Υποκρισία είναι...

Να προσάπτεις ταξικά ή φυλετικά χαρακτηριστικά στη μάχη μεταξύ των αναγκαίων ανατροπών και του σάπιου κατεστημένου.

Να παθιάζεσαι τόσο πολύ περιβαλλοντικά με αυτό που συμβαίνει στις Σκουριές, σε μία χώρα που έχει ήδη καταστραφεί και συνεχίζει να καταστρέφεται περιβαλλοντικά από άκρη σε άκρη από τους ίδιους τους κατοίκους της.

Να κλείνεις ένα portal με αντιεξουσιαστικό περιεχόμενο, και να μιλάς για νίκη της Δημοκρατίας.

Να αγνοείς τα εκατό στραβά του σπιτιού σου και να κραδαίνεις το δάχτυλο σε έναν άγνωστο ξένο που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ σου.

Να αναζητάς συνεχώς τη στήριξη του Κράτους την ώρα που το μουντζώνεις σε κάθε ευκαιρία.

Να βλέπεις όλη αυτή τη σαπίλα που συνεχίζει να αναδύεται καθημερινά από τα σωθικά της κοινωνίας και να προσπαθείς να μας πείσεις ότι η σαπίλα απλά δημιουργήθηκε τα τελευταία τρία χρόνια.

Να μιλάς για λαϊκό συμφέρον την ώρα που υπερασπίζεσαι τα «κεκτημένα» συμφέροντα των λίγων.

Να αναζητάς τη νομιμότητα, εθελοτυφλώντας στην παρανομία των δικών σου πεπραγμένων.

Να λες "φασίστες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες".

Να λες "εδώ γίνεται το Χ, το Ψ σε πείραξε;"

Να πιάνεις στο στόμα σου λόγια σπουδαίων ανθρώπων, χωρίς καν να καταλαβαίνεις τι σημαίνουν.

Να χρησιμοποιείς πολιτική ρητορική του αποτυχημένου συστήματος για να εμπνεύσεις τις ανάγκες πολιτικής σκέψης του παρόντος.

Να κατακρίνεις προτάσεις χωρίς να μπορείς να διατυπώσεις ούτε μία για τις δικές σου θέσεις.

Να μιλάς για κοινωνική αλληλεγγύη, την ώρα που στάζεις με μίσος προς την κοινωνία.

Ο κοινωνικός διασυρμός δεν θα επέλθει από την οικονομική κατάρρευση, αλλά από την αδυναμία να αναγνωρίσει ο καθένας μας τον υποκριτή μέσα του. Την αδυναμία να συμφωνούμε σε στοιχειώδη, αλλά και να διαφωνούμε σε μία δημιουργικά αναδυόμενη βάση. Αυτή η εμμονή στην άρνηση, την ισοπέδωση και το παθιασμένο μίσος, σύντομα θα αναγκάσει την πραγματικότητα να μας γνέφει περιπαικτικά καθώς απομακρύνεται από το κεφάλι του καθενός μας. Η άρνηση που καλά κρατεί εδώ και δύο αιώνες σχεδόν τώρα και που με κάθε κρίση βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αναδεικνύει τις αδυναμίες μας ως κοινωνία. Άλλωστε, μέσα στην παράκρουση, ο διάλογος παύει να αποτελεί μέσο επικοινωνίας, και τον ρόλο του αναλαμβάνουν άλλα μέσα. Αυτά που βλέπουμε συνεχώς να πληθαίνουν γύρω μας.
ellinaki.blogspot

Αυγή, όχι «Χρυσή Αυγή»

Σώτη Τριανταφύλλου

Δεν είχα διαβάσει την εφημερίδα «Αυγή» από τότε που ήταν όργανο της ΕΔΑ και την αγόραζε ο μπαμπάς μου. Επρόκειτο για διαφορετική εποχή, για διαφορετικό πολιτικό κόμμα, για διαφορετικό δημοσιογραφικό όργανο. Παρότι έχω ψηφίσει Συνασπισμό τρεις ή τέσσερις φορές, όταν ήταν ακόμα ένα μικρό κόμμα που φαινόταν χρήσιμο στο κοινοβούλιο, δεν διάβαζα ποτέ την «Αυγή» – δεν είμαι σίγουρη ότι ήξερα πως κυκλοφορούσε ακόμη. Τελευταία δεν μπορώ να την αποφύγω: τα άρθρα διαδίδονται στο Ίντερνετ και καθώς είμαι όλη μέρα δικτυωμένη, έρχομαι, άθελά μου σχεδόν, σε επαφή με την εμφυλιοπολεμική γλώσσα της Αριστεράς, τη διαλεκτική της σχέση με την άκρα δεξιά, την αλληλοτροφοδότησή τους.
Σε πρόσφατο άρθρο της «Αυγής» με τίτλο «Πρετεντέρη, Πρετεντέρη, άσ’ το καμουτσίκι απ’ το χέρι» αποκαλύπτεται ο καθημερινός φανατισμός που διατυπώνεται με ένα είδος γλωσσικού φασισμού: υπερβολές, ύβρεις, πομπώδεις εκφράσεις, τουρκικές και μαλλιαρές λέξεις – χρειάστηκε να ανοίξω το λεξικό για δυο-τρεις από αυτές. Στη συνέχεια, από νοσηρή περιέργεια, αναζήτησα κι άλλα άρθρα του συντάκτη για να βρεθώ, όπως αναμενόταν, μπροστά σε καινούργιες άγνωστες λέξεις, ανασυρμένες από τον εμφύλιο πόλεμο και ίσως από την εξέγερση του 1821. Το κομμάτι περί

σκετσάκι...

"ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ: 
Στις 7 Ιουλίου, λοιπόν, 2011 στις 10.20 πμ, παίρνετε μία απάντηση από τον κ. Παπακωνσταντίνου και λέει: «Να είσαι καλά Γιάννη, θα σε πάρω να τα πούμε». Από κάτω έχει: «Sent from my iPad» και λέει μέσα σε αγκύλη, «κρυμμένο αναφερόμενο κείμενο»….
Θα προσφύγω στα Αγγλικά του κυρίου Προέδρου, διότι δεν ξέρω Αγγλικά, αν μπορεί να μου ερμηνεύσει το «Sent from my iPad».

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ (Προεδρεύων της Επιτροπής): 
Εστάλη από το iPad.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΙΩΤΗΣ: 
Εστάλη από το iPad…"

— Αληθινός διάλογος Ελλήνων βουλευτών
via

Αμήχανοι τιμονιέρηδες

Ο συγγραφέας πρέπει πάντα να αφηγείται μία ιστορία. Που σημαίνει πρέπει πάντα να παράγει μια πραγματικότητα…». Έτσι έλεγε ο Γιώργος Χειμωνάς. Στην Ελλάδα ωστόσο, που η προφορική παράδοση χάνεται στις ρίζες του χρόνου, το προνόμιο της αφήγησης δεν ανήκει αποκλειστικά στους συγγραφείς. Όλοι -από τις γιαγιάδες και τους ταξιτζήδες μέχρι τους αρχιεπισκόπους και τους προέδρους της Δημοκρατίας- προτιμούν να εκφράζονται όχι με θεωρίες αλλά με ιστορίες «από την ίδια τη ζωή», όπως επαίρονται «βγαλμένες». Η ζωή βεβαίως είναι απέραντη - ποια φέτα της διαλέγει ο καθείς να μεταφέρει, να προβάλει και να διαιωνίσει αποτελεί δικό του ζήτημα.
Ανέκαθεν, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, υπήρχαν κυρίαρχοι, ζωτικοί μύθοι, οι οποίοι κινητοποιούσαν ή και καπέλωναν την ελληνική κοινωνία. Στη δεκαετία του ’70 κυκλοφορούσε ο μύθος της Ελλάδας-τουριστικού παραδείσου: Καμάκια, επαγγελματίες εραστές, στα νησιά αλλά και στην Πλατεία Συντάγματος, νεόδμητα ξενοδοχεία σε κάθε αγροτεμάχιο μετά ή άνευ θέας, στίφη ξανθών αγγέλων από τον Βορρά που κατέφθαναν από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο με τα λεγόμενα “fucking charters”, τα οποία πιλοτάριζε υπερηφάνως στις ταινίες ο Κώστας Πρέκας.

Με τη Μεταπολίτευση, επέλασε ο μύθος της «απελευθέρωσης», λέξης εκπληκτικά εύπλαστης και άρα δημοφιλούς. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επαγγελόταν μιαν

Ο Τράγκας και η φιλελεύθερη εκδοχή του “ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός”...

Κωνσταντίνος Αλεξάκος

Δεν είδα την προχθεσινή εκπομπή του Τράγκα, αλλά δεν την απέφυγα. Την ζω τρεις μέρες μέσα στα social media, μέσω σχολιασμού και καταδικαστικών Δελτίων Τύπου.
Τον συγκεκριμένο τον ξέρουμε όπως και τους ομόσταβλους πλέον Αυτιά, που "θα προσαρμοζόταν στο ποιοτικό κανάλι (sic), και τον Ευαγγελάτο/Εισαγγελάτο. Όπως και τα πάνελ τους. Τίποτα καινούριο εκεί.

Το νέο εδώ είναι η αλλαγή του ΣΚΑΙ - του καναλιού που σε πείσμα της πλειοψηφίας των τηλεθεατών επιχείρησε για ένα διάστημα να ανοίξει ένα άλλο δρόμο στην τηλεόραση, με αποτελέσματα ταπεινότερα της κρατικής/ποιοτικής ΝΕΤ. 
Στην Ελλάδα της κρίσης η πεταλούδα έγινε σκουλήκι, και γεννοβόλησε μισαλλοδοξία, λαϊκισμό και παραπληροφόρηση. Τα βασισμένα σε επιστημονική γνώση ντοκιμαντέρ έγιναν φασιστικοί μονόλογοι και θεωρίες συνωμοσίας ενάντια σε “ανώτερες" φυλές και εθνότητες.
Εδώ, σύντροφοι του φιλελευθεράτου, η εκδοχή της αυτορύθμισης και της προσωπικής επιλογής χωλαίνει. Το “άλλαξε το” και τα “μην το δεις” δεν αρκούν για τον απλό λόγο ότι δεν έχεις ισότιμους μαθησιακά πολίτες, όσο κι αν έχεις ισότιμους πολιτειακά (στην κάλπη μεταξύ άλλων). Ο τηλεθεατής του Τράγκα δεν οφείλει να γνωρίζει την πολιτειακή ζημιά που μπορεί να προκαλέσει ο όποιος Αλαφούζος με τις δικές του επιλογές. Είναι άλλου δουλειά αυτό στις ανεπτυγμένες κοινωνίες.
Ειδικά σε ένα περιβάλλον όπου η πλήρης απορύθμιση των ΜΜΕ (ο νόμος για τον βασικό μέτοχο ισοδυναμεί με προαναγγελία πρόωρων εκλογών - πάντα συζητιέται εκβιαστικά πριν από αυτές και ξεχνιέται μετά) μαζί με την κοινωνική αναταραχή που ενισχύει τον παραλογισμό, υπάρχει χώρος για

