cockberg

μαλιασε η γλωσσα της.το λεει με τα καιρικα φαινομενα που αλλαζουν τα μετεωρολογικα δεδομενα που γνωριζαμε μεχρι τωρα.το φωναζει με την παγκοσμια αυξηση της θερμοκρασιας.το δειχνει με τις πλημμυρες και τις καταστροφες.
δεν ακουει κανεις.
show me the money,λεει η οικονομικη λογικη και μετα θα προχωρησουν οι απαιτουμενες αλλαγες.

ειδε και αποειδε και πριν την καταστροφη,αποφασισε να στειλει ενα απο τα τελευταια μηνυματα που ισως καταλαβαινουμε καλυτερα.

φαντασου να αποφασισει να στειλει κι αλλα γεμιζοντας τις θαλασσες με γιγαντια παγοβουνα-πεη.
το μηνυμα το πιανεις;
"θα σας γαμ..."

υ.γ η φωτογραφια ειναι του  Andy Rouse  στην ανταρκτικη

Around the corner

Σ’ αυτήν την περίεργη εποχή που ζούμε, οι πιο πολλοί από μας δεν ξέρουν τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την επόμενη γωνία…

Εκείνο το πρωί της Κυριακής ξύπνησα νωρίς, γύρω στις 7. Κάθισα για λίγο στο κρεβάτι και μετά άνοιξα το παντζούρι. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και βαρύς.


Λίγες μέρες πριν ένας φίλος που νοιάζεται για μένα μου είχε ζητήσω να του κάνω μια χάρη, αλλά μια χάρη που θα ήταν για τον εαυτό μου. «Πήγαινε» μου είχε πει «και θα δεις». Κοίταξα τα ρολόι μου που έδειχνε πως κόντευε οκτώ. «Θα πάω» σκέφτηκα. Ντύθηκα και σε λίγο ήμουν στο αυτοκίνητο. Έβαλα μπρος τη μηχανή, άναψα ένα τσιγάρο και ήπια μια γουλιά από τον καφέ που είχα δίπλα μου. Αυτό μου δίνει μια αίσθηση κανονικότητας.

Μετά από κάποιο διάστημα είχα φτάσει στο δρόμο για το μοναστήρι που βρίσκεται ψιλούτσικα, στη μέση περίπου του βουνού. Ο δρόμος ήταν φιδωτός και καθώς τα σύννεφα ήταν χαμηλά σε λίγο μπήκα μέσα στην ομίχλη. «Ο δρόμος για το Θεό είναι ομιχλώδης» σκέφτηκα. Η ορατότητα δεν ξεπερνούσα τα πέντε δέκα μέτρα μπροστά μου και έτσι πήγαινα σχετικά σιγά για να μην βρεθώ κατά λάθος και πιο γρήγορα κοντά στο Θεό. Το μοναστήρι ούτε που φαινόταν μέσα στην ομίχλη. Βρήκα ολίγον στα τυφλά κάπου να παρκάρω και μετά κατέβηκα από το αυτοκίνητο. Προχώρησα με τα πόδια και ψάχνοντας κάπως είδα λίγο πιο μακριά την πύλη για το προαύλιο του μοναστηριού. Προχώρησα και μετά βρέθηκα μπροστά στην πόρτα της εκκλησίας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο υποβλητική εικόνα. Τυλιγμένη μέσα στην ομίχλη η βαριά, ξύλινη σκαλισμένη πόρτα έδειχνε σαν να μην ανήκε πραγματικά σε ετούτον τον κόσμο. Μπήκα μέσα και η εικόνα μου θύμισε το εσωτερικό των εκκλησιών στο Άγιο Όρος , όταν είχα μερικές φορές πριν κάμποσα χρόνια. Σκοτεινή, με ελάχιστα κεριά αναμμένα, τις εικόνες στους τοίχους και τις ψαλμωδίες από τους ιερείς, κοντά στο ιερό. Όπως μου είχε δώσει οδηγίες ο φίλος μου ζήτησα τον συγκεκριμένο ιερέα, προφανώς τον ηγούμενο του μοναστηριού και του ζήτησα να με εξομολογήσει. Ο γέροντας με την σεβάσμια, έξυπνη και με κατανόηση μορφή μου έγνεψε και σε λίγο βρέθηκα γονατισμένος μπροστά του να κάνω την πρώτη μου εξομολόγηση εδώ και χρόνια. Εκείνη τη στιγμή διαπίστωσα ότι δεν ήξερα για τι ακριβώς να εξομολογηθώ.
Τα τελευταία χρόνια η ζωή μου δεν συμπεριελάμβανε συμβάντα, από αυτά που συνήθως λέμε σε κάποια εξομολόγηση. Γνώριζα όμως ότι είμαι κάτι άλλο. Ότι είμαι πολύ ατελής. Αλλιώς θα ήθελα να ήμουνα και αλλιώς είμαι. Μετά αναλογίστηκα την έννοια της αμαρτίας. Γιατί το νόημα της λέξης «αμαρτία», είναι στην κυριολεξία η αποτυχία μας στην επίτευξη κάποιου συγκεκριμένου σκοπού. Και σ’ αυτό το πράγμα εκείνο για το οποίο ήμουν σίγουρος είναι το ότι είχα αποτύχει και στους τρεις συγκεκριμένους σκοπούς που είχα βάλει στη ζωή μου. Και ίσως γι αυτό δεν έχω βρει την γαλήνη που κανονικά θα έπρεπε να είχα κατακτήσει σ’ αυτή τη ηλικία και σ’ αυτό το στάδιο της ζωής μου. Και για να πως την αλήθεια εκείνο στο οποίο τελικά κατέτειναν και οι τρεις σκοποί της ζωής μου ήταν η γαλήνη. Εφ όσον λοιπόν δεν έφτασα στη γαλήνη, που ήταν ο κύριος σκοπός πίσω από τους πρακτικούς σκοπούς μου, τότε κατά την αντίληψή μου είχα αποτύχει. Ζήτησα από τον ιερέα να ζητήσει από το Θεό να με συγχωρήσει για τα λάθη μου και τις ατέλειές μου και για τις όποιες άλλες αμαρτίες μου. Έχοντας το κεφάλι μου σκεπασμένο με το καλιμαύχι ο ιερέας ακούμπησε το χέρι του πάνω στο κεφάλι μου και ψιθύρισε μερικές προσευχές και μερικές ευχές. Όταν τέλειωσε κι αυτό πήγε και κοινώνησε, κάτι που δεν είχα κάνει από τότε στο Άγιο Όρος. Και μετά προσευχήθηκα για λίγο και για μένα και για την οικογένειά μου και για εσάς όλους.

Όταν βγήκα από το μοναστήρι η ομίχλη ήταν ακόμη εκεί. Βρήκα το αυτοκίνητο και κατέβηκα πάλι σιγά σιγά το δρόμο, όπως όταν ανέβαινα. Λίγο πάρα κάτω η ομίχλη τέλειωσε και στο βάθος έβλεπα την πολιτεία που απλωνόταν από κάτω. Ήταν ακόμη σχετικά νωρίς σ’ αυτήν τη συννεφιασμένη Κυριακή και έτσι ο θόρυβος που ερχόταν από την πόλη ήταν λιγοστός. Εκατομμύρια άνθρωποι μέσα στα σπίτια τους, θα έκαναν ασφαλώς τις δικές τους σκέψεις γι αυτήν καινούργια μέρα. Άλλοι ευτυχείς, άλλοι δυστυχείς, άλλοι με προβλήματα που δεν μπορούν να τα ξεπεράσουν, ο καθ’ ένας με τα δικά τους’ αυτό το στάδιο της ζωής του. Βρισκόμαστε όλοι μπλεγμένοι σ’ ένα κουβάρι που ποτέ δεν ξέρουμε που μας πηγαίνει. Εκεί που τα πράγματα είναι καλά ξαφνικά παίρνουν άλλη τροπή και μας βγάζουν από το δρόμο μας. Και πολλές φορές συμβαίνει και το αντίθετο. Εκεί που τα πάντα είναι χάλια ξαφνικά σαν κάποιο μαγικό χέρι να μας δίνει τη λύση.
Η επίτευξη της γαλήνης στη ζωή μας δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση όσο ίσως ακούγεται. Είναι η ίδια η φύση μας που πολλές φορές μας οδηγεί στο να χάνουμε τη γαλήνη που κάποιες φορές κατακτούμε. Αλλά πέρα από αυτό είναι και η ίδια η ζωή με τις άπειρες εκπλήξεις της που μας βγάζει από το δρόμο μας. Πολλές φορές πληρώνουμε για δικά μας λάθη, αλλά άλλες φορές και πολύ συχνά πληρώνουμε και για τα λάθη άλλων. Αναρωτιέμαι αν κάποια στιγμή μπορούμε να βρούμε τη δικαίωσή μας. Πιθανόν όχι εδώ , ίσως κάπου αλλού.

Αυτή την εποχή μάλιστα που η οικονομική κρίση μας έχει περιπλέξει στη δίνη της, ένα σωρό άνθρωποι έχουν χάσει όχι μόνο τη γαλήνη τους, αλλά και τον ύπνο τους. Και είναι λιγάκι δυστυχώς το ότι τα χρήματα παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο, που μπορούν να ανατρέψουν, ολόκληρη τη ζωή μας και τα πράγματα για το μέλλον.
Είτε γι αυτό είτε για άλλο λόγο, πολύ συχνά χάνουμε το δρόμο μας, όταν τα εμπόδια που συναντούμε ξεπερνάνε το όριο των αντοχών. Το ξεπέρασμα του ορίου των αντοχών είναι μία οδυνηρή στιγμή, γιατί συνοδεύεται με την κατάρρευση του συστήματός μας. Όμως το ανθρώπινο όν είναι κατασκευασμένο για να επιβιώνει και οι αντοχές είναι πολύ περισσότερες , απ’ όσο και εμείς οι ίδιοι νομίζουμε. Η κατάρρευση των ορίων μας, αυτόματα δημιουργεί τη γέννηση ενός άλλου μηχανισμού άμυνας, που σκοπό έχει να διευρύνει τα όριά μας και να τα προσαρμόσει στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Είναι δύσκολος και σκληρός αγώνας, αλλά πολύ συχνά καταφέρνουμε έτσι να ξεπεράσουμε, αυτά που μας κάνουν τη ζωή δύσκολη έως και αφόρητη. Και το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός καινούργιου εαυτού, λιγότερο ευαίσθητου και πιο δυνατού.

Πάντα το αύριο είναι μια καινούργια μέρα. Και όσο κι αν μερικές φορές μας φαίνεται αδύνατο, μπορεί να κρύβει την επαλήθευση των επιθυμιών μας.

Άρης Τερζόπουλος http://www.klik.gr/

την πληρωσε

Γράμμα σε Έλληνα επιχειρηματία

Αγαπητέ επιχειρηματία,

Μία από τις παιδικές μου φοβίες, είναι ο ήχος ενός κεφαλιού όταν κατρακυλάει στις σκάλες… Κάποια ταινία θα είχα δει και πέρασε στο υποσυνείδητό μου και κάθε φορά που έπεφτα επάνω στην Σαλώμη και την μάνα της, να ζητάνε το κεφάλι του Βαπτιστή, μου πάγωνε το αίμα. Δεν ξέρω από πού είναι ο ήχος που ακούω τώρα. Από ποιούς. Από εκείνους που υπογράφουν τα χαρτιά, από εσάς που τους πιέζετε να υπογράψουν ή από εκείνους που τους επιδίδονται τα… συστημένα.

Με τι ταχύτητα τρέχει το αίμα στις φλέβες των υπουργών που έχουν υπογράψει τις τελευταίες μέρες αυτά τα χαρτιά; Έχουν καταλάβει τι κάνουν; Παίρνουν κάποια αγωγή για να αποστασιοποιηθούν –δεν είναι ντροπή τα φάρμακα- ή το κάνουν εν ψυχρώ; Πού να ξέρεις κι εσύ…

Αγαπητοί τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες, έχετε ανοίξει κανένα βιβλίο στη ζωή σας που να μιλάει για τα ανθρώπινα ή έστω ιστορικό; Ονειρεύεστε έναν κόσμο που τα παιδιά σας θα ζούνε στο εξωτερικό ή στην χώρα τους αλλά μονίμως φρουρούμενα για να προφυλαχτούν από την επαφή με τις στρατιές της απελπισίας και της απόγνωσης; Πιστεύετε πραγματικά πως τώρα είναι η ευκαιρία σας να ταπεινώσετε, να συνθλίψετε, να θησαυρίσετε; Τι σόι νίκη είναι αυτή; Εσείς πού σκέφτεστε να ζήσετε; Σε στοές; Σε συνοικίες με τείχη; Θα φέρετε και κροκόδειλους για τις τάφρους; Και πού είναι το περίφημο επιχειρηματικό σας δαιμόνιο και η δημιουργικότητά σας με τα οποία μας έχετε ζαλίσει το μαλακό υπογάστριο τόσα χρόνια; Η μόνη λύση που έχετε να προτείνετε ως φωστήρες του financial είναι η απόλυση, η μείωση του μισθού, η καρατόμηση του ανθρώπινου δυναμικού; Σπουδάζεται αυτό; Αυτήν την λύση θα πρότεινε και ο οδηγός σας!

Δεν είναι μόνο το κράτος ανεπαρκές. Δεν είναι μόνο το πολιτικό προσωπικό. Δεν είμαστε μόνο εμείς. Είστε κι εσείς που έχετε ταυτίσει το «επιχειρείν» μόνο με το «κερδοσκοπείν». Αφιλοσόφητοι, ανίκανοι στην παραγωγή ιδεών, μικροί και μοιραίοι που θέλετε να λέγεστε επιχειρηματίες –καθόλου επιλήψιμος ο χαρακτηρισμός- αλλά στην ουσία είστε ανθρωπάκια που σας έκατσαν δυο τρεις καλές από τύχη και φτιαχτήκατε. Όχι για την κοινωνία, μόνο για την πάρτη σας. Δυστυχώς, αυτό αποδεικνύεται. Αλλά η τύχη τελειώνει, και τώρα που χρειάζεται ικανότητα και δημιουργία εκ του μηδενός –εσείς που χρόνια διατείνεστε πως ξέρετε να κάνετε το μηδέν, ένα- έχετε κολλήσει στην ίδια λάσπη με μας και ζητάτε τα ρούχα μας για να σκουπίσετε τα κοστούμια σας. Πιστεύετε για τους εαυτούς σας πως είστε τα επίλεκτα και ικανότερα μέλη της κοινωνίας μας. Οκ, ας πούμε πως το δέχομαι. Αποδείξτε το, κατεβάζοντας καμία ιδέα πέρα από τις απολύσεις. Αποδείξτε το ή βουλώστε το!



