλι η απώλεια (για μια ακόμη φορά του πατέρα) ανάγεται σε σύμβολο του αιώνιου ταξιδιού, που μετατρέπεται σε παντοτινή επιστροφή. Όσο πιο πολύ περιπλανιόμαστε, τόσο περισσότερο ωριμάζουμε ακυρώνοντας το φόβο.

Στο πολύ δύσκολο 2011 μόνον όποιος ακυρώσει το φόβο και πάψει να τον .. φοβάται μπορεί να λειτουργήσει με αξιοπρέπεια, υπευθυνότητα και άποψη. Σε τέτοιους πολίτες αξίζει (και δωρίζεται) και το καλό σινεμά.
 
 του Αλέξη Δερμεντζόγλου

Οι 10 πιο ευφάνταστες τεχνολογικές λέξεις.

update στο λεξιλογιο μας για να συνεννοουμεθα.παντως το "sheeple" μου αρεσε ιδιαιτερως.

" Ενα άρθρο του ΒΒC σχετικά με το πώς η τεχνολογία επηρεάζει το καθημερινό μας λεξιλόγιο στάθηκε η αφορμή για να δημιουργήσουν οι αναγνωστες μια λίστα με λέξεις που δεν υφίστανται αλλά απαρτίζουν ένα «διαδικτυακό λεξιλόγιο».


Το BBC δημοσίευσε τις 10 επικρατέστερες:

1. Plugthug: κάποιος που θα σκότωνε για πρόσβαση σε πρίζες/μπαταρίες.

2. Game-shame: Το συναίσθημα του να αντιλαμβάνεσαι πως το μισαωράκι που προγραμμάτισες να παίξεις online μετατράπηκε σε πεντάωρο και έτσι έχασες το ραντεβού σου που υπό άλλες συνθήκες θα είχες σε πρώτη προτεραιότητα.

3. Spamnesia: Η κατάσταση του να μην είσαι ικανός να απαντήσεις σε e-mails φίλων γιατί ο υπολογιστής σου τα θεώρησε junk και δεν τα εμφάνισε ποτέ.

4. Meanderthal: Κάποιος που προσπαθεί να οδηγήσει ή να περπατήσει χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα το Smart Phone του.

5. Sheeple: Όσοι τρέχουν να αγοράσουν το πιο πρόσφατο gadget της αγοράς επειδή πιστεύουν πως όλοι θα το έχουν και δεν μπορούν να αντέξουν στην ιδέα πως θα είναι οι μόνοι στην «απ' έξω». (ακριβής ελληνική μετάφραση = καταναλωτικά πρόβατα)

6. Memail: Το e-mail που στέλνω στον εαυτό μου για να θυμηθώ να κάνω κάτι σημαντικό.

7. Nerds-nest: ο χαμός που γίνεται από τα μπλεγμένα καλώδια πίσω από τηλεοράσεις και υπολογιστές.

8. Faceless: Αυτός που υπό την επήρεια αλκοόλ πόσταρε κάτι στο Facebook το οποίο οδήγησε σε ban του λογαριασμού του.

9. Dot con: η διαδικασία του να βγάζεις λεφτά μέσω ίντερνετ.

10. Nice to have intermet you: Φράση κατακλείδα για τις διαδικτυακές γνωριμίες.
Να αναμένουμε νέα λήμματα στο Oxford Dictionary;

Ελεάννα Μαλαφούρη  lifo.gr

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

ΤΟ MANUAL ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ

Ως για γνωστόν οι περισσότερες γυναίκες δεν διαβάζουν τις οδηγίες χρήσεως των προϊόντων που πέφτουν στα χέρια τους, με αποτέλεσμα να τους κάνουν κακή χρήση , με αποτέλεσμα χωρίς να φταίνε αυτά, να παρουσιάζουν μετά έντονες δυσλειτουργίες.

Για το λόγο αυτό, μέχρι να διαβάσω τα σχετικά βιβλία για να γράψω την συνέχεια για του ταξιδιού της Λιβύης, δημοσιεύω σήμερα ένα απολύτως χρήσιμο manual για τους άνδρες, που μόλις μου ήρθε e-mail.
Πιστεύω πως οι παρακάτω πρακτικές οδηγίες θα φανούν απολύτως χρήσιμες στις αναγνώστριες του μπλογκ, και αν τις τηρήσουν επακριβώς τα διάφορα μοντέλα του προϊόντος που διάλεξαν θα ανταποκριθούν χωρίς κανένα πρόβλημα τέλεια, για τον σκοπό που επιλέγηκαν.

ΑΝΔΡΕΣ- ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ
.
Συγχαρητήρια για τον άνδρα που διαλέξατε.
Αν ακολουθήσετε σωστά τις οδηγίες θα μπορέσετε να έχετε έναν άνδρα που να λειτουργεί για πολλά χρόνια.
.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ
.
Πριν χρησιμοποιήσετε τον νέο άνδρα πρέπει απαραίτητα να τον φορτίσετε.
Συνδέστε τον με το τραπέζι για 3 ώρες δώστε του ένα πιάτο μουσακά με χωριάτικη και μια εφημερίδα και αφήστε τον για λίγες ώρες.
Έτσι εξασφαλίζετε η ομαλή λειτουργία του.
Μετά από αυτό τον ξαναφορτίζετε όποτε θέλετε.
.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ
.
Ο άνδρες είναι ευαίσθητοι γι'αυτό θέλουν προσεχτική μεταχείριση.
Κυρίως τα μοντέλα του ποδοσφαιρόφιλου και κομπιουτεράκια.
Μην τους ενοχλείτε.
Οι άνδρες είναι εύπιστοι.
Πιστεύουν ότι είναι εξυπνότεροι απ' όλους.
Τα μοντέλα με τρίχες και καράφλα αγαπούν το σεξ, ενώ μοντέλα με μούσι και γυαλιά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για φιλοσοφικές συζητήσεις.
Το πιο σημαντικά μέρη του άνδρα είναι το στομάχι, το κέντρο του εγκεφάλου που ενημερώνεται και τα γεννητικά του όργανα.
Αρκεί μόνο το ένα για να τραβήξει όλη του τη προσοχή.
.
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ
.
Το προϊόν ανοίγει με τον πρωινό καφέ.
Αν παρ' όλα αυτά δεν λειτουργήσει μπορούμε να του θέσουμε ερωτήσεις σχετικά με το ποδόσφαιρο ή την πολιτική κατάσταση.
Αν θέλουμε να λειτουργήσει καλά αρκεί να κουνάμε το κεφάλι μας με ενδιαφέρον όταν μιλάει και να του λέμε κολακευτικά λόγια για το θάρρος του και την εξυπνάδα του.
Δείχνει ευγνωμοσύνη όταν του προσφέρουμε κρύα μπίρα και ζεστό φαγητό.
Που και που να κοιμάστε μαζί του και να τον λέτε τίγρη.
.
ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ.
Ο άνδρας χρειάζεται συνεχώς συντήρηση διαφορετικά χαλάει εύκολα.
Στείλτε τον σε γυμναστήριο και θαυμάστε τα μπράτσα του.
Μην του αγοράζετε ρούχα έτσι κι αλλιώς δεν θα τα φορέσει.
.
FAQ
.
1. Ο άνδρας μου με αγνοεί- Πείτε του ότι συναντήσατε στο δρόμο τον παιδικό σας έρωτα.
2. Βλέπει πολύ τηλεόραση, ειδήσεις κλπ. - Κοιμηθείτε σε άλλο κρεβάτι, σε 2-3 μέρες το αργότερο θα διορθωθεί.
3. Είναι βρομιάρης ή βρίζει ή είναι βίαιος. Το πετάτε και παίρνετε άλλο μοντέλο. Το προϊόν δεν αναβαθμίζεται.

http://atheofobos2.blogspot.com/

η βαλιτσα του Κηθ

Περάσαμε τις γιορτές με τον Κηθ. Ήρθε παραμονές, ξαφνικά, αργοπορημένος – τον περιμέναμε τριάντα χρόνια πριν και έσκασε τώρα που είμαι με τα μεσουλίντ, με μια βαλιτσάρα εξακοσίων σελίδων γεμάτη σταφ. «Θα μείνω λίγο καιρό» είπε, και άραξε στους καναπέδες με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι. Σκουντιόμασταν. Ρε συ, φοράει winkle pickers ακόμα ο θεός, κοντά μαύρα, με κοφτό κουβανέζικο τακούνι και μύτη ξιφία.


Να του προσφέρουμε κάτι. «Κηθ, τι να φέρω;». Τι να φέρεις, βλάκα. Τα έχει όλα στη βαλίτσα, το γράφει απ’έξω, «Life». Μπέρμπον, ζαχαρωτά, καραμέλες γλυκόριζας και φραγκοστάφυλου, πεγιότ, κόκες, χάπια, συνταγές για μπάγκελς με πουρέ, χαϊμαλιά, πένες κιθάρας, σύριγγες, χειροπέδες, παλιές φωτογραφίες. Μαλάκα, κουβαλάει ακόμα βυνίλια, ξέρει τους κωδικούς απ’ έξω. Το δαχτυλίδι νεκροκεφαλή που ανοίγει μύτες. Τσιγάρα κούτες. Την κλασική στολή: Μαύρο τζην σωλήνα, τζάκετ τζην Wrangler, μωβ πουκάμισο. Ουλές, καψίματα, σπασμένα νύχια, ρίμελ μαύρο τσιγγάνικο, ρυτίδες, μια φωνή βραχνό ξενύχτι, ροκ εν ρολ σταρ στις 11 το πρωί και βαρύ νότιοανατολικό Λονδίνο με χαλασμένα δόντια (οι σχολικοί οδοντογιατροί στις αρχές της δεκαετίας του ’50, διηγείται ο Keith Richards στο βιβλίο για τη ζωή του, ήταν απόστρατοι, τύποι που γύρισαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τους έστειλαν με τανάλιες και ποδοκίνητους τροχούς με ιμάντες να βγάλουν τα δόντια από όλα τα παιδάκια της Αγγλίας).