Η αγελαία αρνητικότητα

Η Θάτσερ πέθανε, ο Πρετεντέρης χαρακτηρίζει «Κασιδιάρη» την Ζωή Κωνσταντοπούλου με τους γνωστούς του λιβέλους, ο Τράγκας καλεί στον ΣΚΑΪ χρυσαυγίτες, το ΚΚΕ εξακολουθεί να πειθαρχεί στην προσωπική του δικτατορία, πρώην κνίτες παίζουν κυνηγητό με την αστυνομία στα στενά των Εξαρχείων, η σοσιαλιστική μέθη καταρρέει, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα χρησιμοποιεί μελίρρυτες εκφράσεις κουστωδίας λίγο πριν την μαζική αυτοκτονία. Η αγελαία αρνητικότητα θεωρείται προσόν για τους ηλιθίους που παίζουν ρόλο παρία στα τυχάρπαστα ξεσπάσματά τους, προσπαθώντας να πείσουν αλλήλους παρά να επωμισθούν την ευθύνη του πολίτη για τα κοινά. Η ενότητα, η ομόνοια και η σταθερότητα αφορούν τους σχισματικούς χριστιανούς, τους Εβραίους και τους Σικελούς, τότε που ο Φρειδερίκος ο Β’χάριζε λόγια ειρήνης in tota Italia, με τους σημειοδιδασκάλους σε επιφυλακή. Κλέβω κάτι που έγραψε ο Κίρκεγκωρ: Nulla dies sine lacrima. Ήτοι, καμία μέρα χωρίς δάκρυα. Όπως ο Γκαίτε που κοίταζε το είδωλό του στον καθρέφτη· νωδός και άχρηστος.
theelfatbay.net

Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα τι είναι, σκουπίδια, κύριε Μανιτάκη;

Οι δημόσιοι υπάλληλοι «δεν είναι ντομάτες», ώστε κάποιοι να απολυθούν φέρεται να δήλωσε σε δημοσιογράφους ο Αντώνης Μανιτάκης. Θα μπορούσε να του ανταπαντήσει κάποιος «ναι αλλά και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν είναι σκουπίδια». Καλές είναι οι ατάκες και οι παρομοιώσεις, δηλωτικές μάλιστα της συνολικής ανικανότητας της κυβέρνησης να μειώσει έστω και λίγο το υδροκέφαλο κράτος με την απόλυτη εγκληματική συνενοχή της αντιπολίτευσης, αλλά θα ήταν προτιμότερο να σκεφτεί κανείς ποιο είναι το τίμημα των μη απολύσεων. 
Ας αναλογιστούμε πού οδηγεί η καταστροφική παράνοια των κυβερνώντων να διατηρούν το μέγεθος του κράτους διογκωμένο και υπερτροφικό: 

  1) Σε μεγάλη και άδικη φορολογία στα εισοδήματα των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων, στην περιουσία και στην ιδιοκτησία τους, φορολογία που απλώς «κουκουλώνει» πρόσκαιρα τα ελλείμματα τα οποία δημιουργούν οι εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστων θέσεων «εργασίας» σε δημόσιους φορείς που δεν προσφέρουν το παραμικρό. 
  2) Σε δραματική αύξηση της ανεργίας. Ήδη το πρώτο τρίμηνο του 2013 η επίσημη ανεργία άγγιξε το 27% και η ανεργία των νέων ανθρώπων το 59%. Στα ποσοστά αυτά δεν υπολογίζεται η πραγματική ανεργία των αυτοαπασχολουμένων, των ελευθέρων επαγγελματιών και των επιχειρηματιών που οι επιχειρήσεις τους κλείνουν. Εξαιτίας των μη απολύσεων στο Δημόσιο, οδηγούνται στην ανεργία υπερδιπλάσιοι εργαζόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος βλέπει την ταμειακή του ρευστότητα να εξαφανίζεται από τους φόρους και αναγκάζεται να περιορίζει τις θέσεις εργασίας ή τους μισθούς των εργαζομένων του. 
  3) Σε ύφεση στην οικονομία. Περίπου 40.000 επιχειρήσεις θα κλείσουν

ότι παραγγείλατε...

Πολυ θα ήθελα να βριζω νυχθημερόν την Μέρκελ και τον Σοιμπλε και να αμειβομαι με 25 χιλ το μήνα απο το Σκαι, να έχω βίλα στην Κυανη Ακτή, να είμαι στη λίστα Λανγκαρντ, να έχω αρπάξει εκατομμύρια απο την κρατική διαφήμιση και να εχω τεραστιες καταθέσεις στην Ελβετία. 
Πολυ γουστάρω τέτοιου είδους γερμανική κατοχή έλληνες κορόιδα τηλεθεατές

Γιάννης Λοβέρδος
..........................................................................................................

Είναι ντροπή αυτό που έκανε ο Τράγκας. Και για το ΣΚΑΙ, και για την τηλεόραση και για την δημοσιογραφία. Απλώς ντροπή... Φοβάμαι δε πως αυτό είναι απλώς η επιφάνεια. Μην δούμε τον συγκεκριμένο showman υποψήφιο της «Χρυσής Αυγής». Win-win game: Αυτός θα προσφέρει ψήφους κι εκείνοι βουλευτική ασυλία.
Αλλά πολύ σκούξιμο, ρε παιδάκι μου για τον Τράγκα. Δεν είναι ο κατ' εξοχήν «αντιμνημονιακός»; Είναι άλλος ο καθημερινός Τράγκας στο Real Fm άλλος o εβδομαδιαίος του ΣΚΑΙ; Είναι άλλος ο Τράγκας της 6.4.2013 και άλλος ο της 23.3.2013; Δεν χαρακτηρίστηκε από κορυφαίο αντιμνημονιακό της αριστεράς «αντικειμενικός δημοσιογράφος»; Ή είναι αντικειμενικός μόνο όταν αποκαλεί την Μέρκελ «Ναζί» και παύει να είναι αντικειμενικός όταν αποκαλεί τον Κασιδιάρη «δημοκράτη»; Ουδείς κατανοεί ότι αυτά τα δύο είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος;

Δεν μπορούμε να δούμε ότι ο λαϊκισμός είναι ο επωαστήρας του αυγού του φιδιού; Ότι τις καρέκλες που κάθονται οι φασίστες άλλοι τις ζεσταίνουν πρώτα; Ότι ο «δρόμος προς τον φασισμό είναι στρωμένος με καλές κραυγές»; Ότι ο φασισμός είναι λαϊκισμός με μπράτσα ή/και με όπλα; Ή απλώς δεν πειράζει που το γινάτι βγάζει μάτι;

ΥΓ: Δεν είμαι εργαζόμενος στο ΣΚΑΙ, δεν είμαι διευθυντής του, δεν του έδωσα τηλεοπτική εκπομπή, δεν του έδωσα καθημερινό μικρόφωνο στο ραδιόφωνο. Ούτε στην εκπομπή του βγαίνω. Αει σιχτίρ πια με τον υποκριτικό αντιναζισμό

Πάσχος Μανδραβέλης
............................................................................................................

Στη χαλκιδική βέβαια,θεωρούν επιτυχία να εμφανίζονται στο ανθρωπάριο αυτό,οι αντιδρούντες κατά της λειτουργείας των μεταλλείων, με επικεφαλή την εμβληματική φιγούρα της βουλευτού του συριζα, Ιγγλέση.
ο άλλος

Σκιές στην ενημέρωση

Shadows of Liberty reveals the extraordinary truth behind the news media: censorship, cover-ups and corporate control.

Filmmaker Jean-Philippe Tremblay takes a journey through the darker corridors of the US media, where global conglomerates call the shots. For decades, their overwhelming influence has distorted news journalism and compromised its values.

In highly revealing stories, renowned journalists, activists and academics give insider accounts of a broken media system. Controversial news reports are suppressed, people are censored for speaking out, and lives are shattered as the arena for public expression is turned into a private profit zone.

Tracing the story of media manipulation through the years, Shadows of Liberty poses a crucial question: why have we let a handful of powerful corporations write the news? We're left in no doubt - media reform is urgent and freedom of the press is fundamental. 
shadowsofliberty.org

Θεατρικόν έργον (σε επανάληψη): "Η Μάχη με την Τρόικα"

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Είναι η πολλοστή φορά που το ελληνικό πελατειακό σύστημα προσπαθεί να κόψει εισιτήρια στην προπαγανδιστική του παράσταση "εμείς οι καλοί και η ανάλγητη τρόικα".
Τα επεισόδια γνωστά: 
-Οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων
-Η μείωση του ΦΠΑ εστίασης στο 13%
-Ο αριθμός των δόσεων στις ρυθμίσεις των ληξιπρόθεσμων χρεών
-Ο ενιαίος φόρος ακινήτων και το χαράτσι μέσω ΔΕΗ
-Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών

Ας εξετάσουμε σε ποια από αυτά φταίει η ανάλγητη τρόικα και σε ποια η κυβέρνησή μας.

Οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων
Η πιεστική αριθμητική απαίτηση της τρόικας (που υπάρχει στο τελευταίο μνημόνιο) δείχνει φυσιολογική από την στιγμή που σε επίπεδο αναδιάρθρωσης δομών, αξιολόγησης προσωπικού, απομάκρυνσης επίορκων και συστηματικά απόντων κλπ κλπ ένα χρόνο τώρα (για να μιλήσουμε για τις τελευταίες μόνο κυβερνήσεις, αυτές της συνεργασίας) δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Ακόμη και στον έλεγχο "πόθεν έσχες" που θα ανακούφιζε αριθμητικά το δημόσιο και θα ενίσχυε τα ταμεία, το αριθμητικό σκορ μέχρι στιγμής είναι δεκαπέντε (15) ολοκληρωμένοι έλεγχοι...!
Η κυβέρνηση υπόσχεται μέσω των πολιτικών αρχηγών (ιδιαίτερα του Φ.Κουβέλη) ότι δεν θα γίνει ούτε μία απόλυση ενώ έχει υπογράψει για 25.000 φέτος. Και σπρώχνει τις ημερομηνίες προς τις 31 Δεκεμβρίου γιατί "χρειάζεται χρόνος" για να γίνει το οτιδήποτε (για τα χαράτσια χρόνος πάντως δεν υπάρχει - είναι άμεσα εκτελεστέα...). 
Ο αρμόδιος υπουργός Αντώνης Μανιτάκης ακόμη βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο: αναγγέλλει αόριστες αλλαγές  που χωρούν πολλές ερμηνείες και κυρίως χωρίς δέσμευση σε χρονοδιάγραμμα - λες και η μείωση της σπατάλης στο κράτος (σπατάλη που το χρεοκόπησε) είναι κάτι δευτερεύον και μπορεί να έλθει μετά τα εισπρακτικά μέτρα και όχι πριν - γνωρίζοντας καλά ότι το "πριν" θα ελάφρυνε κατά πολύ τον λογαριασμό! 
Τι ζητά η ανάλγητη τρόικα; Διαρθωτικές αλλαγές που θα ελάφρυναν το χρέος και τα μέτρα. Τι κάνει η κυβέρνηση; Καθυστερεί -αν δεν αρνείται- τις

Η Ελλάδα που γερνάει μέσα στο φόβο και την άρνηση

Με τις δραχμούλες, τις ελίτσες μας, τους κλητήρες του δημοσίου, τις συντάξεις και τα επικουρικά

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης είναι ελαφρώς έκπληκτα με την Κύπρο. Δεν βλέπουν σκηνές πανικού, δεν υπάρχουν επεισόδια βίας, δεν κάνουν ούτε καν ουρές στις τράπεζες. Έκαναν δυο διαδηλώσεις για να ξεσπάσουν και μετά, σιωπηλά, αρχίζουν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Μιλάω με φίλους, με τους δικούς μου ανθρώπους στο νησί. Για σας προσωπικά η ζημιά είναι μεγάλη; Ναι. Και τι θα κάνετε; Είναι μόνο λεφτά, θα δουλέψουμε, θα το ξεπεράσουμε. Έχουμε περάσει και χειρότερα. Η λιτότητα των απαντήσεων με καθησυχάζει, δεν υπάρχουν κραυγές, μόνο αποφασιστικότητα. Κι όμως, και αυτοί έχουν μετατρέψει τη θυματοποίηση σε πολιτική, και αυτοί έχουν αναπτύξει τη λατρεία του ηρωισμού της ήττας για να εξωραΐζουν τις λανθασμένες επιλογές. Όμως είναι ρεαλιστές, έχουν ως κοινωνία ακόμα δυναμισμό, ξέρουν να οικοδομούν από το τίποτα. Το ’χουν ξανακάνει.

