Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010

Πώς η αρχιτεκτονική βοήθησε την εξέλιξη της μουσικής

"οι χωροι με τη χειροτερη αποδοση στο κοσμο,ειναι τα αθλητικα σταδια,τα κλειστα γηπεδα.οι μουσικοι που επαιζαν εκει εκαναν οτι καλυτερο μπορουσαν.εγραφαν αυτο που τωρα λεγεται " ροκ σταδιου", δηλαδη μπαλαντες μεσης ταχυτητας ( U2).το τεμπο ειναι μεσαια, ο ηχος ειναι μεγαλος.ειναι πιο πολυ μια κοινωνικη φαση παρα μια μουσικη φαση.και μερικες φορες η μουσικη που εγραφαν γι αυτο το μερος ακουγοταν μια χαρα."

o david byrne διερωταται εαν ο χωρος κανει τη μουσικη.



υποτιτλοι στα ελληνικα (view subtitles)

προσεληνωση


Εδώ είναι η μαμά. Ψωνίζει σε ένα μανάβικο. Είναι Παρασκευή απόγευμα. Έχουμε βγει οι τρεις μας μια βόλτα στην καινούργια μας γειτονιά. Είχα ξεμείνει από σέληνο, για τη συνταγή με το χοιρινό, κι είπα να κάνουμε μια στάση. Εσύ φαίνεσαι στο βάθος με τον μπαμπά. Είστε έξω, στο πεζοδρόμιο. Φοράς την κουκούλα του μπουφάν σου και γαντάκια γιατί έχει αρχίσει να χειμωνιάζει. Συμφωνώ, φαίνεται σαν η πολλή η πρασινάδα στον πάγκο να είναι το κεντρικό θέμα της εικόνας. Δεν ήξερα πόσο ακριβώς χρειάζομαι. Η κοπέλα πολύ εξυπηρετική, αυτή με το αμάνικο μπουφάν και τα αθλητικά ρούχα, με ρώτησε για τι φαγητό το θέλω κι έπειτα πήρε τηλέφωνο την πεθερά της, που της μιλούσε μάλιστα στον πληθυντικό- ευγενέστατη, για να μου πει ποια είναι η αναλογία χοιρινού-σέληνου. 1 κιλό χορτάρι, 1/2 κιλό κρέας, για να ξέρεις. Οι άλλες σακούλες, πάντα χάρτινες, ε, ελπίζω να το πρόσεξες, έχουν φασολάκια, καρότα και μπανάνες για σένα. Ο γέρος που καπνίζει πίσω από το ταμείο δε ξέρω ποιος είναι και πώς σχετίζεται με την κοπέλα. Φαντάστηκα πως είναι ο ιδιοκτήτης του μανάβικου αλλά από τα λεγόμενά τους δεν πρέπει να είναι. Ο ψηλός κύριος, με τα γκρίζα μαλλιά και τα σκούρα ρούχα είναι ένας άνεργος οικοδόμος. Έτσι μας συστήθηκε. Μπήκε στο μανάβικο, στάθηκε μακριά από τα ταμείο, μην τον πάρουν και για ληστή, αφού για πελάτης δε προοριζόταν, και ζήτησε από την κοπέλα και το γέρο πίσω από τον πάγκο με μια ευγενική φωνή, όχι ψεύτικη σαν πωλητής, αν μπορούν να του δώσουν κάτι. Είμαι άνεργος οικοδόμος, είπε, μήπως έχετε κάτι να μου δώσετε. Δε μπήκα να κλέψω. Έχω παιδιά... Ούτε πουλούσε χαρτομάντηλα, να κλάψει κανένας, ούτε αναπτήρες, να βάλει φωτιά στο γαμημένο κόσμο μας. Ούτε είχε κρεμάσει καμιά ταμπέλα να λέει πως είναι αόμματος, πως έχει επιληψία, πως έχει 12 παιδιά να θρέψει. Ήταν άνεργος οικοδόμος. Δεν ήταν ένας γραφικός ζητιάνος. Ένας κανονικός άνθρωπος ήταν. Ένας άνεργος οικοδόμος. Ένας άνεργος οικοδόμος. Η κοπέλα του εξήγησε πως δουλεύει σ' αυτό το μαγαζί, δεν είναι δικό της και δε τα έχει πληρώσει εκείνη για να μπορεί να του δώσει. Μήπως μπορούσε τότε να του δώσει πενήντα λεπτά, να πάρει ένα γάλα, κάτι; Του έδωσε πενήντα λεπτά πολύ βιαστικά. Ο άνθρωπος έκανε μεταβολή κι έφυγε, ψελλίζοντας ένα ευχαριστώ. Ο γέρος αποσβολωμένος, όπως κι εγώ, κοιτούσε μόνο. Μετά η κοπέλα πηγαίνοντας για την αποθήκη για να μου φέρει έξτρα σέληνο, που ήταν πολύ πιο φρέσκο από τα μαραμένα που ήδη βρίσκονταν στη ζυγαριά και που θα αγόραζα σε λίγο, στάθηκε στο παραπέτασμα πριν την αποθήκη λέγοντάς μου ειρωνικά, δε μπορεί να πάει να δουλέψει ο κύριος...Κι εγώ μετακινήθηκα από τη θλίψη στο θυμό. Άνεργος είναι μωρή. Ανεργία, you know? Πού ζεις; Στη σελήνη; Φέρ'τα σέληνα να τελειώνουμε. Όχι, τελικά δε τα παίρνω όλα. Πολλά είναι. Θα βάλω μέσα και πράσσα, δε μου χρειάζεται τόσο κωλοσέληνο. Δε με νοιάζει η συνταγή της πεθεράς σου που της μιλάς και στον πληθυντικό, μη χέσω. Παράτα με σου λέω. Δε θέλω άλλο σέληνο. Μην επιμένεις, γιατί θα παρατήσω όλες τις σακούλες εδώ πάνω και θα φύγω. Ναι, σοκαρίστηκα από τον κυνισμό σου. Όχι, πιο πολύ σοκαρίστηκα από τον άνθρωπο, τον κανονικό άνθρωπο, όχι το σκεβρωμένο τζάνκι, όχι τον επαγγελματία ζήτουλα, που ήρθε και ζητούσε λαχανικά ή πενήντα cents έστω. Έλα, τελείωνε. Τα ρέστα μου. Τι μου φταις κι εσύ να σε βρίζω από μέσα μου; Πωλήτρια σε μανάβικο είσαι, δεν είσαι και ο Στρος Καν. Αλλά μη λες να πάει να δουλέψει. Δε τα λέμε αυτά, κορίτσι μου. Πώς να στο πω; Έχεις κακή άμυνα. Η δική μου είναι καλύτερη. Γίνομαι χάλια μέσα μου. Δε μιλιέμαι, καταπίνω πικρό σάλιο. Θυμώνω και μ' όσους δε θλίβονται με την αδικία, τη φτώχεια, το να γυρνά ένας άντρας άνεργος στη γυναίκα του και στα παιδιά του. Μη ρωτάς γιατί. Πες πως ξέρω τι πάει να πει αυτό. Πες πως κι ο δικός μου ο πατέρας, όταν αυτή η λουμπίνα ο Μητσοτάκης και η αλητοπαρέα του αποφάσισαν να κάνουν την Ελλάδα Αργεντινή και βάλανε λουκέτο στις προβληματικές επιχειρήσεις, ήταν απ' αυτούς που βρέθηκαν στο δρόμο. Και πες πως υπάρχουν ομορφότερες εμπειρίες στον κόσμο από το να δεις τον πατέρα σου να κλαίει και να είναι σε απόγνωση. Ναι, μπόρεσε να ξαναβρεί δουλειά μετά από μήνες που έμοιασαν αιώνες, μετά από χρόνια που δούλευε ημιαπασχόληση, δούλεψε οχτάωρο. Δε βγήκε να ζητάει μελιτζάνες και πατάτες γιατί είχαμε ένα σπίτι δικό μας, κάποια εισοδήματα από χωράφια, δούλεψε η μαμά. Τα καταφέραμε τελικά. Ανοίξαμε μαγαζί με τα λεφτά της αποζημίωσης, πήραμε οικόπεδα μετά. Τα αδέρφια μου πρόκοψαν. Ο μεγάλος μου αδελφός, δουλεύει ως και στον ύπνο του. Αλλά εντάξει έχει ακριβό αυτοκίνητο, μεζονέτα, iphone και blackberry. Εγώ σπούδασα, έκανα μεταπτυχιακό και διδακτορικό σε καλό πανεπιστήμιο στο εξωτερικό, με υποτροφία, πώς αλλιώς, τα λεφτά ποτέ δε περίσσευαν, γνώρισα πολλούς ευκατάστατους γκόμενους στο εξωτερικό αλλά με συγκίνησε ο πιο καλόκαρδος, τον παντρεύτηκα και ζούμε με την κόρη μας στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Αλλά αυτό δε πάει να πει πως αυτά τα χοντρόπετσα γουρούνια οι νεοφιλελεύθεροι, που θα τους κάνουμε λουκάνικα να τα πετάμε στα αδέσποτα στην παγκόσμια επανάσταση, έχουν τα δίκια τους. Η κρίση δε δημιουργεί ευκαιρίες. Δεν υπάρχει ύφεση, υπάρχει ένας άντρας που γυρνάει σπίτι μ' άδεια χέρια. Αυτό μόνο.

δε το συμμαζευετε λιγο;

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΦΕΙΑΔΗ
kathimerini.gr

Το 2010 οι 300 της Βουλής θα μοιραστούν το ποσό των 42,5 εκατ. ευρώ. Συνεπώς ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών τους ανέρχεται σε 10.000 ευρώ. Το 50% της βουλευτικής αποζημίωσης φορολογείται αυτοτελώς και μόνο το υπόλοιπο 50% προστίθεται στα τυχόν άλλα εισοδήματα. Περίπου 35 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν μέσα στο 2010 οι συνταξιούχοι βουλευτές ή οι σύζυγοι και οι άγαμες θυγατέρες θανόντων βουλευτών. Αλλο ένα κονδύλι 4,3 εκατ. ευρώ προορίζεται για τις συντάξεις των πρώην πρωθυπουργών. Σημειώνεται ότι για την κατοχύρωση βουλευτικής σύνταξης απαιτούνται μόλις 4 χρόνια, ενώ όσοι έχουν πρωτοεκλεγεί πριν από το 1993 συνταξιοδοτούνται από τα 55 τους χρόνια. Ο πρόσφατος σαρωτικός νόμος για το ασφαλιστικό δεν άγγιξε στο ελάχιστο τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Επιπλέον, στους πρώην πρωθυπουργούς αλλά και στους πρώην προέδρους της Βουλής παραχωρούνται γραφεία μέσα στο Κοινοβούλιο, ακόμη και στην περίπτωση που δεν έχουν επανεκλεγεί βουλευτές, όπως είναι η περίπτωση του Κώστα Σημίτη. Τον πιο ευρύχωρο και ηλιόλουστο χώρο στον δεύτερο όροφο, με εξαιρετική θέα στον Εθνικό Κήπο, εξασφάλισε πρόσφατα ο Κώστας Καραμανλής.

Οσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη. Οι συνταξιούχοι βουλευτές είναι οι μοναδικοί Ελληνες που έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν παράλληλα και δεύτερη σύνταξη από το επάγγελμα που ασκούν ή ασκούσαν, εφόσον δεν εργάζονται στο Δημόσιο, ή και τρίτη στην περίπτωση που ήταν συνδικαλιστές, πρώην δήμαρχοι ή πρώην νομάρχες (χορηγίες). Μέσα στην τριετία 2010-2012 υπολογίζεται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι μπορεί να δοθούν στους συνταξιούχους βουλευτές άλλα περίπου 80 εκατ. ευρώ που διεκδικούν αναδρομικά, λόγω των αναδρομικών αυξήσεων που πήραν πρόσφατα οι δικαστές (έχουν πάρει ήδη το 25%, ενώ το υπόλοιπο 75% θα καταβληθεί το Μάιο του 2011), όταν οι τελευταίοι αύξησαν τους μισθούς τους κατά περίπου 80%. Αποτελεί πάγια μέθοδο η διεκδίκηση εκ μέρους των συνταξιούχων βουλευτών των αυξήσεων που λαμβάνουν οι ανώτεροι δικαστικοί, οι οποίες μετά την τελική δικαίωσή τους επεκτείνονται και στους εν ενεργεία βουλευτές.

Οι βουλευτές δικαιούνται ένα κινητό τηλέφωνο (μέχρι 200 ευρώ μηνιαίως), οκτώ σταθερές γραμμές τηλεφωνίας (μέχρι 12.000 ευρώ), αυτοκίνητο (το μισθώνει η Βουλή με λίζινγκ), δωρεάν διαμονή σε κεντρικό ξενοδοχείο για τους βουλευτές της επαρχίας (70 ευρώ ημερησίως), γραφείο εκτός Βουλής και γραφική ύλη, ταχυδρομική ατέλεια, ατέλεια στις μετακινήσεις με λεωφορεία, σιδηρόδρομο και ακτοπλοΐα, καθώς και 52 αεροπορικά εισιτήρια μετ' επιστροφής για το νομό τους, εφόσον αυτός απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Εχουν επίσης τη δυνατότητα λήψης άτοκων δανείων από τη Βουλή και χαμηλότοκων από τις τράπεζες. Και βέβαια, κάθε βουλευτής έχει στην υπηρεσία του τέσσερις δημοσίους υπαλλήλους αποσπασμένους και μετακλητούς καθώς και έναν επιστημονικό συνεργάτη, ο οποίος πληρώνεται από τη Βουλή.

Δεν φτάνουν οι καρέκλες...

Εκτός από τους 1.200 αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους και τους επιστημονικούς συνεργάτες των βουλευτών, άλλοι 1.340, που έχουν προσληφθεί χωρίς διαγωνισμό, ανήκουν στο μόνιμο προσωπικό της Βουλής. «Το θέμα δεν είναι αν θα μας περικόψουν τους μισθούς τώρα, αυτό θα το αντέξουμε. Το θέμα είναι, όταν βγω εγώ σε πέντε χρόνια στη σύνταξη, θα υπάρχει τότε κάτι;» είναι το ερώτημα ενός παλαιού υπαλλήλου στον γ.γ., κατά τη διάρκεια μιας περιήγησης που μου έκανε ο τελευταίος στον πρώτο όροφο. Την τελευταία πενταετία, ο αριθμός των μόνιμων υπαλλήλων διπλασιάστηκε με διακομματική συναίνεση. Οι περισσότεροι είναι συγγενείς πολιτικών, βουλευτών, υψηλόβαθμων δικαστικών και αστυνομικών, ενώ ως υπάλληλοι έχουν προσληφθεί ακόμη και πρώην πολιτικοί, όπως ο πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Μανώλης Μαυρομάτης.

Αποτελεί κοινό μυστικό πως δεν προσέρχονται όλοι οι υπάλληλοι στην εργασία τους, διότι, αν έρχονταν όλοι, θα εδημιουργείτο το αδιαχώρητο. Περιμένοντας στον προθάλαμο του γ.γ., είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω

Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010

Σ/Κ

ειμαστε αδιαφοροι;

η παρακατω φωτογραφια,δειχνει τη ροη των τοξικων προς το δουναβη,μετα το συγκλονιστικο γεγονος του σοβαρου βιομηχανικου δυστυχηματος.









η φωτογραφια αυτη ειναι απο το 2008.απο την παραλια στο στρατωνι.






Περί χρέους

Θανάσης Γκιούρας

Πριν από πολλά χρόνια –αλλά φαίνεται σαν να ήταν μόλις χθες– ο Καρλ Μαρξ σχολίαζε μία από τις πολλές επαναστατικές καταστάσεις που είχαν προκύψει στην ισπανική χερσόνησο και επρόκειτο, αρκετό διάστημα μετά το θάνατό του, να κορυφωθούν στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 20ού αιώνα. Αναλύοντας τις κινήσεις των μοναρχικών, των μετριοπαθών και των ριζοσπαστικών δυνάμεων το 1854 σε ένα αγγλόφωνο άρθρο με τίτλο Η αντίδραση στην Ισπανία, ο Μαρξ έρχεται να σχολιάσει την άθλια κατάσταση της ισπανικής δημόσιας οικονομίας, διαπιστώνοντας μεταξύ άλλων τα εξής: «Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος στον οποίο είναι καταδικασμένες να κινούνται οι επαναστατικές κυβερνήσεις. Αναγνωρίζουν τα χρέη που έχουν συνάψει οι αντεπαναστατικοί προκάτοχοί τους ως εθνικές υποχρεώσεις. Για να μπορέσουν να τις πληρώσουν πρέπει να συνεχίσουν με τους παλιούς φόρους και να συνάψουν νέα δάνεια. Για να μπορέσουν να συνάψουν νέα δάνεια πρέπει να δώσουν εγγυήσεις για το “νόμο και την τάξη”, δηλαδή να λάβουν οι ίδιες αντεπαναστατικά μέτρα. Έτσι, η νέα λαϊκή κυβέρνηση μεταμορφώνεται μεμιάς στην υπηρέτρια των μεγάλων κεφαλαιοκρατών και σε δυνάστη του λαού».


Η συνάφεια αυτών των παρατηρήσεων με την ελληνική κατάσταση στην καμπή του 21ου αιώνα είναι μεν ανέλπιδα προφανής, αλλά δεν πρέπει επ’ ουδενί να ληφθεί toto coelo σε όλα τα στοιχεία της: ενώ η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για την περίοδο 2004-2009 άνετα θα μπορούσε (και μεταξύ των φορέων της θα ήθελε) να χαρακτηριστεί όχι απλώς «αντεπαναστατική» (μια και η προηγούμενη από αυτήν κυβέρνηση Σημίτη μόνο την επανάσταση δεν είχε γράψει στη σημαία της) αλλά καταστρεπτική σε όλες τις διαστάσεις της όσον αφορά τη διαχείριση της υλικής αναπαραγωγής της χώρας, η υφιστάμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί, ούτε με την καλύτερη πρόθεση, να προσλάβει χαρακτήρα επαναστατικής κυβέρνησης – και αυτό όχι μόνο επειδή προέκυψε από κοινοβουλευτικές εκλογές, σε αντίθεση με τις στρατιωτικές επεμβάσεις της σχολιαζόμενης από τον Μαρξ Ισπανίας. Ο οποιοσδήποτε ουσιώδης χαρακτηρισμός της κυβέρνησης περνά αναπόφευκτα από την αντιμετώπιση του παλαιού μεν αλλά σαφώς νεωτερικού προβλήματος που εντοπίζει ο Μαρξ: η αναγνώριση του δημοσίου χρέους ως «εθνικής υποχρέωσης» από την πλευρά της κυβέρνησης και η ενεργοποίηση του φαύλου κύκλου μεταξύ φορολογίας και χρέους αποτελεί όχι μόνο στο ιστορικό παρόν αλλά σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξης του ελληνικού κράτους το μόνιμο πεδίο του ουσιαστικού ελέγχου της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής. Το ιδιάζον χαρακτηριστικό του δημόσιου χρέους είναι ότι

Η οργή της µεσαίας τάξης

Η προσωρινή, έστω, αναστολή του προγράµµατος «Στουτγάρδη 21» πέρασε στα ψιλά. Η κινητοποίηση όµως των «καθωσπρέπει» κατοίκων της πόλης ισοδυναµεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, µε την επανεφεύρεση της δηµοκρατίας.


Ο Βάλτερ Σίτλερ είναι 57 ετών, αλλά φαίνεται νεώτερος. Ζει στη Στουτγάρδη πάνω από δέκα χρόνια. Και τους τελευταίους µήνες, κάθε Δευτέρα, δίνει το «παρών» στις µαχητικές διαδηλώσεις κατά της κοπής 300 δέντρων και της καταστροφής του παλιού (ηλικίας 100 ετών) σιδηροδροµικού σταθµού, προκειµένου να κατασκευαστεί καινούργιος που θα εξυπηρετεί τα τρένα υψηλής ταχύτητας. Το επιχείρηµα που παρουσίασε τις προάλλες µπροστά στις κάµερες ήταν αφοπλιστικό: «Δεν θέλουµε να κληροδοτήσουµε στα παιδιά µας µια πόλη που ο σταθµός της θα λάµπει και όλα τα υπόλοιπα θα καταρρέουν». Γιατί είναι αλήθεια ότι µε την ίδια ευκολία που έχουν βρεθεί 5 δισ. ευρώ για την κατασκευή του υπερσύγχρονου υπόγειου σταθµού δεν βρίσκεται ούτε ένα ευρώ για τα σχολεία, τους παιδικούς σταθµούς, το πυροσβεστικό σώµα ή την ανακαίνιση των κτιρίων της πόλης.