Το βιβλίο είναι βαρύ και ανάλαφρο όσο και η Ζωή ενός Αθώου Ρόκερ. Σε όποια σελίδα και να το ανοίξεις, διαβάζεις και μία ιστορία – τυχαία, σκόρπια, σύντομη ή σχεδόν. Διηγήσεις που έχουν την προβλεπόμενη διάρκεια ενός σωστού ροκ εν ρολ single, τριάμιση λεπτά και ένα-τζι. Ή, όσο κρατάει ένα shot ουίσκι. Τα βράδια του δίναμε να πιεί. Όσο του βάζαμε, αυτός μιλούσε. Ποτήρι και story. Προφανώς έτσι θα γράφτηκε το βιβλίο – από τον συγγραφέα και δημοσιογράφο James Fox – με διηγήσεις σε έναν βολικό, νυχτερινό, χαλαρό ειρμό. Χωρίς άγχος, χωρίς βαρύγδουπα νοήματα, με μικρές αναλαμπές πάθους και αυτή την τρυφερή αγάπη για τα αντικείμενα. Τέσσερα χρόνια τον κυνηγούσε ο Fox, για να του πει όλα όσα θυμόταν και να μαζευτεί το υλικό.

Οι βιογραφίες είναι χριστουγεννιάτικο είδος βιβλίου γιατί, -οι σωστές βιογραφίες- κρύβουν παραμύθια για παιχνίδια. Ιστορίες για πράγματα. Για τα φετίχ των ηρώων τους. «Πώς έχασα την πρώτη μου κιθάρα στον υπόγειο του Bakerloo». «Πώς γνώρισα τον Mick Jagger στον σταθμό του Dartford». Τον γνώρισε γιατί κρατούσε κάτω από τη μασχάλη του δύο σπάνια βινύλια, Chuck Berry και Muddy Waters, θα σκότωνε ο Κηθ για να τα έχει. Πήγε και του μίλησε. «Γειά, πού τα βρήκες αυτά; Κάπου σε ξέρω εσένα ρε. Ήμασταν συμμαθητές στο δημοτικό.»

Αυτές οι διηγήσεις μας έκαναν να ανοίγουμε και τις δικές μας παλιές φωτογραφίες. Να, εδώ είναι το πάρτι, τότε που είχες φέρει να παίξεις το «Some Girls». Θυμάσαι; Έγινες τούτσι, ήπιες ακόμα τις κολόνιες από το μπάνιο. Την ίδια ακριβώς στιγμή εκείνη τη νύχτα, στην άλλη άκρη του πλανήτη, ο Κηθ μπορεί να ήταν σε κανένα επαρχιακό αστυνομικό τμήμα στο Άρκανσω, τύφλα στις τουαλέτες, και να προσπαθούσε να ξεφορτωθεί τα χάπια και το χόρτο μέσα στη λεκάνη. «Χάλασε το γαμοκαζανάκι, δεν τραβάει».

Όλες τις γιορτές τις περάσαμε με το φανελάκι – η γιαγιά της πολυκατοικίας (δεν έχουμε αυτόνομη θέρμανση) άναβε τα καλοριφέρ τα βράδια στο φουλ, δούλευε το μηχανοστάσιο σαν να ήμαστε ο Τιτανικός, επάνω εμείς λιώναμε, 20 βαθμούς έξω, και μέσα με τους ανεμιστήρες οροφής και τα παγάκια – ε, κρυολογήσαμε. Ο Κηθ εντωμεταξύ έλεγε, έλεγε. «Σε όλη τη διάρκεια των ‘70ς έπαιρνα καθαρή, φαρμακευτική κοκαΐνη Μερκ».

Εμείς όλες τις γιορτές τις περάσαμε με τα Βιξ και τα Κολντ εντ Φλου. Ημιναρκωμένοι, να γλυστράμε λίγο λίγο από τους καναπέδες και να κουνάμε το χέρι με το τηλεκοντρόλ του γουίί για να στείλουμε τη μπάλα στις κορίνες. Μαλάκα έκανα στράικ ξαπλωμένος. Ο Κηθ μας έβαζε να ακούμε συνέχεια το νέο του cd, «Vintage Vinos», που κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη παράλληλα με το βιβλίο. Συλλογή από παλιά κομμάτια από τρία, νομίζω, βινύλια που έχουν πια καταργηθεί που έκανε με την προσωπική του μπάντα, τους X-pensive Vinos το ’87, όταν οι Stones είχαν πάψει για λίγο να ρολάρουν. Γούσταρε ο παλιόγερος, είχε μαζέψει μουσικάρες, είχε ρίξει και την μία από τις Labelles στα φωνητικά, έσταζε η λιωμένη, καυτή, brown sugar της επάνω στη δικιά του, τραχειά, γρατζουνισμένη κραυγή. Και η πένα – το τραυματισμένο του δάχτυλο από μία πέτρα όταν μικρός που του έκοψε ένα μικρό κομμάτι και του χάρισε μία παντοτινή, μικρή τομή, ένα φλατ δάχτυλο με μία έξτρα εγκοπή για να παίζει τις χορδές σαν να τις τσιμπάει – έπαιζε κοφτά, με μια τζαμαϊκάνικη steady beat κίνηση, κάτι μπλουζ καταλήξεις και βογκητά, λίγο θυμωμένος, λίγο horny, πωπω σε ποια σελίδα είσαι;

Επιβιώσαμε όλοι. Ο Β., η Μ. κι εγώ από το κρύωμα. Ο Κηθ από την εξάρτηση, από πεσίματα από δέντρα, από φωτιές σε δωμάτια ξενοδοχείων, από αστυνομίες, χωρισμούς, από νταήδες στο σχολείο που τον έδερναν, από τη βαρεμάρα μιάς αδιάφορης, ανώδυνης ζωής μιας εργατικής οικογένειας στην επαρχία του Λονδίνου. Η ροκ εν ρολ ζωή δεν είναι απαραίτητο να κρύβει μόνο θυελλώδεις νύχτες με bitches και γκομενάκια, τηλεοράσεις πεταμένες από τα παράθυρα, μέταλλο και αίμα. Χρειάζεται να κρύβει μία αθώα, ενστικτώδικη αγάπη για τη μουσική, τρελή αγάπη όμως, πάθος, να κολλάς εκεί – με τις ώρες. Να είσαι με τους δικούς σου και να παίζεις. Γκραν γκραν γκραν. It’s only rock n roll but I like it, like it, yes I do. Ωπ, έκανα στράικ.


Info: Το βιβλίο «Life» του Keith Richards θα κυκλοφορήσει σύντομα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Intro Books.

http://panikoval500.blogspot.com/

Ο Γκλέτσος της καρδιάς μας

τι καταλαβες τωρα;

αντιγραφω απο salata tv :
 Ως αποτέλεσμα, χτες το βράδυ, στο twitter εμφανίστηκε το hashtag #gkletsosfacts όπου διάφοροι χρήστες έγραψαν τις δικές τους μαρτυρίες για την μυθική υπόσταση του Απόστολου Γκλέτσου, ανεβάζοντάς τον στο ίδιο επίπεδο με τον Τσακ Νόρρις!


Ορίστε, μερικά από τα καλύτερα #gkletsosfacts:

@KeitaroYamayoto: Όταν ο Γκλέτσος βλέπει "Το Νησί", όλοι γίνονται καλά

@ergodektis: Ο Γκλέτσος δεν ήταν ποτέ υποψήφιος Δήμαρχος! Η Στυλίδα ήταν υποψήφια για να την αναλάβει!

@geobak: O Γκλέτσος ξέρει που πάει ο Καραμήτρος

@Jenny__Haritou: O Γκλέτσος φοράει το πουκάμισο τσαλακωμένο & αυτό σιδερώνεται αυτόματα!

@dreamwall: Ο Γκλέτσος με το που ανοίξει το Angry Birds, πεθαίνουν αυτόματα όλα τα γουρουνάκια!
@parafonos: Φεύγει το ΔΝΤ από την Ελλάδα, το χρέος ανέλαβε ο Γκλέτσος

@KostisR: Το τρένο δεν υπάρχει πια. Το πάτησε ο Γκλέτσος

@SalataTV: Όταν ο Γκλέτσος ψωνίζει έπιπλα από το ΙΚΕΑ, του τα δίνουν συναρμολογημένα.

@dreamwall: Ο Γκλέτσος δεν έχει κάνει accept τον Zuckerberg στο Faceboook

@dichatz0707: Ο Γκλέτσος μετά τα διοδια, θα καταργήσει και το Τριωδιο

@Mavrogiorgos: O Μέσι την χρυσή μπάλλα κι ο Γκλέτσος τη χρυσή μπάρα!

@koskons: Άμα δε πάει το βουνό στον Μωάμεθ, του το πάει σηκωτο ο Γκλέτσος!

@SalataTV: Ο Γκλέτσος πήρε ελαττωματικό iMac από τη #systemgraph κ του το αντικατέστησαν την ίδια ημέρα.

@dreamwall: Ο Γκλέτσος γράφει greeklish και αυτόματα εμφανίζονται ελληνικά

@pannou: Ο Γκλέτσος κάθε καλοκαίρι πάει διακοπές στο Τρίγωνο Των Βερμούδων.Και επιστρέφει πάντα!

@nickggr: Το βάρος του Γκλέτσου δεν το μετράνε σε κιλά αλλά σε κλίμακα Ρίχτερ

@gonik: Ο μπαμπούλας πριν κοιμηθεί το βράδι ελέγχει τη ντουλάπα, μήπως κρύβεται ο Γκλέτσος

@rocean: Το ξυπνητήρι του Γλετσου στο iPhone χτύπησε κανονικά στις 1 Ιανουαρίου

@Dreamart: Ο Γκλέτσος βάζει την αλύσιδα στο ποδήλατο εν κινήσει. Χωρίς να πέσει.