Από τη δεύτερη μέρα ανακοινώνουν μέτρα για να κάνουν ακόμα πιο εύκολη την ίδρυση επιχειρήσεων, ετοιμάζουν σχέδια για την ίδρυση καζίνο. Γελάνε με τους διάφορους Κρούγκμαν που από την ασφάλεια του Άπερ Ιστ Σάιντ προτείνουν έξοδο της Κύπρου από το ευρώ και επιστροφή στη γεωργία. Στις μέρες μας, η δήθεν προοδευτική αντιμετώπιση της κρίσης περιλαμβάνει σχεδόν πάντα μια τρομαγμένη φυγή από την παγκοσμιοποίηση του 21ου αιώνα, μια επιστροφή στο 1950, δραχμούλες, κυπριακές λίρες και πορτοκάλια. Ίσως είναι ελπίδα μου μόνο, αλλά έχω την εντύπωση ότι η Κύπρος, αθόρυβα, σε λίγα χρόνια, μπορεί να έχει μετατραπεί από Νησιά Κέιμαν της Μεσογείου σε Μόντε Κάρλο της Ανατολικής Μεσογείου.
Στη διπλανή πατρίδα μας, την ίδια ώρα,

Ο ΣΥΡΙΖΑ προ των χειμερινών ανακτόρων

Tsipras ante portas

Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, αφού έριξαν γέφυρες σε όλα τα ιδιόρρυθμα εργατικά συνδικάτα (μητροπολίτες, ιερείς, δικαστικοί, εφοριακοί, ταβερνιάρισσες που δεν κόβουν αποδείξεις, υπάλληλοι πολεοδομίας, αξιωματικοί, αστυνομικοί), αφού διείσδυσαν, με στρατηγικό εισοδισμό, ακόμη και στο Μέγαρο του “Εθνάρχη” των βραχωδών οικοπέδων, αφού διεμβόλισαν τον πατριωτικό θίασο των «Ανεξέλ», έριξαν ύστερα από σκληρή πολιορκία και το τελευταίο οχυρό της νεοελληνικής εργασιακής παρακμής, το συνδικάτο των πελατών και συγγενών του αστικού Κοινοβουλίου. Συγκεκριμένα στις πρόσφατες εκλογές των υπαλλήλων της Βουλής, 436 ψήφους πήρε ο κοινός συνδυασμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και πρώτη αυτόνομη δύναμη με 418 ψήφους ήλθε ο συνδυασμός που στηρίχτηκε μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην τρίτη θέση βρέθηκε ο υποψήφιος των χιτλερικών με 25 ψήφους. Ομολογώ πως δεν μπορώ να καταλάβω με ποιόν αθροίστηκαν οι δίβουλοι ψήφοι των φίλων της ΔΗΜΑΡ και πως γίνεται σωματείο εργαζομένων χωρίς το ΠΑΜΕ. 
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της ΓΣΕΕ να ήλθε τέταρτος, αλλά νομίζω ότι η τρελή του άνοδος στο συγκεκριμένο σωματείο-ρετιρέ, των αχάριστων πρώην πελατών του ΠΑΣΟΚΝΔ, που δεν εκχωρούν ούτε σπιθαμή των προνομίων τους, στο σωματείο όπου ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μακράν κάθε άλλου το μέγιστο ποσοστό του, αναδεικνύει, εμβληματικά θα έλεγα, κατά ένα μέρος τουλάχιστον, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της διευρυμένης λαϊκής του βάσης. Μίας βάσης που θα είναι το εφαλτήριο για την υλοποίηση του μεγαλεπήβολου διακηρυγμένου του στόχου, «ΣΥΡΙΖΑ παντού», δηλαδή για το άπλωμα της ανατρεπτικής οργάνωσης και δράσης φιλικών του κινημάτων σε όλη την Ευρώπη.
Πρώτο βήμα της νέας κυβέρνησης, που θα στηρίζεται στο κίνημα των ρετιρέ και στην ψήφο των κυριών Κουντουρά (δακρύζω στην παρέλαση) και Γιαταγάνα (επιστροφή της θανατικής ποινής), θα είναι η υλοποίηση της υπόσχεσης του Μεγάλου Τιμονιέρη Αλέξη (μελετητή των Απάντων του Μάο):

Το κενό

Υπάρχει ένα κενό που διαρκώς διευρύνεται, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Είναι το κενό μεταξύ πολιτικού λόγου και πολιτικής πράξης. Ίσως υπάρχει και ως απόρροια της αναγωγής της επικοινωνίας σε εργαλείο διαχείρισης και όχι επικοινωνίας.
Στις δύσκολες αποφάσεις, οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν κάποιον στο δωμάτιο που θα τους συμβουλέψουν για το "τι θα τους πουν" οι αντιπολιτευόμενοι, και το "τι θα τους απαντήσουν" εκείνοι - το πως θα το πουλήσουν (λαϊκιστί) στην πλειοψηφία με το λίγο χρόνο, και τα κλειστά αυτιά. 

Στην στρεβλή της εκδοχή αυτή η διαδικασία μεταλλάσσεται. Όταν δηλαδή η δύσκολη απόφαση είναι δύσκολη όχι λόγω της αρετής της, αλλά της κακίας της. Όσο πιο ικανός νοιώθει ένας πολιτικός ή μία πολιτική ομάδα επικοινωνιακά, τόσο μεγαλύτερη άνεση νοιώθει στην επικοινωνιακή στρεψοδικία.
Οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Είναι γεγονός ότι το δημόσιο βρίθει άχρηστων και άνευ αντικειμένου οργανισμών και φορέων· αρκεί να θυμηθεί κανείς τους 600+ που δημιουργήθηκαν επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή, τότε που "λεφτά υπήρχαν" και το λαϊκό αίτημα ήταν για "τα δικά μας παιδιά". Είναι επίσης δεδομένο ότι με τους σημερινούς κανόνες λειτουργίας, υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που δεν δουλεύουν για το μισθό τους, αλλά αρκούνται στον "εθελοντισμό" τους σε κάθε προεκλογική ή άλλη προσπάθεια του πάτρωνά τους.
Η ορθή/δύσκολη απόφαση εδώ είναι να αποφασίσουμε τους τομείς στους οποίους θα δραστηριοποιείται το κράτος, τις βαθμίδες στις οποίες θα εμπλέκεται (από το υπουργείο μέχρι την τοπικά αυτοδιοίκηση ή τις ανεξάρτητες αρχές) και να καταργήσουμε ό,τι περισσεύει, ενώ παράλληλα να περάσει όλο το υπάρχον προσωπικό από αξιολόγηση με προκειμένου να δούμε ποιοι

Δώσε μου λεφτά να σου δώσω χρόνο…

Η κυβέρνηση Σαμαρά κλείνει σε περίπου δύο μήνες έναν χρόνο θητείας. 

Στη διάρκεια αυτού του διαστήματος υπήρχε άπλετος χρόνος, αν όχι για την ολοκλήρωση, τουλάχιστον για την ταχεία και αποτελεσματική προώθηση του έργου της αναμόρφωσης του δημόσιου τομέα. 
Αντί αυτού, χθες ο αρμόδιος υπουργός κ. Αντ. Μανιτάκης ζήτησε περισσότερο χρόνο για την ολοκλήρωση του έργου αυτού, το οποίο χαρακτήρισε τιτάνιο. 
Ίσως να είναι. Αυτό που δεν μας εξήγησε, όμως, είναι από πού πιστεύει ότι μπορούν να βρεθούν τα χρήματα ώστε να υπάρξει αυτός ο επιπρόσθετος χρόνος. 
Στην πανεπιστημιακή κοινότητα, η έννοια του χρόνου ορίζεται, ενδεχομένως, κατά ποικίλους τρόπους. 
Στην πτωχευμένη Ελλάδα, περισσότερος χρόνος σημαίνει περισσότερα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών. 
Χρήματα τα οποία δεν θα δαπανηθούν για τις ανάγκες νοικοκυριών και επιχειρήσεων και δεν θα τονώσουν έτσι την εγχώρια ζήτηση, ώστε να αρχίσει η χώρα αυτή να οδεύει προς την ανάκαμψη και την ανάπτυξη. 
Αντίθετα, σε περίπτωση όπου δοθούν, τα χρήματα αυτά θα αφορούν φόρους και μάλιστα νέους, τους οποίους επ’ ουδενί μπορούν να αντέξουν σήμερα είτε ο φορολογούμενος πολίτης είτε η επιχειρηματική κοινότητα.
Αποτελεί φαυλότητα, δε, ο ισχυρισμός ότι μείωση των μισθολογικών δαπανών του δημοσίου θα οδηγήσει σε ένταση της ύφεσης, αφού έτσι θα πληγεί περαιτέρω η εγχώρια ζήτηση. 
Ουδείς αποταμιεύει πλέον στη χώρα μας και κάθε ευρώ που γλυτώνει ο φορολογούμενος οδεύει για την κάλυψη των αναγκών του και της οικογενείας του. 
Αν δεν τα δώσει σε φόρους, θα τα ρίξει και πάλι στην αγορά και μάλιστα ευθέως, αυξάνοντας το πολλαπλασιαστικό όφελος για την ελληνική οικονομία… 
Ο κ. Μανιτάκης κάθεται στην καρέκλα του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης από τον περασμένο Ιούνιο και αμέσως πριν καθόταν στην καρέκλα του υπουργού Εσωτερικών. 
Άρα, είναι σαφές ότι γνωρίζει το θέμα καλά. Όπως επίσης σαφές είναι ότι στο

Κα-τσάμπα μάγκες

από εδώ

Η φαντασιακή θέσμιση του bitcoin και ο σκρούτζ μακ ντακ στο κλονταϊκ

Techie Chan

Για όσους δεν έχουν ιδέα γι’αυτό, το bitcoin είναι ένα εναλλακτικό νόμισμα. Ο στόχος του είναι να αποτελέσει μια ανεξάρτητη, εναλλακτική, ανταλλακτική μονάδα, σε μια αγορά που κυριαρχείται από δολάρια ευρώ, τράπεζες και το paypal. Βασικό του μέλημα – σύμφωνα με τις διακηρύξεις – είναι η ασφάλεια και η ανωνυμία που παρέχει στις συναλλαγές. Σε αυτόν τον τομέα υπήρχαν κάποια προβλήματα βέβαια όπως διάφορες ηλεκτρονικές ληστείες δεκάδων πορτοφολιών, αλλά ο δικός μου στόχος της κριτικής δεν είναι αυτός.

Το bitcoin γεννήθηκε από διάφορα nerd με αναρχοφιλελεύθερες φαντασιώσεις, και όπως όλα τα δημιουργήματα του μυαλού, έτσι κι αυτό διέπεται από τις ίδιες αρχές των πατεράδων του. Κι αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας του, αλλά ταυτόχρονα και της ηλιθιότητάς του. Διότι τα nerd που το έφτιαξαν, μπορεί να ήταν πολύ ικανά στο να δημιουργούν αλγόριθμους, αλλά από οικονομική θεωρία δεν σκάμπαζαν πολλά με αποτέλεσμα και το παιδί τους να πάσχει ανάλογα.
Ας το πιάσουμε όμως από την αρχή.