Ο απεσταλµένος της Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ που παρέστη σε µια από τις διαδηλώσεις της Δευτέρας δεν πίστευε στα µάτια του. Οι άνθρωποι που συνάντησε δεν είχαν καµιά σχέση µ' εκείνους που διαδήλωναν παλιά στις συγκεντρώσεις της Αριστεράς κατά της πυρηνικής ενέργειας. Είδε ευκατάστατους άνδρες κάποιας ηλικίας να φορούν στο σακάκι τους πράσινες κονκάρδες µε το σύνθηµα «Οben bleiben!» (Μένουµε πάνω!). Είδε γυναίκες µε σφυρίχτρες στο στόµα και κοσµήµατα στον λαιµό, ώστε να µη µένει καµιά αµφιβολία για την κοινωνική τους τάξη. «Ε, όχι και να µπαίνω σε τούνελ για να γυρίζω στο σπίτι µου χωρίς να βλέπω καν την πόλη», είπε η 77χρονη Ντόρις Κίνκελ, που πήγε στη διαδήλωση µαζί µε όλες τις γειτόνισσες. Κάτι του θύµιζαν όλα αυτά. Το σκέφτηκε, το σκέφτηκε, και τελικά το βρήκε: τις διαδηλώσεις που γίνονταν πριν από είκοσι χρόνια, κάθε Δευτέρα και εκείνες, στη Λειψία, και σε διάστηµα λίγων εβδοµάδων οδήγησαν στην πτώση του Τείχους. Και τότε, όπως και τώρα, οι διαδηλωτές δεν ήταν έµπειροι. Δεν ήταν επαγγελµατίες της αµφισβήτησης. Αλλά πέτυχαν τον στόχο τους.

Οι κυβερνώντες άργησαν να συνειδητοποιήσουν τη σηµασία των κινητοποιήσεων. «Μια χούφτα διαδηλωτές δεν µπορούν να παριστάνουν ότι εκπροσωπούν τον λαό», δήλωσε ο Χάιντς Ντιρ, πρώην διευθυντής της Deutsche Βahn και εµπνευστής του σχεδίου «Στουτγάρδη 21». Η Ανγκελα Μέρκελ επέµενε µέχρι πρόσφατα ότι οι περιφερειακές εκλογές της Βάδης - Βυρτεµβέργης θα αποτελέσουν ένα είδος δηµοψηφίσµατος για το σχέδιο. Υστερα κάποιος τής ψιθύρισε ότι οι διαδηλωτές δεν ήταν τίποτα περιθωριακοί, ένα µεγάλο µέρος τους ήταν ψηφοφόροι του δικού της κόµµατος, και ήταν βέβαιο ότι στις εκλογές θα την τιµωρούσαν. Εδωσε, έτσι, εντολή να σταµατήσουν οι µπουλντόζες. Τα δέντρα πήραν παράταση.

http://diastaseis.blogspot.com/

13:38


Θέλω να ‘ρθει ξανά και να καθίσει στο διπλανό τραπεζάκι. Όπως τότε, να παραγγείλει δύο κονιάκ και να κοιτάμε έξω απ’ τα τζάμια τη βροχή. Θέλω να μου μιλήσει ακριβώς όπως τότε. Να αδειάζει τα ποτήρια και να πετάει μεθυσμένα λογάκια. Λογάκια μόνο για έρωτα και επανάσταση. Να γελάει και να ψιθυρίζει και να νομίζεις ότι από ώρα σε ώρα θα έρθουν και τα δύο. Να τρέμεις, λες και θα σηκώσεις τα μάτια και θα ξεκινήσουν στο αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο. Απλώς και μόνο επειδή το είπε αυτή.


Θέλω να μου μιλάει με κοφτές κουβέντες και μισές ειρωνείες για τα εκατοντάδες άρθρα που μας έχουν ζαλίσει με τη νέα μετανάστευση και τα καλύτερα μυαλά που χάνονται επειδή δεν βρίσκουν ευκαιρίες εδώ. Να μου πει ξανά, ότι τώρα όλα γίνονται εδώ, δίπλα μας, γύρω μας. Ότι τώρα, τρελαίνεται, κάθε μέρα να παίρνει θέση, κάθε μέρα να πιάνει κουβέντες στους περαστικούς, να διαβάζει ωραίες λέξεις και να τις στέλνει σε φίλους. Κι όποιος φεύγει, καλά κάνει και φεύγει (ποτέ δεν αγαπούσε τους ήρωες άλλωστε), κι όποιος μένει κάνει δυο φορές καλά και μένει. Τα μάτια της στο σημείο αυτό θα γυαλίζουν. Μου λέει ότι η μάχη συμβαίνει εδώ και τώρα μπροστά στα μάτια μας και τα κορμιά που πέφτουν, είναι αυτά που είδαν στα στενά της Αθήνας ένα φωτεινό τοπίο, την αυριανή μας πόλη.

Θέλω να μην την χωράει η καρέκλα, όταν χαιρέκακα θα μου αναλύει γιατί πρέπει να διαλυθούν όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί της αριστεράς. Να λέει πως οι σχηματισμοί απέτυχαν, αφού δεν ήξεραν τί να αγαπήσουν, ούτε καν είχαν ποθήσει τον άλλο κόσμο, που δεν είναι εφικτός, αλλά αναγκαίος. Τον κόσμο που δεν είναι σύνθημα αλλά το βασικό πρόταγμα. Τον κόσμο για τον οποίο σταμάτησαν εδώ και καιρό να μιλάνε. Το φαντασιακό τους υποτάχτηκε στο συλλογικό τηλεοπτικό βλέμμα. Δεν ξέρουν πια πώς να ονειρευτούν. Ύστερα θα την ακούω να λέει πως τα ονόματα στα ψηφοδέλτια και οι σχηματισμοί που τους υποστήριξαν, βούλιαξαν σε μια ανιαρή κοιλάδα υπολογισμών και εξισώσεων, εκεί που όλα καταλήγουν σε κάποιο τοις εκατό. Την ώρα που θα έπρεπε να αναζητάμε «ένα νέο πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς (…)», εμείς ψάχναμε για υποψήφιο περιφερειάρχη.

Θέλω να την ακούω την ώρα που θα λέει ότι το ερώτημα «σε ποιόν ανήκουν τα Εξάρχεια» μας επιστράφηκε ως κακόγουστη φάρσα. Θα έχει ήδη μεθύσει όταν με κάποια πίκρα θα μου δείχνει τους ένοπλους που κρατάνε στο ένα χέρι τον καφέ του γρηγόρη και στο άλλο την σκανδάλη. Με ακόμη περισσότερη πίκρα θα δείχνει τις πέτρες που κάθε τόσο ξεκινάνε από κάποιους που περπατάνε πλάι στο πάρκο. (Λες και το πάρκο αυτό ενοχλεί τους πάντες). Μοιάζει δύο ομάδες να διεκδικούν την ίδια όαση ελευθερίας. (Οξύμωρο, λέει, για μια τέτοια όαση να τίθεται ζήτημα ιδιοκτησίας). Διάλειμμα στο παραλήρημά της. Διαβάζουμε ξανά λίγο Μπωντριγιάρ. «(ζούμε τον) θρίαμβο του αποτελέσματος επί της αιτίας». Ζούμε την εποχή, λέει, που ο τρόπος που αντιδράς κατάντησε να είναι σημαντικότερος απ’ την αιτία σου. Αν θυμάσαι την αιτία όμως αποκλείεται να αποθεώσεις το όποιο αποτέλεσμα. Δεν είναι δικαίωση μια πέτρα σ’ ένα τζάμι, όσο δεν είναι κι ένα όχι σε κάποιο νομοσχέδιο. Ηθικολογείς θα της πω.

Τότε θ’ αλλάξει ύφος. Θα μου μιλήσει για τον τρόπο που η Anna Karina κοιτάζει την κάμερα, για τον Miles Davis που παίζει μόνο για το αριστερό αυτί της Jeanne Moreau, για τα πόδια που παρελαύνουν στα ποστ του κ. μοίρη ή για το ξανθό κορίτσι που κάποια Παρασκευή μεσημέρι, 1 και τριάντα οκτώ ακριβώς, ανέβαινε την τρικούπη, κρατώντας μια μαύρη θήκη (με ένα βιολί;). Θα μου πει ότι τέλειωσε το καλοκαίρι κι ότι η βροχή στάζει καλύτερα μέσα στο ποτήρι του κονιάκ. Ότι ξανάρχισε να διαβάζει και ότι είδε για δέκατη φορά το Χιροσίμα Αγάπη μου. Λίγο πριν φύγει θα πει ότι η μάχη είναι ώρα να δοθεί. Κι ότι όσοι πόθησαν ποτέ ένα ξανθό κορίτσι ή έναν άλλο κόσμο, πιθανότατα θα τα συναντήσουν. Όχι στα όνειρά τους, αλλά εκεί που συνάντησα κι εκείνη. Στο δρόμο, στην πραγματική ζωή.

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

do it like this



σου ειπα doctor,θα βαλω κλιπακι...

αποτιναξη του ζυγου του μνημονιου

doctor,παραβιαζοντας την απαγορευση σου να γραφω στο blog,χτυπω μανιωδως το πληκτρολογιο,θελοντας να προλαβω τη σκεψη.διοτι εαν αρχισω να σκεφτομαι την παπαρια που συνεφιαζει τον τοπο,θα βαλω κανα βιντεακι απο το γιουτουμπ.διαβαζω λοιπον doc...

"Τα Ιόνια στέλνουν το πρώτο μήνυμα της ήττας του μνημονίου. Όπως ακριβώς ελπίζουμε να ακούμε το βράδυ της 7ηςΝοεμβρίου τα ευχάριστα αποτελέσματα που θα έρχονται απ’ όλη τη χώρα, έτσι και από τώρα, οι «γνήσιες» δημοσκοπήσεις που γίνονται για μη κρατικοδίαιτα ΜΜΕ, φέρνουν ήδη το ελπιδοφόρο μήνυμα της αποτίναξης του ζυγού του μνημονίου."