@SalataTV: Ο Γκλέτσος ξέρει ποιος είναι ο @pitsirikos.

@KostisR: Ο Γκλέτσος πήγε στα Goodys και ζήτησε ένα Big Mac. Του το έφεραν.

@Kleoniki_: O Γκλετσος εβρισε τον Κουγια, χωρις να λαβει εξωδικo.

@SalataTV: O Γκλέτσος έχει αμφισβητήσει τον Στάλιν μπροστά στην Αλεκα.

@nasos_gr: Τι τρώει ο Γκλέτσος για πρωινό; "Μπάρες" δημητριακών.

@Kakashios: Ο Γκλετσος ειναι ο 13ος Αποστολος!

@Alexandreeeee_: Την 1η μέρα ο Γκλέτσος δημιούργησε τον Θεό

@Mitsoulas_p: O Γκλέτσος πήγε διακοπές στις Παρθένες Νήσους. Πλέον ονομάζονται απλά Νήσοι.

@DiChatz0707: Οταν θελεις κατι παρα πολυ, ακομα και το συμπαν να συνομοτησει, αν δεν εγκρινει ο Γκλετσος δε πας πουθενα

@mikeblacki: Ο Γκλέτσος μπορεί να εφαρμόσει τον υπαρκτό σοσιαλισμό.

@SalataTV: Στον Γκλέτσο, η περαίωση βγήκε αρνητική - του επέστρεψαν χρήματα!

@LefterisSt: Ο Γκλετσος είναι τόσο σκληρός που ξυρίζεται με κομπρεσέρ.

@SimosBRU: Ο Γκλετσος έβαλε τον Κωφιδη να πληρώσει στα διόδια!

@KostisR: O Γκλέτσος μπορεί να φάει μόνο ένα Lays

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011

εμπαινε αποστολη,εμπαινε και ισα το κορμι σου

Α.ΓΚΛΕΤΣΟΣ: "ΑΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ!!!" (video)



http://hellenicrevenge.blogspot.com/

ακολουθει σχολιο ανγνωστη του blog :

ΕΥΓΕ ΣΤΟΝ ΓΚΛΕΤΣΟ,ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΑΤΟΓΚΛΑΜΟΥΡΙΑ,ΛΕΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΚΟΥΕΔΕΣ....ΑΛΛΑ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ,ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ,ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΜΕΝΟ,ΠΩΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ,ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ,ΕΧΟΥΝ ΚΑΛΗ ΡΙΖΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΗ ΑΓΩΓΗ.
ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙ....ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ ΝΕΚΡΟΙ....Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΘΛΙΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ,ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821.....ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝ ΜΕΣΩ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
ΤΩΡΑ...ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΤΑ,ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΤΟ <> ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ....ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ
ΕΣΒΗΣΕ ΠΟΛΛΑ ΑΝΤΙΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ,Ο ΓΚΛΕΤΣΟΣ ,ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΟΥ ΤΗΝ ΔΗΛΩΣΗ...
ΕΥΓΕ
..............................................................

ευγε....

Προτάσεις Αλ. Τσίπρα για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ...ΑΛΕΞΗ;;

Πολυσέλιδο κείμενο στο οποίο συμπυκνώνονται οι προτάσεις του ΣΥΝ για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας, στη διάρκεια διευρυμένης σύσκεψης στα γραφεία του κόμματος στην Κουμουνδούρου.


Σύμφωνα με πληροφορίες στο κείμενο υπογραμμίζεται η ανάγκη να γίνει μια ειλικρινής προσπάθεια για την επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αποκλεισμούς αλλά με προϋποθέσεις.

Μεταξύ άλλων, προτείνεται η δημιουργία ενός νέου πολιτικού κέντρου, το όποιο θα αποτελείται από τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και εκπροσώπους συνιστωσών και θα είναι η κινητήρια δύναμη του συμμαχικού σχήματος.

Όπως προτείνεται, το σχήμα αυτό θα έχει ένα περιθώριο έξι μηνών προκειμένου να δικαιολογήσει την παρουσία του και κυρίως να αποδείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί.
........................................................................................................................................................


αλεξη......

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΦΩΝΟ, ΤΙ; ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ TI-VO ΑΡΑΓΕ Η ΘΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;

- Το ότι έκλεισε το ΔΙΦΩΝΟ ασφαλώς δεν αφορά κανέναν από αυτούς που ασχολούνται ή έστω ενδιαφέρονται για τη μουσική. Μη λέμε τώρα τα αυτονόητα.

- Το περιοδικό που εξέδιδε ο Όμιλος Γιαννίκου, όπως και το Ποπ + Ροκ που έκλεισε πέρσι, δεν είχε καμία σχέση με το ΔΙΦΩΝΟ για το οποίο όλοι τώρα κλαίνε και οδύρονται. Αν θυμάστε, κάποτε το όνομα Chevrolet είχε μια κάποια αίγλη στην βιομηχανία των αυτοκινήτων. Σήμερα το έχει αγοράσει η Daewoo, για να ψήσει τον κόσμο ότι τα αυτοκίνητα που παράγει έχουν πλέον ποιοτική υπεροχή και δεν είναι τα ντενεκέδια του παρελθόντος . Κάπως έτσι ο Γιαννίκος βγήκε στην πιάτσα προ ετών και μάζεψε δυο-τρία trademark, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχαιραν καλής φήμης, για να δώσει ποιοτικό άλλοθι στις δραστηριότητές του. Και καλά έκανε δηλαδή. Μαγκιά του. Αφού μάλιστα κάποιοι τον πίστεψαν και τον στήριξαν, ακόμη πιο μαγκιά του. Ελπίζω τουλάχιστον αυτός να έπαιρνε επιστροφή Φ.Π.Α.
- Δεν βρίσκω καμία απολύτως διαφορά στις δύο περιπτώσεις. Ή, μάλλον, βρίσκω. Η νέα Chevrolet έχει βγάλει και κάνα δύο καλά μοντέλα στην αγορά. Από τα μουσικά περιοδικά του Ομίλου Γιαννίκου δεν έχω τίποτε να κρατήσω. Τι να κρατήσω δηλαδή; Τα φθηνά και εξυπηρετικά κείμενα, τα δώρα πάρε κόσμε, το ευτελές lay out, που δεν ξεχωρίζει τα Ζουζούνια από τον Morrissey και άλλα τόσα είναι για πέταμα και όχι για να τα θυμόμαστε ασφαλώς.

- Και κάπου εδώ μπαίνουν στο χορό οι μεγαλόστομες δηλώσεις περί των ανθρώπων που έχασαν
δουλειά τους, οι κραυγές συμπαράστασης και ο ανένδοτος αγώνας εναντίον των αφεντικών. Η αυτοδιαχείριση του μέσου (όπως αυτή που έγινε και στον City 99,5 της Αγγελοπούλου, να φανταστώ;) και όλα αυτά τα ωραία που τα είχαμε ξεχάσει για χρόνια χαμένοι στην αφασία μας, αλλά ήρθε να μας τα θυμίσει το μνημόνιο. Τα πράγματα είναι άγρια εκεί έξω και όποιος περίμενε το κλείσιμο του Διφώνου για να το καταλάβει και να το παίξει αντίσταση και αγώνας, καλά θα κάνει να το βουλώσει και να επιστρέψει στο κρεβάτι του.

- Η ανεργία είναι παντού, είναι σκληρή, αφορά τους πάντες και εν δυνάμει είναι όλοι άνεργοι πλέον. Οι δηλώσεις συμπαράστασης, καθώς μάλιστα εμπεριέχουν μεγαλόστομες ανοησίες και ψευδοεπαναστατικές παρλάτες, γρήγορα θα ξεχαστούν και η ανεργία θα μείνει εδώ. Άλλο πράγμα η ανεργία, άλλο πράγμα το κλείσιμο ενός κατ ευφημισμό ιστορικού και σημαντικού τίτλου, που εδώ και χρόνια δεν αποτελούσε τίποτε άλλο παρά ένα χαμηλής ποιότητας μέσο, που εξυπηρετούσε απροκάλυπτα τα εταιρικά συμφέροντα όσων το εξέδιδαν, με καλυμμένη δήθεν την προστασία της ιστορικής ονομασίας Δίφωνο (κρίμα που κανείς από τους παλιούς του Διφώνου, δεν τους έκραζε δημόσια και δυνατά τόσο καιρό, αν δεν μου διαφεύγει κάτι., το ίδιο άλλωστε συνέβη και με το Ποπ & Ροκ).

- Μπήκαν εξώφυλλο οι ΟNIRAMA και από συντάκτες του περιοδικού διάβασα την ηλίθια δικαιολογία ε, "αν είναι και να κρατήσουμε τις δουλειές μας ας γίνει και αυτό". Και μετά από ένα μήνα έκλεισε το περιοδικό. Καθόλου τυχαίο ασφαλώς. Όποιοι δεν έχουν την κρίση να καταλάβουν τι γίνεται και που οδηγεί αυτό που γίνεται, πέφτουν εύκολα από τα σύννεφα, που τους είχε τοποθετήσει το αφεντικό Σωτήρας που μετατράπηκε από τη μια μέρα στην άλλη σε Τέρας!

- Με το 90 τοις εκατό της ελληνικής μουσικής παραγωγής να έχει περάσει στον Όμιλο Γιαννίκου και μόνο η έκδοση του Διφώνου από τον ίδιο Όμιλο αποτελούσε πρόβλημα. Οι εργαζόμενοι του ομίλου παρουσιάζουν τους δίσκους που εκδίδει ο Όμιλος, παίρνουν συνεντεύξεις τσανακογλύφτικες από τους καλλιτέχνες του, τους αποθεώνουν, τους βάζουν στο εξώφυλλο και μας το παρουσιάζουν όλο αυτό σαν περιοδικό με κρίση και άποψη, που δήθεν προωθεί τον πολιτισμό και το ελληνικό τραγούδι. Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ. Τα ίδια και στο πολιτιστικό ένθετο του Κόσμου του Επενδυτή. Τα ίδια και στις εκπομπές πολιτισμού του Alter. Ευτυχώς που έκλεισε το Δίφωνο μάγκες. Το επόμενο εξώφυλλο θα ήταν σίγουρα η Νίνα Λότσαρη και δεν θα είχατε που να κρυφτείτε.