Πώς παράγεται ένα bitcoin?
Θα γελάσετε αλλά η απάντηση είναι εντελώς νέρντικη όπως λέει και ο ρικούδης. Για να παραχθεί ένα bitcoin βάζετε τον υπολογιστή σας να κάνει μερικούς πολύ περίπλοκους υπολογισμούς και όταν καταφέρει να τους πραγματοποιήσει έχει φτιαχτεί ένα bitcoin. Τέτοια είναι η φύση των υπολογισμών, που έχει μεγαλύτερη σημασία η ποιότητα της κάρτας γραφικών σου, παρά του επεξεργαστή σου. Άρα η απάντηση για το ποιός παράγει bitcoins είναι, αυτός που έχει την πιο γαμάτη κάρτα γραφικών.
Αυτοί οι υπολογισμοί (ή αλλιώς hashes) αποτελούν μέρος της ασφάλειας του bitcoin, αλλά στην ουσία δεν αποτελούν κάτι άλλο πέρα από αυτό. Δεν παράγουν δηλαδή κάποιο προϊόν ή υπηρεσία και είναι εντελώς αυτο-αναφορικά στο bitcoin σύμπαν.
Ωραία θα μου πείτε άρα όλοι μπορούμε να παράγουμε bitcoin. Η απάντηση είναι ναι και όχι. Ναι, όλοι έχουμε δικαίωμα να παράγουμε ένα bitcoin, και όχι, είναι πρακτικά αδύνατο να μπορέσουμε σήμερα να τα καταφέρουμε, όσο γαμάτη κάρτα γραφικών κι αν έχουμε. Κι εδώ βρίσκεται το πρώτο μυστικό του.
Καθώς μεγάλο μέρος του τεχνοαναρχισμού βρίσκεται ριζωμένο στην αμερική, το ίδιο ισχύει και για τις φαντασιώσεις αυτού του αναρχισμού. Μέρος των φαντασιώσεων αποτελεί και

Η ευτυχία του να είσαι UFO...

Αντώνης Καρπετόπουλος

Ότι θα γινόταν από κάποιους ο κακός χαμός με την επίσκεψη του Οττο Ρεχάγκελ στην Ελλάδα με την άτυπη ιδιότητα του Γερμανού πρέσβη ήταν δεδομένο. Δε μου έκανε εντύπωση καμία από τις κορώνες που ακούστηκαν και συνόδεψαν την εδώ παρουσία του. Ούτε περίμενα να μην αρχίσει να ουρλιάζει ο Τράγκας εναντίον του Οθωνα και της Μέρκελ, ούτε πίστευα πως θα αντιμετωπίζονταν η επίσκεψή του διαφορετικά από όσους έχουν αποφασίσει πως οι Γερμανοί φταίνε για όλα από τη στιγμή που δεν μας δίνουν λεφτά.
Τα ουρλιαχτά και οι δημοσιογραφικές ντουντούκες είναι εργαλεία ενός επαγγέλματος αρκετά προσοδοφόρου – ποτέ κανείς σε αυτή τη χώρα δεν έχασε καταγγέλλοντας τους εχθρούς του έθνους. Ο Ρεχάγκελ ήταν δεδομένο ότι θα έπαινε κι αυτός στο χτυπητήρι της εσωτερικής ελληνικής υστερίας – όπως άλλωστε κι οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του. Πιο πολύ να σας πω την αλήθεια απορώ για το γεγονός ότι δέχτηκε να παίξει αυτό το ρόλο του πρεσβευτή – είδα σε αυτή του την αποδοχή αυτό που ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της επιτυχίας του ως προπονητής, δηλαδή το ότι ποτέ του δεν κατάλαβε απολύτως τίποτα για τη χώρα και τους ανθρώπους που την κατοικούν.
Ο Ρεχάγκελ ήταν κοντά δέκα χρόνια εδώ παραμένοντας ξένος όσο και την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο Λίδρα Μάριοτ, τον Αύγουστο του 2002. Ποτέ του δεν κατάλαβε τίποτα, ούτε και μπήκε στον κόπο να το κάνει. Και πάλι καλά για την Εθνική μας και τη δική του ψυχική υγεία, λέω.
Ζήλευα πάντα αυτή την ικανότητα του Οθωνα να αποστασιοποιείται από τα δικά μας με ένα τρόπο που ενώ ήταν ελάχιστα προσβλητικός, ήταν ωστόσο πάντοτε ενδιαφέρον – όπως όλες οι συμπεριφορές που δεν βασίζονται σε κάποιο σχέδιο. Το καλοκαίρι του 2003 θυμάμαι έκανε βόλτες στο κέντρο της Αθήνας και είχε περάσει από το Jimmy’s στη Βαλαωρίτου. Δεν είχε ακόμα κερδίσει το Πανευρωπαϊκό, δεν ήταν ούτε Ρεχακλής, ούτε Οθωνας, είχε μαζί του τον Τοπαλίδη, όπως ο Δον Κιχώτης τον Σάντσο Πάντσα. 
Η τύχη τα έφερε κι έπεσε πάνω στο Μάκη Ψωμιάδη, που

Η προφητεία του γέροντα Ρουσβέλτιου

Θάνος Τζήμερος

Τη μαύρη εβδομάδα του Οκτωβρίου του ’29, η αγορά των ΗΠΑ έχασε το δεκαπλάσιο του ετήσιου προϋπολογισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και πολλά περισσότερα από όσα είχαν ξοδέψει οι ΗΠΑ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στους μήνες που ακολούθησαν, χρεοκόπησαν πάνω από 5.000 τράπεζες. 20.000 επιχειρήσεις κήρυξαν πτώχευση. 12.000.000 άνθρωποι έμειναν άνεργοι και 23.000 αυτοκτόνησαν. Στις 8 Ιουλίου 1932, ο δείκτης Dow Jones βρισκόταν σε επίπεδο χαμηλότερο κι από το 1800!
Κι αφού κατακάθησε κάπως ο κουρνιαχτός, οι Αμερικάνοι, που δεν το βάζουν κάτω, έψαξαν να βρουν τι έφταιξε και να δουν πώς θα μπορούσαν να αποφύγουν την ίδια ζημιά στο μέλλον. Κι έτσι το 1933, επί Ρούσβελτ, ψηφίστηκε ο νόμος Glass - Steagall. H πιο γνωστή διάταξή του λέει ότι μια τράπεζα μπορεί να είναι είτε εμπορική, είτε επενδυτική. Και τα δύο μαζί, αποκλείεται! 
Δηλαδή: όταν καταθέτεις σε μια εμπορική Τράπεζα τις οικονομίες σου και παίρνεις ένα χαμηλό επιτόκιο, το μόνο που μπορεί να κάνει η Τράπεζα είναι μέρος αυτών των χρημάτων να το δανείσει σε κάποιον άλλον. Απαγορεύεται να τα παίξει στο χρηματιστήριο ή να συμμετάσχει η ίδια σε επιχειρήσεις. Από την άλλη, μια επενδυτική Τράπεζα που σου υπόσχεται υψηλά επιτόκια και ευκαιρίες για γρήγορο κέρδος απαγορεύεται να δέχεται καταθέσεις ταμιευτηρίου. Αυτή η τόσο απλή και σοφή διάταξη εξίσωνε το κλάσμα κέρδους/ρίσκου σε κάθε χρηματική τοποθέτηση. Θες να είναι τα λεφτά σου «σίγουρα» σε μια τράπεζα; Θα έχεις μικρό επιτόκιο. Θες να «ανοιχτείς» σε επενδύσεις, μετοχές, παράγωγα κ.λπ.; Θα πας σε άλλη τράπεζα, που από την αρχή ξέρεις το χαρακτήρα της και το είδος του κινδύνου στον οποίον εκτίθεσαι. Θα έχεις, πιθανόν, μεγαλύτερη απόδοση, αλλά μπορεί και να τα χάσεις! Είχε και άλλες διατάξεις αυτός ο νόμος που έβαζε ένα αυστηρό πλαίσιο ελέγχου στη λειτουργία των τραπεζών, ώστε ο ανυποψίαστος καταθέτης να μη βρεθεί μπροστά σε ένα κλειστό γκισέ, με την ταμπέλα: «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».
Ο νόμος Glass - Steagall δούλεψε σωστά για 66 χρόνια, μέχρι που έπεσε θύμα της

Νερό: Ιδιωτικό ή δημόσιο;

ή μήπως απλώς καθαρό, ανακυκλούμενο και στο πραγματικό του κόστος;

Ηλίας Ευθυμιόπουλος/metarithmisi.gr 


Στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, αλλά και σε πολλές αναπτυσσόμενες, η εξυπηρέτηση των αναγκών για πόσιμο νερό είναι στην αρμοδιότητα και την ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης. Με άλλα λόγια η αυτοδιοίκηση είναι η θεσμικά και συχνά συνταγματικά προσδιορισμένη δομή για την διαχείριση των υπηρεσιών τροφοδοσίας αλλά και καθαρισμού του νερού. Η αυτοδιοίκηση μπορεί να ασκεί αυτήν την αρμοδιότητα απευθείας ( με τους δικούς της οργανισμούς) είτε να την αναθέτει σε τρίτους με τη μορφή συμβάσεων παροχής υπηρεσιών.

Στην περίπτωση που την διαχείριση του νερού την έχει ιδιωτική εταιρεία, η κυριότητα του πόρου, των δικτύων και των λοιπών συνοδών εγκαταστάσεων ανήκει στο δημόσιο (με την ευρεία έννοια του όρου). Τελευταία, με τις συμβάσεις παραχώρησης, οι ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να κατέχουν μέρος ή και το σύνολο των υποδομών εφ όσον τις έχουν χρηματοδοτήσει, τουλάχιστον για το διάστημα που διαρκεί η παραχώρηση. Κλασσικό παράδειγμα της δεύτερης κατηγορίας αποτελούν οι μονάδες αφαλάτωσης, που πολύ συχνά είναι έργο ιδιωτικών επενδύσεων, και αποδίδουν στην κοινότητα (τον συμβαλλόμενο) νερό εγγυημένης ποιότητας σε συμφωνημένη τιμή. Στην περίπτωση αυτή, και εφόσον η επένδυση έχει γίνει με σωστό τρόπο από οικονομοτεχνική και περιβαλλοντική άποψη, υπάρχει και πλήρης ανάκτηση του κόστους κατά το πνεύμα της Οδηγίας 2000/60 ΕΚ (Ν. 3199/2003). Αυτό σημαίνει ότι στο κόστος του νερού ενσωματώνονται τα μέτρα αντιμετώπισης των περιβαλλοντικών επιπτώσεων, οι δαπάνες καθαρισμού με βάση τα πρότυπα ποιότητας και οι εγκαταστάσεις.
Αντίθετα, στην πλειονότητα των κλασσικών εφαρμογών ύδρευσης, δεν υπάρχει κατά κανόνα ενσωμάτωση του «εξωτερικού κόστους» ή υπάρχει

Άλμα στο κενό αλλά χωρίς επιπτώσεις, ηρωισμός αλλά χωρίς απώλειες, επανάσταση αλλά light