το γραφει ενας χασαπης και το αναδημοσιευουν τα χαλια της θεσσαλονικης.προφανως με αγωνιστικη διαθεση.θυμιζει τις ενδοξες στιγμες του 21 και του 40.

στην αθηνα οταν εμφανιστουν οι δημοσκοπησεις για τον ψινακη,οι ελεγκτες της τροϊκας θα αρχισουν να μαζευουν τους φακελους τους. φανταζομαι,ηδη αρχιζουν και παιρνουν το μηνυμα.
στον ενδοξο βορρα,με τον πανικα σημαιοφορο,θα παρουμε φορα και θα φτασουμε μεχρι την τραπεζουντα.
και σε πιο local επιπεδο;στο προσωπο του γιωργου λαμδα* και κυρ μανωλη σιγμα*,θα αποτυπωθει η εκδικηση του δοκιμασμενου πολυγυρινου λαου.ζειτε,μας οδηγειτε....
αντε,αρχιζω και γέρνω...κρατηστε το ηθικον ακμαιον.

*ο κωνσταντινος βητα και ο μιχαλης δελτα γιατι χρησιμοποιουν τετοια "επιθετα";και οι δικοι μας μια χαρα καλλιτεχνες ειναι.

Γιάννης Μπουτάρης - Σπύρος Πέγκας: To be or not to Μπ.;

Ο υποψήφιος δήμαρχος, Γιάννης Μπουτάρης, κι ο Σύμβουλος Έκδοσης του SOUL και υπεύθυνος Πολιτισμού της Πρωτοβουλίας Πολιτών, Σπύρος Πέγκας, τολμούν να ονειρεύονται και να δηλώνουν πως μια άλλου είδους Θεσσαλονίκη είναι εφικτή

Δημήτρης Καραθάνος / http://www.athensvoice.gr/
 
Τις τελευταίες μέρες ακούω επανειλημμένες αναφορές στο όνομά σας από αρνητικά δι­ακείμενους, και μάλιστα με λασπολογικούς όρους. Σας χαρακτηρίζουν «σκουλαρικά», «αλκοολικό», «τατουαζάκια». Μήπως αυτό σημαίνει ότι είστε πλέον υπολογίσιμος αντί­παλος;
 Γ.Μπ. Και τατουαζάκιας είμαι, και σκουλαρι­κάς είμαι, και αλκοολικός είμαι. Όμως είμαι και ο πιο ικανός από όλους. Διότι, αν συγκρίνεις τα πράγματα που έχω κάνει εγώ στη ζωή μου και αυτά που έχει κάνει ο αντίπαλός μου, η δική μου υποψηφιότητα είναι όχι διαβατήριο, αλλά πρόσκληση για να ανα­λάβω τον δήμο. Έχε υπ’ όψιν ότι το σκουλαρίκι, για τους Δυτικομακεδόνες, όπως είμαι εγώ, είναι φυλα­κτό. Σκουλαρίκι φορούσε και ο μπαμπάς μου, μέχρι τα 16 του. Έτσι το απέκτησα και εγώ. Το τατουάζ είναι μια συναισθηματική έκφραση. Το έκανα τη δεκαετία του ’70, όταν τέτοια πράγματα τα έκαναν μόνο οι φυλακισμένοι. Γιατί; Γιατί αυτή είναι η άποψή μου και δε δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Αλκοο­λικός; Ναι, είμαι αλκοολικός. Έχω όμως 21 χρόνια να πιω. Οι αλκοολικοί δε λένε ποτέ «ήμουν αλκοο­λικός». Λένε «είμαι». Και μόνο το γεγονός ότι είμαι 20 χρόνια καθαρός, τα λέει όλα. Και οι κατηγορίες δεν εξαντλούνται εκεί. Επιτίθενται ακόμα και στις πεποιθήσεις μου. Λένε πως είμαι άθεος, γιατί προ­τίμησα να αποτεφρωθεί η σορός της γυναίκας μου, παρά να τη θάψω. Χωρίς να αναφέρει κανείς το γεγονός πως επρόκειτο για δική της βούληση. Εγώ ήθελα να γίνει εξόδιος ακολουθία. Την οποία ορι­σμένοι μητροπολίτες δεν την επιτρέπουν, παρόλο που και ο Ιερώνυμος τάχθηκε υπέρ της καύσης των νεκρών, και είναι μια πρακτική η οποία πέρα από λόγους υγιεινής, εφαρμόζεται από όλες τις ορθό­δοξες εκκλησίες στον κόσμο, εκτός από ορισμένους μητροπολίτες στην Ελλάδα.


Πιστεύετε ότι το εικοσιπενταετές σύστημα διακυβέρνησης της πόλης έχει αναπτύξει τόσο ισχυρούς μηχανισμούς, που μπορούν να εξασφαλίσουν την επιβίωσή του; Πώς θα τους αντιπαρέλθετε;
 Γ.Μπ.Ο νικητής πάντα κερδίζει. Το δύσκολο είναι να αλλάξεις τις νοοτροπίες. Ας μην ξεχνάμε ότι το σημερινό καθεστώς συμπλη­ρώνει μια γενιά. Η Θεσσαλονίκη πλέον έχει ένα πολύ μεγάλο πληθυσμιακό κομμάτι που όχι απλώς έχει γαλουχηθεί και ανατραφεί με συντηρητικές αντιλήψεις, αλλά οπισθοδρομεί συνειδητά. Ζει με φαντάσματα του παρελθόντος. Με τον Μεγαλέ­ξανδρο, την Κωνσταντινούπολη, με αυτά και άλλα. Δε λέω να μην τιμούμε. Άλλο όμως να τιμώ τον Μέγα Αλέξανδρο και άλλο να κάνω μνημόσυνο κάθε χρόνο. Αυτή η φοβία για οτιδήποτε καινούρ­γιο στην πόλη, η οποία έχει σαν επακόλουθο τη μόνιμη γκρίνια, δεν σπάει εύκολα.

Θα υπάρξουν διώξεις για το πλήθος των ατα­σθαλιών, αν εκλεγείτε;
 Γ.Μπ. Κάποιες υποθέσεις είναι ήδη στα χέρια της δικαιοσύνης. Εκδικητικοί δε θα είμαστε. Ό,τι έγινε, έγινε. Δε θέλουμε να χωρίσουμε πασοκσήδες και νεοδημοκράτες σε στρατόπεδα. Δεν περισσεύει κανένας σε αυτή την προσπάθεια να αλλαχτεί η πόλη.

Επιλέγοντας τον κύριο Γκιουλέκα, η Νέα Δη­μοκρατία ποντάρει στην υποψηφιότητα ενός ηλικιακά νέου, αλλά ιδεολογικά «υπέργηρου» στελέχους. Ταυτόχρονα, ο Κώστας Γκιουλέκας έδειξε από το πρώτο λεπτό τη στρατηγική που θα ακολουθήσει κατά την προεκλογική εκ­στρατεία. Παραμερίζει το κόμμα και προβάλ­λει την καταγωγή. Είναι λιγότερο νεοδημο­κράτης και περισσότερο Θεσσαλονικιός. Πώς αξιολογείτε την τακτική του;
 Γ.Μπ. Καταρχήν

Tea Party

του Γιάνη Βαρουφάκη
protagon.gr


Ήταν Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου, πριν επτά μήνες, όταν ο Joe Stack μπήκε στο πιλοτήριο ενός μικρού αεροπλάνου. Χαιρέτησε τους τεχνικούς, το απογείωσε νηφάλια και μετά από λίγα λεπτά το κάρφωσε στα γραφεία της εφορίας του Austin, στην πολιτεία του Texas. Πέθανε ακαριαία, παίρνοντας μαζί του άλλον ένα άνθρωπο, υπάλληλο της εφορίας, και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Πίσω του άφησε μία επιστολή-σημείωμα που αποκαλύπτει την οργή του απέναντι στο αμερικανικό κράτος και ιδίως απέναντι στην εφορία. Τρείς μήνες μετά, την Δευτέρα 17 Μαΐου, ολόκληρη η Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης βρέθηκε όρθια να χειροκροτεί τον επιχειρηματία David Koch. Μόλις είχε ανακοινωθεί η πιο πρόσφατη δωρεά του στην γνωστή Όπερα ύψους δυόμιση εκατομμυρίων δολαρίων.



Τι σχέση μπορεί να έχει η τραγική φιγούρα του αυτόχειρα μηχανικού υπολογιστών Joe Stack με τον πλουσιότερο κάτοικο της Νέας Υόρκης (περιουσία 35 δις δολαρίων) ο οποίος, μαζί με τον αδερφό του Charles, είναι ιδιοκτήτες της τρίτης μεγαλύτερης επιχείρησης στον κόσμο (μετά τον Bill Gates και τον Warren Buffet); Η απάντηση απλή: Τους συνδέει το βαθύ τους μίσος για την αμερικανική κυβέρνηση! Και όχι μόνο αυτό: Συνδέονται και οι δύο με το φαινόμενο του λεγόμενου Tea Party το οποίο απειλεί να αλλάξει τις ΗΠΑ μετά από τις προσεχείς εκλογές του Νοεμβρίου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Από το 1773 για την ακρίβεια, τότε που ξεκίνησε μια από τις πρώτες ανταρσίες αμερικανών επιχειρηματιών εναντίον του Βρετανικού Στέμματος. Πιο συγκεκριμένα, εκείνη την χρονιά η Βρετανική αποικιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα κρατούσε για πάρτι της το εμπόριο τσαγιού φορολογώντας την εισαγωγή του σκληρά και δίνοντας αποκλειστικά δικαιώματα στην δική της British East India Company. Η ανταρσία των αμερικανών εμπόρων πήρε τα αρχικά ΤΕΑ (που σημαίνει τσάϊ) οι οποίοι τα μετέτρεψαν, έξυπνα, σε ανατρεπτικά αρχικά: Taxed Enough Already (Φορολογηθήκαμε Ήδη Αρκετά). Τα αρχικά αυτά (ΤΕΑ) από τότε έμειναν στην ιστορία ως θύμηση της πρώτης ανταρσίας που τελικά οδήγησε στην Αμερικανική Επανάσταση, στην Ανεξαρτησία και στην ίδρυση των ΗΠΑ. Πρόσφατα όμως επανήλθαν, μετά την εκλογή του Ομπάμα, και την εκλογική κατάρρευση των Ρεπουμπλικανών, ως ένα παλιρροιακό, σφόδρα συντηρητικό, κίνημα το οποίο αλλάζει κάθε μέρα το πολιτικό σκηνικό απ' άκρου σ' άκρο της Αμερικανικής κοινωνίας.
Παρόλο που το σύγχρονο Tea Party έχει ζωή μόλις δύο ετών
, θα ήταν λάθος να μην διακρίνουμε ότι η σκούφια του κρατάει από την δεκαετία του '50 (βλ. το ενδιαφέρον άρθρο του New Yorker στο οποίο η Jane Mayer αφηγείται την ιστορία με λεπτομέρειες.) Ο πατέρας του David Koch, Fred, που έχτισε την οικογενειακή αυτοκρατορία με βάση την βιομηχανία πετρελαίων, ξεκίνησε τότε μια μακρά παράδοση χρηματοδότησης αντικυβερνητικών οργανώσεων, π.χ. την John Birch Society που τα έβαλε με τον Πρόεδρο Άιζενχάουερ τον οποίο κατηγορούσε ως... πράκτορα των Σοβιετικών. Ο ίδιος ο David κατέβηκε με το Ελευθεριάζων Κόμμα (Libertarian Party) το 1979 εναντίον των Ρέηγκαν-Μπους (που, όπως και τον Άιζενχάουερ, η οικογένεια Koch κατηγορούσε ως... αριστερούς)! Ανάμεσα στις υποσχέσεις του η κατάργηση της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας (του FBI), της CIA αλλά και του υπουργείου παιδείας και της υπηρεσίας ελέγχου φαρμάκων και τροφίμων!