του Οδυσσέα Ιωάννου protagon.gr

ΜΜΕ: Κρίση και ευκαιρία

Του Αυγουστίνου Ζενάκου & του Θεόφιλου Τραμπούλη

Σε προηγούμενη ανάρτηση, παραθέσαμε ορισμένους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να νοιαστούμε για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στα ΜΜΕ. Παράλληλα, παρακολουθούμε τη συνεχιζόμενη διαμάχη στους κόλπους των εργαζομένων, η οποία – όχι ότι μας εκπλήσσει – μοιάζει να υπερβαίνει τη διαμάχη μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών. Όποιες νέες συλλογικότητες πήγαν να σχηματιστούν υπονομεύονται και αυτό είναι λυπηρό, ωστόσο πιστεύουμε, έστω και με τον κίνδυνο να θεωρηθούμε εκτός θέματος για άλλη μια φορά, ότι το ζήτημα βρίσκεται αλλού.


Δεν θα επεκταθούμε εδώ σχετικά με την κρίση του συνδικαλισμού ούτε θα επιμείνουμε στους ρόλους «εργοδοτικών» εργαζομένων – φρικτά πράγματα, ασφαλώς, κι ακόμη χειρότερα αυτά της σημερινής Γενικής Συνέλευσης του «Βήματος», όπου οι εργαζόμενοι με νέο ψήφισμα καταδίκασαν το ίδιο το προηγούμενο ψήφισμά τους (για όσο λειτουργεί ακόμη ο σύνδεσμος), υποστηρίζοντας ότι η προτροπή σε μποϊκοτάζ του «Βήματος» ήταν «προβοκάτσια» - απλώς θα πούμε ότι, με όλη την κατανόηση προς όσους ήλπισαν σε μια συντεταγμένη αντιδραση των εργαζομένων, αυτό που χρειάζεται είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Είναι σαφές και από τα τελευταία σημερινά νέα πως κάποιοι δημοσιογράφοι βρίσκονται σε ευθεία πολιτική αντιπαράθεση με την εργοδοσία τους, η οποία, σήμερα κιόλας, έδωσε τον τόνο αυτής της αντιπαράθεσης. Η Μάνια Τεγοπούλου της «Ελευθεροτυπίας», της «εφημερίδας των συντακτών», απείλησε τους δημοσιογράφους της εφημερίδας της πως αν απεργήσουν, θα κλείσει την εφημερίδα. Ο Νίκος Χατζηνικολάου της «Real News» ανακοίνωσε πως η εφημερίδα θα βγει κανονικά, προεξοφλώντας, υποθέτουμε, την απεργοσπαστική συναίνεση των εργαζόμενών του. Και δεν έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που ο Σκάι υποχρέωσε τους περισσότερους υπαλλήλους του να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με την επιχείρηση, με μειωμένες μάλιστα κατά 10% τις μισθολογικές τους απολαβές.
Με άλλα λόγια στις εφημερίδες δοκιμάζεται το μοντέλο των νέων εργασιακών σχέσεων που προτείνουν τα εργατικά νομοσχέδια της κυβέρνησης. Και μάλιστα καθ’υπερβολήν. Εκεί που το νομοσχέδιο της κυβέρνησης προτείνει εργασιακές συμβάσεις, τα συγκροτήματα τύπου επαυξάνουν και αντιπροτείνουν ατομικές συμβάσεις.

Κατά τη γνώμη μας, εάν η εργοδοσία των εφημερίδων έχει βρει ένα λαμπρό πεδίο άσκησης των νέων εργασιακών ηθών, εξίσου οι δημοσιογράφοι έχουν ένα λαμπρό πεδίο άσκησης μιας νέας επαγγελματικής πρότασης που όχι μόνον παρακάμπτει, αλλά αντικαθιστά την εργοδοσία τους. Είναι παλαιά η σοφία – τόσο θεωρητική όσο και στρατηγική – που διδάσκει ότι αν δεν μπορείς να νικήσεις ένα εμπόδιο, το παρακάμπτεις. Όχι, δεν εννοούμε να παρακαμφθούν συνδικαλιστικά όργανα και διαδικασίες, αυτό και εφικτό να ήταν, πάλι δεν θα πετύχαινε τίποτα – όπως αποδείχθηκε σήμερα. Πρέπει να αναδιατυπωθούν οι όροι της συζήτησης. Αντί να στριφογυρίζουν παγιδευμένοι μέσα στο κουτάκι που χτίζουν οι εργοδότες και οι συνδικαλιστές – είτε οι μεγάλοι είτε οι μικροί είτε οι επίδοξοι –, οι δημοσιογράφοι πρέπει να βγουν έξω από αυτό.
Συνήθως συμπεριλαμβάνουμε υπό τη γενική κατηγορία «κρίση του τύπου» φαινόμενα που αφορούν την πτώση των πωλήσεων των εφημερίδων ή τη ολοένα αυξημένη δυσπιστία με την οποία το κοινό προσλαμβάνει τις ειδήσεις που δημοσιεύονται σε αυτές. Η «κρίση του τύπου» συνδέεται μάλιστα άλλοτε με την υποχώρηση των εφημερίδων μπροστά στα νέα μέσα, παλαιότερα την τηλεόραση, τώρα το διαδίκτυο και άλλοτε με τις εξαρτήσεις των ιδιοκτητών των εφημερίδων από κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Το προϊόν των μεγάλων ΜΜΕ είναι λοιπόν απαξιωμένο εδώ και καιρό. Αυτό είναι γνωστό. Δεν είναι μόνον ότι οι κυκλοφορίες τους πέφτουν, είναι και ότι στον δημόσιο διάλογο έχει κυριαρχήσει μια αίσθηση απαξίωσης – γεγονός, από μια άποψη, σημαντικότερο από τις κυκλοφορίες. Διότι σε αυτή τη συμβολική διάσταση μπορεί να στηριχθεί μια νέα κίνηση και να βρει τη δυναμική της.

Επίσης, το δημογραφικό αλλάζει. Στις νεότερες ηλικίες, ολοένα λιγότεροι διαβάζουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Υπάρχει ένα προνομιακό πεδίο εκεί, έτοιμο για κάτι νέο, δυναμικό, που θα ανταποκριθεί το δίχως άλλο, όπως, λόγου χάρη, ανταποκρίθηκε στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές.

Αυτά τα λίγα θέλουν να πουν ότι ανοίγεται ένα νέο τοπίο εκεί έξω κι όποιος δεν το βλέπει χάνει το δάσος για το δέντρο. Υπάρχουν δημοσιογράφοι – είτε απολυμένοι είτε όχι – που ξέρουν τη δουλειά τους, που φέρνουν πρωτότυπα ρεπορτάζ, εγχώρια και διεθνή, υπάρχουν γραφιάδες και σχολιαστές ποιοτικοί και μορφωμένοι. Όχι οι «υπογραφές» αλλά οι «άλλοι», αυτοί που διαβάζατε αλλά δεν τους βλέπατε στην τηλεόραση, αυτοί που έπαιρναν βραβεία και υποτροφίες στο εξωτερικό αλλά εδώ δεν τους καλούσαν στα τραπέζια. Υπάρχουν φωτορεπόρτερ εξαιρετικοί. Και κοντά σε αυτούς υπάρχουν σχεδιαστές ιστοσελίδων και επαγγελματίες της επικοινωνίας με γνώση για τα νέα μέσα. Και πάνω από όλα, υπάρχει κοινό, για πρώτη φορά τόσο δικτυωμένο και τόσο δεκτικό στο καινούργιο.

Ένα νέο ΜΜΕ φτιαγμένο από αυτούς τους δημοσιογράφους για αυτό το κοινό θα είχε για πρώτη φορά τη δυνατότητα να μην γίνει «εναλλακτικό» αλλά να σταθεί ανταγωνιστικά απέναντι στα κυρίαρχα ΜΜΕ. Αν το κάνουν, θα αλλάξουν πράγματι πολλά και κυρίως θα μπορέσουν να διεκδικήσουν όχι μόνο την αξιοπιστία του δημοσιογραφικού επαγγέλματος αλλά του δημοσιογραφικού λόγου καθαυτού.

Κι ας μείνουν οι υπόλοιποι στην εποχή τους που τελειώνει.


http://artfullyonsaturday.wordpress.com/

θα μπορουσε να ηταν η ερωτηση της χρονιας

..πέρασε όμως στα "ψιλά".

Στο τραπέζι που καθόταν την Πέμπτη ο Πολ Τόμσεν, στο συνέδριο του Εκόνομιστ στο Καβούρι, ήταν και μια δημοσιογράφος, η οποία...συστήθηκε και τον ρώτησε ποιο πανεπιστήμιο τελείωσε.

Ο mr ΔΝΤ απάντησε ότι τελείωσε ένα οικονομικό πανεπιστήμιο των ΗΠΑ.

«Και τι γλώσσες μιλάτε;» επανήλθε η δημοσιογράφος. «Αγγλικά» ήταν η απάντησή του.

«Εγώ έχω τελειώσει ένα αντίστοιχο αμερικανικό πανεπιστήμιο, μιλάω Αγγλικά και Γερμανικά και με τα μέτρα που μας επιβάλατε, θα πληρώνομαι 1.020 ευρώ καθαρά», είπε η δημοσιογράφος(!!) και τον ρώτησε:

«Εσείς τι μισθό παίρνετε;», για να εισπράξει απλά ένα πλατύ χαμόγελο...

greece-salonika.blogspot

Τι είναι πατριωτισμός στην Ελλάδα του μνημονίου ?

Ο καθηγητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης αναφέρεται στο άρθρο του σε ένα τραγικό,εκφυλιστικό και βαθιά ανθελληνικό φαινόμενο που έρχεται στην επιφάνεια την ώρα που το κράτος προσπαθεί να εκπληρώσει τις βαριές υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές του.Και θέτει το ερώτημα.Τι είναι πατριωτισμός?


Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος ,στη διάρκεια του 2010 και ενόσω το δημόσιο ταμείο ζοριζόταν για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις πολλοί έλληνες έβγαζαν στις τράπεζες του Λιχτενστάιν πάνω από 22 δις ευρώ για να μην δικαιολογήσουν που βρήκαν αυτά τα λεφτά και για να μην φορολογηθούν.

Πού οφείλεται µια τέτοια ανάλγητη και ανθελληνική στάση? αναρωτιέται ο καθηγητής. Στο γεγονός,απαντά ο ίδιος, ότι "δυστυχώς σε αυτή τη χώρα είναι άγνωστη η φιλοσοφία του λεγόµενου «συνταγµατικού πατριωτισµού» (Verfassungspatriotismus)για να χρησιµοποιήσω τον περίφηµο όρο τουγερµανού φιλοσόφου Χάµπερµας".
"Τι σηµαίνει αυτό µε απλά λόγια; Να ζούµε κάθε µέρα τηρώντας τις επιταγές του Συντάγµατος, άρα εκπληρώνοντας τις βασικές υποχρεώσεις µας προς τo κράτος και κατά συνέπεια καταβάλλοντας και τους ανα­ λογούντες φόρους"!
∆ιαφορετικά, αυτή η συλλογικότητα που λέγεται πατρίδα δεν µπορεί ναεπιβιώσει.
Στη χώρα µας-συνεχίζει-, είτε γιατί δεν υπήρχε ποτέ εθνική αστική τάξη είτε γιατί µετά τον εµφύλιο πόλεµο ο πατριωτισµός ταυτίστηκε µε τα πιο συντηρητικά ιδεώδη (υποδούλωση στους Αµερικανούς κ.λπ.), ουδόλως εµπνευστήκαµε από αυτή τη µεγάλη ιδέα.
Και αυτό ακριβώς πληρώνουµε σήµερα. Γιατί οι φοροφυγάδες επιχειρηµατίες ή οι «πεινασµένοι» σοσιαλιστές που πλούτισαν παράνοµα επί ΠΑΣΟΚή οι δεξιοί παράγο­ ντες που καταλήστεψαν το κράτος την τελευταία πενταετία έχουν ένα κοινό ποιοτικό χαρακτηριστικό.
Η ευτυχία τους είναι συνυφασµένη µε την ατοµική υπαρξιακή καλοπέραση που βιώνε­ ται πολυτελώς στα θέρετρα της Ελβετίας ή αλλού και όχι µε την εξυπηρέτηση της πα­ τρίδας (Z. Bauman, «Ζωή για κατανάλωση»). Πώς αλλιώς µπορούµε να εξηγήσουµε τη στάση αυτών των ελλήνων (µε µικρό ε) που βγάζουν τις µεγάλες καταθέσεις τους στο εξωτερικό, ενώ ο τόπος µας αιµορραγεί οικονοµικά;

Στη συνέχεια ο Γρηγόρης Καλφέλης αναφέρει κι άλλα παραδείγματα αυτής της νοοτροπίας όπως το γεγονός ότι κάποιοι ιδιοκτήτες φαρμακαποθηκών προτιμούν-λόγω της μείωσης των τιμών στα φάρμακα-να τα πουλήσουν στο εξωτερικό με μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους δημιουργώντας έλλειψη φαρμάκων στην εγχώρια αγορά.
Μαζί με τους μεγαλογιατρούς,μεγαλοδικηγόρους που δεν δηλώνουν τίποτε στις φορολογικές τους δηλώσεις στερούν από το κράτος πολύτιμους πόρους ζώντας πλουσιοπάροχα στα ωραία προάστια των Αθηνών.
"Ετσι η φοροδιαφυγή ανέρχεται σήµερα στο τροµακτικό 14% του ΑΕΠ και επει­δή η κυβέρνηση δεν µπορεί να τη συλλάβει στοιχειωδώς, κάνει απαράδεκτα επα­ νειληµµένες περικοπές στους µισθούς του δηµόσιου ή του ιδιωτικού τοµέα (και αυτό βυθίζει την Ελλάδα στη φτώχεια και τη δυστυχία),τονίζει ο Γρηγόρης Καλφέλης..
Κατά συνέπεια, δεν φταίνε µόνο οι διεφθαρµένοι πολιτικοί σημειώνει ο αρθρογράφος."Οι καταθέτες που βγάζουν τα λεφτά στο εξωτερικό και αυτοί που φοροδιαφεύγουν τηρούν την ίδια αξιοθρήνητη «αντιπατριωτική» στάση. Και είναι ανάγκη να ξανασκεφτούµε κάποτε τι σηµαί­νει επιτέλους ή έννοια της πατρίδας"!