Φώτης Γεωργελές/athensvoice.gr

Είναι κρίμα που οι άνθρωποι μαθαίνουν μόνο από τα λάθη τους. Και είναι πολύ κρίμα όταν αυτά τα παθήματα που γίνονται μαθήματα συμβαίνουν δίπλα μας, συμβαίνουν σε μας.
Μέσα σε 10 μέρες είδαμε το «what if». Την εναλλακτική πραγματικότητα που κι εδώ στην Ελλάδα τόσο φλογερά μας προπαγάνδιζαν όλα αυτά τα χρόνια. Η Κύπρος αντίκρισε την άβυσσο μόνο με την ορατή προοπτική της άτακτης χρεοκοπίας, ούτε καν με την ίδια τη χρεοκοπία. Κλειστές τράπεζες, όριο ανάληψης στα ΑΤΜ 100 ευρώ, κλειστά βενζινάδικα, καταστήματα που πωλούν μόνο μετρητοίς, ελλείψεις σε φάρμακα και τρόφιμα. Ο λαϊκισμός στα λόγια είναι αήττητος. Υπόσχεται πάντα το τέλειο. Όταν φτάνει η ώρα της πραγματικότητας είναι πια αργά. Ακόμα κι αν αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση, η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Όταν χρεοκοπείς δεν υπάρχουν καλές λύσεις. Καλό είναι το μικρότερο κακό. Η χαρά, δηλαδή, του δημαγωγού. Πάντα μπορείς να κατηγορήσεις μια κακή λύση. Εκ του ασφαλούς. Τσάμπα είναι. Μόνο που δεν είναι πάντα. Γιατί η μακροχρόνια επικράτηση του τυχοδιωκτικού λαϊκισμού στο τέλος τυφλώνει τις κοινωνίες. Τα ηρωικά όχι, οι επαναστάτες των καφενείων και οι ριζοσπαστικές λύσεις των τηλεοπτικών παραθύρων διαμορφώνουν το κλίμα. Και οδηγούν στις αυτοκτονικές επιλογές.
Έχουμε ήδη ξεχάσει ποιο ήταν το αρχικό σχέδιο διάσωσης. Μπροστά σε όσα συμβαίνουν κάθε μέρα, σε λίγο θα μας φαίνεται ιδανική λύση. Κι όμως, τότε κάποιοι πανηγύριζαν για την απόρριψή του. Μέχρι να δούμε το κόστος αυτής της απόρριψης, τις εναλλακτικές λύσεις. Τώρα, εκτεθειμένοι, γράφουν μελαγχολικές ελεγείες για «το γλυκόπικρο όχι της αυτοδιάθεσης». Δηλαδή, μας ακούσατε και καταστραφήκατε, αλλά μπορείτε να είστε

Εν τέλει ποιόν πιστεύεις πιο πολύ ρε φίλε;

Θεόδωρος Ζαρέτος/metarithmisi.gr

Λοιπόν!
Υπομονή, γιατί πρέπει να βάλεις το ακατοίκητό σου να σκεφτεί .
Τα πράγματα με τη σειρά:

Αν παρήγαγαν ηλεκτρική ενέργεια ιδιώτες τι θα γινόταν;
Τίποτα διαφορετικό, εκτός από το ότι οι μισθοί των εργαζομένων θα ήταν έξοδα της επιχείρησης, οι θέσεις εργασίας θα κάλυπταν πραγματικές ανάγκες,  η διαπλοκή των συνδικαλιστών με τους κομματικούς μηχανισμούς κυβερνητικών και αντιπολιτευόμενων κομμάτων θα ήταν ανύπαρκτη, η διαφθορά ελάχιστη, η σπατάλη θα ήταν η μικρότερη δυνατή, οι επιχειρήσεις δεν θα κόλλαγαν στο λιγνίτη αλλά θα δανείζονταν από τις τράπεζες για να επενδύσουν σε περιβαλλοντικά φιλικές μορφές ενέργειας, η τιμή του ρεύματος θα ήταν φτηνή σε σχέση με το μέσο επίπεδο του μισθού και οι μέτοχοι των επιχειρήσεων, οι μεγαλύτεροι των οποίων θα ήταν ιδιωτικές τράπεζες και συνταξιοδοτικά αμοιβαία κεφάλαια (υποχρεωμένα από το νόμο να επενδύουν με πολύ χαμηλό ρίσκο στο συνολικό τους χαρτοφυλάκιο), θα απολάμβαναν υψηλά ετήσια και μερικές φορές και έκτακτα μερίσματα.
Στην Ελλάδα;
Όχι βέβαια!
Εδώ υπάρχει εν ονόματι της προστασίας του λαού από το νεοφιλελεύθερο τέρας της αγοράς το κρατικό μονοπώλιο της ΔΕΗ (όπως επί Τρικούπη που ξαναχρεοκοπήσαμε το κρατικό μονοπώλιο στα σπίρτα και στο οινόπνευμα). Οι μισθοί των εργαζομένων  τεράστιοι σε σχέση με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα (και συνεχίζουν να είναι συγκριτικά τεράστιοι μετά τις εκατέρωθεν περικοπές)  γιατί άλλος αποφασίζει κι άλλος πληρώνει, στις θέσεις εργασίας μπορεί να είναι λειψοί οι εναερίτες (που είναι αναγκαία αλλά πολύ σκληρή δουλειά), αλλά οι πελάτες διορίζονται από όποιον προλάβει σε έναν αισχρά διογκωμένο διοικητικό μηχανισμό όπου ψιλοαράζουν, το συνδικαλιστικό ταμείο της ΓΕΝΟΠ ενισχυόταν (παράνομα) με εκατομμύρια Ευρώ δικά σου και δικά μου για να πάνε Χαβάη οι κολλητοί του διαχρονικού συνδικαλιστή που χτες λεγότανε  Άμαλος, σήμερα Φωτόπουλος και

Εμμανουήλ Γλέζου (Μακεδονομάχου): Αρχιεπισκόπου-Τραπεζίτου Νήσου Ελβετίας εγκώμιον!

Fra Angelico,
‘Ο Άγιος Λαυρέντιος (Λαυρεντιάδης;)
μοιράζει ελεημοσύνες’, Cappella Niccolina, Βατικανό

Η Εκκλησία της Κύπρου χαρίζει λέει, την περιουσία της!

Γράμμα από Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος
Κύριε Ροΐδη,

Στη χορεία των ανθρώπων που ο Τουρκοφάγος και Μακεδονομάχος Μανώλης Γλέζος κολάκεψε, συνεργάστηκε ή εγκωμίασε (Εμβέρ Χότζα, Α.Παπανδρέου, Σ.Μιλόσεβιτς, Ρ.Κάρατζιτς, Χουντόδουλος), προστέθηκε τώρα και ο Αρχιεπίσκοπος-τραπεζίτης-επιχειρηματίας της ζάπλουτης «Εκκλησίας» της Κύπρου, που ξέπλενε με όρους εκφυλισμένου ελβετικού φορολογικού Παραδείσου, το βρώμικο χρήμα που η Μαφία ληστεύει από το δύστυχο λαό της Ρωσίας. Το ευσεβές νησί (που το 2007 υποδέχτηκε τη μια από τις τρεις νεκροκεφαλές του Ι.Χρυσόστομου που μεταφέρθηκε με πολεμικό αεροσκάφος μαζί με τον Εφραίμ και τον κ.Πλακιωτάκη της ΝΔ, για να κάνει αφορολόγητη τουρνέ με τιμές αρχηγού κράτους), δεν διανοήθηκε ποτέ να δίνει, όπως κάνει η πατρίδα του Ζβίγγλιου, φόρους των καταθετών της στην πατρίδα του Ρασπούτιν. Άλλωστε ο ‘ευσεβής’ Πρόεδρός της Ρωσίας, (βιβλίο του ‘εξομολόγου’ του, έχει εγκωμιαστικά παρουσιάσει η “Αυγή”) δεν φαίνεται να της ζήτησε ποτέ ούτε φόρους ούτε λίστες με ονόματα. Εκτός από την κυπριακή «Ελληνική Τράπεζα» που ανήκει σχεδόν ολόκληρη στην Εκκλησία, «στην Τράπεζα Κύπρου το μεγαλύτερο ποσοστό κατέχει η εταιρεία Odella Resources, η οποία ελέγχεται από το Ρώσο δισεκατομμυριούχο Rybolovlev και τις δύο κόρες του. … δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος είναι η Εκκλησία της Κύπρου ..…».
—-Υπάρχουν μάλιστα φήμες πως το Άγ.Πνεύμα είχε ενημερώσει την Εκκλησία για τη χρεοκοπία: «Στο μεταξύ σάλος έχει προκληθεί με όσους γνώριζαν τι επρόκειτο να συμβεί και απέσυραν τις τελευταίες μέρες τις καταθέσεις τους, ανάμεσα σε αυτούς και φορείς της Εκκλησίας. Σύμφωνα με πληροφορίες καταθέσεις σε κυπριακές τράπεζες διατηρούν και «παράγοντες» του Αγίου Όρους» (Fimes.gr, 18.3). Θεωρώ αυτονόητο ότι θα διερευνηθούν αυτές οι διαδόσεις, γιατί αρνούμαι να πιστέψω ότι θα καταδεχόντουσαν Αγιορείτες ηγούμενοι (ή οι φίλοι τους) να κάνουν μια τέτοια κίνηση.
—–Η Εκκλησία της Κύπρου ανακοίνωσε στον υπουργό Εσωτερικών (14.3) ότι χαρίζει στο κράτος ακίνητη περιουσία 80 εκατ. ευρώ. Δεν ξέρω με ποιά κριτήρια εκτιμήθηκε η αξία αυτή, τι είδους περιουσία αντιπροσωπεύει, ούτε αν η υπόσχεση θα υλοποιηθεί. Το λεω αυτό, διότι η αδελφή Εκκλησία της Ελλάδας, ως

Αλήθειες και... ψέματα για τις δηλώσεις του Jeroen Dijsselbloem

Από τα ξημερώματα της Δευτέρας που κοινοποιήθηκε η απόφαση για την Κύπρο -γιατί είχε παρθεί πολύ ενωρίτερα η απόφαση- και μέχρι να αποφασίσει ο κ. Dijsselbloem, ο νεόκοπος πρόεδρος του Eurogroup, να… ξεκαθαρίσει ότι αυτό που έγινε στην Κύπρο είναι "μοντέλο" για την Ευρωζώνη και να ακολουθήσει ο γνωστός "χαμός" στις αγορές κεφαλαίου, δεν μεσολάβησε τίποτα περισσότερο από μία σύσκεψη του Ολλανδού υπουργού με τους επιτελείς του. 
Αυτή η σύσκεψη... και η συγκρατημένη ψύχραιμη αντίδραση των αγορών για την απομάκρυνση του συστημικού κινδύνου από μία ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Κύπρου. 
Στην σύσκεψη, όπως τουλάχιστον αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές στις Βρυξέλλες, διαπιστώθηκε ότι η αντίδραση των αγορών είναι τέτοια που επιτρέπει να "κοινοποιηθεί" η έμπρακτη επισημοποίηση της αλλαγής γραμμής όσον αφορά την διάσωση των τραπεζών που θα βρίσκονται στα όρια χρεοκοπίας στην Ευρωζώνη. 
Και έτσι ο "νεαρός Ολλανδός", όπως τον αποκαλούν ορισμένοι συνάδελφοί του στο Eurogroup, με την έγκριση του μέντορά του κ. Schaeuble (παρά το ότι ανήκουν σε "αντίθετες" πολιτικές ομάδες, χριστιανοδημοκράτης ο Γερμανός, σοσιαλιστής ο Ολλανδός) αποφάσισε να ενημερώσει τους νότιους και βόρειους, ότι αυτό που είχε αποφασισθεί τον περασμένο Ιούνιο, ότι δηλαδή πρέπει να προχωρήσει η ιδέα του ενιαίου τραπεζικού συστήματος, δεν μπορεί να γίνει όπως αρχικά είχε ειπωθεί, δηλαδή μέσω της χρηματοδότησης του ESM και την εποπτεία της ΕΚΤ, αλλά θα τρέξει υπό "εθνική ευθύνη". 
Και επειδή σε εθνικό επίπεδο αυτό δεν μπορεί να γίνει από τα ήδη υπερχρεωμένα κράτη, θα γίνει από τους