- Πολλοί από αυτούς τους μεγαλόστομους καλλιτέχνες που βγαίνουν και κάνουν δηλώσεις (εδώ) ήταν ευνοημένοι της κατάστασης. Ο Όμιλος τους κυκλοφορούσε τον δίσκο, τους τον διαφήμιζε, τους έστελνε τη συνέντευξη έτοιμη και διπλοφουρνιστή και τους είχε και έτοιμο το εξώφυλλο. Τώρα τι θα κάνουν; Κάποιοι άλλοι έσπευσαν να συμπαρασταθούν γιατί η συμπαράσταση είναι κάτι το γενικά και αορίστως καλό, κάποιοι άλλοι άκουσαν για ανέργους και ξεσκόνισαν την μπαντιέρα που κάθε τόσο σηκώνουν μπας και ακουστούν τα τραγουδάκια τους. Ένας- δύο έχω την αίσθηση ότι βιάστηκαν και την πάτησαν. Ο Φοίβος Δεληβοριάς, ας πούμε, στις συνεντεύξεις του τελευταία περνάει γενιές δεκατέσσερις όλο αυτό το συνάφι και την κατάντια του και τώρα σπεύδει να συμπαρασταθεί και αυτός. Ήμαρτον! Ας ξέρει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά, που λέει και το σλόγκαν. Και το ξαναλέω: δεν τα πολτοποιούμε όλα στο βωμό της διαφαινόμενης ανεργίας. Αν είναι έτσι, θέλω δηλώσεις συμπαράστασης για κάθε βιοτεχνία που κλείνει και για κάθε μαγαζάκι της γειτονιάς που κατεβάζει οριστικά ρολά.

 Άρης Καραμπεάζης 

ΟΑΣΘ: Η σιωπή -και η κρατική επιδότηση- είναι χρυσός

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια άρα τα πολλά τα λένε οι φτωχοί. Τα λόγια και οι φωνές είναι ότι τους απομένει.


Οι πλούσιοι όπως ακριβώς ορίζει η λαϊκή σοφία μετά από χρόνια δοκιμών στο κοινωνικό εργαστήριο δεν λένε τίποτα. Και φυσικά δεν θέλουν να λες τίποτα γι’ αυτούς διότι ότι και να πεις είναι απλώς…μνησικακία. Ενώ οι ίδιοι -οι πλούσιοι- ως γνωστό διακρίνονται για τον αλτρουισμό τους.

Η εισαγωγή και οι διευκρινίσεις είναι απαραίτητα για τα δυό λογάκια που ακολουθούν και περιγράφουν την πολυετή και προσοδοφόρα -για τους μετόχους του- ιστορία του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης, κατά κόσμον ΟΑΣΘ.

Ο Οργανισμός αυτός από συστάσεως του αποτελεί παράδειγμα φωτεινό για την παγκόσμια οικονομική ιστορία. Είναι ένας ιδιωτικός οργανισμός που επιδοτείται ανοιχτά από Κράτος (το οποίο φυσικά και καταριούνται όσοι ιδιώτες δεν τα παίρνουν από αυτό ή όσοι θέλουν να τα παίρνουν μόνο αυτοί και κανείς άλλος και πολύ περισσότερο αν αυτός ο άλλος είναι εργαζόμενος).

Εν ολίγοις ο ΟΑΣΘ για χρόνια ολόκληρα είχε καταφέρει να παίρνει κρατική επιδότηση για το κόμιστρο με αποτέλεσμα να βγαίνουν πάντα οι μέτοχοί του κερδισμένοι. Η επιδότηση λένε είναι γιατί έτσι το εισιτήριο είναι φτηνό για το πόπολο διαφορετικά ο δύσμοιρος Οργανισμός δεν θα έβγαινε.

Ωστόσο το παράδοξο στην υπόθεση του Οργανισμού μας είναι ότι στην περίπτωση που –λέμε τώρα- εμφάνιζε κέρδη πάλι θα έπαιρνε επιδότηση. Κι ακόμη περισσότερο δεν υπήρχε περίπτωση αν είχε κέρδος να το μοιρασθεί με το …κατηραμένο κράτος. Το σύστημα είναι τόσο πολύπλοκο μες στην απλότητά του που θα χάζευαν οι οικονομολόγοι από συστάσεως κόσμου. Βρέξει χιονίσει θα έχετε κέρδος λέει η επικεφαλίδα.

Θα μπορούσαμε για να βοηθήσουμε την οικονομική επιστήμη να καταθέσουμε μια πρόταση για την περιγραφή του μοντέλου –χάρην βοήθειας στην οικονομική επιστήμη- θα μπορούσε να κατέληγε στον τίτλο: Η σοσιαλιστικοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας χάρην της καπιταλιστικής επιβίωσης. (Είναι λίγο λοξός ο τίτλος αλλά όπως έχει αποδειχτεί έτσι έχει περισσότερα περιθώρια για Νόμπελ)

Επιπλέον και αφού η επιδότηση έτσι κι αλλιώς θα πέσει στο ταμείο, ο ΟΑΣΘ αποφασίζει από μόνος του πότε θα κάνει αύξηση στα εισιτήρια του όπως και θέλει να κάνει από την 1η Φεβρουαρίου.

Η τιμή του απλού εισιτηρίου θα διαμορφωθεί στα 80 λεπτά για μία μετακίνηση και 90 λεπτά για δύο μετακινήσεις στην ίδια κατεύθυνση σε χρονικό διάστημα μιάμισης ώρας. Οι αυξήσεις καθυστερούν επειδή… δεν τυπώθηκαν τα νέα εισιτήρια. Ο ΟΑΣΘ ωστόσο διαθέτει τις μηνιαίες κάρτες απεριόριστων διαδρομών -για τον Ιανουάριο, στη νέα τιμή των 30 ευρώ (από 24 ευρώ)-, γεγονός που έχει εξοργίσει μεγάλο αριθμό επιβατών που πλήρωσαν 6 ευρώ περισσότερα, αν και δεν ξεκίνησε η περίοδος των αυξήσεων…

Στους φτωχούς απομένουν όπως έχουμε πει οι φωνές και τα λόγια. Ευτυχώς που από καιρού εις καιρό προχωρούν και σε πράξεις. Όπως η κυριακάτικη διαμαρτυρία από μέλη της συλλογικής κίνησης «Επιβάτες Θεσσαλονίκης» οι οποίοι ανάρτησαν πανώ μέσα στα λεωφορεία και καλούσαν τους επιβάτες να μην πληρώνουν εισιτήριο.

Η κίνηση «Επιβάτες Θεσσαλονίκης» συγκροτήθηκε σε ευρεία συνέλευση επιτροπών, κινήσεων πολιτών, σωματείων, κοινωνικών φορέων και πολιτών που είχε γίνει στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης την περασμένη Τετάρτη.

Ανάμεσα στα άλλα έχουν αποφασίσει να προχωρούν σε διάφορες δράσεις όπως: παρεμβάσεις και συμβολικές καταλήψεις λεωφορείων, παραστάσεις διαμαρτυρίας στα γραφεία του ΟΑΣΘ και στα πολιτικά γραφεία των υφυπουργών Μεταφορών έκδοση ενημερωτικού φυλλαδίου για το καθεστώς λειτουργίας του ΟΑΣΘ, εκτύπωση αφίσας και αυτοκόλλητου με σύνθημα: “Πάρτε πίσω την αύξηση - Δημόσιες αστικές συγκοινωνίες”, συλλαλητήριο στις 20 Ιανουαρίου στο κέντρο της πόλης.

Υπάρχουν και αιτήματα :Να μην περάσει το νέο χαράτσι της κυβέρνησης και του ΟΑΣΘ, δωρεάν εισιτήριο σε ανέργους, φτωχούς, χαμηλοσυνταξιούχους, φοιτητές, μαθητές και εργαζόμενους κατά τον χρόνο που πηγαίνουν και έρχονται στη δουλειά τους, κατάργηση των προστίμων, δημοσιοποίηση του μετοχολογίου και του ισολογισμού του ΟΑΣΘ, δημόσιες συγκοινωνίες φθηνές για τον λαό.

Η δημοσιοποίηση του μετοχολογίου του ΟΑΣΘ είναι αίτημα ξεχωριστής σημασίας. Αν ποτέ ζήσουμε αυτή τη στιγμή θα προκληθεί γέλωτας μέχρις δακρύων…. Μέχρι τότε εμείς θα αρκούμαστε στα λόγια διαμαρτυρίας ενώ οι μέτοχοι του πάνσεπτου Οργανισμού θα επιβεβαιώνουν -και πάλι- την λαϊκή σοφία στη ρήση «η σιωπή είναι χρυσός».