Θεόφιλος Δουμάνης / lifo.gr

ιστορια απο το νησι -σπιναλογκα

"οι τελευταιες λεξεις" ή letze worte στα γερμανικα,ειναι ο τιτλος της μικρου μηκους ταινιας του werner herzod.
γυριστηκε το 1968 στη σπιναλογκα.σε δυο ημερες.το φιλμ λεει την ιστορια του τελευταιου ανθρωπου που εφυγε απο το νησι.δια της βιας.του αντωνη παπαδακη ή αλλιως "καρεκλα".ηταν γνωστος και ως ο πιο επιδεξιος λυραρης του νησιου.
στο φιλμ καταγραφεται η αρνηση του να μιλα καθως και οι μαρτυριες των ανθρωπων που τον εβλεπαν και τον συναντουσαν το βραδυ ακουγοντας τη λυρα του.το μοναδικο τροπο εκφρασης που επελεξε.χαρακτηριστικος ειναι και ο τροπος που λενε τις ατακες  καθως τις επαναλαμβανουν αρκετες φορες.

δεν λέω τίποτα... τελείωσα... έτσι γουστάρω... τελευταία μου λέξη...

Brett Dennen - Heaven

Καπνίζοντας στη Νέα Υόρκη

Ηξερα ότι στη Νέα Υόρκη θα είχα πρόβλημα με το τσιγάρο, αλλά δεν φανταζόμουν πόσο μεγάλο θα ήταν. Στην Τουρκία κάπνιζα χωρίς να με απασχολεί το θέμα.


Αυτό που μου προκαλούσε πρόβλημα στη Νέα Υόρκη δεν ήταν όσα άκουγα από το ραδιόφωνο κι έβλεπα στην τηλεόραση, στα περιοδικά και τις εφημερίδες. Ημουν συνηθισμένος σε αυτά. Είχα δει ήδη πολλές τρομακτικές εικόνες με πνεύμονες κατάμαυρους από την πίσσα, μακέτες με πνεύμονες σαν κίτρινα σφουγγάρια από το κάπνισμα, εικόνες με πλάκες νικοτίνης που φράζουν τις αρτηρίες και σταματούν την καρδιά, άλλες με άτυχες καρδιές παθητικών καπνιστών. Κοίταζα ανέκφραστος στα περιοδικά εικόνες με κρανία που κάπνιζαν, με εγκύους που δηλητηρίαζαν με τους καπνούς τα παιδιά τους, με ταφόπλακες στεφανωμένες με καπνούς τσιγάρων και κάπνιζα καρτερικά το τσιγάρο μου, σχεδόν ήρεμος. Ο φόβος του θανάτου από τσιγάρο δεν μ' επηρέαζε περισσότερο απ' όσο μ' επηρέαζαν οι διαφημίσεις του Μάρλμπορο, της Pan Am, στους πλαϊνούς τοίχους των παλιών πολυκατοικιών, της Κόκα Κόλα και της Χαβάης στην τηλεόραση. Αν και όλα τα φώτα ήταν στραμμένα σε αυτόν το θάνατο, και οι εικόνες με τις μορφές του σου χόρταιναν το βλέμμα, ακόμη δεν είχε καταγραφεί στο μυαλό μου. Το τσιγάρο μού προκάλεσε κι άλλο ένα πρόβλημα στη Νέα Υόρκη: ήμουν σ' ένα αμερικανικό πάρτι με τηγανητές πατάτες, μπίρα και μεξικάνικες σάλτσες, όταν πρόσεξα ότι μόλις άναβα τσιγάρο, ο κόσμος απομακρυνόταν από κοντά μου, σαν να φοβόταν μήπως του μεταδώσω AIDS.

Δεν απομακρύνονταν από τον καρκίνο του καπνού, αλλά από το τσιγάρο, από κάποιον που κάπνιζε. Αργότερα θα καταλάβαινα ότι τα τσιγάρα μου δήλωναν αδυναμία χαρακτήρα, έλλειψη πολιτισμού, διαταραγμένη ζωή, αδιαφορία, και (τον χειρότερο εφιάλτη των Αμερικανών) αποτυχία

Ορχάν Παμούκ
προδημοσιευση στο http://www.enet.gr/

wikileaks the documentary

το ντοκυμαντερ της σουηδικης τηλεορασης για το δικτυο.γνωστα αλλα....



http://esp0ir.wordpress.com/

let's twist again

Δεν ξέρω πώς ακριβώς ορίζει καθένας το «ποιότητα ζωής».

Ούτε σε ποια ζυγαριά μετράει το «αξιοπρέπεια».

Για εμάς μιλάω, όχι για όσους έχουν χρυσά ζύγια και μεταξωτές μεζούρες.

Ξέρω ότι έχω τη διαστροφή να συναναστρέφομαι με «κανονικούς» ανθρώπους, πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους, με ελλείψεις, με αδυναμίες, με ελαττώματα, με ατέλειες, με φοβίες αλλά ταυτόχρονα και με το σπάνιο χάρισμα να καταλαβαίνουν πόσο αξίζει η -έστω καθόλου σπάνια - μοναδικότητά τους και ποιοι και τι ακριβώς είναι στην you only live once καθημερινότητά τους (μερικοί που νομίζουν πως τους χρωστά ο θεός ή ήρθαν για ν’ αφήσουν το ανεξίτηλο στίγμα τους στον πλανήτη ας αδειάζουν τη γωνιά, δεν με αφορούν).

Και ξέρω, είμαι σίγουρος δηλαδή, πως για πολλούς από τους «κανονικούς» ανθρώπους, αυτούς που ένας ψωνισμένος θα αποκαλούσε και «μετριότητες», εκείνο που η αξιοπρέπεια και η ποιότητας ζωής αντιπροσωπεύει είναι κάτι πάρα πολύ απλό και χειροπιαστό : να μη σε κοιτάξουν τα παιδιά σου με βλέμμα που δείχνει φόβο.

Πολλοί δεν το κατάφεραν. Βρέθηκαν φάτσα με τέτοια μάτια. Θα ΄ρθει σύντομα και η σειρά μας; Το πιο πιθανό. Κι αν το βρίσκεις εύκολο να πεις «μάθε τα να μη φοβούνται, δείξε δυνατός κι ας καταρρέεις, μάθε τα να κολυμπούν στα πολύ βαθιά μόνα τους, δίδαξέ τα να ζουν με την πραγματικότητα, αυτός είναι ο ρόλος σου», θα σου πω «ναι, αυτό προσπαθώ κάθε μέρα αλλά μεγάλωσαν πια και μπορούν να ξεχωρίσουν ποια ερμηνεία είναι για Όσκαρ και ποια κατευθείαν για το ταμείο ανεργίας». Και τότε κάποια θα τα σπάσουν όλα, θα κάψουν καρέκλες, οθόνη, μηχανή προβολής, κυλικείο, αφίσες, κριτικούς του κώλου, όλα. Ζητώντας επιτέλους «τα λεφτά μας πίσω» και δείχνοντάς μας πώς είναι να “είσαι” και όχι να υποδύεσαι. Ίσως τότε πάψουμε να φοβόμαστε κι εμείς αυτούς που κυβερνούν και αρχίσουν αυτοί να φοβούνται εμάς. Μόνον τότε θα μας σεβαστούν, αν μπει μέσα τους ξανά ο φόβος.Έχουμε τόσο μαζεμένο μέσα μας που είναι γαιδουριά ολκής και έλλειμα αλτρουισμού να τον διαχειριστούμε μόνοι.

http://kkmoiris.yooblog.gr/

Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΕΑΣ (& ο μαρασμός της Πέμπτης)

Από μικρός πίστευα ότι η ανδρική φιλία είναι δομημένη πάνω σε γερές βάσεις και αξίες, μάλιστα υποτιμούσα την γυναικεία φιλία θεωρώντας την ρηχή και ευκαιριακή. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα έκανα παρέα με κάποιους ανθρώπους και με το που θα έκανα μία σχέση θα εξαφανιζόμουνα από τους πάντες, ριχνοντας μαύρη πέτρα πίσω μου και με το που θα χώριζα θα εψαχνα να τους ξαναβρώ -κάτι που συνέβαινε με τις περισσότερες, αν όχι όλες τις γνωστές και τις φίλες μου. Χλεύαζα μάλιστα το οτι ενώ όλες δηλώνουν πολυσύνθετα όντα, ουσιαστικά το μόνο θέμα που τους ενδιέφερε πραγματικα να συζητανε στις παρέες τους είναι για σχέσεις με το άλλο φύλο. Ακόμα και αν προσπαθούσαν να συζητήσουν για κάτι άλλο, η κατάληξη θα ήταν η ίδια. Αντίθετα, στις ανδρικές παρέες τα θέματα συζήτησης και οι προβληματισμοί ήταν πολύ περισσότερα, όπως πολιτική, αθλητικα, αυτοκίνητα, οικονομικά, εργασιακά, διεθνή θέματα, σχέσεις, playstation... Αυτή την διαφορετικότητα την υποστήριζα με πάθος σε μικρότερη ηλικία, με αποτέλεσμα πολλές φορές να αρνηθώ απολαύσεις και ευκαιρείες στον «βωμό» της παρέας, σε σημείο παρεξηγήσης.


Με το πέρασμα του χρόνου διαπιστώνω οτι οι αξίες που υποστήριζα με πάθος έχουν αρχίσει σιγα σιγα να φθείρονται και να μην πολυπιστεύω σ’ αυτές. Ο πραγματικός λόγος είναι οτι η αλλαγή που έχει έρθει σε μένα αλλα και στους φίλους μου, μας έχει ωθήσει σε άλλες κατευθύνσεις και έχουμε διαφορετικές προτεραιότητες. Τα προηγούμενα χρόνια ως παρέα είχαμε κοινούς στόχους, πιστεύαμε πανω κάτω στα ίδια πράγματα και μας ένωναν πολλα περισσότερα απο αυτά που μας χωρίζαν. Τώρα πλέον διαπιστώνω οτι τα κοινα σημεία επαφής είναι ελάχιστα εώς μηδαμηνά, βρισκόμαστε μεταξύ μας με το ζόρι, και ενδόμυχα ο καθένας μας ίσως να προτιμουσε να ήταν κάπου αλλου παρά με τους φίλους του. Η Euroleague, το Call of Duty, οι μαυρόασπρες ελληνικες ταινιες στην τηλεόραση, μια κοινωνικη συνεύρεση που μπορούσα να κάνω άλλη μέρα, η δουλεια μου σε συνδυασμο με το να δω τους φίλους μου, η βαρεμάρα που με διακατέχει,τ ο μάθημα που έβαλα την ημέρα και ώρα που ξέρω ότι θα βρεθω με τους φίλους μου τελικα ειναι πιο ελκυστικά και προτιμητέα.

Με βάση τα παραπάνω ουσιαστικά διαπιστώνω ότι δεν διαφέρουμε σε τίποτα σε σχέση με τις γυναίκες που εξαφανίζονται γιατί κι εμείς πράτουμε το ίδιο ακριβώς με την διαφορά οτι η δικαιολογία που προβάλλουμε είναι ΝΟΜΟΣ σε σχέση με το σύνολο. Αυτό που με θλίβει όμως είναι ότι πλέον δεν με ενοχλεί η κατάσταση -την αποδέχομαι και μάλιστα την δικαιολογώ. Η ένσταση μου είναι οτι οι δικαιολογίες που προβάλλω δεν με ικανοποιούν. Μια μου φταίει η κρίση, μία μου φταίει ο τρόπος ζωής μου που άλλαξε απότομα λόγω οικογένειας, μία μου φταίνε οι φίλοι μου οι παντρεμένοι γιατι το μόνο που λέμε είναι για κολικούς, πάνες, κακάκια, παιδικους σταθμους, την άλλη οι ανύπαντροι φίλοι μου -όταν δεν έχουν καμία γκομενοϊστορία να πουν δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας- και ουσιαστικα βρίσκεσαι με ανθρώπους που ενώ έχεις ζήσει μαγικές στιγμές και νομίζεις οτι η φιλία σου έχει γερά θεμέλια, ουσιαστικα δεν έχεις τι να συζητήσεις και βαριέσαι στα 5 λεπτά. Κάποτε καναμε εκδρομές, οργανώναμε Gala, poker tournaments, καναμε ιστορικά parties, κάθε μήνας είχαμε και απο ένα event. Ακόμα και η καθαρά Δευτέρα είναι πλέον εφιάλτης για κάποιους. Οι συνήθειες που κάποτε ήταν δεδομένες, πλέον έχουν κατακεραυνωθεί και απαξιωθεί. Δεν πειράζει όμως γιατί η ζωή προχωράει και ο άνθρωπος εξελίσσεται. Αυτό που πραγματικά με στενοχωρεί είναι οτι αποξενώνομαι από ανθρώπους που είναι πολυ κοντά μου. ΔΕΝ θα ήθελα μετα από χρόνια να λέω οτι έχω χαθεί με αυτούς και να τους εξισώνω με φίλους που έκανα παρέα στην εφηβεία λεγοντας «έχω χαθεί με τον τάδε αλλα τον έχω μέσα στην καρδιά μου».

Τελειώνοντας, αποδέχομαι την διαφορετικότητα, άλλωστε ο καθένας πορεύεται με με τον δικό του τρόπο στην ζωή.

Αυλακιώτης / http://popoculture.blogspot.com/

Ντένις Ντάτον: Μια Δαρβινική θεωρία της ομορφιάς

To TED συνεργάζεται με τον σχεδιαστή κινουμένων σχεδίων Άντριου Παρκ για να απεικονίσουν την προκλητική θεωρία του Ντένις Ντάτον για την ομορφιά - ότι η τέχνη, η μουσική και άλλα όμορφα πράγματα, εκτός του ότι δεν εξαρτώνται απλώς "από τη ματιά του θεατή", είναι ένα κεντρικό τμήμα της ανθρώπινης φύσης με βαθιά εξελικτική καταγωγή.


υποτιτλοι - subtitles - greek

what a lovely way to burn

"Σοκαριστικά και απαράδεκτα" χαρακτήρισε ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον τα επεισόδια που έγιναν στη διάρκεια των φοιτητικών διαδηλώσεων στο Λονδίνο, όπου δέχθηκε επίθεση και το αυτοκίνητο στο οποιο επέβαιναν ο πρίγκηπας Κάρολος και η σύζυγός του, Καμίλα.