θάβουμε τους νεκρούς μας, περιθάλπουμε τους τραυματίες μας και συνεχίζουμε

Η Κύπρος μετά το Eurogroup

Γιώργος Προκοπάκης

Το πλαίσιο της απόφασης του Eurogroup για την Κύπρο είναι πολλαπλώς σημαντικό. Θα επιχειρήσουμε να το δούμε από τις δύο οπτικές γωνίες: της ευρωπαϊκής κρίσης και του κυπριακού λαού.
Σημασία για την Ευρώπη
1. Με τις δύο αποφάσεις του Eurogroup (16/3 και 26/3) παραβιάσθηκε το ταμπού της ασφάλειας των καταθέσεων. Παρά την αναστροφή της επιλογής για επιβολή φόρου και στις εγγυημένες καταθέσεις, όλοι -επενδυτές και μικροκαταθέτες- έλαβαν το μήνυμα: η ευρωζώνη δεν παρέχει την ασφάλεια των καταθέσεων που όλοι νόμιζαν. Τουλάχιστον, μέχρι την τραπεζική ενοποίηση – εάν γίνει. Ακόμη περισσότερο, η ευρωζώνη αλλά και η Κομισιόν συνόδευσαν την αποφασιστικότητά τους με μια ασυνήθιστη κυνικότητα στην επίκληση νομικών όρων: ο φόρος δεν είναι κούρεμα, ανταλλάσσονται καταθέσεις με μετοχές, κ.λπ. Ο κλονισμός της τραπεζικής πίστης, ακόμη και εάν προήλθε από αδέξιους χειρισμούς του προέδρου του Eurogroup, θα πάρει καιρό να αποσβεσθεί, ιδίως στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου.
      2. Εισάγεται ένα νέο μοντέλο στην παροχή στήριξης από την τρόικα. Επιχειρείται το σπάσιμο του φαύλου κύκλου δημόσιου και τραπεζικού χρέους. Είναι χαρακτηριστικά: (α) δεν χρησιμοποιούνται

Τα κλισέ της ακροδεξιάς προπαγάνδας

Σήμερα, έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε τον δόκτορα Χορστ Ράιχεν-Μπάχεν, επίτιμο καθηγητή επιδημιολογίας στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Ο καθηγητής και οι βοηθοί του (βλέπε φωτογραφία) έχουν και στο παρελθόν ασχοληθεί με τις πολιτικές ασθένειες της χώρας μας. Η νέα τους έρευνα επικεντρώνεται στην προπαγάνδα του κόμματος της Χρυσής Αυγής και στο πώς αυτή διαχέεται στον πληθυσμό.

Δόκτορα, καλημέρα σας. Καταρχάς, πώς εσείς ένας επιδημιολόγος ασχοληθήκατε με ένα τέτοιο θέμα;
Μα, βλέπουμε ότι ο λόγος της Χρυσής Αυγής δρα εθιστικά στον πληθυσμό. Ο κόσμος επαναλαμβάνει σαν υπνωτισμένος τις διάφορες φράσεις-κλισέ διασπείροντάς τις ακόμη περισσότερο. Το φαινόμενο λοιπόν έχει πάρει τη μορφή επιδημίας. Άρα, εμπίπτει στις αρμοδιότητές μου.
Σε ποιους χώρους εστιάσατε την έρευνά σας;
Καλύψαμε ένα ευρύ φάσμα. Μελετήσαμε χιλιάδες προφίλ στα social media, διαβάσαμε εκατοντάδες άρθρα και σχόλια, συζητήσαμε με ανθρώπους σε ουρές δημόσιων υπηρεσιών και λαϊκές αγορές, κρυφακούσαμε συνομιλίες ανάμεσα σε φίλους... Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, οι ίδιες φράσεις, επαναλαμβάνονται συνεχώς από ανθρώπους άσχετους μεταξύ τους.
Πώς είστε σίγουρος ότι αυτή η επιδημία –όπως την χαρακτηρίζετε- ξεκινά από τα γραφεία του συγκεκριμένου κόμματος; Μπορεί ο κόσμος να λέει αυθόρμητα αυτά τα λόγια!
Τη δουλειά μου θα μου μάθετε τώρα;
Καθηγητά, με συγχωρείτε αν σας πρόσβαλα, αλλά οι αναγνώστες μας έχουν το δικαίωμα να μάθουν.
Κοιτάξτε, όλα τα κόμματα έχουν ειδικευμένους ανθρώπους, επαγγελματίες, που ασχολούνται με αυτόν τον τομέα. Η Χρυσή Αυγή διαθέτει και αυτή ένα πολυπληθές και, οφείλω να παραδεχτώ, πολύ ικανό τιμ. Ειδικά στον τομέα της διαδικτυακής προπαγάνδας (social media, σχόλια σε ιστολόγια και ιστοσελίδες κτλ) οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά! Για παράδειγμα, έχετε προσέξει ότι οι περισσότεροι υποστηρικτές του κόμματος είναι

Όχι, αγαπητέ Αλκίνοε...

Γιάννης Μεϊμάρογλου/metarithmisi.gr

Διάβασα το άρθρο του Αλκίνοου Ιωαννίδη*, «ελεύθεροι κατακτημένοι» για τη σημερινή δύσκολη κατάσταση στο νησί του. Με πόσο ρεαλιστική ματιά, αλλά και γλαφυρότητα, περιγράφει τη μετάλλαξη της κυπριακής κοινωνίας, όλα αυτά τα χρόνια. Και ταυτόχρονα, με πόσο πόνο μιλάει για μια πατρίδα -τη δική του- που νιώθει ότι πνίγηκε μέσα στη σκόνη της αλόγιστης κατανάλωσης, μέσα στην ομίχλη των offshores που σκέπασε το νησί. Τι θαυμάσια παρουσίαση του σύγχρονου κυπριακού σκηνικού. Οι άρχοντες και οι χωριάτες έγιναν... αρχοντοχωριάτες! Ο Πάμπος έγινε σερ και η Αντρούλα μαντάμ με τη Φιλιππινέζα τους, που όμως αυτή έχει κάπου να γυρίσει... Και παρακάτω: "Το ’74 κλαίγαμε για τα σπίτια μας, τώρα κλαίμε για τις επαύλεις μας"... Κι όλα αυτά, με την ίδια ευαισθησία με την οποία γράφει και τραγουδάει, ταξιδεύοντάς μας μελωδικά από την Κύπρο ως το Βόσπορο!
Και μετά, έρχεται το "δια ταύτα". Εκεί ο Αλκίνοος παίρνει το ταμπούρλο του και πάει στην άλλη κερκίδα, ακριβώς όπως έκανε τότε με την Ομόνοια και τον ΑΠΟΕΛ. «Το "όχι" της κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ό,τι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους τροϊκανούς κι ας πέσει στα γόνατα κι ας τους γλείψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες…»
Πώς μπορεί να χάνεται τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα, αυτή η περήφανη στάση του πρώτου μέρους; Και τι αξία μπορεί να έχει το "όχι", αν είναι να τους γλύψεις ταπεινωμένος -ακριβώς όπως και έγινε- τα πόδια, μετά; Μήπως, αντίθετα,

Γεννηθήτω επαναστάτης!

Βρέθηκε, λοιπόν, ο επαναστάτης που μας έλειπε. Ήταν υπουργός στις επαναστατικές κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, σιώπησε για μερικά χρόνια και τώρα επανέκαμψε. Και τι είναι επαναστατικό στις μέρες μας; Να ρίχνεις όλες τις ευθύνες στις πλάτες των άλλων. Βγήκε, λοιπόν, ο Κάρολος Παπούλιας και είπε ότι «η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι ανεκτή». Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρομοίασε μάλιστα την Ευρωπαϊκή Ένωση ως κυνηγό κεφαλών που «επιλέγει τα θύματά της»! Προσοχή, την Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι τη Γερμανία, τη Μέρκελ ή τον Ντάισελμπλουμ.
Θα μου πείτε, ανάλογες «ηρωικές κουβέντες» ακούς αυτές τις μέρες συχνά από πολιτικούς και δημοσιογράφους. Ναι και ορισμένοι εξ αυτών καλά κάνουν και τα λένε, αυτή ήταν πάντα η κοσμοθεωρία τους. Άλλωστε, καμία απόφαση – ούτε, βέβαια, της Ευρωπαϊκής Ένωσης – είναι υπεράνω κριτικής. Ο Πρόεδρος, όμως, μιας χώρας που μετέχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να κάνει τέτοιες απαξιωτικές αναφορές για την ίδια την Ένωση; Και, τέλος πάντων, αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει πράγματι αυτές τις απόψεις για την Ευρωπαϊκή Ένωση – και δεν είναι μια υπερβολή ή ένα λάθος των κειμενογράφων του – γιατί δεν αντιδρά

Κάτι δικά μου, κυπριακά

ellnaki.blogspot

«Το πρόβλημα δεν είναι οι άγνωστοι Κυπρολόγοι, αλλά οι γνωστοί κοπρολόγοι». 
– Αύγουστος Κορτώ.

Πράγματα που μου επιβεβαίωσαν / δίδαξαν (διαγράψτε κατά προτίμηση), τα πρόσφατα γεγονότα με την Κύπρο:

Η συναισθηματική πολιτική δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Εξυπηρετεί μόνον εκείνα τα επιφανειακά σημεία της πολιτικής που χαϊδεύουν αφτιά χωρίς να μεταφέρουν κάποια ουσιαστικότερη πληροφορία πιο μέσα από αυτά.

Μπορείς να ασκείς συναισθηματική πολιτική μόνο όταν απευθύνεσαι σε όχλους και όχι  σε άτομα. Οι όχλοι πάντα ήταν επιρρεπείς σε συναισθηματικές πολιτικές. Τα άτομα, από την άλλη μπορούν να διακρίνουν τον δογματισμό πίσω από αυτές.

Ο ρομαντισμός δεν έχει πεθάνει. Απλά δεν μπορεί να ασκείται σε κοινωνικό επίπεδο. Ο ρομαντισμός είναι ανθρώπινο στοιχείο, όχι κοινωνικό. Η ανάγκη που έχει ο άνθρωπος να νιώθει γεμάτος συναισθηματικά, πνευματικά και εγκεφαλικά δεν αφορά την κοινωνία, αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο. Κατ’ επέκταση όταν προσπαθείς να μετουσιώσεις μία προσωπική έκσταση πατριωτισμού, ή συναισθηματικής άμυνας στις ανάγκες μίας ολόκληρης κοινωνίας, το σίγουρο είναι ότι θα φας τα μούτρα σου. Όχι από κάποιον εκδικητικό αντίπαλο, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα που δεν κατανοεί την έννοια του πατριωτισμού.

Η πραγματικότητα δεν κατανοεί επίσης κοινωνικές έννοιες όπως ισότητα,

Οι 10+1 γκάφες του Τσίπρα στην υπόθεση της Κύπρου…

politikoi.com

Ό,τι λάθος ήταν να κάνει το έκανε μέσα σε μερικά 24ωρα ο Αλέξης Τσίσπρας σε σχέση με το χειρισμό της υπόθεσης της Κύπρου. Κι όλα αυτά, για να στηρίξει μια ανεφάρμοστη εξίσωση που λέει ότι μπορείς να τζογάρεις με μια ολόκληρη χώρα σα να παίζεις πόκερ και να είσαι σίγουρος ότι θα σου βγει, μπορείς να καταγγείλλεις το μνημόνιο αλλά να κρατήσεις τα δανεικά, μπορείς να είσαι στο ευρώ αλλά να μην έχεις μνημόνιο.