 του Απόστολου Λυκεσά

Συνειδητοποίηση

Αυτό τον καιρό η ψυχή μου είναι ανήσυχη. Και για προσωπικούς λόγους, αλλά και για το γενικό κλίμα, αυτό που αγγίζει όλους μας ή έστω πολλούς από εμάς και κάνει το μέλλον μας αβέβαιο. Αλλά για να πω την αλήθεια έχω βαρεθεί και τις ανησυχίες και τους φόβους και τις αγωνίες που κατά καιρούς περνάει η ψυχή μου. Γεννήθηκα με λάθος αναλογίες. Κάποιο μέρος μου είναι έτσι όπως θα ήθελα να είναι και κάποιο άλλο που είναι και πολύ ουσιαστικό είναι τελείως λάθος. Δεν βρίσκω καμιά ωφέλεια να προκύπτει από την ανησυχία, το φόβο και την αγωνία. Ξέρω ότι είναι μέρος του παιχνιδιού της φύσης κι αυτό, αλλά θα προτιμούσα να με είχε κάνει η φύση με λίγο διαφορετικές αναλογίες. Έχω προσπαθήσει, να αλλάξω τον εαυτό μου στη σημεία που δεν μου αρέσουν, αλλά ο αγώνας μου αποδείχτηκε μάταιος. Δεν είμαι καλό παράδειγμα για κανέναν. Ακόμη και η ιδεολογία μου σε προσωπικό επίπεδο, με την οποία έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, απεδείχθη ανεπαρκής για να αντιμετωπίσει την αγριάδα της ζωής. Η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη πολλές φορές, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι στήθηκε και αναπτύχθηκε πάνω στην νοοτροπία ενός μεγάλου σφαγείου. Και όταν έρχεσαι αντιμέτωπος μ’ αυτό, ούτε η ανησυχία, ούτε ο φόβος, ούτε η αγωνία οδηγούν πουθενά. Συνήθως αυτό που χρειάζεται και αυτό που σώζει είναι το να μπορείς να μετατρέψεις την αγωνία σε αγώνα. Όλα τα άλλα είναι περιττά… Εκτός κι αν έχεις τύχη… Ένα μέγεθος που είναι ανώτερο και από τις αγωνίες και από τους αγώνες… Και αυτό είναι περίεργο γιατί όλα είναι προκαθορισμένα. Και αν είναι όλα προκαθορισμένα, τι νόημα έχει το να περνάμε αυτά που περνάμε. Έτσι επρόκειτο να γίνει κι έτσι έγινε… Το Σχέδιο που δεν αλλάζει. Οπότε περιμένουμε να δούμε που θα οδηγήσει κι αυτός ο δρόμος…


αρης τερζοπουλος klik.gr

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

να μη ξοδευεσαι...

Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν να ακούνε την αγαπημένη τους μουσική, χωρίς να το ξέρουν, απελευθερώνουν στον εγκέφαλό τους περισσότερη ντοπαμίνη, την ίδια χημική ουσία στην οποία οφείλεται το αίσθημα ευχαρίστησης που προκαλείται από ένα καλό φαγητό, από τα ναρκωτικά και από τα χρήματα, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα.
aggelioforos

παρε μια ντοπαμινη να μην ξοδευεσαι....

The night is dark, I won't leave you.

I'll bring you the stars, to be with you.
And if it is cold, I will fly high.
The moon is so close, I can carry it.

ποσα ρε πολυγυρινε χρωστας;

ποσα ρε συ χρωσταμε;ως δημος βεβαιως.
με ρωτουσε ενας φιλος.σιγα μην ηξερα.ημουν μεσα στο γενικο κλιμα.κανεις δεν ξερει ακριβως τι χρωσταει και σε ποιον χρωσταει.υλικως και ηθικως.
ελα ομως που η τραπεζα της ελλαδας εδωσε τα στοιχεια.
παρεπιπτοντως,η αλλη τραπεζα της ελλαδας ,η εθνικη,εκλεισε σημερα στο χρηματιστηριο με κεφαλοποιηση 5,39 δις .τοσο μεγαλη.για τις υπολοιπες δε το συζηταμε.νομιζουν και οτι ειναι μεγαθηρια.και σιγουρες.η μετοχη της 3Ε εκλεισε με δυο δις παραπανω στα 7,32.δεν ανοιγει καμια τραπεζα η coca cola;

anyway στο θεμα μας,ο δημος πολυγυρου χρωστα  4.346.233 εκατ.ευρω.
ο δημος σιθωνιας  3.574.684
δημος Αριστοτέλη 4.048.211

δημος Κασσάνδρας  7.403.027

δημος Καλλικρατείας – Μουδανιών  7.771.500
συμφωνα με τους υπολογισμους,ο καθε κατοικος του δημου χρωστα κατα κεφαλην.....κ.ο.κ.

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011

Ανακύκλωση

Καμιά φορά γελάω όταν βλέπω μαζικές επιθέσεις σε πολιτικούς, βουλευτές, κυβερνώντες εν γένει, ως αποκλειστικών υπευθύνων για πάσης φύσεως  δεινά, στραβά κι ανάποδα. Γελάω γιατί κοιτάζοντας λίγο παραπέρα, λίγο παραδίπλα από πολιτικά γραφεία και κομματικά φυτώρια, ατενίζοντας την ίδια την κουλτούρα του νεοέλληνα, στα πιο κομβικά της σημεία και πρόσωπα, τα πράγματα δεν φαίνονται να αλλάζουν. Ή, μάλλον, αλλάζουν προς το... αρχαιότερο. Εδώ μια ακόμη συνέντευξη με τον Γιάννη Πάριο, εκεί ο Σεραφείμ Φυντανίδης με μια ακόμη εκπομπή, λίγο παραπέρα ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου σε μια ακόμη εκτέλεση με την κυριακάτικη εφημερίδα. Δεινόσαυροι δηλαδή, συμπαθέστατοι κατά τα άλλα, αλλά δεινόσαυροι none the less, που αρνούνται όχι μόνο να εξαφανιστούν αλλά και να αποσυρθούν από την πρώτη γραμμή του μετώπου της αναγνωρισιμότητας. Τυχαία βεβαίως τα πρόσωπα, καθόλου τυχαία όμως η αέναη, επαναλαμβανόμενη επιστροφή του παρελθόντος ως σήμερα, ως αύριο: αν υποθέσουμε ότι κάποιος είχε φύγει στα τέλη της δεκαετίας του ’80 από την Ελλάδα και επέστρεφε σήμερα, θα ένιωθε πολύ άνετα. Θα έβλεπε γνωστά του, οικεία πρόσωπα να μονοπωλούν τα πόστα, τα στασίδια της δημοσιογραφίας, της πολιτικής βεβαίως αλλά και του πολιτισμού. Θα τα έβλεπε να ανακυκλώνονται σε έναν ατέρμονο κύκλο επιστροφής των τετριμμένων ως ‘κλασικών’, με ελαφρώς διαφορετική κάθε φορά συσκευασία, ώστε να μην προδίδεται η αρχαιότητά τους. Θα έβλεπε έναν τόπο που είχε μείνει πεισματικά, ναρκισσιστικά, ίδιος. Διότι όταν μια χώρα δεν παράγει – όχι με την αυστηρά οικονομική έννοια της λέξεως αλλά την βαθύτερη, την ριζικότερη, την πολιτισμική της έννοια –, τι κάνει; Ανακυκλώνει. Και δεν ανακυκλώνει βεβαίως στα τυφλά. Προτιμά υλικά τα οποία αντέχουν και δεν ανθίστανται στις συνεχείς ανακυκλώσεις, καθότι εύκαμπτα και εύπλαστα, αβλαβή και αθόρυβα. Κάποτε, κριτικοί διανοητές όπως οι Αντόρνο και Χορκχάιμερ μιλούσαν για τη βιομηχανία της μαζικής κουλτούρας ή τη βιομηχανία του θεάματος. Πλέον, στην Ελλάδα δικαιούμαστε να μιλήσουμε για μια πολύ πιο εξελιγμένη πολιτιστική βιομηχανία: για μια γερά εδραιωμένη βιομηχανία ανακύκλωσης. Η οποία μπορεί να μην υφίσταται, να μη λειτουργεί εκεί που πραγματικά χρειάζεται, όπως στα απορρίμματα, αλλά στα υψίπεδα του πολιτισμού, της κουλτούρας, των αξιών, ανοίγει καινούργιους δρόμους για την ατελεύτητη επαναφορά του δοκιμασμένου σαν αδοκίμαστου, του πεπαλαιωμένου σαν καινοτόμου.       

http://gerasimos-memoryland.blogspot.com/

Καταστολή και Ηθική Μυθοπλασία

Καταρχάς να εξηγούμεθα. Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, ακούω αυτό το ασματάκιον και σε όποιον αρέσουμε.

Στο προκείμενο τώρα.

Η ηθική είναι ο ακρογωνιαίος λίθος οποιασδήποτε κοινωνίας, παράγοντας συνοχής και σταθερότητας. Η ηθική είναι απαραίτητη, είναι δείγμα ευφυίας και κοινωνικής συνείδησης, σε όλες της εκφάνσεις και σε όλες της τις διαστάσεις.

Ο άνθρωπος που έχει δύο δράμια μυαλό, έχει την ικανότητα, την κριτική, να ξεδιαλέγει το ωφέλιμο και το καλό και το σωστό, από το ανωφελές, το κακό και το εσφαλμένο.

Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε τα πάντα ως καλά και σωστά, για τον απλούστατο λόγο ότι απλά δεν είναι όλα σωστά και καλά. Όποιος πιστεύει στην απόλυτη και πλήρη ελευθερία, να πάει στα βουνά μαζί με τους λύκους για να μπορεί να κάνει ότι γουστάρει χωρίς να τον κρίνει κανείς, διότι όσο ζει με ανθρώπους όχι μόνο θα κρίνεται και θα κρίνει, αλλά και θα βασίζει τη ζωή του σε αυτές τις κρίσεις, γιατί αυτό είναι και το καλό στην όλη υπόθεση, αλλιώς θα ήμαστε όλοι ζώα που ζευγαρώνουν και αφοδεύουν χύμα στο δρόμο. Οποιανού δεν του αρέσει η κοινωνία, τα μπογαλάκια του και άντε στα τσακίδια, να ζήσει όπως έχει στο μυαλό του αντί να κάθεται να μας πρήζει.

Αυτή ήταν η εισαγωγή, πάμε τώρα στο κυρίως θέμα.

Με αφορμή διάφορα άρθρα σε διάφορα μπλογκ σχετικά με διάφορα ζητήματα, ολοένα περισσότερο ανησυχώ, όχι για την πορεία του κόσμου ή για τα συγκεκριμένα ζητήματα ξεχωριστά, αλλά για το γεγονός ότι αυτοί που πράγματι μπορούν να κάνουν κάτι, τηρούν αμυντική στάση απέναντι στα θέματα που επηρεάζουν όλους αυτούς τους πληθυσμούς, αντί να κοιτάξουν στη ρίζα όλων αυτών των προβλημάτων.

Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι η ελίτ μας πλαδάρεψε, ότι τα μυαλά που κάποτε μεγαλούργησαν δημιουργώντας αυτοκρατορίες τώρα κοιμούνται τον ύπνο του χοντρού μπεκρή.

Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι η πειρατεία και η μετανάστευση δεν είναι προβλήματα αλλά συμπτώματα άλλων, βαθύτερων προβλημάτων, κι ωστόσο αντιμετωπίζονται με τόσο επιδερμικά μέτρα που αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει κάποιος που να ξέρει να μετράει τα δάχτυλά του εκεί απάνω, στην κορυφή της πυραμίδας ή αν τις αποφάσεις παίρνει η γυναίκα του την ώρα που αυτός παίζει φίφα ή προ.

Ο όρος μετανάστευση δεν χρησιμοποιείται τυχαία, αλλά αντιθέτως στη βάση του συλλογισμού μου βρίσκεται η πεποίθηση ότι όλοι οι μετανάστες εγκαταλείπουν τις χώρες τους για τους ίδιους λόγους μέσες άκρες και μόνο συγκυριακοί λόγοι αναγκάζουν ορισμένους να υπάγονται στη μία ή την άλλη κατηγορία.

Και που κολλάει η ηθική? Στο γεγονός ότι παρουσιάζονται ως κακοί εκείνοι ίσως και να μην είναι. Τονίζω το ίσως, διότι δεν είναι η θέση ούτε η φύση που κάνει την καλοσύνη αλλά οι πράξεις και τα λόγια του κάθε ενός μας ξεχωριστά, άσχετα με το ποιο αξίωμα κατέχει ή το που γεννήθηκε.

Ένας πειρατής, πχ είναι κακός? Ο αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού που θα τον σκοτώσει είναι καλός? Ο ναύτης του εφοπλιστή που μεταφέρει εμπορεύματα πάμφτωχων μπανανιών για να μοσχοπουληθούν σε αγορές είναι καλός? Εσύ που τα αγοράζεις αλλά μετά φωνάζεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα είσαι καλός?

Απελπίζομαι γιατί η λύση στα ανθρώπινα προβλήματα είναι η καταστολή, και γιατί το αντίδοτο στον πόνο είναι το μαστίγιο.

Ψάχνοντας λινκ για τη Σομαλία, παρατήρησα ότι οι περισσότερες από τις έγκυρες πηγές δείχνουν ένοπλους σομαλούς, δίνοντας την εντύπωση ότι οι άνθρωποι είναι πολεμοχαρείς εγκληματίες, χωρίς να γίνεται αναφορά στο γεγονός ότι οι δυτικοί χώρισαν τη χώρα στα δύο προξενώντας βολικούς εμφύλιους που ακόμα συνεχίζονται εδώ και τρείς δεκαετίες, με αμέτρητες απώλειες ανθρώπινων ζωών.Και αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως προβλήματα.

Κι έτσι, μας λένε ότι το τάδε πλοίο έπεσε στα χέρια πειρατών κι εμείς νομίζουμε ότι οι πειρατές είναι οι κακοί.

Και ωρυόμεθα για τους απάνθρωπους Παπούτσειους Φράχτες χωρίς να ξέρουμε ότι με κάθε δική μας αγορά νέου χαλιού, αρωματικού τσαγιού και μπασμάτι που βρωμάει ποδαρίλας χρηματοδοτούμε τους δικτάτορες που κράζουμε μετά βδελυγμίας όταν πίνουμε μαυροδάφνες...εεε...εχμ..α! η μαυροδάφνη είναι ελληνικότατη και ευρωπαϊκότατη, οπότε συνεχίζω κανονικά:... ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο τα καραβάνια ρακένδυτων μεταναστών.

Οπότε, αυτά τα τσιτάτα περί περιφραγμένης ευρώπης εγώ τα εκλαμβάνω ως ηθική μυθοπλασία, κατά την οποία μεταβιβάζεται η ευθύνη από τα αδύναμα άτομα-τσέπες σε κάποια αόρατη μέσα στα νέφη της εξουσίας δύναμης, τους "αυτούς".

Θες να κάνεις κάτι?

Μπορείς να ζήσεις χωρίς κρουασάν και κοκακόλα και ληβάης και τσάι ή καφέ με καραμελωμένα αμύγδαλα και μπανάνες και περσικά χαλιά και νέα έπιπλα κάθε διετία και οκτακόσιες τσάντες που να ταιριάζουν με τα οκτακόσια παπούτσια για μερικά χρονάκια?

Αν όχι, βγάλε το σκασμό και κάτσε στα αυγά σου καπιταλιστή του κερατά.

http://athinovio.blogspot.com/

Ο λόγος να είσαι βασιλιάς

Δεν υπήρχε περίπτωση να μη με συναρπάσει αυτό το έργο. Πρώτον, διότι ασχολείται με την πολιτική, έστω και με τη μορφή της πολιτικής που ασκεί συμβολικά ένας “διακοσμητικός” (και κληρονομικός) αρχηγός κράτους. Δεύτερον, γιατί αφορά ένα μέσο επικοινωνίας, το αγαπημένο μου. Και τρίτον και βασικότερο, γιατί έχει άμεση σχέση με το Λόγο - και την εκφορά του.


Ας αρχίσουμε από το τελευταίο. Ο λόγος είναι το βασίλειο όσων σκέπτονται, επιθυμούν να επικοινωνήσουν (με πάθος), να επηρεάσουν, να πείσουν, να διδάξουν, να “μεταλαμπαδεύσουν” - να παράξουν ιδέες και πολιτισμό. Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν στις προθέσεις του Γεωργίου του 6ου, εκτός ίσως από τη σκέψη και τη διατήρηση της εξουσίας του θρόνου. Ένας βασιλικός αδελφός που έγινε από σπόντα βασιλιάς, γιατί ο “κανονικός” διάδοχος ηράσθη την κυρία Σίμπσον - Αμερικάνα, δις διαζευγμένη και “απαράδεκτη” για βασιλική σύζυγος (μέγα σκάνδαλο της εποχής). Με προφανές εμπόδιο το τραύλισμα του (και εσωτερικές αιτίες τους φόβους που είχαν χαραχθεί στην ψυχή του από το αυστηρή, εως βασανιστική βασιλική αγωγή του), ήταν προφανώς ακατάλληλος για το ρόλο.


Γιατί; Έπρεπε ο βασιλιάς να είναι ρήτορας; Όχι απαραίτητα, αλλά η τεχνολογία πια δεν άφηνε περιθώριο να τον εμποδίζουν τέτοια πράγματα. Το ραδιόφωνο και η ικανότητα του, μέσω βραχέων εκείνη την εποχή, να φτάνει στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, καθόριζε πια αλλιώς την πολιτική (αργότερα η “εικόνα” θα επιβαλλόταν ολοκληρωτικά, με τις ευτυχισμένες φωτογραφίες του καλού οικογενειάρχη να αντανακλά τα πρότυπα κάθε συντηρητικής κοινωνίας). “Κάποτε έφτανε να μπορούσαμε να ιππεύουμε ευθυτενείς με τα παράσημα μας”, του λέει (σε ελεύθερη απόδοση) ο πατέρας του, Γεώργιος ο 5ος. Τώρα πια, στα μέσα της δεκαετίας του ’30, ήταν υποχρωτικό να μιλήσουν στο λαό. Οι στιγμές ήταν ιστορικές, ο Χίτλερ ήταν πια η απειλή για την παγκόσμια ειρήνη - κι όχι “το ανάχωμα στον Στάλιν”, όπως επιθυμούσε μέχρι τότε η Δύση. Η (ακόμα) Βρετανική Αυτοκρατορία είχε ανάγκη να συνεγερθεί και να ενωθεί, υπό την παλλόμενη φωνή ενός ηγέτη, από τον Καναδά ως την Ινδία και την Αυστραλία.

Είναι λοιπόν ο Λόγος το συστατικό στοιχείο της πολιτικής ή και η εκφορά του; Κι αν ο πρώτος ενυπάρχει, σε πλούσιες δόσεις, η δεύτερη εξαρτάται από άλλα πράγματα, όπως η ισορροπία, η εξωστρέφεια, η αυτοπεποίθηση - η “συναισθηματική νοημοσύνη”. Η ενεργός πολιτική έχει τόση σχέση με την λογική, όσο και οι ζωές των ανθρώπων. Σε ένα τεράστιο φάσμα περιπτώσεων, οι λαοί αναδεικνύουν και απορρίπτουν ηγέτες, με βάση “μεταφυσικά” χαρακτηριστικά, που απευθύνονται αποκλειστικά στο ένστικτο, όπως η συμπάθεια ή η αντιπάθεια. Το τι “εκπέμπει” το κάθε δημόσιο πρόσωπο δεν περιγράφεται πάντα με ευκολία και μπορεί να έχει σχέση με τη σεξουαλική του ζωή, τη γενικότερη διαμόρφωση της προσωπικότητας του - και βέβαια με την ειλικρίνεια ή τα (διάφανα πολλές φορές) κίνητρα του. Όποιος θέλει να δει, βλέπει, ακόμα και ασυνείδητα.
Ο Κώστας Σημίτης, για παράδειγμα, δεν ήταν συμπαθής σε πολλούς και λοιδωρήθηκε για τα σαρδάμ του και την εκφορά του λόγου (με αιχμή την περίφημη “ποιότητα”). Ο Γιώργος Παπανδρέου υπήρξε αντικείμενο χλευασμού για τα ελληνικά του, αν και το ζήτημα δεν είναι στη γνώση της γλώσσας, αλλά στην “γλωσσική πραγμάτωση” (άλλωστε συμβαίνει και στα αγγλικά του, τα οποία υποτίθεται οτι γνωρίζει πολύ καλύτερα). Αλλά γι αυτό τους “τοποθετήσαμε” εκεί; Για να είναι εμφανίσιμοι, συμπαθείς και να μιλάνε με ευφράδεια, ώστε να συνεγείρουν τα πλήθη;

Ως επαγγελματίας του ηλεκτρονικού λόγου, έχω ακούσει χιλιάδες φωνές νέων ανθρώπων να δοκιμάζονται στο μικρόφωνο και στην κάμερα (που αλλοιώνουν τελείως τη φυσική μας έκφραση). Παρότι φλύαρος και εξωστρεφής, ξέρω πολύ καλά τι θα πει “stage fright” - κι αν δεν μπορούσα να ξεχάσω οτι ακούν δεκάδες χιλιάδες ζευγάρια αυτιά ή οτι βλέπουν δεκάδες χιλιάδες ζευγάρια μάτια, ίσως να μη μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Και παρά το γεγονός οτι έχω “τριφτεί” επαρκώς με τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα (ίσως και γι αυτό), διακρίνομαι για τα σαρδάμ της βιασύνης ή της αυτοπεποίθησης.