Η βασιλική λιμουζίνα δέχθηκε επίθεση από διαδηλωτές στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, καθώς πήγαιναν σε ένα θέατρο. Η μαύρη Rolls Royce χτυπήθηκε με διάφορα αντικείμενα, ενώ οι διαδηλωτές προσπάθησαν να σπάσουν τα τζάμια και πέταξαν λευκή μπογιά στο αυτοκίνητο. Φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν δείχνουν τον πρίγκηπα Κάρολο και την Καμίλα να κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό και προφανώς σοκαρισμένοι τους φοιτητές που χτυπούν τη λιμουζίνα.
Ομάδες φοιτητών που διαδήλωσαν στο Λονδίνο διαμαρτυρόμενοι για τις αυξήσεις στα διδακτρα των πανεπιστημίων, επετέθησαν εναντίον κυβερνητικών κτηρίων, έσπασαν τζαμαρίες καταστημάτων στην Όξφορντ Στριτ και έβαλαν φωτιές σε κάδους απορριμάτων. Έγιναν επίσης ζημιές σε τηλεφωνικούς θαλάμους, ενώ κυβερνητικά κτήρια δέχθηκαν επιθέσεις με πέτρες και σιδηρολοστούς.
Στη διάρκεια των ταραχών τραυματίσθηκαν 12 αστυνομικοί, οι δύο σοβαρά, και 43 διαδηλωτές. Η αστυνομία έκανε τουλάχιστον 20 συλλήψεις.
Σύμφωνα με το BBC ομάδα διαδηλωτών επιχείρησε να βάλει φωτιά σε χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Τραφάλγκαρ, ενώ η αστυνομία έδωσε εντολή σε δημοσιογράφους να φορέσουν κράτη, καθώς οι διαδηλωτές πετούσαν πέτρες εναντίον τους.

Φούσκα

Φούσκα η ζωή μας κι έσκασε.

Φούσκα σαν αυτές που μας μάγευαν όταν φυσούσαμε μέσα τους ως παδιά.

Φούσκα διαβάζω οι επιχειρήσεις, φούσκα οι μετοχές. Φούσκα οι υποσχέσεις, φούσκα οι επενδύσεις. Φούσκα ο έρωτας, φούσκα τα πανηγύρια και οι επιτυχίες. Φούσκα πληρωμένη ακριβά, φούσκα διεφθαρμένη. Φούσκα οι τιμές στα βενζινάδικα. Φούσκα τα θέατρα, φούσκα οι τραγουδιστές, φούσκα οι τηλαστέρες. Φούσκα οι αξίες, φούσκα τα μερίσματα, φούσκα οι μετοχές. Φούσκα οι πολιτικοί, φούσκα οι τρομοκράτες. Φούσκα η Ελλάδα, φούσκα η θρησκεία, φούσκα η Νέα Δημοκρατία. Φούσκα η θρησκεία, φούσκα και η θύρα 13. Φούσκα ο δήμος, φούσκα η απεργία, φούσκα το κράτος, φούσκα και η κομματοκρατία. Φούσκα η τσόντα, φούσκα τα βυζιά της Μαρίας, φούσκα το γένος, φούσκα κι ο ξένος. Φούσκα οι μπάμιες, φούσκα τα φουσκιά, φούσκα και τα σφιγμένα τα λουριά. Φούσκα η δημοκρατία, φούσκα το Πασόκ, φούσκα και το θεραπευτικό το σοκ. Φούσκα οι δημοσιογράφοι, φούσκα η αυταπάτη, φούσκα το λιμάνι, φούσκα και το αγιοπαντελημονιάτικο κοράνι. Φούσκα ο νόμος, φούσκα και η παρανομία. Φούσκα και η φούσκα. Φούσκα, όλα φούσκα. Κράτος φούσκα, άτομο φούσκα, ιδεολογία φούσκα. Ζήτω η ψυχοφούσκα. Μια ζωή στη φούσκα. Εμπρός για μια νέα φούσκα. Φούσκα ή θάνατος. Φούσκα για πάντα.

από Μανώλης Ανδριωτάκης / http://andriotakis.wordpress.com/


.

Αρετές και κακίες

Ένας από τους μύθους του Ηρακλή που «κατάφερε» και μου έμεινε από μικρή ηλικία, ήταν αυτός των δρόμων της Αρετής και της Κακίας. Δύσκολος ο ένας, εύκολος ο άλλος, με σαφή τα μηνύματα του μύθου. Με τον ίδιο τρόπο παρατηρεί κανείς και τον τρόπο που η ελληνική κοινωνία, επιλέγει κατά κανόνα την εύκολη λύση σε διάφορα στάδια του βίου της.
Η «εκπαίδευση» στην ευκολία ξεκινάει από τα σχολικά χρόνια. Σκονάκια και παπαγαλία στο σχολείο, πληρωμένες εργασίες και πτυχιακές στο Πανεπιστήμιο, αντί για ουσιαστική μελέτη. Και το παραμύθι συνεχίζεται. Βύσμα για το στρατό, λάδωμα για την άδεια οδήγησης, και άλλα βύσματα και λαδώματα για μία επαγγελματική θέση.

Ακόμα και οι «επαναστάτες» τα έχουν κάνει εύκολα. Πετάνε πέτρα στον μπάτσο, και νομίζουν ότι την πετάνε στο σύστημα. Όπως και οι μπάτσοι, σπάνε στο ξύλο τον πιτσιρικά, και νομίζουν ότι τσακίζουν την αναρχία. Και επειδή κανένας από αυτούς τους δύο δεν μπορεί να βγάλει αυτό το ζώο από μέσα του υπό κανονικές συνθήκες κοινωνικής ειρήνης, περιμένουν πως και πως καμιά πορεία μπας και ξεσπάσουν την ρηχή συνείδησή τους πάνω στον πρώτο λαχόντα.

Κάπως έτσι είναι εύκολο να φταίει κάποιος άλλος για τη δική μας ζωή. Το Κράτος για τα επαγγελματικά μας, η γκόμενα για τα ψυχολογικά μας, οι γονείς για την απραξία μας, κλπ. Η ελληνική ροπή προς την ευκολία θα μπορούσε να αποτελεί την λεπίδα του Occam σε κοινωνιολογικό επίπεδο. Ίσως και αυτή η ευκολία να είναι που μας κάνει τόσο λαλίστατους, αλλά ταυτόχρονα και τόσο άπραγους, για να το συνδέσω και με την προηγούμενη ανάρτηση.

Αποφεύγοντας τη δυσκολία, αποφεύγουμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που μας εφοδιάζουν με εμπειρία και κριτικό τρόπο σκέψης, που με τη σειρά τους θα μας βοηθήσουν στην επόμενη δυσκολία. Γι’ αυτό και οι έννοιες «Αρετή» και «Κακία» δεν είναι και τόσο ακριβείς όσον αφορά τα στοιχεία που αποκομίζουμε διανύοντας στενούς και εύκολους δρόμους αντίστοιχα, αλλά περισσότερο συμβολικές για το τι είδη ανθρώπων παράγουν.

Βέβαια η ζωή δεν πρέπει να είναι δύσκολη για κανέναν άνθρωπο. Όμως η πραγματική αρετή της ευχάριστης ζωής και της ευημερίας κερδίζεται σταδιακά μετά από αντιμετώπιση των κάθε δυσκολιών στήθος με στήθος, και όχι επιλέγοντας τις εύκολες λύσεις της αποφυγής ή της παρανομίας. Δεν είναι θέμα σοφίας, αλλά φυσιολογικής εξέλιξης του ανθρώπινου τρόπου σκέψης. Λύνοντας προβλήματα δυναμώνει το μυαλό σου˙ αποφεύγοντάς τα, το κάνει λαπά. Ανάγοντας αυτό το σκεπτικό στο ευρύτερο ελληνικό κοινωνικό σύνολο δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ούτε προς τα πού πηγαίνουμε ως κοινωνία, ούτε γιατί υπάρχει όλη αυτή η αναστάτωση τώρα που καλούμαστε να δράσουμε στα δύσκολα.

http://ellinaki.blogspot.com/

Vox Populi στο Διαδίκτυο

Η δημοσίευση των αμερικανικών διπλωματικών εγγράφων από τον ιστότοπο Wikileaks έδειξε ότι ο τρόπος που σκέπτονται τα στελέχη της υπερδύναμης δεν διαφέρει από τον τρόπο σκέψης των λαϊκών ταμπλόιντ και των εντυπωσιοθηρικών μπλογκ: σκέψη αρθρωμένη πάνω σε στερεότυπα, σε ψυχολογίζουσες εξηγήσεις, σε φήμες, σε κουτσομπολιά· σκέψη ποτισμένη με προκαταλήψεις και μνησικακία. Το αντίθετο, δηλαδή, από την ψυχρή, αποστασιοποιημένη, απαλλαγμένη συναισθημάτων και προσωποληψίας σκέψη που, υποτίθεται, αναπτύσσει ένας πολιτικός ή ένας διπλωμάτης.


Το πιο εντυπωσιακό παράγωγο της διαρροής όμως είναι ο πόλεμος που ξέσπασε, οι διαστάσεις και κυρίως η φύση του. Από τη μια πλευρά, η αμερικανική κυβέρνηση, ξεφωνημένη και ντροπιασμένη, αναγκάζεται να αναθεωρήσει το δίκτυο πληροφοριών της, την ασφάλεια του δικτύου της, την πρόσβασή σε αυτό κ.οκ. Από την άλλη πλευρά, ο Ασάντζε, μόνος του. Μόνος του; Καθόλου. Στις επιθέσεις που δέχτηκαν ο Αυστραλός δημοσιογράφος και τα Wikileaks, επιθέσεις τεχνικές, προσωπικές, οικονομικές, βρήκαν συμπαραστάτες χιλιάδες διαδικτυακούς πολίτες ανά την υφήλιο. Το βαλλόμενο περιεχόμενο του ιστότοπου Wikileaks καθρεφτίστηκε ακαριαία και απομνημονεύτηκε σε εκατοντάδες σέρβερ· το μπλοκάρισμα των χρηματικών ενισχύσεων προς τον Ασάντζε από τους γιγάντιους οργανισμούς Mastercard, Visa, Paypal, προκάλεσε την αντεπίθεση χιλιάδων δικτυοπολιτών-ανταρτών εναντίον των εταιρικών δικτύων και την κατάρρευσή τους. Η επίθεση, που άρχισε την περασμένη Δευτέρα, συνεχίστηκε έως και χθες, με στόχο τo Facebook και το Τwitter, όταν αυτά πάγωσαν τους λογαριασμούς των ακτιβιστών Anonymous που συντόνιζαν τους χρήστες σε οκειοθελείς επιθέσεις υπεράσπισης των Wikileaks.

Εδώ βρίσκεται το καινοφανές της όλης υπόθεσης: οι Anonymous μόνοι τους δεν μπορούν να “χακέψουν” ή να γκρεμίσουν τα δίκτυα κολοσσών όπως η Paypal ή το Twitter. Μπορούν όμως να λειτουργήσουν σαν προσάναμμα για να πυρπολήσουν τον κυβερνοκάμπο, όταν κρίνουν ότι απειλείται η ελευθερία διακίνησης και λόγου στη διαδικτυακή επικράτεια. Χρησιμοποιούν τα social media για να κινητοποιήσουν εκατομμύρια δυνητικούς χάκερ, παρέχοντας τον στόχο, την εξήγηση και το λογισμικό. Ετσι χτύπησαν επί εννέα λεπτά το Twitter, χθές τα ξημερώματα, αναγκάζοντάς το να ενεργοποιήσει και πάλι τον λογαριασμό τους.

Στη δικτυόσφαιρα μιλούν ήδη για την πρώτη πράξη ενός άυλου παγκόσμιου πολέμου, με επίδικα την ελευθερία λόγου και τη συγκέντρωση εξουσίας. Η υπερσυσσώρευση πληροφοριών έχει επιφέρει και την χαοτική, ανεξέλεγκτη κυκλοφορία τους, κατ’ επέκτασιν και τη διασπορά της εξουσίας, την ανάδυση αμέτρητων νέων μικροκυψελών ισχύος, οι οποίες εφόσον συνδυαστούν και συντεθούν είναι ικανές για νικηφόρες συγκρούσεις ακόμη και με τους μεγαλύτερους εταιρικούς οργανισμούς. Τα τελευταία 24ωρα η ετερογονία των σκοπών και η λανθάνουσα ωρίμανση του Διαδικτύου μάς έκαναν μάρτυρες μιας άλλης ποιότητας του cloud: τα δικτυακά εργαλεία ψυχαγωγίας και κατανάλωσης μπορούν να μετασχηματιστούν σε όπλα πολέμου, σε τρομακτικό μεγάφωνο για τη Vox Populi, τη φωνή της φαντασιακής κοινότητας των δικτυοπολιτών.

http://vlemma.wordpress.com/

Θάνατος στον εμποράκο...

“Γιατί παίζετε κάθε βράδυ ειδήσεις για την Τιεν Αν Μεν; Κόβουν ψήφους, που να πάρει...”


Αυτό είχε πει ανερυθρίαστα το 1989, προς διευθυντή ειδήσεων της ΕΡΤ, ένα στέλεχος της αριστεράς με ενεργή (οπισθοδρομική) παρουσία και σήμερα. Ενδεικτικό μιας νοοτροπίας που διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα, αλλά συναντιέται κυρίως εκεί που ο βαλκανικός “ταλιμπανισμός” έχει την τιμητική του.

Σκέφτομαι πού βρισκόμαστε, λίγο πριν τα πιο μουδιασμένα (με την εξαίρεση του 2008, αλλά για άλλο λόγο) Χριστούγεννα της μικρής μας ζωής. Οι εκπρόσωποι της τρόικας αντιμετωπίζονται, από μια μερίδα του (πολιτικού και μη) κόσμου, ως “αποικιοκράτες”, που τόλμησαν να μας κουνήσουν το δάχτυλο στη Βουλή - μόνο που ξεχνάμε οτι εμείς ζητήσαμε τα λεφτά τους και τη βοήθεια τους, χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε, ούτε μισθούς, ούτε συντάξεις...


Την άλλη εβδομάδα τα ΜΜΕ έχουν τρεις ημέρες απεργία - Τετάρτη, Παρασκευή και Σάββατο - με την επιλογή των ημερών να υποδεικνύει τον προφανή στόχο να πληγούν οι κυριακάτικες εφημερίδες, εκεί που πονάει δηλαδή. Δεν ξέρω τι θα καταφέρουν οι δημοσιογράφοι (που συνδικαλιστικά κοίταζαν επί χρόνια, ιδίως τα τελευταία, το δάχτυλο) με την κίνηση αυτή, εκτός από το να φέρουν περισσότερες απολύσεις πιο κοντά. Το τέλος μοιάζει προδιαγεγραμμένο για πολλά μέσα - και η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για άλλα. Η φούσκα των δεκάδων εφημερίδων, ραδιοφώνων, τηλεοράσεων ήταν πάντοτε προβληματική σε αυτή τη χώρα - και ήταν θέμα χρόνου να σκάσει, με την πρώτη σοβαρή κρίση. Ο θάνατος μιας δημαγωγικής πραγματικότητας θα μπορέσει να εξυγιάνει το τοπίο ή απλώς θα βρεθούν άνθρωποι στην ανεργία;

Στο κέντρο της Αθήνας καθημερινά γίνεται και μια πορεία. Μαζί με την υποβάθμιση, το παρεμπόριο και την οικονομική κρίση, οι καταστηματάρχες έχουν να αντιμετωπίσουν και τη δυσκολία πρόσβασης από τις απεργίες. “Τα μαγαζιά δεν έχουν ούτως ή άλλως δουλειά, επειδή ο κόσμος δεν έχει λεφτά” είναι η προφανής αντίρρηση. Ωστόσο, κάθε ευρώ που χάνεται, μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ της ανάσας ζωής που έχει απόλυτη ανάγκη μια επιχείρηση, με πτώση 50% στο τζίρο της - ή του λουκέτου. To κέντρο της Αθήνας δεν είναι μόνο κατανάλωση, αλλά και "βιτρίνα" του τουρισμού. Μέχρι και καυγάς έγινε για τις δύο Κυριακές, που θα δουλέψουν - και μετά οι ίδιοι θα διαμαρτύρονται οτι "κατακλυστήκαμε από πολυεθνικές και πολυκαταστήματα". Άσε που εκεί που θα έπρεπε η πόλη να πάρει την πιο γιορτινή της όψη (μόνο και μόνο για λόγους οικονομικούς), είναι πνιγμένη στα σκουπίδια και στα κουτοπόνηρα παιχνίδια πολιτικάντηδων και άθλιων συντεχνιών του ρουσφετιού...