Όλα αυτά θα ήταν απλώς γραφικές κινήσεις εκκεντρικών πλουσίων αν δεν έκρυβαν πίσω τους πολύ σοβαρά συμφέροντα. Ποιά είναι αυτά;

η μεγαλη προσαρμογη


Αρίστος Δοξιάδης

Για να ξαναμπεί η οικονομία σε τροχιά σταθερής ανάπτυξης, μισό με ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά – το 10% με 20% του εργατικού δυναμικού. Δεν αρκεί να δουλεύουν πιο παραγωγικά, πιο έντιμα, πιο έξυπνα, πιο πολύ. Πρέπει να δουλεύουν σε άλλο αντικείμενο. Οι δουλειές που αναγκαστικά θα χαθούν θα είναι στους διεθνώς ‘μη-εμπορεύσιμους’ κλάδους (non-tradable), αυτούς που εξυπηρετούν αποκλειστικά τους κατοίκους της χώρας και δεν υπόκεινται σε διεθνή ανταγωνισμό: π.χ. λιανικό εμπόριο, δικηγόροι, δημόσια διοίκηση, κατασκευές στα αστικά κεντρα. Οι νέες δουλειές θα πρέπει να είναι στους ‘εμπορεύσιμους΄ κλάδους: γεωργία, μεταποίηση, τουρισμός και άλλες εξωστρεφείς υπηρεσίες, εμπορεύσιμη τεχνολογία, προσφορά κατοικίας για ξένους.

Ποιοί και πώς θα δημιουργήσουν τις νέες δουλειές; Ας μην περιμένουμε πολλά από τις μεγάλες και οργανωμένες επιχειρήσεις. Λιγότερο από 400 χιλιάδες εργαζόμενοι (το 8% του εργατικού δυναμικού) απασχολείται σε εταιρίες με πάνω από 250 απασχολούμενους, και πολλοί από αυτούς είναι είναι σε μη-εμπορεύσιμους κλάδους. Στην καλύτερη δυνατή περίπτωση οι μεγάλες εταιρίες, υφιστάμενες και νέες, μπορούν να προσθέσουν άλλες 100 χιλιάδες θέσεις εργασίας σε πέντε με δέκα χρόνια.

Η μεγάλη προσαρμογή πρέπει να έρθει, όπως πάντα στην Ελλάδα, από τις μικρές και τις οικογενειακές μονάδες. Τη συνταγή της αναδιάρθρωσης δεν μπορούμε να την αντιγράψουμε από πουθενά, γιατί το πλήθος και η σημασία των μικρο-επιχειρήσεων εδώ δεν έχει αντίστοιχο αλλού — ο κοινωνιολόγος Colin Crouch λέει πως όταν πρωτοείδε στατιστικές για το μέγεθος των επιχειρήσεων στην Ελλάδα νόμισε οτι είχε πάρει λανθασμένα στοιχεία, γιατί ήταν τόσο διαφορετικά από όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να φανταστούμε ένα δικό μας μοντέλο: με ποιό τρόπο και με ποιές κοινωνικές επιπτώσεις μπορούν να αλλάξουν δραστηριότητα εκατοντάδες χιλιάδες μικροεργοδότες, αυτοαπασχολούμενοι και απολυμένοι;

Τα στοιχεία που θα βοηθήσουν πολλούς να ξεκινήσουν νέες δουλειές δεν τα βρίσκεις εύκολα στις δυτικές χώρες. Είναι η πολυέργεια, η περιουσία και η εμπορικότητα. Πολυέργεια: τα νοικοκυριά έχουν μάθει να αναζητούν διαφορετικές πηγές εισοδήματος, στο μικρεμπόριο, σε ενοίκια, μισθούς, χωράφια. Δεν εξειδικεύονται, και δεν μένουν στα ίδια από γενιά σε γενιά. Περιουσία: διεθνείς μελέτες έχουν δείξει οτι ο πιο σημαντικός παράγοντας για να αποφασίσει κάποιος να κάνει νέα δική δουλειά είναι να έχει μια, έστω και μικρή, περιουσία, π.χ. δικό του σπίτι χωρίς χρέος, ή κάποια πρόσοδο. Εμπορικότητα: ο καθε αυτοαπασχολούμενος έχει μάθει να χειρίζεται εισπράξεις και πληρωμές, πράγμα καθόλου γνώριμο στους μισθωτούς καριέρας. Δεν είναι λοιπόν τόσο απίθανο ένας φιλόλογος φροντιστηρίου να περάσει στον τουρισμό, ή ένας μηχανικός να γυρίσει στο πατρικό χωράφι και να δοκιμάσει νέες καλλιέργειες. ‘Η τρείς νέοι τεχνικοί να σχεδιάσουν ψηφιακές εφαρμογές για την παγκόσμια αγορά.

Η μικρή κλίμακα είναι μειονέκτημα σε πολλούς κλάδους, αλλά

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

Το τρίτο ημίχρονο...

Το καλύτερο δεν μας το έχουν πει. Μας το φυλάνε για το τέλος, για έκπληξη! Θα πληρώσουμε, θα αδειάσουμε τις τσέπες μας στον πάγκο του ΔΝΤ, αλλά ουδείς μπορεί να μας εγγυηθεί ότι θα αποφύγουμε, τελικώς, το μοιραίο. Τελευταίως, βεβαίως – βεβαίως, κάτι ψελλίζουν περί ανάπτυξης, αλλά αυτό μοιάζει με ανέκδοτο. Το μηδέν τοις εκατό του μηδέν ισοδυναμεί με το μηδέν, όσα μαγικά κι αν κάνουν...

Η ζωή των ανθρώπων δεν είναι παιγνίδι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Κάθε απόφαση που λαμβάνουν μπορεί να σημαίνει την πλήρη ανατροπή της καθημερινότητας ενός πολίτη. Δυστυχώς, οι περισσότεροι πολιτικοί μας δεν γνωρίζουν τι σημαίνει (ή έχουν ξεχάσει) να είναι κανείς άνεργος ή να μην έχει χρήματα για να ψωνίσει τα απαραίτητα.

Μας είπαν μάλιστα ότι το 2010 ήταν το πρώτο ημιχρόνιο και ότι έρχεται το δύσκολο και σκληρό δεύτερο ημιχρόνιο που θα κριθούν όλα. Κι έχουν την απαίτηση να κερδίσουμε αυτό το ματς, όταν η ψυχολογία όλων των παικτών είναι στο ναδίρ. Όποιος έχει παρακολουθήσει λίγη μπάλα ξέρει ότι το κλίμα στα αποδυτήρια και η ψυχολογία των παικτών είναι βασικά συστατικά για να κερδίσει κανείς ένα παιγνίδι, πέρα από το όποιο ταλέντο και τη στρατηγική. Ξέρει, επίσης, ότι σε μία ομάδα που φέρνει ήττες την πληρώνει στο τέλος ο προπονητής. Ο καλύτερος να είναι, να έχει έρθει με τις καλύτερες περγαμηνές, αν αποτύχει θα φύγει νύκτα...

Αυτό με τη σκηνή του προπονητή που φεύγει νύκτα ντυμένος με καπαρντίνα μέσα στο κατακαλόκαιρο, είναι το λεγόμενο τρίτο ημίχρονο. Είπαμε ότι η χώρα χρειαζότανε να μπει σε ένα δρόμο διαφορετικό από εκείνον των προηγούμενων ετών. Ότι χρειαζόντουσαν μέτρα επώδυνα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι θα αρχίσουμε να πυροβολούμε το κεφάλι μας επειδή έχουμε πονοκέφαλο.

Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται, επειδή του λένε συνέχεια ψέματα. Ποιο δεύτερο ημίχρονο και σαχλαμάρες; Όπως πάει το πράγμα θα πρέπει κανείς να αρχίσει να αναρωτιέται αν θα έχει επιβιώσει του 2010! Έχουν κάποια άλλη πρόταση πέραν από τους φόρους; Φόρους ξέρουν να βάζουν όλοι. Είναι η εύκολη λύση. Κάτι άλλο έχουν κάνει; Τόσες συσκέψεις, τόσες διαβουλεύσεις, τόσο χυμένο μελάνι μόνο και μόνο για να αποφασίσουν νέους φόρους; Γερμανός να διοικούσε την Ελλάδα θα είχε μεγαλύτερη ευαισθησία...