Κάναμε μια μικρή συλλογή από τις γκάφες των τελευταίων δέκα ημερών και την παραθέτουμε προς γνώσιν και συμόρφωσιν:
1.      Αντί να πάρει μια διακριτική θέση και να κλείσει το στοματάκι του όταν η κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφιζε Όχι στην πρώτη -πολύ καλύτερη από την τελευταία, όπως αποδείχθηκε- απόφαση του Eurogroup, ο Τσίπρας βιάστηκε να πανηγυρίσει για την εθνικά υπερήφανη στάση των Κυπρίων βουλευτών. Κι όχι μόνο αυτό. Έγινε βασιλικότερος του βασιλέως, υποστηρίζοντας ότι δικαιώνεται η πολιτική του θέση ότι η Ευρώπη μπλοφάρει και ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι ενδοτικές.
2.      Στην προσπάθειά του να δραματοποιήσει τα γεγονότα, έστειλε στη Μεγαλόνησο «αντιπροσωπεία» του ΣΥΡΙΖΑ (συμμετείχε και η… Δούρου κι αυτό αρκεί), τα μέλη της οποίας μόλις επέστρεψαν στην Αθήνα γύριζαν στα κανάλια και, ως ειδικοί, ανέλυαν την κατάσταση κατά το δοκούν.
3.      Αμφισβήτησε το δόγμα «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα στηρίζει» στέλνοντας

ΠΑΜΕ επανάσταση;

themotorcycleboy.blogspot
Διάβασα αυτή την επιστολή των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ στους μαθητές για την 25η Μαρτίου και πολύ το διασκέδασα. Κατά πώς φαίνεται, οι σύντροφοι του τιμημένου Κόμματος, πέρα από την άσκηση καιροσκοπικής πολιτικής έχουν μελετήσει και τον μαρξισμό από εικονογραφημένα φυλλάδια κι όχι από τα κανονικά κείμενα –το να διαβάζεις ανακρίβειες περί μαρξισμού από φασίστες ή ακροδεξιούς είναι αναμενόμενο, αλλά όταν μιλάμε για το Κόμμα, μια απαίτηση κατάρτισης επί του μαρξισμού-λενινισμού την έχουμε!

Αναφέρθηκα σε καιροσκοπισμό (οπορτουνισμό το λέγανε παλιά στο Κόμμα), ας το εξηγήσω λίγο αυτό. Σε γενικές γραμμές, οι θέσεις της επιστολής είναι κοντά στην ιστορική αλήθεια, όμως ποιος ο λόγος να την υπογράψουν οι εκπαιδευτικοί του ΠΑΜΕ; Χάθηκε να βγει από το Κόμμα το ίδιο ή από το ΠΑΜΕ ή από την Επιτροπή τάδε ή δείνα; Όχι όμως! Έπρεπε να την υπογράψουν οι εκπαιδευτικοί για να δώσουν πάτημα στους φασίστες και τους ακροδεξιούς να τσιρίζουν περί του «κοίτα τι μαθαίνουν στα παιδιά μας οι κομμουνισταί!» Διότι κύριοι και κυρίες του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών, οι απόψεις της επιστολής σας είναι διαφορετικές από την επίσημη διδακτέα ύλη των σχολείων την οποία είσαστε υποχρεωμένοι να διδάσκετε. Είναι ιστορία επιστημονικής φαντασίας η διδακτέα ύλη; Βεβαίως! Η τεκμηρίωσή της βασίζεται σε λογύδρια αμφιβόλου αξίας (και αναμφιβόλου απαξίας) κι όχι σε ιστορικές πηγές; Βεβαιότατα! ΠΑΜΕ λοιπόν κύριε εκπαιδευτικέ μου να

Και ας τρώγωμεν πέτρες

Του Γιάννη Παπαθεοδώρου/mhmadas.blogspot

Στην Κύπρο ταιριάζουν τα «ΌΧΙ» ∙ όπως και στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια δραματική ώρα για το νησί, ο Τσίπρας πόνταρε όλα τα χρήματα του κομματικού του ταμείου στο αντανακλαστικό ΌΧΙ της κυπριακής βουλής, επιχειρώντας να το μετατρέψει επικοινωνιακά στην πρώτη συμβολική αντιστασιακή πράξη απέναντι στην «Ευρώπη των Μνημονίων». Ο Λαφαζάνης με το γνωστό ρητορικό του τόνο κατήγγειλε με σθένος τον καπιταλισμό και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ βρήκαν μια καλή ευκαιρία για να ασκήσουν αναδρομική κριτική απέναντι στις «ενδοτικές ελληνικές κυβερνήσεις», που δεν είχαν το σθένος να πουν κι αυτές το αντίστοιχο «βροντερό ΌΧΙ».
Αγνοώντας το μέγεθος και την πολυπλοκότητα του προβλήματος, ο Τσίπρας άρχισε να «σερφάρει» πάνω στο κυπριακό κύμα, ελπίζοντας ότι ο άνεμος θα βγάλει το κόμμα του στη γνώριμη παραλία : την καταγγελία του Μνημονίου, τις μονομερείς ενέργειες, την άρνηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις δανειακές συμβάσεις. 
Κάπως έτσι, άρχισε, τις τελευταίες μέρες, η πιο γκροτέσκα «πρόβα τζενεράλε» για το τι θα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση αν ο ελληνικός λαός στοιχιζόταν πίσω από το δικό του στρατηγικό σχέδιο του περήφανου ‘ΟΧΙ.
   Προφανώς, η πραγματικότητα είναι λίγο πιο σύνθετη από τις απλουστεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κύπρος, ήδη από την περίοδο της  αριστερής κυβέρνησης του ΑΚΕΛ, είχε αποδεχτεί το Μνημόνιο και είχε σταδιακά ψηφίσει περίπου είκοσι τρία μνημονιακά μέτρα. Το δάκρυ και η συγκίνηση του Χριστόφια δεν ήταν

ΣΥΡΙΖΕΛ

Πού έγκειται ακριβώς η απορία; Η «πάνω πλατεία» και η «κάτω πλατεία» αποφάσισαν να ανοίξουν κοινό μέτωπο. Πού το περίεργο; Μα δύο χρόνια τώρα κοινό μέτωπο έχουν! Έριξαν μία «αντιμνημονιακή» στάχτη πάνω σε όλες τις ιδεολογίες τους, μασκαρεύτηκαν γενικώς και αορίστως σε «αγανακτισμένους», μουντζαδόρους αντισυστημικούς εκπρόσωπους του λαϊκού αισθήματος και θεώρησαν πως ξεμπέρδεψαν με τη συνείδησή τους. Διαχώρισαν την κοινωνία σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς και βρήκαν την εύκολη εξήγηση στους προβληματισμούς μιας ολόκληρης χώρας.

Τί και αν κάποιοι από εμάς προβληματιζόμασταν; Τί και αν βλέπαμε ξεκάθαρα τα σημάδια πίσω από τις συναισθηματικές κραυγές και τα χαβαλέδικα λεϊζεράκια που έσκαγαν πάνω στο κτίριο της Βουλής και τις κάμερες στην οροφή του «Μεγάλη Βρετανία»; «Εθνοπροδότες» σε κρεμάλες έστηναν οι πάνω, φοιτητικές συνελεύσεις διοργάνωναν οι από κάτω. Ψάχνοντας τον ορισμό της ασάφειας απέναντι στον κοινό εχθρό. 
Το πράγμα όμως ξέφυγε. Ο κοινός εχθρός έπαψε να είναι η κυβερνητική πολιτική, και έγινε το Κοινοβούλιο, το πολίτευμα και οι θεσμοί. Ο καιρός πέρασε, οι «αγανακτισμένοι» διαλύθηκαν και το έδαφος έγινε πλέον γόνιμο για οποιαδήποτε αντιδημοκρατική, ολοκληρωτική νοοτροπία αυτοδικίας. Η ήδη πετσοκομμένη και παραπαίουσα θεσμική Δημοκρατία της σάπιας μεταπολίτευσης βάλλονταν σε κάθε ευκαιρία. Έγινε μόδα η μούντζα. Αντικατέστησε τον Λόγο. Η Χρυσή Αυγή μπήκε στη Βουλή. Οι «Καμμένοι Έλληνες» των οποίων ο Πρόεδρος, σε προεκλογική του συνέντευξη παραδέχτηκε ότι δεν έχουν πρόγραμμα για την Παιδεία και την Υγεία, κέρδισαν επίσης το εισιτήριο, μαζί με τον ενισχυμένο ΣΥΡΙΖΑ του οποίου τα στελέχη επιδίδονταν σε αγώνα ασυναρτησίας και παραλογισμού σε κάθε τους δήλωση.

Οι δύο «πλατείες» κατάφεραν τελικά και μπήκαν στη Βουλή και χθες ανακοίνωσαν επισήμως τους αρραβώνες τους. Το πιο αυτονόητο καπέλωμα λαϊκού συναισθηματισμού της μεταπολίτευσης στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και το μούδιασμα ορισμένων ψηφοφόρων των ΑΝΕΞ.ΕΛ. και του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον διάχυτο.
Είναι όμως λίγο αργά για μουδιάσματα. Όταν σπέρνεις αγανάκτηση εκτός θεσμικών πλαισίων, εκτός ισότιμου κοινωνικού διαλόγου και σοβαρού λόγου και σηκώνεις λάβαρα μίσους, διχασμού, ακατάσχετης συνωμοσιολογίας και αερολογίας άνευ στοιχειωδών επιχειρημάτων, τότε θερίζεις χρυσαυγίτες, Καμμένους και τσιπρόπαιδα. Και όποιοι συνεχίζουν να πιστεύουν πως οι πολιτικοί μιας χώρας είναι αυτοφυείς και αποκομμένοι από την ευρύτερη κοινωνική ψυχοσύνθεση και τις κοινωνικές ανάγκες, καλύτερα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους.
ellinaki.blogspot

ηγέτης,επαναστάτης, ρομπέν των νησιών

Οι Σουηδοί έχουν αυτοκίνητα Saab και όμορφες γυναίκες. Τα καλοκαίρια έχουν μόνο Saab οι γυναίκες είναι με τους Κύπριους εραστές τους παραλία
— Panos Kammenos (@PanosKammenos) 21 Μαρτίου 2013

Και λεβέντες και χρεοκοπημένοι

Ζούμε πάλι στιγμές εθνικής έξαρσης. Η καρδιά, η ψυχή, η λεβεντιά, το φιλότιμο του ελληνισμού, πάλλεται στην Κύπρο. Γιατί να μην είμαστε κι εμείς σαν τους Κύπριους βουλευτές που άλλοι ψήφισαν περήφανα "Όχι" και άλλοι – λιγότερο περήφανοι και, ίσως, περισσότερο υποψιασμένοι – απείχαν. Με αποτέλεσμα: ο Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου να έχει εγκατασταθεί στη Μόσχα και να ψάχνει ματαίως κάπου 6 δισ. για να σωθούν οι καταθέσεις. Ο Υπουργός Εσωτερικών να ενημερώνει μέσω του ελληνικού MEGA (στην Κύπρο ήταν και αυτός αδιάλλακτος) ότι δεν υπάρχει plan B γιατί απερρίφθη από την τρόικα και ότι δεν μπορούν να ανοίξουν οι τράπεζες. Όλοι, συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι, να θεωρούν μέχρι προχτές ((άγνωστο γιατί) δεδομένα τα 10 δισ. που οι διεθνείς τοκογλύφοι της ΕΕ και του ΔΝΤ οφείλουν να καταβάλουν. Όλοι οι εθνικά υπερήφανοι με το βροντερό "Όχι" στους «δυτικούς» να μας παρουσιάζουν πληθώρα προτάσεων με κοινό παρονομαστή τη μετατροπή της Κύπρου σε αποικία του Πούτιν που θέλει αέριο, θέλει βάσεις, θέλει πολλά, τα οποία μια χώρα που θέλει να μείνει στην ΕΕ δεν μπορεί να του τα δώσει. Η Εκκλησία να ζητά την επιστροφή στη λίρα, ο Αρχιεπίσκοπος να «υποθηκεύει» την

Ο λαϊκισμός δεν έχει λύσεις για τα προβλήματα, για κάθε πρόβλημα έχει έναν εχθρό.