“Μα αν δεν διεκδικήσουν τώρα οι εργαζόμενοι, που χάνουν τα πάντα, πότε θα το κάνουν”; “Δεν έχω δει καμία βαρβάτη απεργία”, μου λέει ένας ακροατής, τις προάλλες. Ποιός αντέχει να χάνει τα μεροκάματα; Και τι μπορούν να καταφέρουν οι κινητοποιήσεις, όταν το περιθώριο διαπραγμάτευσης είναι τόσο περιορισμένο; Ναι, το δικαίωμα του εργαζόμενου είναι πάντα ζωντανό. Εκτός αν (το) έχεις “χρεωκοπήσει” εδώ και χρόνια...

Στις ΔΕΚΟ θα περικοπούν οι μισθοί και το ερώτημα είναι μονίμως το ίδιο: Γιατί υπήρχαν μισθοί πάνω από 1800 ευρώ, για το 89% των εργαζομένων - σε αυτόν τον παράλογο "σοσιαλισμό της μη παραγωγικότητας"; Μόνο πολύ υψηλό επίπεδο γνώσεων και ικανοτήτων δικαιολογεί απολαβές που φτάνουν (με διάφορους τρόπους) ή και ξεπερνούν τα 4 χιλιάρικα. Κι όμως, φοβάμαι οτι αυτοί που πρέπει να τα πάρουν, δεν θα τα παίρνουν πια. Ακριβώς (όπως έγινε και στην ΕΡΤ), γιατί επί χρόνια τα έπαιρναν αυτοί που δεν έπρεπε να τα πάρουν, οι απαράδεκτοι και οι άχρηστοι...

Είναι ώρες που χάνω τη συνήθη αισιοδοξία μου. Οι πολιτικές δυνάμεις και ο συνδικαλισμός έχουν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ταπεινά κίνητρα: Τη διατήρηση της ύπαρξης τους. Την πνοή που χρειάζεται αυτή η υπεπροσπάθεια να βγούμε από την κρίση (χωρίς τις ίδιες αγκυλώσεις και πρακτικές), κανείς δεν δείχνει ικανός να τη δώσει.

Λένε οτι ο ελληνικός λαός δεν αντιδρά όσο θα έπρεπε. Νομίζω οτι εμφανώς θυμώνει, αλλά σιωπηρά περιμένει να δει. Κι αν δεν εξεγείρεται, είναι γιατί αντιλαμβάνεται οτι αυτό θα είναι απλώς αυτοκαταστροφικό, δεν θα οδηγήσει πουθενά. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αντιλαμβάνεται οτι ο θυμός του πρέπει να κατευθύνεται και προς τον καθρέφτη - και να μετατραπεί σε αυτοβελτίωση...

http://prokopisdoukas.blogspot.com/

Οι 10 ταινίες του 51ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που δεν πρέπει να χάσετε

Με νέο καλλιτεχνικό διευθυντή, τον Δημήτρη Εϊπίδη, το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ανοίγει αύριο, Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου, την αυλαία του (με την ταινία «127 Hours» του Ντάνι Μπόιλ) και κλείνει την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου (με την ταινία «Black Swan» του Ντάρεν Αρονόφσκι). Ενδιάμεσα θα προβληθούν πάνω από 150 ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους. Για να μη... χαθείτε στις αίθουσες, επιλέγουμε και σας παρουσιάζουμε 10 από αυτές, που (στα χαρτιά) φαίνονται μερικά από τα διαμαντάκια της διοργάνωσης. Έχουμε και λέμε:


- «Άπνοια» του Άρη Μπαφαλούκα: Ο Δημήτρης, ένας 23χρονος κολυμβητής, γνωρίζει καλά τη λυτρωτική απομόνωση του νερού και καταδύεται συχνά στον πάτο μιας πισίνας, για ν’ αφήσει τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του ν’ αναδυθούν στην επιφάνεια. Η σχέση του με την Έλσα επανέρχεται συνεχώς στο μυαλό του: η εξαφάνισή της διαταράσσει τις ισορροπίες στην πειθαρχημένη ζωή του Δημήτρη και αποτελεί το έναυσμα, για να ξεδιπλωθεί μια ιστορία για τη μνήμη, την προσωπική και συλλογική ευθύνη, τις χαμένες ευκαιρίες και την αγάπη. Η ταινία, με αναφορές στην «Περιπέτεια» του Αντονιόνι, είναι η μία από τις δύο ελληνικές που συμμετέχουν στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα (η άλλη είναι το «Attenberg»)...

- «The Tree» της Τζούλι Μπερτουτσέλι: Η Ντoν και ο Πίτερ ζουν μαζί με τα παιδιά τους σ’ ένα σπίτι έξω από την πόλη. Στη μέση του κήπου τους βρίσκεται ένα τεράστιο δέντρο. Μια νύχτα ο Πίτερ πεθαίνει από καρδιακή προσβολή, συντρίβοντας το αυτοκίνητό του στον κορμό του δέντρου. Η κόρη του Σιμόν πιστεύει ότι ο νεκρός πατέρας της τής ψιθυρίζει μέσα από τα φύλλα του δέντρου. Καθώς, όμως, το δέντρο μεγαλώνει, τα κλαδιά του απειλούν το σπίτι και οι ρίζες του καταστρέφουν τα θεμέλιά του... Η Σαρλότ Γκενσμπούρ πρωταγωνιστεί σ' αυτήν την ταινία που σ’ αυτό το Φεστιβάλ ανήκει στις ειδικές προβολές, ενώ στο περασμένο φεστιβάλ των Κανών σήμανε τη λήξη του.


- «Meek's Cutoff» της Κέλι Ράικαρτ: Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Στο Όρεγκον του 1845 ο ορεσίβιος Στίβεν Μικ οδηγεί ένα κομβόι από άμαξες που μεταφέρουν τρεις οικογένειες στη δική τους Γη της Επαγγελίας. Ωστόσο, υποστηρίζοντας ότι γνωρίζει έναν πιο σύντομο δρόμο, ο Μικ τούς κατευθύνει σ’ ένα μονοπάτι που καταλήγει στη μέση της ερήμου. Οι μετανάστες θα πρέπει να επιβιώσουν, να έρθουν αντιμέτωποι με τις αδυναμίες τους, αλλά και μ’ έναν περιπλανώμενο Ινδιάνο, ο οποίος ωστόσο ενδέχεται να είναι ο σωτήρας τους. Το ποιητικό αυτό γουέστερν, στο οποίο πρωταγωνιστούν οι Μπρους Γκρίνγουντ και Μισέλ Γουίλιαμς, έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ Βενετίας.


- «Aurora» του Κρίστι Πούιου: Ο σκηνοθέτης είναι από τους σημαντικότερους της Ρουμανίας. Η προηγούμενη ταινία του ήταν «Ο θάνατος του κυρίου Λαζαρέσκου». Με τούτη την ταινία του έλαβε μέρος στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» του περασμένου φεστιβάλ των Κανών. Μια ταινία 3 ωρών με τον Πούιου να πρωταγωνιστεί ως Βιορέλ. Πρόκειται για ένα μυστήριο άνθρωπο που τριγυρνά στο Βουκουρέστι, έρχεται σ’ επαφή με διάφορους ανθρώπους, χωρίς να γνωρίζουμε τη μεταξύ τους σχέση μέχρι το φινάλε και καταλήγει πολλάκις σε βίαιη συμπεριφορά.


- «Κανένας» του Χρήστου Νικολέρη: Δύο παρέες μπροστά στο θάνατο. Και τη ζωή. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι μπροστά στον έρωτα. Και τη ματαίωσή του. Όλοι τους κινούμενοι με υπερβολική ταχύτητα. Στους δρόμους μιας πόλης που τους αρνείται, μιας χώρας που δεν αναγνωρίζουν ως δική τους. Τρεις μέρες στα όρια της πόλης. Τρεις μέρες για να καταλάβουν πως η αγάπη είναι η μόνη πατρίδα. Με παραπομπές στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σέξπιρ και την ομηρική «Οδύσσεια», η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του δημιουργού από τη Θεσσαλονίκη έχει ως πρωταγωνιστές τους Αντίνοο Αλμπάνη και Τζωρτζίνα Λιώση.


- «Poetry» του Λι Τσανγκ-ντονγκ: Η Μι-τζα είναι μια 66χρονη γυναίκα που μεγαλώνει μόνη της το δύσκολο έφηβο ανιψιό της. Όταν μαθαίνει πως πάσχει από Αλτσχάιμερ σε αρχικό στάδιο, αποφασίζει να κάνει μαθήματα ποίησης και μαγεύεται από την ομορφιά της. Οι προσπάθειές της να συνθέσει ποιήματα την βοηθούν να πολεμήσει την αρρώστια, αλλά και ν’ αντιμετωπίσει το φρικτό γεγονός ότι ο εγγονός της έχει πιθανόν εμπλακεί στη βίαιη επίθεση εναντίον ενός συνομήλικού του κοριτσιού. Στο περασμένο φεστιβάλ Κανών τούτη η ταινία από τη Νότια Κορέα τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου.


- «How I Ended This Summer» του Αλεξέι Ποπογκρέβσκι: Με φόντο το αχανές και σκληροτράχηλο τοπίο του Αρκτικού Κύκλου, η ταινία καταγράφει την αφόρητη ρουτίνα ενός καταθλιπτικού ρωσικού μετεωρολογικού σταθμού, όπου συνυπάρχουν (όχι και τόσο αρμονικά) ο αυστηρός Σεργκέι και ο απερίσκεπτος νεαρός Πάβελ (οι ηθοποιοί Σεργκέι Πουσκεπάλις και Γκριγκόρι Ντομπριγίν μοιράστηκαν την Αργυρή Άρκτο αντρικής ερμηνείας στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου). Όταν ο Πάβελ αδυνατεί να μεταφέρει ένα κρίσιμο μήνυμα που προορίζεται για τον Σεργκέι, η εχθρική ατμόσφαιρα μεταξύ τους ανατρέπει κάθε δεδομένο και το παγωμένο τοπίο γίνεται μια ζωντανή απειλή...

- «Notre jour viendra» του Ρομέν Γαβρά: Ο Βενσάν Κασέλ πρωταγωνιστεί στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του γιου του Κώστα Γαβρά. Οι δύο ήρωες της ταινίας, ο «μέντορας» και ο «μαθητής», βλέποντας πως δεν έχουν θέση στη σύγχρονη Γαλλία, αναζητούν έναν τόπο όπου θα μπορέσουν να ιδρύσουν μια νέα κοινωνία «στα μέτρα τους». Η καταπίεση και η αυταπάτη τους για την απόλυτη ελευθερία μέσα σ’ έναν κόσμο αμφίβολης ηθικής θα τους οδηγήσουν σε ακραίες συμπεριφορές. Ο Ρομέν Γαβράς είχε πειραματιστεί λίγους μήνες πριν με το προβοκατόρικο εύρημα της ταινίας του και στο βιντεοκλίπ του κομματιού «Born free» της M.Ι.Α., προξενώντας αντιδράσεις για το βίαιο περιεχόμενό του.


- «Incendies» του Ντενί Βιλνέβ: Η Τζιν και ο Σιμόν είναι δύο δίδυμα αδέλφια που ζουν στον Καναδά. Όταν η μητέρα τους πεθαίνει, τους αφήνει μια αινιγματική κληρονομιά, στέλνοντάς τα στη Μέση Ανατολή προκειμένου να έρθουν κοντά στις ρίζες τους. Έτσι, πυροδοτείται μια αλληλουχία γεγονότων που συνθέτουν το μυστηριώδες παζλ ενός τραγικού πεπρωμένου, απόρροιας του φαύλου κύκλου βίας στην περιοχή. Μια μοντέρνα τραγωδία με απροσδόκητο, σοκαριστικό φινάλε, η οποία αποτελεί την επίσημη πρόταση του Καναδά για τα επερχόμενα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

«If I Want to Whistle, I Whistle» του Φλορίν Σερμπάν: Ο Σίλβιου είναι 18 χρονών. Τα τελευταία 4 χρόνια βρίσκεται έγκλειστος στο Κέντρο Κράτησης Ανηλίκων, ενώ του απομένουν μόνο πέντε ημέρες, για ν’ αφεθεί ελεύθερος. Οι πέντε, όμως, αυτές ημέρες μοιάζουν μ’ έναν ατέλειωτο εφιάλτη, όταν η μητέρα του εμφανίζεται μετά από απουσία χρόνων, για να πάρει μαζί της στην Ιταλία το μικρό του αδερφό, τον οποίο ο Σίλβιου έχει μεγαλώσει σαν γιο του. Παράλληλα, στη ζωή του Σίλβιου εμφανίζεται η Άννα, μία όμορφη συνομήλικη του που εργάζεται ως κοινωνική λειτουργός... Βραβευμένη με Αργυρή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου, η ταινία αποτελεί την υποψηφιότητα της Ρουμανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ

του Θόδωρου Γιαχουστίδη /agelioforos.gr

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Επιστροφή στις ρίζες

Εν μέσω οικονομικής κρίσης και με τα ταμεία του… άδεια, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση του έμπειρου και ικανότατου, Δημήτρη Εϊπίδη, επιστρέφει στις ρίζες του και τον «ανεξάρτητο» προσανατολισμό του…


Το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που σηκώνει αυλαία στις 3 Δεκεμβρίου, πετάει από πάνω τους «λαμπερούς» (αλλά fake) μανδύες της προηγούμενης διοίκησης και κάνει στροφή στο ανεξάρτητο σινεμά, που αποτέλεσε και τον βασικό άξονα του προγράμματός του κατά τα πρώτα χρόνια της διεθνούς του σταδιοδρομίας.