Θα μας πείτε ότι δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, αφού το δημόσιο δεν έχει χρήματα στα ταμεία του. Ωραία! Να καταλάβουμε μία τέτοια φορομπηχτική πολιτική ως ένα έκτακτο γεγονός. Αλλά δεν μπορεί η προοπτική μας να είναι μόνο οι φόροι; Κι εν πάση περιπτώσει, από ποιους θα πάρουν τους φόρους αν στο μεταξύ έχουν κλείσει 50.000 ή 100.000 ακόμη επιχειρήσεις;

Όταν για να αποφασίσουν για το ζημιογόνο ΟΣΕ χρειάζονται 10 συσκέψεις κορυφής και έναν ολόκληρο χρόνο, δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι. Θα προσπαθήσουν την ύστατη ώρα να μας πείσουν ότι έκαναν τα πάντα. Να κλαψουρίσουν ότι φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση, ότι, ότι, ότι... Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν είναι ότι ο λαός τους βλέπει όλους ως ένα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Και τους θεωρούν και τους δύο συνυπεύθυνους για τα σημερινά μας απερίγραπτα χάλια.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχει ακόμη ελπίδα! Αρκεί να αλλάξουν πλεύση. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το μνημόνιο, όσο κι αν αυτό μοιάζει με το σάκο του μποξ που δήθεν μπορεί να χρεωθεί όλες τις αποτυχίες των κυβερνώντων μας. Έχει να κάνει με τις δράσεις που θα αναλάβουν (αν αναλάβουν) για να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα. Η ανάπτυξη δεν έρχεται με το λουκέτο σε χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά με την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και πλούτου.

Τα λόγια πλέον δεν αρκούν. Χρειάζονται έργα. Και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος. Το παιγνίδι βρίσκεται ήδη στις καθυστερήσεις για τη λήξη του και όχι στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, όπως θέλουν – ακόμη- να πιστεύουν...


Θανάσης Μαυρίδης

Πηγή:www.capital.gr

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010

Κατ’ ευθεία γραμμή απόγονος

«Αν δεν υπήρχαν οι Έλληνες, όλοι αυτοί [οι ξένοι, της Ευρώπης] θα ’ταν καπάκια μπίρας! [...]

»Αν αυτή τη στιγμή η υφήλιος πλήρωνε δικαιώματα για τον Αισχύλο, το Σοφοκλή, τον Ευριπίδη και τον Αριστοφάνη [«σωστό, σωστό» συγκατανεύει η Τένια Μακρή] και τον Μητρόπουλο, και όλους τους μεγάλους Έλληνες, τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, που τους χρησιμοποιούν παγκοσμίως, δε θα χρωστάγαμε σ’ αυτή την υποδούλωση που θέλει να μας οδηγήσει η ΕΟΚ. Γιατί η ΕΟΚ έβαλε τις απαγορεύσεις, να γίνουμε όλοι Ευρώπη.»

«Και στην Αμερική… από εκεί ξεκίνησε…» πάει να πει η παρουσιάστρια.

Και τώρα πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το αφήνιασμα, τα πεταμένα έξω μάτια, το ουρλιαχτό:
«Μη μου συζητάτε για την Αμερική. Σ’ αυτήν υποταχτήκαμε τα 200 επόμενα χρόνια. ΤΕΛΟΣ» βρυχήθηκε, με μια θεαματική κίνηση του χεριού που κόβει μαχαίρι τη «συζήτηση».

Ο Ζουράρις; ο Θέμος; ο Άδωνις; η Λιάνα; ο Βελόπουλος; ο Άνθιμος; ο Αυτιάς; ο Καρατζαφέρης; ποιος;
Ο Σταμάτης.

Που ξεκίνησε εκστρατεία κατά της απαγόρευσης του καπνίσματος, και πήρε σβάρνα τα κανάλια αξημέρωτα, και καλά στη ΝΕΤ λ.χ., αλλά και στα κατακίτρινα πρωινομεσημεριανάδικα, ο Κραουνάκης!

Σε τέτοιο επίπεδο φαιδρότητας γίνεσαι ο ίδιος φαιδρός αν θελήσεις να προσεγγίσεις με ιδεολογικούς όρους τον πάντως ιδεολογικότατα φορτισμένο λόγο του άλλου, εν προκειμένω του Σταμάτη.

Αλλά και τόση πια πρωτοτυπία; Ακόμα κι ο Αυτιάς καλύτερα τα λέει. Νά, κρατάω μια παλιότερη ρήση του, στην εκπομπή του άλλου, του Θέμου (30.5.06), όπου ο λόγος για τους Τούρκους ειδικότερα:
«Όταν οι Έλληνες είχαν τη φέτα, οι Τούρκοι δεν υπήρχαν ούτε καν ως αιωρούμενο πλάσμα στην ατμόσφαιρα. [...] Οι Τούρκοι δεν ήταν ούτε ως μικροαστική [μικροαστρική;] ύλη στο σύμπαν!»

Καλός Αυτιάς, Σταμάτη!

http://yannisharis.blogspot.com/

λιγο πριν,λιγο μετα το "απολυεσαι"


Απολύτως σοβαρές σκέψεις για μια απολύτως σοβαρή κατάσταση που θα χτυπήσει απρόσκλητη κάθε πόρτα. Τα ευφυολογήματα είναι περιττά.

Όταν βλέπεις τους τριγύρω σου να απολύονται ο ένας μετά τον άλλον, αντί να ετοιμάζεις το επόμενο τρίμηνο πλάνο στο Excel , βρες ένα καλό κουτί για να χωρέσει όσα έχεις μέσα και πάνω στο γραφείο σου. Τα στυλό και τα μολύβια άστα πίσω. Ξεφτίλα είναι να σε δουν να φεύγεις με τα άπαντα της Bic και της Faber-Castel.

Ποτέ μην αναρωτηθείς «γιατί εγώ;». Δεν έχει εφευρεθεί ακόμη η απάντηση που θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα.

Ποτέ μη ρωτήσεις το ίδιο στον εργοδότη σου. Δεν έχει εφευρεθεί ακόμη ο εργοδότης που θα ανοίξει κουβέντα μαζί σου για τέτοιο θέμα, ούτε καν στο τηλέφωνο.

Μην κάνεις το λάθος να μισήσεις όλους όσους μένουν στη δουλειά. Δεν θα μπορέσεις να μοιράσεις δίκαια τόσο άδικο θυμό, ιεράρχησε λοιπόν αυτούς που θα ΄θελες να δεις να πεθαίνουν πρώτοι.

Την ώρα που θα αγκαλιάζεις φεύγοντας την συνάδελφο που σου λέει «είμαι σίγουρη πως θα βρεις κάτι πολύ καλύτερο, αλίμονο σε μας», το «die bitch» μη το πεις φωναχτά. Το «ψόφα σκύλα» θα ήταν απείρως καλύτερο αλλά θα σου τσαλακώσει την υστεροφημία.

Αρνήσου να πάρεις συστατική επιστολή από εργοδότη που σε απολύει. Αφού αυτός κρατάει την τούρτα, άφησέ τον να χαρεί και το κερασάκι μόνος του.
Η «επόμενη μέρα» δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά μια μέρα που θα ξυπνήσεις άνεργος. Ούτε νέους δρόμους θα δεις να ανοίγονται, ούτε ευκαιρίες να σου κλείνουν το μάτι, ούτε «καλά» εμπόδια. Δεν είσαι ο Μουρίνιο, ένας υπάλληλος είσαι. Ήσουν, συγγνώμη.

Μην ακούς όσους λένε «δώσε στον εαυτό σου λίγο χρόνο να σκεφτεί το επόμενο βήμα». Ούτε οι πιστωτικές, ούτε ο Κωτσόλοβος, ούτε η ΔΕΗ θα σου δώσουν χρόνο, μη σου πω ότι θα σου βάλουν και τρικλοποδιά. Πιές μια μπίρα ή έναν καφέ (πικρό, έστω) και αμολήσου να ψάχνεις.

Συνήθως η αποζημίωση αρκεί για να πληρώσεις το νοίκι, τα κοινόχρηστα, το λογαριασμό του κινητού και μια δόση από το αυτοκινητάκι. Αν είσαι single. Αν είσαι παντρεμένος με παιδιά σταμάτα να διαβάζεις εδώ. Αρθράκι γράφω, όχι το σενάριο για την Όγδοη Πύλη της Κόλασης.
Αν με το «απολύεσαι» νιώθεις άξαφνα άχρηστος, περιττός, μηδέν, σκουπίδι, μη σκας. Ακριβώς έτσι πρέπει να νιώσεις. Για λίγο. Πόσο λίγο δεν ξέρω, καθένας θέλει τους χρόνους του για να βγάλει αυτή τη βρωμιά από πάνω του. Όσο πιο γρήγορα, τόσο πιο καλά φοράς καθαρό πουκάμισο για να χτυπήσεις την επόμενη πόρτα. Αν την χτυπήσεις νιώθοντας ακόμη μηδέν, θα φανεί στα μάτια σου. Αυτά δεν πλένονται εύκολα.

Υπάρχουν φορές που απολύεσαι και δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για τσιγάρα. Η απόλυτη πίκρα. Τότε καταλαβαίνεις γιατί αυτοί οι άγιοι άνθρωποι κυνηγάνε με τέτοια λύσσα το τσιγάρο. Θέλουν απλά να απαλύνουν την πίκρα σου.

Η παροιμία με τα πόδια σου που δεν πρέπει να βγαίνουν έξω από το πάπλωμα είναι σοφή. Την έγραψαν όμως ηλίθιοι, που δεν είχαν υπόψη τους πως αν σου παίρνουν και το κρεβάτι και το πάτωμα και το ταβάνι, χέστηκες για το μακρύ ή κοντό πάπλωμα. Κι αυτό για σένα, επίσης.

Αν βρεις δουλειά με τα μισά λεφτά από όσα έπαιρνες στην προηγούμενη μη βιαστείς να πεις «ναι». Εκτός κι αν πέρασαν έξη μήνες που λες «όχι» και οι λογαριασμοί στο σπίτι (αν υποθέσουμε πως δεν γύρισες σ’ αυτό των γονιών σου) άρχισαν να βγάζουν και γένια εκτός από δόντια. Δεν έχεις ιδέα πώς τσιμπάει ένας αξύριστος λογαριασμός, μη σου πω και πώς δαγκώνει…

Το «απολύεσαι» είναι πιο σκληρό από το «χωρίζουμε». Εκτός κι αν το λες εσύ, οπότε τα πράγματα περιπλέκονται (δεν ήξερα ότι μας διαβάζουν και εργοδότες εδώ μέσα).


Αν η εργοδοσία θέσει δίλημμα «ένας/μία από τους τρεις σας πρέπει να φύγει, το αφήνω σε σας, ενημερώστε με μέχρι τις 4» είναι μια πολύ καργιόλα εργοδοσία.