Πόσο μάλλον, όταν η διαδικασία του δημόσιου ηλεκτρονικού λόγου πρέπει να λάβει υπ’ όψιν της τη βαρύτητα μιας πολιτικής δήλωσης. Αν δεν θέλεις να είσαι ένας φαφλατάς πολιτικός, δημοσιογράφος ή δικηγόρος που “μιλάει με στόμφο, χωρίς να λέει τίποτα”, πρέπει να αναπτύξεις συμπυκνωμένο λόγο και μια εξαιρετική ικανότητα articulation. Δεν είναι εύκολο.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι να είσαι καλλίφωνος, όμορφος σαν μοντέλο ή εξαιρετικός ρήτορας (μπορεί και να υποκύψεις στον πειρασμό να γίνεις λαοπλάνος). Το ζητούμενο στη δημοσιογραφία, στην πολιτική, στο δημόσιο λόγο είναι τα χαρακτηριστικά σου να μην σαμποτάρουν αυτό που πρέπει να εκπέμψεις. Κι αν η φωνή και το βλέμμα αποκαλύπτουν τη γοητεία της ψυχής, ακόμα καλύτερα.

Πίσω στον βασιλιά, που έπρεπε απλώς να διαβάσει ένα λόγο, αλλά πειστικά. Να μετατρέψει την αδυναμία του σε θεατρικές παύσεις κύρους. Να ενώσει με την ύπαρξη του, εκατομμύρια υπηκόους, που δεν ήταν απαραίτητα πολίτες, αλλά πιστοί σε ένα σύμβολο και με την αξία της πατρίδας, πάνω από την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ο πατέρας της σημερινής Ελισάβετ της Αγγλίας, απελπισμένος, ζητάει τη βοήθεια ενός sui generis Αυστραλού (αυτοδίδακτου) λογοθεραπευτή.

Αν και έχει απόλυτη συναίσθηση της μειωμένης πολιτικής του εξουσίας, ο Γεώργιος ο 5ος, αντιλαμβάνεται οτι η πολιτική δεν είναι μόνο ψυχρές ιδέες, σκέψη και επιχειρήματα: Είναι “θέαμα”, είναι η διαχείριση των συμβόλων, είναι η τέχνη του να μπορείς να συνεπάρεις το θυμικό, είναι η μεταφυσική μαγεία του συντονισμού χιλιάδων ψυχών - όχι πια με την τέχνη που δεν μπορείς να φτάσεις ή με τη δεξιοτεχνία του παιχνιδιού που δεν μπορείς να παίξεις, αλλά με τη συγκίνηση των προσδοκιών και των ονείρων, των αξιών και του δικαίου, του Λόγου που κυβερνά (ειλικρινά ή παραπλανητικά) τις συνάψεις του ανθρώπινου εγκεφάλου...

Ο Geoffrey Rush ενσαρκώνει απολαυστικά τον ρόλο του “εμψυχωτή”, που υποβάλλει τον βασιλιά σε “ασκήσεις θάρρους”, παραβιάζοντας κάθε πρωτόκολλο γαλαζοαίματης υπεροχής. Κι ο Colin Firth δίνει ρεσιτάλ, που πιθανότατα θα τον οδηγήσει - επάξια - στο Όσκαρ. Μην το χάσετε.

http://prokopisdoukas.blogspot.com/

Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες

Επειδή το θέμα με τα διόδια φαίνεται να έχει ψωμί, επανέρχομαι με μερικές ακόμα σκέψεις.

Όπως μας εξηγούν με κάθε ευκαιρία οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς και οι πάσης φύσεως οικονομικοί αναλυτές, η μόνη πιθανή διέξοδος της χώρας από την οικονομική κρίση, με δεδομένο ότι δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το νόμισμά μας, είναι να προχωρήσουμε σε μια διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης. Στα πλαίσια της οποίας οι εργαζόμενοι καλούνται να δεχτούν σοβαρές περικοπές στις αποδοχές τους, οι επιχειρηματίες να μειώσουν τα περιθώρια κέρδους τους, να απορροφήσουν τις απανωτές αυξήσεις του ΦΠΑ, ενώ η κυβέρνηση υπόσχεται να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα προκειμένου (τάχα) να πέσουν οι τιμές, και πάει λέγοντας.

Κατά έναν περίεργο τρόπο, όλη αυτή η φιλολογία της εσωτερικής υποτίμησης δεν φαίνεται να αγγίζει καθόλου τις κοινοπραξίες στις οποίες έχει παραχωρηθεί η εκμετάλλευση των εθνικών οδών. Οι οποίες, σαν να λειτουργούν σε άλλον πλανήτη, εξαντλούν όλα τα περιθώρια που τους αφήνουν οι συμβάσεις παραχώρησης για να αυξάνουν τα διόδια σε κάθε ευκαιρία, φυτεύοντας όλο και περισσότερους σταθμούς διοδίων και αναπροσαρμόζοντας τα τέλη κάθε τρεις και πέντε.

Να μην αρχίσουμε να λέμε τώρα περί εταιρικής κοινωνικής ευθύνης και άλλα τέτοια ρομαντικά, ωστόσο στοιχειώδης επιχειρηματική σωφροσύνη θα επέβαλλε στις κοινοπραξίες να λάβουν υπ' όψη τους το γενικότερο οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο δραστηριοποιούνται και να προσαρμόσουν ανάλογα την τιμολογιακή πολιτική τους, σφίγγοντας έστω τα δόντια και θυσιάζοντας ένα μέρος από τα κέρδη τους προκειμένου (αν μη τι άλλο) να μην εξαγριώσουν την πελατεία τους.

Δεν το έκαναν. Και ξέρετε γιατί δεν το έκαναν; Γιατί πάσχουν από ανίατη αλαζονεία. Εκμεταλλεύονται υποδομές που αποτελούν οιονεί μονοπώλιο (για δοκιμάστε να πάτε από Κόρινθο Τρίπολη μέσω της παλαιάς εθνικής...), κι έτσι θεωρούν ότι έχουν δεμένο τον γάιδαρό τους και εξασφαλισμένη την πελατεία τους, οπότε γιατί να κάνουν την οποιαδήποτε παραχώρηση; Ταμπουρώνονται πίσω από τις συμβάσεις τους και σου λένε (μέσες άκρες) ότι κύριε, άμα σ' αρέσει. Άμα δε σ' αρέσει, πήγαινε από αλλού ή πάρε λεωφορείο.

Έλα όμως που καμιά φορά στραβώνει το πράγμα. Είναι προφανές ότι οι κοινοπραξίες δεν είχαν προβλέψει το ενδεχόμενο τέτοιας αντίδρασης. Θεώρησαν ότι ο κόσμος θα πληρώνει αδιαμαρτύρητα διότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ε να που υπάρχει. Ο κόσμος σταματάει να πληρώνει, κι εφόσον αυτό συμβαίνει μαζικά το πρόβλημα πλέον το έχουν οι κοινοπραξίες, οι οποίες θα πρέπει τώρα να κυνηγήσουν δικαστικά χιλιάδες οδηγούς. Κι επειδή βλέπουν το ζόρι, αρχίζουν την κλάψα και τις απειλές και απαιτούν από το Κράτος να βγάλει το φίδι από την τρύπα -το ίδιο Κράτος με το οποίο συμφώνησαν ότι τους παραχωρεί τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των οδών και δεν θα εμπλέκεται καθόλου στη διαδικασία είσπραξης των διοδίων!

Και μιλάμε για κοινοπραξίες που τις αποτελούν οι ίδιες εταιρείες οι οποίες τα τελευταία είκοσι χρόνια έκαναν μπίζνες δισεκατομμυρίων με το Ελληνικό Δημόσιο, μέσα από ένα σύστημα δημοσίων έργων το οποίο, τέλος πάντων, ας μην πούμε ότι βρωμοκοπάει, αλλά όπως και να το κάνουμε μυρίζει λιγουλάκι περίεργα...

Και μέσα στον πανικό τους χειροτερεύουν την κατάσταση. Αμολάνε τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ, να κλαίνε και να οδύρονται για τις καημένες τις εταιρείες απ' το πρωί ως το βράδυ, κι έτσι το ζήτημα το μαθαίνουν κι όσοι δεν είχαν πάρει χαμπάρι μέχρι τώρα. Κι όσο πιο πολλοί το μαθαίνουν, τόσο πιο πολλοί θα εφαρμόσουν την τακτική "σηκώνω τη μπάρα και περνάω".