Edito 428
Φώτης Γεωργελές/athensvoice.gr

Η Κύπρος είναι το Βατερλό όλων των ελληνικών δημαγωγικών μύθων. Και ΑΟΖ είχαν ανακηρύξει και τα πετρέλαια διαπραγματεύονταν και Ρώσους φίλους και καταθέτες διέθεταν και αριστερό πρόεδρο είχαν, όχι «δοσίλογους» όπως εμείς. Κι όμως, ούτε ο συχωρεμένος ο Τσάβες τους έστειλε δωρεάν πετρέλαιο, ούτε οι Ρώσοι και οι Κινέζοι τους δάνεισαν. Και ο Χριστόφιας κλαίγοντας τους ανακοίνωσε τη χρεοκοπία και τα μνημόνια. Το ’χουν αυτό οι συμπατριώτες μας, όταν χρεοκοπούν οι πολιτικές τους, κλαίνε. Πριν 9 χρόνια ένας άλλος εξίσου μεγάλος πατριώτης τορπίλισε το όνειρο δεκαετιών, την επανένωση του νησιού, τον τερματισμό της κατοχής. Για να μη μοιραστεί την ευημερία της η πλουσιότερη κοινότητα με την πιο φτωχή. Κλαίγοντας κι αυτός. Η ιστορία εκδικείται.

Από το τέλος του 2009, που μάθαμε τι μας συμβαίνει, μέχρι και πριν λίγο καιρό, ο ελληνικός λαϊκισμός ζητούσε διαγραφή του χρέους, «δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε». Όταν πέρυσι «κουρεύτηκε» ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους, έκπληκτοι διαπιστώσαμε ότι το επαναστατικό εκείνο αίτημα που συγκλόνιζε τις πλατείες δεν ήταν τόσο ανέφελο. Ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, δημόσιες επιχειρήσεις, πανεπιστήμια, νοσοκομεία και δεκάδες χιλιάδες πολίτες είδαν ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους να εξανεμίζεται. Οι τράπεζες συντηρούνται με ορό, οι μέτοχοί τους έχασαν την αξία των μετοχών τους. Τότε καταλάβαμε, όσοι ήθελαν να καταλάβουν, ότι ηρωικές λύσεις δεν υπάρχουν, όλες συνεπάγονται απώλειες. Ο ελληνικός λαϊκισμός, όμως, δεν είχε και πάλι πρόβλημα. Τώρα διαδήλωνε για το ακριβώς αντίθετο:

ΚΥΠΡΟΣ: μυστικά και ψέμματα

Μου κάνει κατάπληξη (γιατί άραγε;) η περίπου ομοφωνία της ελληνικής πολιτικής τάξης και ΜΜΕ για το σχέδιο διάσωσης της Κύπρου. Κυρίως όχι γι αυτά που λέγονται αλλά γι αυτά που έχουν αποσιωποιηθεί εδώ και πολύν κααιρό, περίπου από την εποχή του “βροντερού”- και δακρύβρεχτου- ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν.

Το ελληνικό κοινό στη συντριπτική του αγνοεί ότι:

-Είναι κοινό μυστικό στην Ευρώπη και παγκοσμίως ότι οι κυπριακές τράπεζες είναι φορολογικό καταφύγιο και πλυντήριο ύποπτων κεφαλαίων. Ιδίως βρώμικων κεφαλαίων Ρώσων ολιγαρχών (από τους οποίους άλλοι είναι σύμμαχοι και άλλοι αντιπάλοι του Πούτιν), που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από τις αμερικάνικες γκαγκστερικές συμμορίες του ’30 με δολοφονίες, ιδίως δημοσιογράφων, αιματηρή εκμετάλλευση εργαζομένων, οικονομική εξόντωση κοινωνικών στρωμάτων, περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρων περιοχών. Στην Κύπρο ανάμεσα σ’άλλα, ξεπλένουν αγοράζοντας πολυτελείς βίλλες με εικονικές τιμές. Ο κόσμος τό’χει τούμπανο. Μόνο στην Ελλάδα ο δημόσιος διάλογος το έχει κρυφό καμάρι.

-Η Κύπρος εκτός από τραπεζικός παράδεισος είναι και σημαία ευκαιρείας (μία από τις 6 κυριώτερες παγκοσμίως) για πλοία άλλης ιδιοκτησίας. Η μεγάλη τραγωδία της έκρηξης στο Μαρί έχει τις ρίζες της σε αυτό το γεγονός και στις τραγικές αδεξιότητες του ΑΚΕΛ. Η έκρηξη των κονταίηνερ πυρομαχικών προκάλεσε 13 θύματα, αλλά και την τεράστια οικονομική ζημιά της καταστροφής του ηλεκτρικού εργοστασίου που συνέβαλε και αυτή στο συνολικό οικονομικό πρόβλημα του νησιού. Πίσω από αυτό όμως υπάρχει πολιτικό παρασκήνιο που εμπλέκει Ρωσσία, Ιράν, Συρία ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ και ΟΗΕ. και κατά τη γνώμη μου έχει σχέση με τη διείσδυση της Ρωσσίας στην Κύπρο, οικονομική και πολιτική. Το 2009 πιάστηκε το φορτηγό πλοίο Monchegorsk, ρωσσικής ιδιοκτησίας υπό κυπριακή σημαία με ύποπτο φορτίο (κατά τις κατηγορίες ΗΠΑ και Ισραήλ όπλα και πυρομαχικά) από το Ιράν προς τη Συρία, και το οποίο σύμφωνα με τους κανονισμούς κυρώσεων του ΟΗΕ έπρεπε να ερευνηθεί και ενδεχομένως να κατασχεθεί από τις κυπριακές αρχές. Άρχισε ένα απίστευτο διπλωματικό σίριαλ, στο οποίο το λιγώτερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι η κυβέρνηση Χριστόφια αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων. Προσπαθώντας να τα έχει καλά με όλους και κυρίως να μην εκθέσει τους φίλους του Πούτιν Ιράν και Συρία τελικά δέχτηκε να αποθηκεύσει το φορτίο στην Κύπρο χωρίς ποτέ να δημοσιοποιήσει το περιεχόμενό του, για να διαπιστωθεί αν ευσταθούσαν οι κατηγορίες. Η τσαπατσουλιά, η αφροσύνη και η εγκληματική αναβλητικότητα ανέλαβαν τα υπόλοιπα.

-Στην Κύπρο υπάρχει μεγάλος εθνικισμός και περιφρόνηση προς τους Τουρκοκυπρίους, που ξεπερνά κατά πολύ τα απολύτως δικαιολογημένα εθνικά και ατομικά τραύματα της εισβολής του Αττίλα. Αυτό στην Ελλάδα βαφτίζεται “πατριωτισμός της μαρτυρικής Κύπρου.” Στον εθνικισμό αυτό μεγάλο ρόλο παίζει η εκκλησία και ο τωρινός αρχιεπίσκοπος. (πρώην επίσκοπος Κύκκου).Τη στιγμή του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν, η ουσία του ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων ήταν ότι δεν ήθελαν να συνδιοικήσουν το νησί με τους συμπατριώτες τους Τουρκοκυπρίους, τους οποίους περιφρονούν ως καθυστερημένους, απολίτιστους και φτωχούς. Αυτή είναι η ουσία, γιατί κατά τα άλλα οι όποιες ανεπάρκειες του σχεδίου θα μπορούσαν να είχαν διορθωθεί, αν υπήρχε άλλη πολιτική βούληση. Αντίθετα οι “καθυστερημένοι” Τουρκοκύπριοι, και ιδίως η νεολαία, έκαναν ένα μεγαλειώδες κίνημα υπέρ της επανένωσης του νησιού, κατά του τυραννικού Ντεκτάς και κατά της παρουσίας τουρκικών στρατευμάτων στο νησί, ψήφισαν EVET (ναι) για το σχέδιο Ανάν και έφεραν στην εξουσία τον μετριοπαθή Ταλάτ. (Κάτι ακόμη που αποσιωπήθηκε στην Ελλάδα είναι ότι ο Ταλάτ ήταν μέλος του ΑΚΕΛ, το οποίο προς τιμήν του ήταν το μόνο κόμμα που είχε και Τουρκοκυπρίους). Στη συνέχεια το κίνημα αυτό, που θα έπρεπε να αγκαλιαστεί από όλους τους προοδευτικούς ελληνοκυπρίους, μαράζωσε, συρρικνώθηκε και επικράτησε ο εθνικισμός και στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Οι ελληνοκύπριοι φαίνεται ότι είχαν την αυταπάτη ότι μπορεί να διαιωνίζεται η ανωμαλία: το 1/3 του νησιού φτωχό και αγνοημένο και τα 2/3 του νησιού πλούσια και business as usual. Αυτό στην πραγματικότητα είναι de facto διχοτόμηση. Φαίνεται ότι κατά βάθος αυτό ήθελαν οι “αδελφοί”μας. Και αυτή είναι η σπουδαιότερη αποσιώπηση όλων…
melittag.wordpress

Οι παλιάτσοι

Αυτά που ξέρατε, ξεχάστε τα. Οι αριστεροί που ήθελαν δέσμευση των καταθέσεων τώρα εξανίστανται για την έως 10% φορολόγηση των καταθέσεων. Λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα. 
Άλλοι –ή οι ίδιοι- που ενδιαφέρονταν για τη φορολόγηση των off shore εταιρειών, για το στρίμωγμα των φορολογικών παραδείσων που ξεπλένουν το μαύρο χρήμα των όπλων, των ναρκωτικών, του εμπορίου ανθρώπων, τώρα κάνουν την πάπια και χαιρετίζουν τα βροντερά «όχι». 
Αριστεροί α λα καρτ, σοσιαλδημοκράτες α λα καρτ. Έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος στη θεωρία, αρκεί να μην πρόκειται για μας. 
Πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε, «θα τα πάρουμε απ’ τους πλούσιους», «να πάνε να πιάσουν τους μεγάλους φοροφυγάδες πρώτα» και τέτοια. 
Οι πατριώτες που νοιάζονται για την εθνική κυριαρχία ετοιμάζονται να στήσουν κώλο στην αγορά ενός κράτους από την οικονομική ολιγαρχία ενός άλλου μέσω του ελέγχου του τραπεζικού συστήματος και της πρόσβασης στα δικαιώματα εξόρυξης «υδατανθράκων». 
Αλλά ξέχασα, άλλο το ξανθό γένος και άλλο οι κουτόφραγκοι. 
Οι φιλελεύθεροι που αρνούνταν το δικαίωμα του κράτους να παρεμβαίνει στην ελεύθερη οικονομία εξαπολύουν μύδρους εναντίον όσων δεν παρεμβαίνουν επαρκώς για τη σωτηρία ακέραιων των καταθέσεων στο όνομα της φιλελεύθερης ιδεοληψίας της ιερότητας της περιουσίας. 
Οι ηγέτες που νοιάζονται περισσότερο για τη διατήρηση του πλυντηριακού χαρακτήρα της  οικονομίας τους παρά για τη διάσωση των μικροκαταθετών για τους οποίους ενδιαφέρεται περισσότερο το γνωστό Δ’ Ράιχ, ο «σακάτης» και η λοιπή αιμοσταγής συνομοταξία. 
Για μια χούφτα δολάρια, ξεφτίλα χωρίς προσχήματα. 
Υπερήφανοι λαοί, γενναίοι πατριώτες, αριστεροί αγωνιστές, φιλελεύθεροι πολιτικάντηδες, πόσο πάει να σας αγοράσω έτσι ξεβρακωμένους; Καγχασμός και η αυλαία κλείνει.

του Θανάση Πολλάτου/desarguments.wordpress