Μην ξεχνάς ότι οι περικοπές -όπως και να τις βαφτίσεις- αγγίζουν τους πάντες. Ακόμη και τους εργοδότες. Πριν λοιπόν η τράπεζα τους πει «απολύεσαι» και αρχίζουν να ψάχνουν άλλες (για να τους πουν κι αυτές το ίδιο, δεν είναι βλαμμένες οι τράπεζες), θα μοιράσουν αυτοί μερικά «απολύεσαι» πρώτοι. Τα πάντα είναι θέμα τάιμινγκ (αυτό να θυμηθώ να μη το πω σε κανέναν απολυμένο, δεν θα ΄χω καλό τέλος).

Να είσαι πάντα έτοιμος για το «απολύεσαι». Κι ανάλογα να κανονίζεις τους λογαριασμούς σου. Είτε εργοδότης στο πει, είτε ο Κωστόπουλος, είτε ο Θεός, αν υποθέσουμε πως με τους δυο τελευταίους δεν έχουμε κλασσική περίπτωση ταυτοπροσωπίας. Ειδικά μ’ αυτούς , ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν θα έχεις και άλλη ευκαιρία.

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Σ/Κ

Φακελάκηδες γιατροί, σε κωλάδικο...!

γιατρε μου,ποιοι ειμαστε και που παμε;
ερωτησεις και απαντησεις του γνωστου doctor ε.ανευλαβη


Πως ήταν το πατρικό σας σπίτι;

Το πατρικό μου σπίτι «ναυαγισμένο στα ρηχά των άστρων/ με τα σιαμιαμίθια και το χυμένο κερί στο κομοδίνο» (Οδυσσέας Ελύτης), ήταν το σπίτι της μάνας μου στα Φηρά της Σαντορίνης. Δεν έζησα σ’ αυτό. Σε ενοικιαζόμενα σπίτια έζησα στις επαρχιακές πόλεις που υπηρετούσε ο πατέρας μου.

Που σπουδάσατε;

Δημοτικό: Χαλκίδα, Αθήνα, Λήμνος, Ελασσόνα, Γυμνάσιο: Ελασσόνα, Πολύγυρος, Βέροια. Πανεπιστήμιο: Ιατρική σχολή Θεσσαλονίκης.

Που υπηρετήσατε τη στρατιωτική σας θητεία;

Δύο χρόνια (1968-1970, χουντοκρατούμενα). Κόρινθος, Χίος, Πτολεμαΐδα, Βέβη, Σέρβια, Αλεξανδρούπολη, ως οπλίτης ιατρός (μη νομιμόφρων)


Πως θα χαρακτηρίζατε τους γιατρούς που παίρνουν φακελάκια;

Σαν γκαρσόνια σε κωλάδικο που παίρνουν μπαξίσι για δουλειά που είναι υποχρεωμένοι και ορκισμένοι να κάνουν. Τα γκαρσόνια είναι αξιοπρεπέστερα. Δεν απαιτούν φακελάκι.

Ποια τιμωρία θα επιβάλατε σε ένα γιατρό που τα πιάνει εκβιάζοντας συγγενείς και ασθενή;

Ο Δίας κεραύνωσε τον Ασκληπιό γιατί δέχθηκε χρήματα από άρρωστό του. Μια κι ο Δίας πέθανε, θα τους «έκοβα τον κώλο» και τον τουπέ, εφαρμόζοντας το πόθεν και πώς έσχες για όλους τους μόνιμους γιατρούς του ΕΣΥ, από όταν διορίστηκαν μέχρι σήμερα. Και όσοι αποδειχθούν πως πλουτήσαν αδικαιολόγητα, από το αυτί και στη Δικαιοσύνη. Και, ονομαστικά τον καθέναν, αποδεδειγμένα ένοχο, στη δημόσια χλεύη.


Ο θάνατος θα νικηθεί;

Έχει, ήδη, νικηθεί από αυτούς που αντιλαμβάνονται πως «όσο ζούμε ο θάνατος δεν υπάρχει και όταν υπάρχει αυτός δεν υπάρχουμε εμείς. «Ο θάνατος ου προς ημάς» (Επίκουρος).

Η ζωή… θα νικηθεί;

Θα παραμένει αήττητη όσο τη ζούμε. Οι κοιμισμένοι της ζωής, φοβάμαι μην ξυπνήσουν και καταλάβουν πως ήδη έχουν πεθάνει.


Αριστερά η Δεξιά;

Αριστερά, για να ‘ρθουν τα πράγματα «δεξιά».


Ποιό χαρακτηρισμό κάνετε για τον Πρωθυπουργό ;

Το ΔΝΤ ειν’ εδώ, ενωμένο δυνατό. Μαζί θα προχωρήσουμε για μια Ελλάδα νέα. Για μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες.

Για τον Αντώνη Σαμαρά;

«Ουκ αγαθόν πολυκοιρανίη· εις κοίρανος έστω: κακό ‘ναι η πολυκεφαλιά. Μια κεφαλή μονάχα» (Όμηρου Οδύσσεια).

Για την Αλέκα Παπαρήγα;

«Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς» (Κ. Βάρναλης)

Για τον Γιώργο Καρατζαφέρη;

Και «το πνεύμα εν είδει περιστεράς...»... τον κουτσούλησε.

Toν Αλέξη Τσίπρα;

Πολυπολιτισμικές παρλαπίπες με νεανικό, ανέμελο, σπουδαιογελοίο ύφος.

Τον Φώτη Κουβέλη;

Σοβαρός πολιτικός. Η προσωποποίηση της διαφοράς από τον πολιτικατζή.

Γιατί δεν μιλάει ο Καραμανλής;

Και πότε μιλούσε; Η αρλουμπολογία δε συνιστά Λόγο. Ούτε καν ομιλία.

Τι θα τον συμβουλεύατε;

Κρείττον το σιγάν ή το αρλουμπολογείν.

Αλήθεια, ποιός κυβερνά αυτό τον τόπο;

Μα, η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. «Είδες ότι ληρείς; : είδες ότι λες βλακείες;» (Αριστοφάνους, Βάτραχοι). Μην ακούτε, πως, τώρα, κυβερνά το ΔΝΤ. Πάντα κάποιοι άλλοι κυβερνούσαν και οι κυβερνήσεις εκτελούσαν. «Δεν αποφάσιζαν τίποτα που δεν θα ήταν αρεστό σ’ αυτούς: εβούλευον ουδέν ότι μη τοις ξυνεστώσι δοκοί» (Θουκυδίδης).

Πότε θεωρείτε επιτυχημένο έναν πολιτικό;

Όταν δεν εξαπατά τον λαό, ούτε αδιαφορεί όταν εξαπατάται ο λαός. Αλλά διασφαλίζει ότι οι αξιότεροι θα τιμώνται, οι δε άλλοι δεν θα αδικούνται.

Και πότε αποτυχημένο;

Όταν, ο αλιτήριος (καταστροφέας) της Πατρίδας — ευρωλιγούρης, παγκοσμιοβαρεμένος — , αδιαφορεί για την παιδεία, τη γλώσσα, την παράδοσή του λαού.

Οι Έλληνες δείχνουν ότι υπομένουν τα μέτρα του Μνημονίου;

Αδρανούσε ο λαός και κανείς πια δεν μιλούσε: Ησυχίαν είχεν ο δήμος και αντέλεγε ουδείς» (Θουκυδίδης). Αδρανούσε ο λαός, «φοβισμένος: δεδιώς», γιατί .. «Πολύ το ξυνεστηκός: οι συνωμότες» (Θουκυδίδης): Οι νταβατζήδες, οι κουμπάροι, τα λαμόγια των πρασινογαλάζιων αετονύχηδων.

Οι ψηφοφόροι των δύο μεγάλων κομμάτων είναι κυνικοί, ρεαλιστές η κάτι άλλο;

Είναι ψηφοφόροι των δύο μεγάλων κομμάτων. Αυτό είναι στο DNA των νεοελλήνων.


Από τον εαυτό σας είσθε ικανοποιημένος ως άνθρωπος;

Ναι. Δεν πρόδωσα του φίλους μου, δεν έκλεψα. Αγάπησα, ερωτεύτηκα, παντρεύτηκα. Απέκτησα δυο άξιους γιούς, και μια χαριτωμένη εγγονή. Υπηρέτησα το λειτούργημα της Ιατρικής και τον άρρωστο άνθρωπο, όσο καλύτερα μπορούσα. Πέρασα δύο πειθαρχικά, κατηγορούμενος «για απρεπείς εκφράσεις προς την προϊσταμένη αρχή», (Υπουργός υγείας), καταγγέλλοντας δημοσίως την κατάσταση των ράντζων και για χαρακτηρισμούς των φακελάκηδων γιατρών, επίσης δημοσίως, σε τηλεοπτικές εκπομπές. Τη ζωή μου τη ζω σαν σίφουνας. Όχι έρποντας σαν τη χολέρα.

i-reportergr.com

τα καλλίτερα τσιτάτα και συμβουλές για την αγάπη... (και γιατί είναι εντελώς άκυρα)

από συμβουλές κ τσιτάτα για την αγάπη, άλλο τίποτε σε αυτή την ζωή. Όπου και να γυρίσεις να κοιτάξεις, όλο και κάποιος θα σου πει αν αγαπάς αληθινά, αν σε αγαπά αληθινά, πως να αναγνωρίσεις την πραγματική αγάπη, τι να κάνεις για τα κρατήσεις την αγάπη.... όμως, ΕΧΟΥΝ (κεφαλαία έμφασης είναι αυτά, δεν χάλασε το πληκτρολόγιο) στην πράγματική ζωή αξία αυτές οι συμβουλές κ αυτοί οι κανόνες; χμφ χμφ χμφ χμφ χμφ... Το πρόβατο, έμπειρος καυτός Μεσογειακός Εραστής, όπως έχουν βεβαιώσει τόσες και τόσες γυναίκες, είναι εδώ να σου ανοίξει τα μάτια. Πήραμε μερικά από τα γνωστότερα τσιτάτα περί έρωτος και αγάπης και ελέγξαμε την αλήθεια τους... και σήμερα με μεγάλη περηφάνια παρουσιάζουμε τα συμπεράσματα. Φύγαμε; ναι, φύγαμε!




Τσιτάτο 1: Αν αγαπάς κάποιον αφησέ τον να φύγει, αν γυρίσει τότε θα είναι για πάντα δικός σου, αν όχι δεν τον είχες ποτέ.