Δεν είναι τυχαίο που στην θέση του διευθυντή κάθεται ένας από τους βασικούς πρωτεργάτες του Φεστιβάλ, όταν εκείνο πρωτοάνοιγε τα φτερά του στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα, και στην θέση του προέδρου της Κριτικής Επιτροπής η «ψυχή» του Φεστιβάλ από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 μέχρι το 2004, ο άλλοτε διευθυντής του, Μισέλ Δημόπουλος.

Αυτά τα δύο δεδομένα, σε συνδυασμό και με το πρόγραμμα, που ανακοινώθηκε χθες και περιλαμβάνει αφιερώματα σε πολύ σημαντικούς ανεξάρτητους δημιουργούς του παγκόσμιου κινηματογράφου, σκιαγραφούν το νέο προφίλ του Φεστιβάλ, που ίσως τελικά να βγει ωφελημένο από την πενία των καιρών.
Για τις τελετές έναρξης και λήξης το Φεστιβάλ εξασφάλισε δύο από τις πλέον πολυσυζητημένες – και εμπορικές ομολογουμένως – ταινίες του χειμώνα. Το συγκλονιστικό «127 ώρες» του βραβευμένου με Όσκαρ, Ντάνι Μπόιλ, και το νέο κινηματογραφικό πόνημα του Ντάρεν Αρονόφκσι, βραβευμένο στη Βενετία, «Μαύρος Κύκνος».

Στο διαγωνιστικό του πρόγραμμα ξεχωρίζει από ελληνικής πλευράς το «Attenberg» της Αθηνάς Τσαγγάρη, που έκλεψε τις εντυπώσεις στο πρόσφατο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Στα αφιερώματα η Δανέζα Σουζάνα Μπίερ (από τις πλέον σημαντικές «φωνές» του ευρωπαϊκού σινεμά), ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν (δημιουργός – φαινόμενο του ασιατικού art house κινηματογράφου) και ο ιρακινός κινηματογραφιστής Μοχάμετ Αλ–Νταράτζι, ο οποίος πρόσφατα απέσπασε το βραβείο του Σκηνοθέτη της Χρονιάς από τη Μέση Ανατολή, που απένειμε το περιοδικό Variety, δίνουν το στίγμα!

Masterclasses, εκθέσεις, συζητήσεις και τιμητικές εκδηλώσεις στη μνήμη δύο ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην έβδομη τέχνη, από διαφορετικό πόστο ο καθένας, του Γιάννη Δαλιανίδη και του Γιώργου Τζιώτζιου, πλαισιώνουν τον κορμό του Φεστιβάλ, που μπορεί να μην έχει την απατηλή λάμψη των προηγούμενων διοργανώσεων, αλλά μοιάζει πιο σινεφίλ από ποτέ…

Δημήτρης Χαλιώτης / nooz.gr

Οδηγός Επιβίωσης για το 51 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Με σαφώς περιορισμένα τα οικονομικά μεγέθη και με εμφανή προσανατολισμό στον ανεξάρτητο σινεμά σήμερα 3 Δεκέμβρη ξεκινάει το 51 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το οποίο θα διαρκέσει μέχρι και τις 12 Δεκεμβρίου… Επιτέλους!!! Μια διοργάνωση που παρόλα τα προβλήματα της εξακολουθεί να μας κάνει περήφανους που υπάρχει και αναπνέει σε αυτήν την πόλη . Μια διοργάνωση που μας δίνει την δυνατότητα να νιώσουμε αυτό το φανταστικό κλίμα που επικρατεί στην πόλη μας εκείνη την περίοδο και μας δίνει το δικαίωμα να ατενίζουμε με περισσότερη ελπίδα το μέλλον της Θεσσαλονίκης…

Ιδιαίτερα στοιχεία 51ου Φεστιβάλ


Το 51ο φεστιβάλ παρουσιάζει φέτος πολλές ιδιομορφίες άξιες λόγου.. Εξολοκλήρου υπεύθυνος για τη διοργάνωση την φετινή είναι ο Δημήτρης Εϊπίδης. Είναι ο άνθρωπος που μας σύστησε έναν κινηματογράφο ανήσυχο κι απρόβλεπτο, ήδη από το 1992, με τους «Νέους Ορίζοντες» κι έδωσε στην ουσία το χαρακτήρα ολόκληρου του Φεστιβάλ.

Στόχος του 51ου Φεστιβάλ είναι η επιστροφή στον ανεξάρτητο κινηματογράφο και στους δημιουργούς του και η απομάκρυνση απ’ τις υπερβολές του παρελθόντος που βύθισαν τη διοργάνωση στα χρέη, σε συνδυασμό πάντα με την μεγάλη προσεύλεση στις αίθουσες...

Μην Ξεχνάμε πως το έλλειμμα του φορέα, φτάνει τα 6.200.000 ευρώ(!!!!) και φέτος υπήρχαν στο μυαλό των υπευθύνων δύο επιλογές σε σχέση με το φετινό Φεστιβάλ …Ή να σωθεί ή να κοπεί….Ευτυχώς επιλέχθηκε η πρώτη επιλογή…

Φέτος ο προϋπολογισμός του φεστιβάλ ανέρχεται στα 2,5 εκατ. ευρώ, 50% μειωμένος σε σχέση με πέρσι που ήταν 4, 6 εκατ. !!

Ο θεσμός είναι αλήθεια ότι είχε χάσει το χαρακτήρα του και μεταλλάχτηκε ... Έγινε μια απόπειρα να προσαρμοστεί το Φεστιβάλ σε χολιγουντιανά καλούπια που δεν συνάδουν με τον χαρακτήρα του….Φυσικά δεν εκμηδενίζουμε την επιτυχία των τελευταίων ετών αλλά όταν μιλάμε για έλλειμμα 6,2 εκ. ευρώ πώς και με τι να επιχειρηματολογήσεις… Έτσι το φετινό φεστιβάλ θα έχει περιορισμένο αριθμό καλεσμένων και ταινιών όπως και μειωμένο προσωπικό με ιδιαίτερη έμφαση στους εθελοντές...Όλα αυτά δείχνουν ότι μάλλον θα έχουμε ένα σαφώς μικρότερο και λιγότερο λαμπερό φεστιβάλ. Αλλά αφού αυτές είναι οι οικονομικές δυνατότητες έτσι πρέπει να γίνει…


Φέτος η πρώτη γραμμή των καλεσμένων αποτελείται από δημιουργούς αναγνωρισμένους για την καλλιτεχνική αξία της δουλειάς τους, αλλά δύσκολα αναγνωρίσιμους από το εξωφεστιβαλικό κοινό.

Επιπλεόν οι έλληνες κινηματογραφιστές, μετά την περσινή αποχή των “Ομιχλιστών”, θα επιστρέψουν στο φεστιβάλ και θα τονώσουν το Ελληνικό στοιχείο..

Τέλος, η έναρξη της 51ης διοργάνωσης έγινε για ακόμα μια φορά από την Αθήνα, πρακτική η οποία έχει υιοθετηθεί εδώ και χρόνια για λόγους αδιερεύνητης χρηστικότητας, ξεκάθαρου όμως συμβολισμού.


Αίθουσες

Οι αίθουσες Ολύμπιον και Παύλος Ζάννας αποτελούν ένα από τα πλέον ζωντανά κύτταρα της πολιτιστικής ζωής της Θεσσαλονίκης και τον κεντρικό χώρο διεξαγωγής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου . Επιπλέον στις τέσσερις σύγχρονες αίθουσες στις αποθήκες της Προβλήτας A του λιμανιού της Θεσσαλονίκης Cine TZΩN KAΣΣABETHΣ, Cine ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ, Cine TΩNIA MAPKETAKH και Cine ΦPINTA ΛIAΠΠAΣ θα προβλήθουν πολλές ταινίες ενώ στην Αποθήκη Γ μεταφέρεται το πρώι η οργάνωση και η διοίκηση του Φεστιβάλ και το βράδυ εκεί χτυπάει ο νυχτερινός παλμός του φεστιβάλ . Η Αποθήκη 8 φιλοξενεί από το 2006 το Industry Center, το σύνολο των αναπτυξιακών δραστηριοτήτων του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που απευθύνονται στους επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου.



Τι θα δούμε όμως στο Φεστιβάλ ?

Το 51ο φεστιβάλ είναι προσανατολισμένο στην ποιότητα των ταινιών και θα έχει σημαντικά αφιερώματα, παράλληλες εκδηλώσεις που θα προσπαθήσουμε να τα παραθέσουμε συνοπτικά παρακάτω..

Δεκαέξι ταινίες από 20 χώρες συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, ενώ θα προβληθούν επίσης 23 ελληνικές ταινίες και θα γίνει συζήτηση για το ελληνικό σινεμά. Αφιερώματα, master classes και άλλες εκδηλώσεις συμπληρώνουν το πρόγραμμα.

Στην έναρξη θα προβληθεί η ταινία του Ντάνι Μπόιλ “127 ώρες”, ενώ την αυλαία θα κλείσει στις 11 του μηνός ο “Μαύρος κύκνος” του Ντάρεν Αρονόφσκι.Κατά τη διάρκεια του δεκαημέρου θα βρεθούν στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσουν το έργο τους η Σουσάνε Μπίερ, από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές φωνές της Δανίας, ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κανών Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν, ο οποίος θα δώσει masterclass (8/12, 11 π.μ. αίθουσα Τζον Κασσαβέτης), ο ιρακινός κινηματογραφιστής Μοχάμετ Αλ-Νταράτζι, ο οποίος πρόσφατα απέσπασε το βραβείο του Σκηνοθέτη της Χρονιάς από τη Μέση Ανατολή που απένειμε το περιοδικό “Variety”, η πολυβραβευμένη Ντορότα Κετζιεζάφσκα, από τις πιο εμβληματικές εκπροσώπους του νέου ανεξάρτητου πολωνικού σινεμά η οποία θα τιμηθεί με τον Χρυσό Αλέξανδρο, ο θρύλος της Σχολής Κινουμένων Σχεδίων του Ζάγκρεμπ Μπόριβοϊ “Μπόρντο” Ντοβνίκοβιτς, ο οποίος θα δώσει masterclass (6/12, 11 π.μ. αίθουσα Τζον Κασσαβέτης), ο ιρανός σκηνοθέτης Ράφι Πιτς, ο οποίος επιστρέφει στο κινηματογραφικό προσκήνιο με την ταινία “The hunter”, ο Ντενί Βιλνέβ με τη βραβευμένη στο Φεστιβάλ Τορόντο ταινία του “Incendies”, αλλά και ο υιός Γαβράς, ο Ρομέν, με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του “Notre jour viendra”.Αλλά και ο ανατρεπτικός Βέρνερ Σρέτερ, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του νέου γερμανικού κινηματογράφου, ο οποίος τιμήθηκε από το Φεστιβάλ Βερολίνου για το σύνολο της προσφοράς του, δύο μήνες πριν από τον θάνατό του τον περασμένο Απρίλιο, θα είναι “παρών” μέσα από τρεις ταινίες του (“Ένα πορτρέτο της Μαρίας Κάλλας”, “Ο θάνατος της Μαρίας Μαλιμπράν”, “Παλέρμο ή Βόλφσμπουργκ”), οι οποίες θα προβληθούν στο φεστιβάλ.

Παράλληλες εκδηλώσεις

Τις ταινίες του φεστιβάλ πλαισιώνουν εικαστικές και μουσικές εκδηλώσεις. Όπως η έκθεση του σκηνοθέτη και φωτογράφου Ισμαήλ Νετζμί “Φωτογραφίες από ταινίες που δεν έγιναν” (ΜΜΣΤ, 4-12/12), “Τόποι-PhotoBiennale-Sites”, μια έκθεση-εγκατάσταση, (Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, 16/11/2010-28/2/2011), η εγκατάσταση ντοκιμαντέρ του Vincent Dieutre “Σάκης: ένας τάφος”, (Γαλλικό Ινστιτούτο, 5-15/12), “Beyond Dress Codes: Σύγχρονοι σχεδιαστές διαλέγονται με την ελληνική παραδοσιακή φορεσιά” (ΜΜΣΤ, 4/12/2010-9/1/2011).Τη μουσική νότα στο φεστιβάλ θα δώσουν οι Your Hand In Mine, Seeland & Mueran Humanos, Burger Project, My Excuse και Εύη Σιαμαντά & Sexteto.

Εισιτήρια

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας υπόψη τη δύσκολη οικονομική κατάσταση, μειώνει την τιμή του εισιτηρίου στα 6 ευρώ (έναντι των 7 ευρώ πέρυσι) ενώ δίνεται η δυνατότητα σε ανέργους να παρακολουθήσουν δωρεάν, με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας τις προβολές της αίθουσας Ολύμπιον με ώρα έναρξης έως και τις 15:00 και τις προβολές στο λιμάνι με ώρα έναρξης έως και τις 13:00.

Επίσης, έχει ξεκινήσει η προπώληση της CineΚάρταF 10ημέρου με 60 ευρώ (40 ευρώ εκπτωτική) που παρέχει ελεύθερη είσοδο σε όλες τις προβολές του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δίνοντας τη δυνατότητα στους κατόχους της να προμηθεύονται εισιτήρια μηδενικής αξίας για ταινίες που δεν ανήκουν στην ίδια ζώνη προβολών, για την ίδια και την επόμενη μέρα.

Προτάσεις για ξεχωριστές ταινίες

Επειδή το iLovethessaloniki ακούει radiobubble εμπιστεύεται απόλυτα και τις επιλογές του… έτσι λοιπόν ο Μεγάλος Σινεφίλ(Monkie) προτείνει 15 (+1) ταινίες που κάνουν την διαφορά

If I Want to Whistle, I Whistle του Florin Serban.

Winter's Bone της Debra Granik

The Hunter του Rafi Pitts.

Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives του Apichatpong Weerasethakul.

Son of Babylon του Mohamed Al Daradji.

In A Better World της Susanne Bier.

Amigo του John Sayles.

Majority του Seren Yuce.

Octubre των Diego Vega, Daniel Vega.

Tilva Rosh του Nikola Lezaic.

Poetry του Lee Chang-dong.

Dr. Chicago και Ride Dr. Chicago Ride του George Manupelli.

Carancho του Pablo Trapero.

Cold Weather του Aaron Katz.

Shelter του Dragomir Sholev


Πρόγραμμά - πληροφορίες

Το πρόγραμμα προβολών του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καθώς και πληροφορίες για την κάθε ταινία αλλά και για τις παράλληλες εκδηλώσεις της διοργάνωσης, είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ. Έχει ήδη ξεκινήσει και η προπώληση των εισιτηρίων από τα εκδοτήρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στην πλατεία Αριστοτέλους.