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που θεωρούν το ζήτημα έκφραση της γενικότερης κουλτούρας της ανομίας που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, όπου άμα δεν μας αρέσει ένας νόμος απλά δεν τον εφαρμόζουμε και τα λοιπά. Μπορεί να έχουν κάποιο δίκιο, όμως ας σκεφτούμε και το εξής: γιατί στην Αττική Οδό δεν υπήρξε ποτέ κίνημα αντίστασης κατά των διοδίων και όλος ο κόσμος πληρώνει αδιαμαρτύρητα; Μήπως επειδή το σύστημα χρέωσης είναι πιο δίκαιο; Κολοκύθια: είτε πας από την Ελευσίνα ως τον Ασπρόπυργο, είτε ως το αεροδρόμιο, το ίδιο διόδιο πληρώνεις. Μόνο που αυτό το διόδιο έχει αυξηθεί 40 % σε μια περίοδο δέκα χρόνων, ενώ σε άλλες εθνικές οδούς έχει αυξηθεί το ίδιο ή και περισσότερο σε μια περίοδο δέκα μηνών.

Από εκεί και πέρα, ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Προσωπικά, είμαι πολύ περίεργος να δω πώς θα ξεμπλέξουν οι κοινοπραξίες, αλλά δεν θα κλάψω και για πάρτη τους. Ήθελές τα κι έπαθές τα, λένε στο χωριό μου.

http://xasodikis.blogspot.com/

Το αίσχος των αμέτρητων διοδίων της Ελλάδας στον Ευρωπαικό Τύπο

"Οι Έλληνες πληρώνουν για τα 500 χλμ. Αθήνα – Θεσσαλονίκη γύρω στα 50 ευρώ. Πολλά λεφτά, αν σκεφθεί κανείς ότι 30 ευρώ κοστίζουν τα διόδια για όλες τις εθνικές οδούς της Αυστρίας επί ένα χρόνο",


γράφει σήμερα η έγκυρη γερμανική εφημερίδα Tagesspiegel!

«Πολλοί Έλληνες επαναστατούν κατά των διοδίων», είναι ο τίτλος του ρεπορτάζ στην Tagesspiegel:

«Η λαϊκή οργή δεν είναι αδικαιολόγητη, διότι σε πολλές περιπτώσεις οι...οδηγοί πληρώνουν διόδια για δρόμους που δεν υπάρχουν. Οι Έλληνες πρέπει να πληρώνουν αδρά και βασανίζονται οδηγώντας μέσα από ατέλειωτα εργοτάξια οδοποιίας.
Πουθενά στην Ευρώπη δεν κατασκευάζονται τόσο πολλές εθνικές οδοί, όσο αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Το ύψος των επενδύσεων αγγίζει τα 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου. Ποσόν που η υπερχρεωμένη χώρα δεν μπορεί να καλύψει μόνη της και γι’ αυτό στην κατασκευή τους συμμετέχουν και ιδιώτες επενδυτές. Οι ιδιωτικές κατασκευαστικές εταιρείες προσφέρουν τα κεφάλαιά τους, φροντίζουν για την παροχή πιστώσεων και εισπράττουν σαν ανάδοχοι των έργων διόδια για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Πολλές φορές μάλιστα εισπράττουν διόδια και πριν από την έναρξη των έργων.
Και αυτό δεν μπορεί να το χωρέσει το κεφάλι των Ελλήνων. Πληρώνουν για τα 500 χλμ. Αθήνα – Θεσσαλονίκη γύρω στα 50 ευρώ. Πολλά λεφτά, αν σκεφθεί κανείς ότι 30 ευρώ κοστίζουν τα διόδια για όλες τις εθνικές οδούς της Αυστρίας επί ένα χρόνο. Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι η εθνική οδός Αθήνας – Θεσσαλονίκης, που κατασκευάζεται από μία κοινοπραξία υπό την Hochtief, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Χειρότερη είναι η κατάσταση στην εθνική οδό Κορίνθου – Πάτρας, όπου είναι έτοιμη μόνο μια λωρίδα σε κάθε κατεύθυνση και στην άλλη υπάρχει ακόμη εργοτάξιο.
Έτσι στην εθνικό οδό Αθήνας – Θεσσαλονίκης το 15% των οδηγών αρνείται να πληρώσει διόδια.»

greece-salonika.blogspot.com

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

αυτοξενερωμα

τα ειδα στην καθημερινη στηλη του δημοκιδη στη lifo.
εγω θελω να το παιδεψω λιγο παραπανω.
δυο τυποι απο το sao paulo της βραζιλιας, ο anderson augusto και ο leonardo delafuente,δημιουργησαν το 6emeia project.
το θεμα τους ηταν να αλλαξουν εστω και λιγο την καθημερινοτητα της πολης.ζωγραφιζοντας επανω σε αντικειμενα που χαρακτηριζουν το αστικο σεναριο,οπως στυλους,καπακια αποχετευσεων,πεζοδρομια.ειναι ενα δειγμα street art,που δεν τη συναντας σε γκαλερι παρα μονο εαν καποιος πεθανει και καποιος αποφασισει να επενδυσει επανω του.
οπως και να εχει το πραγμα,κανω τη μεταφορα των εικονων στο δικο μας τοπο.φαντασου εκει που περπατας να βλεπεις ενα καφαο του οτε ζωγραφισμενο με παρομοιες παραστασεις.
μια αλλη σκεψη που μεταφερεται ως εικονα,θα ηταν η εξης.
τα παλια σπιτια στον πολυγυρο να διακοσμηθουν αναλογα με παραστασεις,εικονες,ακομη και εξωτερικες απεικονισεις των εσωτερικων των σπιτιων (σε ενα ελαφρο τρισδιαστατο).
να υπαρχει ρε παιδι,ενας δρομος στον πολυγυρο τετοιου ενδιαφεροντος.ανθρωποι με τετοιες εικαστικες ανησυχιες υπαρχουν.και εαν δεν υπαρχουν να τους βρουμε.να δημιουργηθει ενα τετοιο ετησιο φεστιβαλ.θυμαμαι στα ιωαννινα οταν υπηρξε μια εκθεση γλυπτων κατα μηκος του δρομου της λιμνης και ακομη εκει βρισκονται αρκετα απο αυτα να δινουν ενα χρωμα στη διαδρομη αυτη.

μια τριτη σκεψη ομως με προσγειωνει στην πραγματικοτητα.
"τι παπαριες ειναι αυτες..σιγα μην αφησουμε να χαλασουν τα σπιτια με τις βρωμιες αυτες....ζωγραφισε κανενα ζουρνα...μια χαρα ειναι,να ζωγραφισουν το δικο σου σπιτι...ελα μωρε τωρα ολα τα λυσαμε αυτο μας εμεινε...
...θα χαλασει το χρωμα του τοπου.οι ομορφες πολυκατοικιες μας,οι καθαροι δρομοι μας,οι ντελικατες και υψηλης αισθητικης αρχιτεκτονικες κατασκευες μας....
...ποιος ο λογος να παρεις ενα πινελο ή σπρεϋ και να σκουπισεις το γκρι;μια χαρα χρωμα ειναι...πολιτισμενο.
ενταξει ,μια ακομη σκεψη στο καλαθακι διπλα...

http://www.6emeia.com/index.php








Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011

ααυτοος ειναι εθνικος υμνος!!!

αυτη την εκτελεση απο τους the burger project, μαλον ανετα την ακουω καθε πρωϊ,ως γνησιος εθνικοφρων που αλλωστε ειμαι.θελετε δε θελετε i will survive,εγω και τα κοκαλα μου.
βρισκεται στο soundtrack της καινουργιας ταινιας του σωτηρη γκοριτσα "απ'τα κοκαλα βγαλμενα".




"Ο τίτλος «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα» κρύβει κάποιο λογοπαίγνιο με τον στίχο του Σολωμού;


Σ.Γ.: Εσείς τι λέτε; Να ένα κουίζ! Θα σας βοηθήσω όμως με τις εξής πληροφορίες: Το νοσοκομείο όπου εξελίσσεται η ιστορία είναι ορθοπαιδικό. Οι γιατροί και οι ασθενείς παλεύουν εκεί με κόκαλα, όχι με αρρώστιες. Από αυτά τα Ελληνικά κόκαλα είναι βγαλμένες χαρές, δράματα και βεβαίως... φακελάκια.

Ο ήρωας σας είναι ένας ρομαντικός γιατρός. Πόσο δύσκολο είναι να παραμείνει κάποιος ιδεολόγος και ρομαντικός στη σημερινή Ελλάδα;
Σ.Γ.: Από όταν ήμουν μικρός δεν μου «πολυπηγαίναν» λέξεις όπως «ιδεολόγος», «ρομαντικός», «τρυφερός», «καλό παιδί». Ίσως διότι δεν υπήρξα ποτέ κάτι από αυτά. Το αντίθετο μάλλον. Έφαγα πολύ ξύλο μπας και συνέλθω, αλλά πού... Δεν γνώρισα επίσης και πολλούς τέτοιους τύπους. Ούτε με τραβήξανε ποτέ αυτοί που έχουν αυτούς τους τίτλους γραμμένους στο μέτωπο φάτσα κάρτα. Μάλλον τους βαριόμουνα, ίσως επειδή διαισθανόμουν ότι αυτές οι «καλοσύνες» είναι συνήθως καπνός που κρύβει άλλα πράγματα. Άρα δεν έχω φτιάξει, ούτε και θα μπορέσω ποτέ να φτιάξω τέτοιον ήρωα, διότι δεν είμαι πλέον τόσο ηλίθιος να μιλάω για πράγματα που δεν ξέρω. Και αν μου επιτρέπετε μία παρατήρηση, θα μας συμβούλευα να μην πολυεμπιστευόμαστε τέτοιους τύπους «ιδεολόγους, ρομαντικούς, καλά παιδιά», γιατί αυτοί μας έφεραν στο χάλι που είμαστε. Έλεος πια με τους οραματιστές! Ας εμπιστευτούμε και μια φορά κάποιον που δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Κάποιον που θα θέλει απλά να εφαρμόσει τα αυτονόητα και θα ξέρει και τον τρόπο να το κάνει.

Πώς σας φαίνεται η Υπουργός Υγείας, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου;
Σ.Γ.: Σαν ξαδέρφη που ’χει τα γενέθλιά της και βαριέσαι τρομερά να πας στο πάρτι της!

ολη η συνεντευξη εδω





προβολη απο 3/3/2011
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...