Τι λες μαρή; τι λες, και έχεις τελειώσει και το Λύκειο, τρομάρα σου! πάρ' τα να μη στα χρωστάω. Τι είναι ο γκόμενος να τον αφήσεις να φύγει, λαθρομετανάστης που σου ζήτησε βήζα για την Αμερική; ή μήπως εσύ είσαι λουρί σκύλου; δηλαδή έλεος. Τους ανθρώπους δεν τους αφήνουμε να φύγουν γιατί, πολύ απλά, δεν τους έχουμε φυλακισμένους, κ επίσης διότι δεν είναι αντικείμενα. Δηλαδή όχι, σε παρακαλώ, εξήγησέ μου τι θα πει "άφησέ τον να φύγει;" από που, από το κλουβί ή από το ντουλάπι με τους γκόμενους; άστα αυτά τα παιχνιδάκια για τα βιβλία της Βαρβάρας Καρτλάντας!! Στην πραγματική ζωή κανείς δεν ανήκει καμιανού, είμαστε μαζί γιατί είμαστε ερωτευμένοι (ή στην φάση να ερωτευτούμε ή στη φάση να αποερωτευτούμε ή χουοτέβα). Και αν βλέπεις τον άλλο σαν κτήμα, καλά να πάθεις που έχεις να πηδηχτείς από τότε που η Χαρούλα ήταν νέα ελπίδα στο ελληνικό τραγούδι.

Τσιτάτο 2: Κάποιος που σε αγαπά πραγματικά ξέρει πραγματικά, πάντα, τι ακριβώς θέλεις και σου το προσφέρει απλόχερα χωρίς να μιλήσεις

Άκου γλυκιά μου, συγγνώμη που σε ξυπνάω, αλλά σε πήρε τηλέφωνο η Ρηάλητη Τσεκ και άφησε μήνυμα: Eπειδή η μάνα σου δεν είχε άλλη ζωή εκτός από σένα, με αποτέλεσμα να σου σκουπίζει μέχρι και τον κώλο μετά το χέσιμο, δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν στόχο/αποστολή/χρόνο/διάθεση να προσπαθούν να μαντέψουν τι ακριβώς χρειάζεσαι και επιθυμείς κάθε δεδομένη στιγμή. Γι αυτό την έχεις την ρημάδα την γλώσσα, για να λες και τι θέλεις και πως το θέλεις. Ξέρεις, δεν είναι κακό να εξηγήσεις τι γουστάρεις, τι σε χαλάει και γενικότερα πως και τι, τα σέα και τα μέα σου για να γίνει η ζωή σου καλλίτερη. Αυτά τα σιωπηλά "εγώ δεν μιλάω, δεν μπορώ να παρακαλώ" είναι για ανώριμα. Ή για την Μαρία της Σιωπής που και εκεί πάλι, ένα νόημα μπορείς να το κάνεις για να καταλάβει ο Κάλογήρου ότι θα προτιμούσες να μην σε βιάσει αυτή τη στιγμή της ζωής σου.


Τσιτάτο 3: Οι άντρες/γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα. Όσο τα φτύνεις, κολλάνε

Ναι, μωρή, μπράβο, μπράβο, συγχαρητήρια για την ωριμότητα. Δηλαδή, θες τώρα πραγματικά να μου πεις ότι είσαι ικανοποιημένη επειδή ο γκόμενος σε θέλει λόγω γυμνασίων. Ροίλει; Σήριουσλει; ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ (πάλι για έμφαση είναι το κεφαλαίο, δεν χάλασε το πληκτρολόγιο) θες να ζήσεις σε μία σχέση που καταδικάζεις τον εαυτό σου να είναι μόνιμα στην τσίτα και που δεν θα μπορείς να χαλαρώσεις ποτέ γιατί αν δείξεις στον άλλο ότι τον θες θα φοβάσαι ότι θα "ξεκολλήσει"; Μαζέψουουουουουο! Σεμνάαααααα! Κοίτα να χαλαρώσεις και να είσαι ο εαυτός σου και άσε τα σάπια και τα νάζια και τις δυσκολίες, εδώ μιλάμε για την πραγματική ζωή και την ευτυχία σου, όχι για το ΒΕΡΑ ΣΤΟ ΔΕΞΙ. Μετά αναρωτιέσαι γιατί παθαίνεις καταθλίψεις.... τισκ τισκ τισκ τισκ εντατίκ, αυτό μόνο έχω να πω.

Τσιτάτο 4: Η αγάπη όλα τα υπομένει, όλα τα αντέχει

ωπερέητηβ χουόρντ μπήην το "όλα" στην συμβουλή. Ναι, η αγάπη υπομένει πολλά και πολύ καλά κάνει - αλλά τι ακριβώς υπομένει; αν σε δέρνει, σε στέλνει να πουλάς μαντήλια Ερμές στο φανάρι Κατεχάκη, θέλει να πηδιέστε με την πρώην του (που δεν είναι πρώην αλλά Μήτσος) και γενικά σε κακομεταχειρίζεται, κάντην, δηλαδή ελεμένταρη! Λέξη κλειδί εδώ είναι η διάκριση! Διάκριση ανάμεσα στο δεν ταιριάζουν τα γούστα μας (που είναι κάτι που φτιάχνεται) και στο ο άλλος είναι τόσο αλλού ντ΄ αλλού που έχω χάσει τον εαυτό και την προσωπικότητά μου - ή είναι τόσο κακός που έχω μόνιμο δωμάτιο στο ΣΚΑΑΓ (Σύλλογο Κακοποιημένης Αδελφής Από Γκόμενο).


Τσιτάτο 5: Όταν αγαπάς πραγματικά μπορείς να κάτσεις ώρες σιωπηλός κ να αισθάνεσαι ότι τα έχεις πει όλα

να σου πω κάτι, κάγκουρα, επειδή εσύ διάβαζες

Ουμπέρτο Έκο: Πώς να ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές

Umberto Eco, 1976

(από το βιβλίο «Η Σημειολογία στη καθημερινή ζωή», εκδ. ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ, 1999)

Καθώς δημοσιεύονται σιγά – σιγά τα ψηφοδέλτια αρχίζουν και οι αντιδράσεις αγαναχτισμένων δημοσιογράφων και ανήσυχων πολιτών γιατί πολλά πρόσωπα, ύποπτα για παράνομες ενέργειες και ατασθαλίες, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις σαν υποψήφιοι που θ’ αντιπροσωπεύσουν το λαό στο κοινοβούλιο. Από κάτι τέτοια βγάζει κανείς μαύρα συμπεράσματα για το μέλλον μας.


Εγώ θα ήθελα να ηρεμήσω τα πνεύματα, αποκαλύπτοντας πως, στην Ιταλία, η κατάσταση είναι καλύτερη από παντού αλλού. Κι ας δούμε το γιατί.

Με τέτοιους υποψήφιους γίνονται κατ’ αρχή σεβαστά τα δίκαια αιτήματα αντιπροσώπευσης. Τι πρέπει να κάνει ένα κοινοβούλιο; Ν’ αντικατοπτρίζει όλες τις τάσεις, τις απόψεις, τις επιθυμίες, τις απαιτήσεις, τις ευχές κάθε μέλους της κοινωνίας. Και μήπως δεν αποτελούν μέρος της κοινωνίας οι κερδοσκόποι, οι διαφθορείς των κρατικών υπηρεσιών, οι ψευδοανατροπείς του πολιτεύματος, οι φίλοι των Ελλήνων συνταγματαρχών, οι ψηφοθήρες, αυτοί που βάζουνε φωτιά στα δάση για να πετύχουν οικοπεδοποίηση, οι παραβάτες των φορολογικών νόμων; Θα αντιπροσωπεύονται λοιπόν στο κοινοβούλιο από διαφθαρμένους πρώην υπουργούς, μαφιόζους, αποστάτες στρατηγούς. Θα μπορούσε κάποιος ν’ απαντήσει ότι στη βουλή πρέπει να φτάνουνε μόνο οι «νόμιμες» επιδιώξεις με την εκλογή «τίμιων» ανθρώπων. Αλλά αυτό μου φαίνεται καθαρή αφέλεια.

Υπάρχουνε παράνομες πράξεις που τιμωρούνται αυστηρά, όπως ο βιασμός, η ανθρωποκτονία για ληστεία, η οδήγηση σε κατάσταση μέθης με συνέπεια την πρόκληση θανατηφόρου δυστυχήματος, η κλοπή σταφυλιών από αμπέλι. Γι’ αυτές τις παρανομίες όλοι είναι σύμφωνοι. Κι απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχουν υποψήφιοι που να σκοτώσανε καμιά γριά με τσεκούρι για να της αφαιρέσουνε τη χρυσή καδένα με το φλουρί, ούτε άνεργοι που κλέψανε πεπόνια και τους τσάκωσε ο αγροφύλακας, ούτε βασανιστές ανήλικων παιδιών ή μπεκρήδες που ενοχλούσανε τον κόσμο με τις αγριοφωνάρες τους. Αλλά υπάρχουν άλλες πράξεις που, αν και κολάσιμες, δεν καταδικάζονται ξεκάθαρα και αμέσως απ’ τα δικαστήρια, λες και δεν είναι σαφές αν είναι κακές ή καλές (όπως η καταχρηστική οικοδόμηση ή η ίδρυση «σκοτεινών» εταιρειών). Άλλωστε γι’ αυτό καθυστερεί πάντα η ανακάλυψη των πραγματικών υπευθύ­νων. Έτσι τα ζητήματα μένουν θολά, δεν ξέρουμε αν αυτές οι πράξεις επιτρέπονται ή απαγορεύονται, κι επομένως είναι σωστό να αντιπροσωπεύονται οι υπαίτιοι, και να υποστηρίζονται ενδεχομένως, από κάποιον του σιναφιού τους.

Έπειτα, τι πάει να πει «τίμιος άνθρωπος»; Κάποιος μπορεί να είναι τίμιος μέχρι τη στιγμή που θ’ αναλάβει δημόσιο αξίωμα, αλλά έπειτα να έχει εγκληματικές προθέσεις. Εμείς τον εκλέγουμε πιστεύοντας ότι έχει ακέραιο χαραχτήρα, και μετά από δυο μήνες αυτός σφετερίζεται και καταχράται δημόσιο χρήμα. Δυσάρεστη έκπληξη! Δεν είναι καλύτερα να εκλέξουμε αμέσως κάποιον που
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...