Αν αργεί να φορτώσει το πρόγραμμα από την επίσημη σελίδα του Φεστιβάλ μπορείτε να το δείτε και από το Radiobubble… Επίσης μπορείτε να παρακολουθείτε στο twitter τα όσα γράφονται με tag #51tiff από το @radiobubble, τον @asteris και το @monkiemag

ΥΓ. Το Φεστιβάλ δείχνει φέτος να αποκτάει την κανονική του διάσταση επαναφέροντας το δικό «του» χαρακτήρα, απαλείφοντας υπερβολές του παρελθόντος και αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα τόσο για την Διοίκηση του φεστιβάλ όσο και για τον κόσμο της Θεσσαλονίκης .. Δηλαδή κατά πόσο ο θεσμός αυτός θα κρατήσει το κοινό του και θα το αυξήσει με λιγότερα έξοδα οδηγώντας το σε ένα άλλο επίπεδο…Γιατί η δύναμη ενός φεστιβάλ είναι ο κόσμος που το στηρίζει…Καιρός λοιπόν να γίνει μια υπέρβαση για να μπορούμε να μιλάμε στο μέλλον και για κινηματογραφικό Τουρισμό…Είμαι αισιόδοξος…

Καλές προβολές...

http://ilovethessaloniki.blogspot.com/

51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Πολύ πριν ξεκινήσει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ο καινούργιος διευθυντής του, αλλά παλιός συνεργάτης, κ. Εϊπίδης, φρόντισε να ξεκαθαρίσει με κάθε τρόπο ότι θα ήταν μια εσωστρεφής διοργάνωση μια και η μέχρι τώρα εξωστρέφεια το έφερε στην δεινή οικονομική θέση που είναι σήμερα. Νομίζω ότι δεν υπάρχει πιο λάθος τοποθέτηση από αυτήν. Σε μια εποχή που η κυβέρνηση μας έχει πρήξει με την εξωστρέφεια, το μοναδικό σοβαρό πολιτιστικό προϊόν της Θεσσαλονίκης, δεν μπορεί να είναι εσωστρεφές.

Τι εννοώ; Δεν εννοώ ότι θα πρέπει να περάσουμε σε υπερβολές, όπως των 1200 δωματίων της περσινής χρονιάς, που ακόμα και ο επετειακός χαρακτήρας της διοργάνωσης δεν δικαιολογούσε. Δεν εννοώ ότι θα έπρεπε να δίνουμε κέρατα στα κομμωτήρια, όπως αποκαλύφθηκε για την προηγούμενη διευθύντρια. Αυτό που εννοώ είναι ότι αν θα θέλουμε η πόλη αυτή να έχει αυξημένη, κατά καιρούς, τουριστική κίνηση, θα πρέπει να συνδυάσουμε την προβολή της με διοργανώσεις που δεν είναι απλά πολύ καλές για τους εγχώριους λάτρεις του σινεμά, αλλά και για ανθρώπους που θα έρχονται και θα αφήνουν τα δικά τους λεφτουδάκια εδώ.


Λεφτουδάκια που η χρηστή διαχείρισή τους θα επιτρέπει να πληρώνεται άμεσα το προσωπικό αλλά και οι προμηθευτές του θεσμού που πάνω τους στηρίζεται η επιτυχία ή μη της διοργάνωσης. Λεφτουδάκια που ακόμα δεν έχουν δει όσοι δούλεψαν πέρυσι και για τα οποία στάθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν στην είσοδο του “Ολύμπιον”. Η προηγούμενη διευθύντρια να υποθέσω ότι είναι εξοφλημένη; Βλέπετε είναι πολύ εύκολο να λες όμορφα λογάκια, αλλά έχουν αξία όταν δεν χρωστάς, ιδίως σε ανθρώπους που δούλεψαν για σένα για ένα κομμάτι ψωμί. Μπορεί να μην ευθύνεται προσωπικά ο νέος διευθυντής για τα χρέη, αυτός όμως είναι το φεστιβάλ σήμερα.


www.thes.gr

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά

ποια ειναι η ελπιδα;

απο που μπορεις να δεις μια αχτιδα φωτος;
σε ποια μερια να γυρισεις για να ανακαλυψεις κατι αληθινο και αγνο;
ποιους μπορεις να εμπιστευθεις;
με ποιο τροπο θα βγουν στο προσκηνιο οι λαμπεροι και οι ικανοι;
πως θα σπασει αυτη η αλυσιδα που κρατα δεμενο το αλμα;
πως θα δημιουργησουμε το μελλον;

αυτο που εχεις παρτο και κανε το καλυτερο. ή τουλαχιστον προσπαθησε.

το παρακατω video προβληθηκε στην αυλαια του 2ου TEDxAthens.
πισω απο τη δημιουργια του βρισκεται ο δεκατετραχρονος λουκας λελοβας απο το 2ο λυκειο πρεβεζας.το εργο του αυτο βραβευτηκε και με το πρωτο βραβειο στον πανελληνιο διαγωνισμο ταινιων μικρου μηκους της ερτ.
θελω να πιστευω πως βραβευτηκε και απο το αυριο.

σερβικο gangsta

Peccavi (fortiter)

Σε αυτό που θα διαβάσετε δεσπόζουν δύο θέματα: αυτό της διάψευσης του αφελούς κι αυτό της κλάψας. Θέλω κι εγώ να κλαυτώ λίγο, ελληνίδα μανούλα με γέννησε και στη μεταπολιτευτική και παπανδρεϊκή Ελλάδα μεγάλωσα, έμαθα γράμματα στο σχολείο-πατριωτικό κωμειδύλλιο που νοσταλγούσε και προοιμίαζε την ένδοξο και δευτέρα πάλιν παρουσία των Αρχαίων.


Στο κειμενάκι που θα διαβάσετε, όσοι έχετε ευαίσθητες αντέννες (σαν αυτές που ακούγανε τον Γεώργιο Καραϊσκάκη) θα πιάσετε τους ασθενικούς αντίλαλους των ολολυγμών του Γιανναρά, του μπρουταλιστικού χωριατισμού-λαϊκισμού του Ριζοσπάστη, της απορίας του κουτού απέναντι στη λατρεία των Βέλτσου, Αρανίτση και κάποιου Λέπιδου που μου διαφεύγει τώρα, του Κατηχητικού, του αποκαρδιωμένου κομμουνιστή παππού μου, καθώς και την κακιά πολύ κακιά κι οθνεία common sense (εξού και αγγλιστί) αυτού του σκουληκιού λαϊφστυλίστα, του Γεωργελέ, που αντί να παίρνει συνέντευξη από τη Βανδή ή να ξεκατινιάζεται κάθε τόσο και με κάποιον, κάθεται και μας λέει πώς να κάνουμε πολιτική.

Λοιπόν. Είμαι αφελής. Λίγο σαν τον παροιμιώδη έφηβο που μεθοκοπάει και κάνει τον χαζό και λυπημένο, μπας και βρεθεί καμμιά φιλάνθρωπη κοπέλα να τον πάρει στο κρεβάτι της.

Πίστεψα, όπως πια έχετε σιχαθεί να διαβάζετε, ότι με τους Ολυμπιακούς θα φτιάχναμε συγκοινωνίες στην Αθήνα (τις μισοφτιάξαμε), θα γινόμασταν περήφανοι για την πόλη μας (χάχα), θα αλλάζαμε στάση για τον δημόσιο χώρο (ενώ είτε τον εγκαταλείψαμε ακόμα πιο επιδεικτικά, είτε τον κάναμε εμπορικά κέντρα). Είμαι αφελής. Ή μάλλον βλαξ.


Πίστεψα ότι με αφορμή το σκέλος της κρίσης που είναι ευθύνη και αποτέλεσμα του πώς στήνεται και τρέχει η πολιτική τα τελευταία νι χρόνια και πώς οργανώσαμε τη ζωή μας γύρω από το να σπαταλάμε (γιατί σπαταλάμε), θα άλλαζε και η πολιτική, θα αλλάζαμε κι εμείς. Όχι να γίνουμε σεμνοί, φτωχοί, ταπεινοί και τέτοια φαιδρά, όχι να καταλήξουμε όλοι δουλοπάροικοι, αλλά -- ρε αδερφέ -- να μη σπαταλάμε. Πίστεψα ότι θα αρθρωνόταν επιτέλους πολιτικός και κοινωνικός λόγος, ότι θα υλοποιούνταν πολιτική πράξη. Απεναντίας, οι ηλίθιοι αναγορεύτηκαν σε Πυθίες και Νέστορες, ενώ οι κυνικοί σε σώφρονες Κήνσορες. Τα μέσα έπεσαν σαν οργουελιάρες ακρίδες να φάνε κάθε φυλλαράκι σοβαρότητας και (βεβαίως) αλήθειας, να διαστρεβλώσουν οτιδήποτε διαστρεβλώνεται. Τα κάθε λογής αφεντικά (πρώτοι ανάμεσα στους σπάταλους, που λέγαμε) αποφάσισαν ότι επιτέλους ήρθε η ώρα για γιούρια, να μας πιούνε το αίμα με τον καπνοσυλλέκτη, υπό τη σκιά που ρίχνουν τα σμήνη οι μουμουετζίδικες ακρίδες (τους). Η δε αριστερά... (εντάξει, οκέι, το παράκανα)


Πίστεψα ότι η (σχεδόν) ομαλή ένταξη τόσων μεταναστών τη δεκαετία του '90, η ύπαρξη ενός Ματιάμπα κι ενός Σχορτσιανίτη και τόσων Αλβανών δεύτερης γενιάς θα μας ξεκόλλαγε από τα παλαιοπατριωτικά βράχια. Αλλά εδώ δε στάθηκα βλαξ, αποδείχτηκα πανύβλακας, όχι απλό βλακόμουτρο αλλά βλακόμετρο: αν ξεκολλήσει η πεταλίδα, ψοφάει. Άντε λοιπόν και στη Βουλή η Χρυσή Αυγή, άντε να αρχίσουμε να τους σφάζουμε σιγά-σιγά γιατί, συνέλληνες, σπάζοντας μαγαζιά και δέρνοντάς τους δε γίνεται δουλειά, αυτοί είναι σαν τα ποντίκια (όπως έλεγε κι εκείνη η ωραία ταινία της δεκαετίας του '30, πώς την έλεγαν, γερμανική ήταν).


Είμαι και ήμουν φεντεραλιστής. Πιστεύω ότι πρέπει να τελειώνουμε με τα εθνικά κράτη στην Ευρώπη, όπως τελειώσαμε με τη φεουδαρχία, τη μοναρχία, το παπικό κράτος και τις ωραίες και μεγάλες αυτοκρατορίες. Είμαι ευρωπαϊστής. Και τι έγινε; Κι εδώ στάθηκα αφελής. Εκεί που γινόντουσαν οι διαβουλεύσεις για το μέλλον της ΕΕ, αποφασίστηκε ότι ο φεντεραλισμός είναι τελείως Ντελόρ και καθόλου Ντιόρ. Δεν ήταν εθνικός, δεν ήταν αριστερός, δεν ήταν τίποτε. Εγκαταλείφθηκε και διαβεβαιωθήκαμε ότι τα εθνικά κράτη θα συνεχίσουν να είναι δυνατά, αγέρωχα, περήφανα, ανεμπόδιστα, κυρίαρχα. Έτσι γλυτώσαμε από τους ευρωκράτες να μας λένε πώς πρέπει να είναι τα αγγούρια και τα καρότα μας. Σε συμβολικό επίπεδο η ΕΕ παραμένει ένωση κυρίαρχων κρατών, 27. Σε πραγματικό επίπεδο της έχουνε κάνει ρεσάλτο κάτι μη εκλεγμένοι σκοταδιστές eurocons, οι ασώματες δυνάμεις που λέγονται αγορές (τις οποίες οίοι προσκυνούν ως αγγέλους φωτός, οίοι αναθεματίζουν ως σκατόψυχους μαυρόκαρδους δαίμονες -- αλλά μάλλον είναι απλώς αγορές), τα απολυταρχικά καθετώτα που κάποτε ονομάζονταν πολυεθνικές και ένα κονκλάβιο αμερικανόφιλων Ζλάβων που φρονούν ότι οι ελευθερίες στην Ευρώπη κινδυνεύουν από την ασθενική κλανίλα που απομένει από τον κομμουνισμό της ΚΟΜΕΚΟΝ και του Συμφώνου. Τουλάχιστον, παιδιά, γλιτώσαμε την εθνική μας κυριαρχία (δηλαδή της Γερμανίας και, ίσως, της Γαλλίας) από τον φεντεραλισμό.

Το τρανό συμπέρασμα: είμαι άσχετος και αφελής έως βλακείας. Διαβάζετε κάτι άλλο, όλντμπόυ ας πούμε.
http://sraosha2.blogspot.com/

Edito 326

Όποτε φτάνω στη Θεσσαλονίκη μαγεύομαι, ό,τι βλέπω γύρω μου είναι γεμάτο ένταση, μια πόλη νεανική, ζωντανή, πάλλεται έτοιμη να εκραγεί. Οι ντόπιοι φίλοι μου σχολιάζουν ειρωνικά τη ματιά του τουρίστα, που δεν μπορεί να διακρίνει τη βαριά σκιά της καθυστέρησης, την εσωστρέφεια, τον επαρχιωτισμό. Μια φορά γυρνώντας έγραψα σ’ αυτή τη σελίδα: «Η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται να γίνει η Μητρόπολη των Βαλκανίων. Αλλά δεν το ξέρει ακόμα». Μου απάντησαν αμέσως, γραπτά κι αυτοί: Η πόλη που περιγράφεις υπάρχει, αλλά τη λένε Κωνσταντινούπολη.


Πόσα τρένα μπορεί να χάσει μια πόλη, πόσες ευκαιρίες στη μικρή ζωή μας; Όταν κάποιοι προσπαθούσαν να αλλάξουν το χαρακτήρα των δημοτικών εκλογών, να τις μετατρέψουν σε «δημοψήφισμα για το Μνημόνιο», έλεγα ότι ακριβώς επειδή υπάρχει το μνημόνιο, ακριβώς επειδή υπάρχει η οικονομική κρίση, πρέπει να συζητήσουμε, να επιλέξουμε ένα καινούργιο μοντέλο που θα σώσει τις πόλεις μας από τον τριτοκοσμικό κατήφορο που έχουν πάρει και θα τις οδηγήσει σε μια εξωστρεφή ανάπτυξη. Μερικοί στέκονται στο σκουλαρικάκι του Μπουτάρη, στα τατουάζ, μιλάνε για τις πολιτισμικές διαφορές, στον κυρ-Γιάννη αρέσει ο Λου Ριντ, ακούει το “Walk on the wild side”. Όμως ο κοσμοπολιτισμός του Γιάννη Μπουτάρη είναι κάτι παραπάνω από αυτό, είναι μια αναπτυξιακή πρόταση, μια διέξοδος για την πόλη. Γι’ αυτό ακριβώς τον κατηγορεί το προηγούμενο σύστημα, για τα εβραϊκά μνημεία, για το σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ. Όταν ο Μπουτάρης λέει για την πλατεία Ελευθερίας, για τον Κεμάλ που ήταν Θεσσαλονικιός και κήρυξε εκεί την ίδρυση του νεότερου τουρκικού κράτους, δεν το κάνει μόνο από κάποια αίσθηση δικαιοσύνης προς την ιστορία. Το λέει γιατί θέλει ν’ ανοίξει την πόλη του, να την κάνει προορισμό, να τη βγάλει απ’ τον επαρχιωτισμό και να την οδηγήσει στον κόσμο. Από τον Εντγκάρ Μορέν και τον Σαρκοζί μέχρι τον Ντάνιελ Μέντελσον του «Χαμένοι», οι Εβραίοι όλου του πλανήτη νιώθουν τη Θεσσαλονίκη ένα κομμάτι της δικιάς τους ιστορίας, τόπο από την πορεία τους στον κόσμο. Θέλουν να την επισκεφτούν, να την ταξιδέψουν, να τη ζήσουν. Όπως εκατοντάδες χιλιάδες από μας κάθε χρόνο πηγαίνουμε στην Πόλη να δούμε την Αγια-Σοφιά, να νιώσουμε στο αεράκι του Βοσπόρου την ατμόσφαιρα της ιστορίας μας, έτσι και άλλες τόσες χιλιάδες Τούρκοι θα ’πρεπε να φτάνουν κάθε μέρα στη Θεσσαλονίκη να δουν την πλατεία, το σπίτι απ’ όπου ξεκίνησε η νεότερη ιστορία τους. Αυτό κάνουν σήμερα οι πόλεις, φτιάχνουν τους μύθους τους και προσπαθούν να τους κάνουνε παγκόσμιους.

Για πολλά χρόνια ζήσαμε μ’ ένα μοντέλο ανάπτυξης που παράγει λίγα και καταναλώνει υπερβολικά. Βασισμένο μόνο στα δανεικά, στην ευρύχωρη σπατάλη των δημόσιων ταμείων. Μέχρι που στις μέρες μας το μοντέλο πια χρεοκόπησε, τα δανεικά τελείωσαν. Κι όλο αυτό, το βασισμένο σε ψεύτικο χρήμα μοντέλο ανάπτυξης, καταρρέει. Στα χιλιάδες καταστήματα, στις άδειες βιτρίνες, δεν έβαλε λουκέτο το μνημόνιο, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα που χρεοκόπησε. Λέγαμε ότι η Ερμού είναι από τους ακριβότερους δρόμους του κόσμου και δεν συνειδητοποιούσαμε καν πόσο σουρεαλιστικό ακουγόταν αυτό. Στη Μάντισον, στη Σανζ Ελιζέ, την Όξφορντ Στριτ πάει όλος ο πλανήτης να ψωνίσει, στην Ερμού ποιος πάει, το Κουκάκι; Όλα όσα συμβαίνουν ήταν αναμενόμενα, είχαν προβλεφθεί, τα ξέραμε αλλά δεν θέλαμε να τα ακούσουμε. Αντί να προσπαθούμε να κλείσουμε τα μάτια, να κρατήσουμε κάποια ανύπαρκτα «κεκτημένα» μιας ψεύτικης, πλαστής ευδαιμονίας, πρέπει από σήμερα, από χθες, να βρίσκουμε τρόπους που θα περισώσουν ό,τι είναι δυνατόν, απ’ αυτό το μικρομεσαίο μέγεθος «λιανικού εμπορίου» που χαρακτηρίζει την οικονομία μας. Και μέχρι να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι σοβαρότερο, αυτό που τώρα μπορούμε να κάνουμε είναι να ξαναζωντανέψουμε τις πόλεις μας, να τις ομορφύνουμε, να τις κάνουμε ελκυστικές, να θέλεις να τις ζήσεις. Για μας και για όσους περισσότερους μπορούμε να προσελκύσουμε. Να τις ανοίξουμε. Εμπόριο και τουρισμός, αυτό ξέραμε κάποτε. Αλλιώς, οι χαρούμενοι νέοι που λιάζονται πίνοντας καφέδες στην παραλία στον Θερμαϊκό, οι φραπαιδαράδες που λέει ο Στεφ, θα είναι οι αυριανοί άνεργοι που ακόμα δεν το ξέρουν.

Όμως αυτό θέλει ιδέες, θέλει φαντασία, ανοιχτά μυαλά, θέλει κυρίως και ξανά και πάντα, δουλειά. Το παλιό μοντέλο ήξερε άλλα πράγματα. Έφτιαχνε αγάλματα για τον Μεγαλέξανδρο, ανδριάντες για το μακαρίτη τον Καραμανλή που δεν ξέρει τώρα πού θα τους στήσει, διοργάνωνε λαμπρές τελετές για τον Βουκεφάλα, σεμνές δεξιώσεις για την αρετή των Ελλήνων, οι συγγενείς προμήθευαν πλαστικές ελληνικές σημαιούλες made in China, οι άλλοι συγγενείς αναλάμβαναν το κέτερινγκ, ήταν τουρκοφάγοι, ήταν σκοπιανοφάγοι με το αζημίωτο, κι άλλες παρελάσεις, στα κρατικά και δημοτικά μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν τις δημόσιες σχέσεις του δημάρχου, του νομάρχη, παραγωγή προγράμματος ονόμαζαν τα κηρύγματα του μητροπολίτη, οι δημοτικοί υπάλληλοι είχαν μπουζουξίδικα, ήταν πρόεδροι ομάδων μπάσκετ. Μετρό δεν είχανε, η υποθαλάσσια δεν ξεκίνησε ποτέ, οι θαλάσσιες συγκοινωνίες έμειναν σχέδιο, ο Θερμαϊκός λάμπει κάποια πρωινά απ’ τα σκουπίδια όχι απ’ τον ήλιο. Έχουνε όμως 22 εκατομμύρια χρέη του δήμου στην εφορία, 30 εκατομμύρια χρέος στα ταμεία, μια στοίβα εισαγγελικές διώξεις για πιθανά σκάνδαλα και πολλές πλαστικές σημαίες γαλανόλευκες. Το «τρίγωνο της καθυστέρησης» στην πόλη αποτυπώνεται σε μια εικόνα αντιπροσωπευτική, το Παπάφειο. Με περιουσία 37 ακίνητα, προσφέρει αρωγή σε 45 παιδιά. Δηλαδή, περίπου ακίνητο και παιδάκι. Και παρ’ όλα αυτά, επιχορηγείται από το κράτος με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Και παρ’ όλα αυτά είναι χρεοκοπημένο, χρωστάει άλλα τόσα. Προσθέστε τα κι αυτά στο δημόσιο χρέος.

Ένα σύστημα κλειστό, εσωστρεφές, που ήξερε καλά να μοιράζει το δημόσιο χρήμα. Αυτάρκες, χωρίς προσπάθεια. Δεν του χρειαζόταν, το δημόσιο ταμείο να είναι καλά. Παρελάσεις, λειτουργίες, έξοδα παραστάσεως. Η βιομηχανία της εσωστρέφειας. Το σύστημα αυτό δεν τελείωσε επειδή κέρδισε τις εκλογές ο Μπουτάρης. Είχε ήδη χρεοκοπήσει, τα δημόσια ταμεία είναι πια άδεια. Η επιστροφή στον ορθολογισμό είναι αναπόφευκτη, δεν έχει μείνει τίποτα πια να διανεμηθεί, το χρήμα πρέπει να δημιουργηθεί. Κι αυτό γίνεται μόνο με νέες ιδέες και πολλή δουλειά.

Τελευταία μέρα του Νοεμβρίου την ώρα που γράφω, το θερμόμετρο λέει 25 βαθμοί, έξω στα καφενεία ο κόσμος με κοντομάνικα. Δεν υπάρχουν άλλες πόλεις στην Ευρώπη σαν την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Πώς καταφέραμε να τις χαλάσουμε; Το πρώτο βήμα για τη ζωή μετά τη χρεοκοπία δεν μπορεί να είναι άλλο από το να ξαναφτιάξουμε τις πόλεις μας, να τις επινοήσουμε απ’ την αρχή, να τις κάνουμε ανοιχτές πόλεις για όσους θα έρθουν να μοιραστούν μαζί μας αυτή την τύχη, την άνοιξη μέσα στο χειμώνα.

Φώτης Γεωργελές

athensvoice.gr

Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 2010

Γράφει ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης 

(Το δάνειο του τίτλου απ το σκληρό Απρίλη του 45 του Μάνου Χατζιδάκι.)


Γύρω μου υφέρπει μια διαρκής γκρίνια.
Θα την έβρισκα εντελώς δικαιολογημένη, αν δεν φοβόμουν οτι θα παραμείνει ακριβώς αυτό: Μια διαρκής γκρίνια.
Η γκρίνια έχει σημασία αν εξελίσσεται σε επιχείρημα και το επιχείρημα σε δράση.
Αλλιώς είναι σαν τον αυνανισμό.
Σε εκτονώνει για λίγο και μετά είσαι χειρότερα από πριν.
Εδώ, είτε φυσάει- είτε δεν φυσάει- δεν κουνιέται φύλλο.
Απλώς όλοι μεμψιμοιρούν.
Κι ύστερα επιστρέφουν σπίτι, ανοίγουν την τηλεόραση και βλέπουν αηδίες τρώγοντας delivery.
Τα κανάλια βρίθουν από εκπομπές μαγειρικής, πρωι, μεσημέρι, βράδυ.
Γιατί;
Αφού πια, κανείς δεν μαγειρεύει.
Δεν υπάρχουν εστίες, υπάρχουν μόνο διαμερίσματα.
Σαν τους ανάπηρους που βλέπουνε αγώνα, ν αγιάσει το στόμα σου Τζιμάκο.
Χαζεύεις τους άλλους να μαγειρεύουν γιατί εσύ δεν έχεις χρόνο.
Ο χρόνος δεν είναι χρήμα.
Ο χρόνος είναι κρίμα.
Αντί να χαρίσεις πέντε λεπτά για να τηγανίσεις ένα αυγό και μια πατάτα, χάνεις μια ώρα για να δεις με κάθε λεπτομέρεια πως φτιάχνεται το σούσι και τα λινγκουίνι με αυγοτάραχο.
Και τελικά τρως κρύα πίτσα.
Το πρωί σχολιάζεις με ένα κούνημα του κεφαλιού και νεύματα αποδοκιμασίας οτι καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις. Που καταντήσαμε, λες στον διπλανό σου, αλλά αυτός δεν σ ακούει, έχει τα δικά του ζόρια, έχει να αντιμετωπίσει τον πρώτο Δεκέμβρη χωρίς δώρο Χριστουγέννων.
Αλλά, πριν καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις, έχει καταργηθεί η ίδια η συλλογικότητα.
Και τι νόημα έχουν οι 24άωρες απεργίες κατόπιν εορτής;
Ποιόν πονάνε και τίνος το αυτί ιδρώνει;
Το Μνημόνιο δεν είναι η αρχή. Είναι η φυσιολογική κατάληξη μιας χώρας με το ψευδώνυμο ο σώζον εαυτον σωθήτω, όπου οι 25άρηδες ανησυχούν για το αν θα προλάβουν να πάρουν σύνταξη, οι 35άρηδες δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει με το δάνειο και οι 45άρηδες αναρωτιούνται αν φταίνε και οι ίδιοι για το μπάχαλο.
Οι 50άρηδες και πάνω έχουν απλά κατάθλιψη.
Κι ο καθένας προσπαθεί να τη βολέψει, όπως μπορεί.
Και γω δεν μπόρεσα να χαρώ ούτε το γκολ του Μπλάνκο στο 90.
Δεν είμαι λιγότερο ΑΕΚ από παλιά. Και εξακολουθώ να φχαριστιέμαι όταν χάνουν οι γάβροι- ακόμα και στο τάβλι.
Φοβάμαι, απλά, οτι έχω ξεχάσει να νικάω.

http://www.e-tetradio.gr/

coldplay - christmas lights

ημουν μεταξυ να το παρουσιασω ή οχι.τελος παντων οι coldplay θα ειναι στο playlist των χριστουγεννων.

το ασυλο και τα ματια σας....

Η γκάφα ενός αστυνομικού της δύναμης «ΔΙΑΣ» επέφερε αναταραχή στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στις τέσσερις το μεσημέρι της Τρίτης ο αστυνομικός μπήκε στο πανεπιστήμιο με το μηχανάκι του με πλήρη εξάρτηση για να δανειστεί ένα βιβλίο από τη Βιβλιοθήκη.

Στο μηχανάκι επέβαινε και άλλος άνδρας της δύναμης ΔΙΑΣ, ενώ στην είσοδο στάθηκε και δεύτερο μηχανάκι με αστυνόμους. Μόλις οι αστυνομικοί έγιναν αντιληπτοί από τους φοιτητές σήμανε συναγερμός, αφού κάποιοι θεώρησαν ότι πραγματοποιείται περιπολία εντός του πανεπιστημίου και ως εκ τούτου παραβιάζεται το άσυλο!

Ο αστυνομικός δανείστηκε τελικά το βιβλίο για λογαριασμό της συζύγου του που είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και μαζί με τους συναδέλφους του αποχώρησε χωρίς να συμβούν επεισόδια. Την ίδια στιγμή όμως οι φοιτητές του τμήματος Πλαστικών Τεχνών που τελεί υπό κατάληψη θεώρησαν ότι γίνεται περιπολία η οποία μάλιστα αφορά την κινητοποίησή τους και αποφάσισαν συνεπικουρούμενοι από φοιτητές άλλων τμημάτων να πραγματοποιήσουν πορεία στο κέντρο της πόλης!

Πράγματι λίγο πριν τις εννιά το βράδυ πάνω από φοιτητές συγκεντρώθηκαν και κατευθύνθηκαν προς το αστυνομικό μέγαρο, όπου φώναξαν συνθήματα υπέρ του πανεπιστημιακού ασύλου και κατά των αστυνομικών. Η παρουσία των τελευταίων ήταν διακριτική και περιορίστηκαν στην περιφρούρηση του αστυνομικού μεγάρου, ενώ λιγοστοί άνδρες των δυνάμεων καταστολής ήταν παρόντες για παν ενδεχόμενο.

Στην είσοδο του αστυνομικού μεγάρου διαδηλωτές έφτιαξαν ανθρώπινη αλυσίδα και ήρθαν σε απόσταση ενός μέτρου με τους αστυνομικούς, αλλά όλα κύλησαν ομαλά.
http://www.agon.gr/